Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΨΑΛΜΟΙ

Ψαλμός 118

176 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλοι οι ψαλμοί
  1. 1

    (Μασ. 119) ΜΑΚΑΡΙΟΙ οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου.

    Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἱς τὴν διαγωγήν των καὶ εἱς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς των εἶναι ἄμεμπτοι, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν καὶ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

  2. 2

    μακάριοι οἱ ἐξερευνῶντες τὰ μαρτύρια αὐτοῦ· ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ἐκζητήσουσιν αὐτόν.

    Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐνδιαφέρον καὶ εὐλάβειαν ἐξετάζουν τὰς μαρτυρίας τοῦ Κυρίου, ἵνα μανθάνοντες αὐτὰς συμμορφωθοῦν πρὸς ταύτας. Αὐτοὶ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν θὰ ζητήσουν νὰ εὔρουν καὶ νὰ γνωρίσουν αὐτὸν τὸν ἴδιον.

  3. 3

    οὐ γὰρ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ ἐπορεύθησαν.

    Διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται τὴν ἀνομίαν, δὲν ἐπορεύθησαν εἰς τὰς ὁδοὺς τὰς δεικνυομένας ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ εἶναι ἀδύνατον αὐτοὶ νὰ εὔρουν καὶ νὰ πλησιάσουν αὐτόν.

  4. 4

    σὺ ἐνετείλω τὰς ἐντολάς σου τοῦ φυλάξασθαι σφόδρα.

    Σὺ παρήγγειλες καὶ ἔδωκες εἱς ἡμᾶς τὰς ἐντολάς σου διὰ νὰ τὰς φυλάξωμεν καὶ τὰς τηρήσωμεν μὲ πᾶσαν προθυμίαν καὶ ἀκρίβειαν.

  5. 5

    ὄφελον κατευθυνθείησαν αἱ ὁδοί μου τοῦ φυλάξασθαι τὰ δικαιώματά σου.

    Εἴθε νὰ συμμορφωθῇ καὶ νὰ κατευθυνθῇ ἡ διαγωγὴ καὶ ἡ ὅλη μου συμπεριφορά, ὥστε νὰ φυλάττω τὰ προστάγματά σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς παρ' ἡμῶν.

  6. 6

    τότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπὶ πάσας τὰς ἐντολάς σου.

    Τότε καὶ μόνον δὲν θὰ καταληφθῶ ἀπὸ ἐντροπήν, ὅταν μὲ προσοχὴν καὶ μὲ φόβον καὶ μὲ ἀπόφασιν εὐλαβῆ ἔχω ἐστραμμένα τὰ βλέμματά μου εἰς ὅλας τὰς ἐντολάς σου διὰ νὰ τὰς τηρῶ.

  7. 7

    ἐξομολογήσομαί σοι ἐν εὐθύτητι καρδίας ἐν τῷ μεμαθηκέναι με τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

    Θὰ σὲ δοξάζω καὶ θὰ σὲ ἀνυμνῶ μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν καρδίας, ὅταν θὰ ἔχω μάθει τὰς ἐντολάς, μὲ τὰς ὁποίας ἐν πάσῃ δικαιοσύνῃ θὰ κρίνῃς τοὺς ἀνθρώπους.

  8. 8

    τὰ δικαιώματά σου φυλάξω· μή με ἐγκαταλίπῃς ἕως σφόδρα. -

    Ποθῶ νὰ φυλάξω τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ δικαιώματά σου· μὴ μὲ ἀφήσῃς ἀβοήθητον οὐδ' ἐπὶ μίαν στιγμὴν καὶ ἀσφαλῶς διὰ τῆς βοηθείας σου θὰ ἐπιτύχω τοῦτο.

  9. 9

    ᾿Εν τίνι κατορθώσει νεώτερος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; ἐν τῷ φυλάξασθαι τοὺς λόγους σου.

