Ψαλμός 139
- 1
Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.
- 2
(Μασ. 140) ΕΞΕΛΟΥ με, Κύριε, ἐξ ἀνθρώπου πονηροῦ, ἀπὸ ἀνδρὸς ἀδίκου ρῦσαί με,
Γλύτωσέ με, Κύριε, ἀπὸ κάθε ἄνθρωπον πονηρόν, ἀπὸ κάθε ἄνθρωπον ἄδικον σῶσόν με·
- 3
οἵτινες ἐλογίσαντο ἀδικίαν ἐν καρδίᾳ, ὅλην τὴν ἡμέραν παρετάσσοντο πολέμους·
ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι μέσα εἰς τὰς καρδίας των σκέπτονται μόνον πῶς νὰ κάμνουν τὴν ἀδικίαν, καθ' ὅλην τὴν ἡμέραν ἀναζητοῦν ἀφορμὰς συγκρούσεων καὶ ἐρίδων καὶ γίνονται προκλητικοὶ σὰν νὰ παρατάσσωνται εἰς πολέμους.
- 4
ἠκόνησαν γλῶσσαν αὐτῶν ὡσεὶ ὄφεως, ἰὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν. (διάψαλμα).
Ἐτρόχισαν τὴν συκοφαντικὴν γλῶσσαν των καὶ κατέστησαν αὐτὴν διὰ τῆς συκοφαντίας ὁμοίαν πρὸς τὴν γλῶσσαν ὄφεως, δηλητήριον ἐχιδνῶν καὶ ἀσπίδων ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὰ συκοφαντικὰ χείλη των.
- 5
φύλαξόν με, Κύριε, ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ, ἀπὸ ἀνθρώπων ἀδίκων ἐξελοῦ με, οἵτινες διελογίσαντο τοῦ ὑποσκελίσαι τὰ διαβήματά μου·
Φύλαξέ με, Κύριε, ἀπὸ τὴν χεῖρα κάθε ἁμαρτωλοῦ καὶ συκοφάντου, γλύτωσέ με ἀπὸ ἀνθρώπους ἀδίκους καὶ ἐκβιαστάς, οἱ ὁποῖοι ἐσχεδίασαν μὲ τὸν νοῦν τους, πῶς δι' ἐνέδρας νὰ μὲ ἀνατρέψουν καὶ νὰ μοῦ προκαλέσουν πτῶσιν κατὰ τὴν ἀμέριμνον καὶ ἀνύποπτον πορείαν μου.
- 6
ἔκρυψαν ὑπερήφανοι παγίδα μοι καὶ σχοινία διέτειναν, παγίδα τοῖς ποσί μου, ἐχόμενα τρίβους σκάνδαλα ἔθεντό μοι. (διάψαλμα).
Οἱ περιφρονοῦντες τοὺς πάντας ὑπερήφανοι ἔστησαν κρυφίαν παγίδα διὰ νὰ μὲ συλλάβουν καὶ ἤπλωσαν ὡς ἄλλα σχοινία καὶ δίκτυα δολίας ἐπιβουλὰς διὰ νὰ παγιδεύσουν τοὺς πόδας μου καὶ ἐμπλέξουν τούτους εἰς αὐτάς, κατὰ μῆκος τοῦ δρόμου, ποὺ θὰ διέβαινον, ἔθεσαν προσκόμματα διὰ νὰ σκοντάψω ἐπ’ αὐτῶν καὶ κρημνισθῶ.
- 7
εἶπα τῷ Κυρίῳ· Θεός μου εἶ σύ, ἐνώτισαι, Κύριε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου.
Πρὸ τῆς μεγάλης ταύτης ἐπιβουλῆς εἶπα πρὸς τὸν Κύριον· Σὺ καὶ μόνος σὺ εἶσαι ὁ Θεός μου· εὐδόκησον νὰ δεχθῇς εἰς τὰ ὦτα σου τὴν φωνὴν τῆς ἱκετευτικῆς προσευχῆς μου.
- 8
Κύριε, Κύριε, δύναμις τῆς σωτηρίας μου, ἐπεσκίασας ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου ἐν ἡμέρᾳ πολέμου.
Κύριε, Κύριε, εἶσαι ἡ ἀκαταγώνιστος δύναμις, ἡ ὁποία ἐργάζεται τὴν σωτηρίαν μου· ἔρριψας τὴν σκιὰν τῆς προστασίας σου, ὡς ἄλλην ἀπρόσβλητον περικεφαλαίαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ πολέμου.
