Ψαλμός 146
- 1
(Μασ. 147, 1-11) ΑΙΝΕΙΤΕ τὸν Κύριον, ὅτι ἀγαθὸν ψαλμός· τῷ Θεῷ ἡμῶν ἡδυνθείη αἴνεσις.
Επαινετικοὺς ὕμνους ἀναπέμψατε πρὸς τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἐπωφελὲς καὶ θελκτικὸν νὰ ψάλλῃ τις πρὸς δόξαν του. Εἴθε νὰ λογισθῇ ἡδεῖα καὶ εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Θεόν μας ἡ παρ’ ἡμῶν πρὸς αὐτὸν ἀναπεμπομένη αἴνεσις.
- 2
οἰκοδομῶν ῾Ιερουσαλὴμ ὁ Κύριος, καὶ τὰς διασπορὰς τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπισυνάξει,
Διότι ἀνοικοδομεῖ τὴν κατεστραμμένην Ἱερουσαλὴμ ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐκδιωχθέντας ἐξ αὐτῆς καὶ διασπαρέντας ἀνὰ τὰς ξένας χώρας Ἰσραηλίτας θὰ συνάξῃ καὶ πάλιν εἰς αὐτήν.
- 3
ὁ ἰώμενος τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν καὶ δεσμεύων τὰ συντρίμματα αὐτῶν,
Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἰατρεύει τοὺς ἔχοντας συντετριμμένην τὴν καρδίαν καὶ οἱονεῖ διὰ θεραπευτικῶν ἐπιδέσμων ὡς καλὸς ἰατρὸς ἀνασυνδέει σφιγκτὰ τὰ ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ δουλείας συντρίμματά των.
- 4
ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρων, καὶ πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλῶν.
Ἠξεύρει δὲ κατ' ὄνομα ὅλους τοὺς διεσπαρμένους αὐτός, ὁ ὁποῖος μὲ πᾶσαν εὐκολίαν ἀριθμεῖ τὰ δι’ ἠμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἀστέρων καὶ γνωρίζει ὅλους τοὺς ἀστέρας τόσον καλά, σὰν νὰ εἶχε δώσει ὄνομα εἰς τὸν καθένα των καὶ μὲ τὸ ὄνομά του τοῦτο νὰ καλῇ ἕκαστον ἐξ αὐτῶν.
- 5
μέγας ὁ Κύριος ἡμῶν, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμός.
Μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας καὶ μεγάλη ἡ δύναμίς του καὶ τὴν σοφίαν του οὐδεὶς δύναται νὰ καταμετρήσῃ καὶ δι’ ἀριθμοῦ νὰ παραστήσῃ αὐτήν.
- 6
ἀναλαμβάνων πρᾳεῖς ὁ Κύριος, ταπεινῶν δὲ ἁμαρτωλοὺς ἕως τῆς γῆς.
Παίρνει ὁ Κύριος ἐπὶ τῶν προστατευτικῶν του χειρῶν καὶ ἀνυψώνει τοὺς πράους, τοὺς διὰ ταπεινώσεων διαχθέντας τὴν ὑπομονήν, ταπεινώνει δὲ καὶ κατακρημνίζει μέχρι τοῦ ἐδάφους τοὺς ἁμαρτωλούς.
- 7
ἐξάρξατε τῷ Κυρίῳ ἐν ἐξομολογήσει, ψάλατε τῷ Θεῷ ἡμῶν ἐν κιθάρᾳ
Ἀρχίσατε νὰ ὑμνῆτε τὸν Κύριον διὰ δοξολογίας, ψάλατε πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ μας μὲ κιθάραν·
- 8
τῷ περιβάλλοντι τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις, τῷ ἑτοιμάζοντι τῇ γῇ ὑετόν, τῷ ἐξανατέλλοντι ἐν ὄρεσι χόρτον καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων,
αὐτὸν ὁ ὁποῖος περιβάλλει καὶ σκεπάζει τὸν οὐρανὸν μὲ νεφέλας, ποὺ σκιάζουν τὸν καυστικὸν ἢλιον· ὁ ὁποῖος προετοιμάζει πρὸς ποτισμὸν τῆς γῆς βροχήν, ὁ ὁποῖος κάμνει νὰ ἀναφύεται εἰς τὰ ὄρη χόρτος καὶ χλόη πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀνθρώπων·
- 9
διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφὴν αὐτῶν καὶ τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν.
ὁ ὁποῖος δίδει εἰς τὰ κτήνη τὴν τροφήν των, καθὼς καὶ εἰς τὰ μικρὰ πουλιὰ τῶν κοράκων, τὰ ὁποῖα μὲ τοὺς κρωγμούς, ποὺ ἐκβάλλουν ἐξ αἰτίας τῆς πείνης των, φαίνονται, ὅτι τὸν ἐπικαλοῦνται.
- 10
οὐκ ἐν τῇ δυναστείᾳ τοῦ ἵππου θελήσει, οὐδὲ ἐν ταῖς κνήμαις τοῦ ἀνδρὸς εὐδοκεῖ·
Δὲν θὰ εὐαρεστηθῇ ὁ Κύριος εἰς τὸ ἰσχυρὸν ἱππικόν, οὔτε θὰ ἐπιδοκιμάσῃ τοὺς εὐκινήτους καὶ ταχεῖς πόδας τοῦ πολεμιστοῦ ἀνδρός.
- 11
εὐδοκεῖ Κύριος ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Εὐαρεστεῖται ὁ Κύριος καὶ παρέχει τὴν εὔνοιαν αὐτοῦ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸν φοβοῦνται καὶ εἰς ὅλους ὅσοι στηρίζουν τὴν ἐλπίδα των εἰς τὸ ἔλεός του.