    Διὰ τίνος μέσου θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὴν ζωήν του ὁ νέος καὶ θὰ κατορθώσῃ νὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ κάθε κίνδυνον καὶ παγίδα κατ’ αὐτήν; Διὰ τῆς ἀκριβοῦς τηρήσεως τῶν λόγων σου.

  10. 10

    ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου ἐξεζήτησά σε· μὴ ἀπώσῃ με ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου.

    Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν καὶ μὲ πόθον πολὺν σὲ ἐζήτησα. Μὴ μὲ ἀφήσῃς νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλὰ διατήρησόν με ἐν τῇ ὑπακοῇ αὐτῶν.

  11. 11

    ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου, ὅπως ἂν μὴ ἁμάρτω σοι.

    Εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας μου ὡς πολύτιμον καὶ ἀσύλητον θησαυρὸν ἔκρυψα τὰ θεῖα σοῦ λόγια, ἵνα ἐνθυμούμενος πάντοτε ταῦτα μὴ ὑποπέσω εἰς ἁμαρτίαν τινα ἐνώπιόν σου.

  12. 12

    εὐλογητὸς εἶ, Κύριε· δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

    Εἶσαι, Κύριε, ἄξιος νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι. Διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου δίδαξόν με τὰς ἐντολάς σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς ἀπὸ ὅλουςμας.

  13. 13

    ἐν τοῖς χείλεσί μου ἐξήγγειλα πάντα τὰ κρίματα τοῦ στόματός σου.

    Ὅλας τὰς ἐν τῷ νόμῳ σου κρίσεις καὶ ἀποφάνσεις σου, σύμφωνα μὲ τὰς ὁποίας θὰ μᾶς κρίνῃς, τὰς ἐξήγγειλα διὰ τῶν χειλέων μου καὶ διεκήρυξα αὐτὰς καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

  14. 14

    ἐν τῇ ὁδῷ τῶν μαρτυρίων σου ἐτέρφθην ὡς ἐπὶ παντὶ πλούτῳ.

    Βαδίσας καὶ πολιτευθεὶς σύμφωνα μὲ τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου, ᾐσθάνθην τέρψεις ὁποίας θὰ ἐδοκίμαζεν ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἐγίνετο κάτοχος ὅλου τοῦ γηΐνου πλούτου.

  15. 15

    ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου ἀδολεσχήσω καὶ κατανοήσω τὰς ὁδούς σου.

    Τὰς ἐντολάς σου θὰ μελετήσω καὶ εἰς αὐτὰς θὰ ἐντρυφήσω καὶ θὰ κατανοήσω τὰς ὁδοὺς καὶ τὰ προστάγματά σου, συμφώνως πρὸς τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ συμμορφώνωμεν τὴν διαγωγήν μας.

  16. 16

    ἐν τοῖς δικαιώμασί σου μελετήσω, οὐκ ἐπιλήσομαι τῶν λόγων σου. -

    Θὰ συγκεντρώσω τὸν νοῦν μου εἰς τὰ παραγγέλματα, τὰ ὁποῖα δικαιωματικῶς νομοθετεῖς εἰς ἡμᾶς. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ τοὺς νόμους σου.

  17. 17

    ᾿Ανταπόδος τῷ δούλῳ σου· ζήσομαι καὶ φυλάξω τοὺς λόγους σου.

    Ἀντάμειψον τὸν ζῆλον τοῦτον τοῦ δούλου σου· δός μου ζωὴν καὶ προστάτευσέ με κατὰ τῶν ἐπαπειλούντων με κινδύνων, καὶ πλήρης εὐγνωμοσύνης θὰ φυλάξω καὶ ἐγὼ τοὺς λόγους σου.

  18. 18

    ἀποκάλυψον τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ κατανοήσω τὰ θαυμάσια ἐκ τοῦ νόμου σου.

    Ἀπομάκρυνε κάθε κάλυμμα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου, καὶ δός μοι φωτισμὸν διανοίας ἵνα κατανοήσω δι' αὐτοῦ τὸ θαυμαστὸν βάθος τῆς σοφίας καὶ χρησιμότητος τοῦ νόμου σου.