- 9
μὴ παραδῷς με, Κύριε, ἀπὸ τῆς ἐπιθυμίας μου ἁμαρτωλῷ· διελογίσαντο κατ᾿ ἐμοῦ, μὴ ἐγκαταλίπῃς με, μήποτε ὑψωθῶσιν. (διάψαλμα).
Μὴ μὲ παραδώσῃς καὶ τώρα, Κύριε, ἀντιθέτως πρὸς τὸν πόθον καὶ τὴν ἐπιθυμίαν μου εἰς χεῖρας ἁμαρτωλοῦ· συνέλαβον διὰ τῆς διανοίας των ἐξοντωτικὰ σχέδια κατ' ἐμοῦ. Μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς καὶ ἐπιτύχουν τὰ σχέδιά των, διότι φόβος ὑπάρχει νὰ ὑψωθοῦν, καὶ ἀγέρωχοι καθιστάμενοι νὰ καταστοῦν τρόμος τῶν ἐναρέτων.
- 10
ἡ κεφαλὴ τοῦ κυκλώματος αὐτῶν, κόπος τῶν χειλέων αὐτῶν καλύψει αὐτούς.
Ὑψωμένη ὑπερηφάνως εἶναι ἡ κεφαλὴ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ περιεκύκλωσαν. Θὰ ξαναπέσῃ ἐπ’ αὐτῶν καὶ θὰ τοὺς καλύψῃ ἡ σχεδιασθεῖσα μὲ κόπον καὶ πολλὴν σκέψιν ἀδικία, τὴν ὁποίαν τὰ χείλη των ἐξέθεσαν καὶ συνεβούλευσαν πρὸς ἐκτελεσιν.
- 11
πεσοῦνται ἐπ᾿ αὐτοὺς ἄνθρακες, ἐν πυρὶ καταβαλεῖς αὐτούς, ἐν ταλαιπωρίαις οὐ μὴ ὑποστῶσιν.
Θὰ πέσουν ἐπὶ τῶν κεφαλῶν των ἄνθρακες ἀναμμένοι· θὰ τοὺς καταρρίψῃς μέσα εἰς τὸ πῦρ· θὰ ἐμπέσουν εἰς βάσανα καὶ ταλαιπωρίας, τὰς ὁποίας δὲν θὰ δύνανται νὰ βαστάσουν, ἀλλὰ θὰ συντρίβουν ὑπὸ τὸ βάρος των.
- 12
ἀνὴρ γλωσσώδης οὐ κατευθυνθήσεται ἐπὶ τῆς γῆς, ἄνδρα ἄδικον κακὰ θηρεύσει εἰς διαφθοράν.
Ἄνθρωπος ἔχων κακὴν καισυκοφαντικην γλῶσσαν δὲν θὰ προκόψῃ, οὔτε θὰ ἔχῃ καλὸν τέλος ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄδικον ἄνθρωπον θὰ συλλάβουν ὡς θήραμά των δυστυχίαι καὶ συμφοραί, αἵτινες θὰ προκαλέσουν τὴν καταστροφήν του.
- 13
ἔγνων ὅτι ποιήσει Κύριος τὴν κρίσιν τῶν πτωχῶν καὶ τὴν δίκην τῶν πενήτων.
Ἡ πίστις καὶ ἡ πεῖρα μὲ ἐδίδαξαν, ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἐκφέρῃ τὴν ἀπόφασίν του διὰ τὴν δικαίαν ὑπόθεσιν τῶν πτωχῶν, καὶ θὰ ἐκδικήσῃ τὸ δίκαιον τῶν ἐγκαταλελειμμένων καὶ ἐλεεινῶν.
- 14
πλὴν δίκαιοι ἐξομολογήσονται τῷ ὀνόματί σου, κατοικήσουσιν εὐθεῖς σὺν τῷ προσώπῳ σου.
Ὅσον καὶ ἂν ἀργοπορῇ τοῦτο καὶ ἀπογοητεύωνται διὰ τοῦτο μερικοί, οἱ δίκαιοι ὅμως θὰ δοξολογήσουν τὸ ὄνομά σου καὶ οἱ εὐθεῖς θὰ συγκατοικῶσι μετὰ τοῦ προσώπου σου ἀκλόνητοι καὶ ἀπρόσβλητοι ἐκ πειρασμῶν καὶ συμφορῶν.