  19. 19

    πάροικος ἐγώ εἰμι ἐν τῇ γῇ· μὴ ἀποκρύψῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ τὰς ἐντολάς σου.

    Προσωρινὸς εἶμαι εἰς τὴν γῆν, διὰ τῆς τηρήσεως δὲ τῶν ἐντολῶν σου θὰ ὁδηγηθῶ ἀσφαλῶς εἰς τὴν πραγματικὴν καὶ αἰωνίαν πατρίδα. Μὴ ἀποκρύψῃς λοιπὸν ἀπ’ ἐμοῦ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλὰ φώτισέ με να ἐμβαθύνω εἰς αὐτάς.

  20. 20

    ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ.

    Σφοδρὸν πόθον ἔχει ἡ ψυχή μου διὰ νὰ ἐπιθυμῇ καὶ διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ πάντοτε καὶ εἰς πάντα καιρὸν τὴν μελέτην καὶ τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

  21. 21

    ἐπετίμησας ὑπερηφάνοις· ἐπικατάρατοι οἱ ἐκκλίνοντες ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου.

    Ἐπέπληξας καὶ κατέκρινας τοὺς ὑπερηφάνους, οἵτινες καταφρονοῦν καὶ δὲν ὑπακούουν εἰς τὰ προστάγματά σου· ἐπικατάρατοι εἶναι ἀπὸ σὲ ὅσοι παρεκκλίνουν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου.

  22. 22

    περίελε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὄνειδος καὶ ἐξουδένωσιν, ὅτι τὰ μαρτύριά σου ἐξεζήτησα.

    Σήκωσε τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ τὰς ἐξουδενώσεις, μὲ τὰς ὁποίας ζητοῦν νὰ μὲ ἐξευτελίσουν οἱ ὑπερήφανοι. Εὐπροσώπησόν με, διότι μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα τὴν ἐφαρμογὴν καὶ πιστὴν τήρησιν τῶν ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίων σου.

  23. 23

    καὶ γὰρ ἐκάθισαν ἄρχοντες καὶ κατ᾿ ἐμοῦ κατελάλουν, ὁ δὲ δοῦλός σου ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου.

    Σοῦ ἀπευθύνῳ τὴν παράκλησιν αὐτήν, διότι ἄρχοντες καὶ ἡγεμόνες τῆς γῆς ἐκάθισαν εἰς συνέδριον κατ’ ἐμοῦ καὶ ὡμίλουν ἐναντίον μου περιϋβρίζοντες καὶ ζητοῦντες τὴν ἐξουδένωσίν μου. Ἐγὼ ὅμως ὁ ἀφωσιωμένος δοῦλος σου τὸν νοῦν μου ὁλόκληρον εἶχον προσηλωμένον εἰς τὰ προστάγματά σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιοῦσαι νὰ ἀξιοῖς παρ’ ἡμῶν.

  24. 24

    καὶ γὰρ τὰ μαρτύριά σου μελέτη μού ἐστι, καὶ αἱ συμβουλίαι μου τὰ δικαιώματά σου. -

    Εἶναι γεγονὸς ὅτι αἱ μαρτυρίαι, ποὺ μᾶς δίδεις εἰς τὰς Γραφάς, εἶναι διαρκὴς μελέτη μου, καὶ τὰ δικαιώματά σου εἶναι πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποίαν νουθετοῦμαι καὶ λαμβάνω συμβουλάς.

  25. 25

    ᾿Εκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου· ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου.

    Ἡ ζωή μου κατέπεσεν ἀπὸ τὴν πολλὴν θλῖψιν εἰς τὸ χῶμα καὶ δι’ ἀνθρωπίνης δυνάμεως εἶναι ἀδύνατον ν’ ἀποσπασθῇ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ τάφου. Ζωογόνησέ με σύμφωνα μὲ τὰς ἐπαγγελίας ποὺ περιέχονται εἰς τὸν λόγον σου.

  26. 26

    τὰς ὁδούς μου ἐξήγγειλα, καὶ ἐπήκουσάς μου· δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

    Τὴν συμπεριφοράν μου καὶ ὅλας ἐν γένει τὰς πράξεις μου καὶ τὰς ἀνάγκας μου σοῦ τὰς ἐξωμολογήθην, καὶ σὺ ηὐδόκησας νὰ μὲ ἀκούσῃς· δίδαξόν με διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου τὰ δικαιώματά σου, ὥστε τελείως νὰ συμμορφωθῶ πρὸς αὐτά, ἀπαλλασσόμενος καὶ παντὸς ἐξ ἀγνοίας παραπτώματός μου.

  27. 27

    ὁδὸν δικαιωμάτων σου συνέτισόν με, καὶ ἀδολεσχήσω ἐν τοῖς θαυμασίοις σου.

    Συνέτισέ με ὥστε νὰ βαδίζω πάντοτε τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν, τὰς ὁποίας δικαιωματικῶς ζητεῖς ἀπὸ ἡμᾶς νὰ τηρῶμεν. Καὶ τότε ἔχων τὴν σύνεσιν ταύτην θὰ καταγίνωμαι εἰς τὴν μελέτην τῶν θαυμασίων σου, μὴ παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν ἀπατηλὴν ματαιότητα.

  28. 28

    ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἀκηδίας· βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου.

    Ἐχαλαρώθη καὶ κατελήφθη ἀπὸ νυσταγμὸν ἡ ψυχή μου λόγῳ τῆς χαυνώσεως, τὴν ὁποίαν προκαλεῖ ἡ θλῖψις καὶ μικροψυχία. Ἐνθάρρυνέ με σὺ καὶ στήριξέ με διὰ τῶν λόγων σου, ἐνισχύων τὴν ἀτονίαν τῆς ψυχῆς μου.

  29. 29

    ὁδὸν ἀδικίας ἀπόστησον ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ τῷ νόμῳ σου ἐλέησόν με.

    Ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ πᾶσαν συμπεριφορὰν ἄδικον· ἀπομάκρυνέ με ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐλέησέ με φωτίζων με ἵνα κατανοῶ τὸν νόμον σου, καὶ ἐνισχύων με ἵνα συμμορφοῦμαι πρὸς αὐτόν.

  30. 30

    ὁδὸν ἀληθείας ᾑρετισάμην καὶ τὰ κρίματά σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Ἐπόθησα καὶ ἐπροτίμησα τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, τὸν ὁποῖον μᾶς δεικνύει ἡ ἀλήθεια τοῦ νόμου σου, καὶ δὲν μοῦ ἔφυγαν ποτὲ ἀπὸ τὴν μνήμην αἱ τῆς πανσόφου σοῦ κρίσεως ἐντολαί, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

  31. 31

    ἐκολλήθην τοῖς μαρτυρίοις σου, Κύριε· μή με καταισχύνῃς.

    Προσεκολλήθην, Κύριε, μὲ πόθον καὶ θεῖον ἔρωτα εἰς τὰς μαρτυρίας, τὰς ὁποίας μᾶς παρέχεις διὰ τοῦ νόμου σου καὶ τῶν ἐπαγγελιῶν σου· μὴ μὲ ἀφήσῃς ἀβοήθητον, διὰ νὰ μὴ παραβαίνω αὐτὰς καὶ ἐντροπιάζωμαι.

  32. 32

    ὁδὸν ἐντολῶν σου ἔδραμον, ὅταν ἐπλάτυνας τὴν καρδίαν μου. -

    Ὅταν εἰς τὴν στενοχωρημένην μου καρδίαν ἔδωκες τὴν εὐρυχωρίαν τῆς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεώς σου, τότε ἀκούραστος ἔτρεξα εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου.

  33. 33

    Νομοθέτησόν με, Κύριε, τὴν ὁδὸν τῶν δικαιωμάτων σου, καὶ ἐκζητήσω αὐτὴν διαπαντός.

    Φανέρωσέ μου, Κύριε, διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου, τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν σου καὶ θὰ ζητήσω μὲ ἀπόφασιν στερεὰν νὰ βαδίζω πάντοτε εἰς αὐτήν.

  34. 34

    συνέτισόν με, καὶ ἐξερευνήσω τὸν νόμον σου καὶ φυλάξω αὐτὸν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου.

    Δός μου τὴν σύνεσιν τῆς χάριτός σου καὶ θὰ ἐμβαθύνω δι’ αὐτῆς εἰς τὸν νόμον σου πρὸς πλήρη κατανόησιν αὐτοῦ καὶ μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν θὰ τὸν φυλάξω.

  35. 35

    ὁδήγησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου, ὅτι αὐτὴν ἠθέλησα.

    Ὁδήγησόν με εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου, φωτίζων με καὶ βοηθῶν πάντοτε ἵνα βαδίζω εἰς αὐτόν, διότι τὸν δρόμον αὐτὸν ἠγάπησα καὶ μὲ τὴν καρδίαν μου ἠθέλησα.

  36. 36

    κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν.

    Ἔμπνευσον σὺ εἰς τὴν καρδίαν μου κλίσιν καὶ ἔρωτα πρὸς τὰς μαρτυρίας, ποὺ μᾶς παρέχεις ἐν τῷ νόμῳ σου, καὶ ἐνίσχυσέ την νὰ μὴ κλίνῃ πρὸς τὴν πλεονεξίαν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πλούτου, ὁ ὁποῖος πάντοτε καθιστᾷ ἀχόρταστον αὐτήν.

  37. 37

    ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σου ζῆσόν με.

    Στρέψε μακρὰν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου διὰ νὰ μὴ ἴδω καὶ νὰ μὴ ἐπιθυμήσω τὰ μάταια καὶ παροδικὰ ἀγαθὰ καὶ ἐπινοήματα τῶν προσκολλημένων εἰς τὴν ὕλην ἀνθρώπων, καὶ δός μοι νὰ ζήσω εἰς τὸν δρόμον τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν σου.

  38. 38

    στῆσον τῷ δούλῳ σου τὸ λόγιόν σου εἰς τὸν φόβον σου.

    Ἀπόδειξόν μοι διὰ τῶν πραγμάτων τὸ ἀσάλευτον καὶ βέβαιον τῶν ἐν τοῖς θείοις σου ἀποφθέγμασιν ὑποσχέσεων, καὶ στήριξόν με εἰς τὴν πρὸς αὐτὰς ἐμπιστοσύνην, ἵνα αὐξηθῇ ἐπὶ μᾶλλον ὁ φόβος μου καὶ ἡ εὐλάβειά μου πρὸς σέ.

  39. 39

    περίελε τὸν ὀνειδισμόν μου, ὃν ὑπώπτευσα· ὅτι τὰ κρίματά σου χρηστά.

    Ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὰς ὕβρεις καὶ τοὺς χλευασμούς, τοὺς ὁποίους μὲ βλέμμα γεμᾶτον δειλίαν παρακολουθῶ νὰ μοῦ ἀπευθυνοῦν οἱ ἐχθροί μου διὰ τὴν συμμόρφωσίν μου πρὸς τὸν νόμον σου. Ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὴν δειλίαν καὶ τὸν δισταγμὸν αὐτόν, διότι τὰ παραγγέλματά σου, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς κρίνῃς, φέρουν τιμὴν καὶ εὐτυχίαν εἰς τοὺς τηροῦντας αὐτά.

  40. 40

    ἰδοὺ ἐπεθύμησα τὰς ἐντολάς σου· ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ζῆσόν με. -

    Ἰδοὺ ἐπεθύμησα καὶ ἐπόθησα τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου. Ὡς δίκαιος ποὺ εἶσαι, δός μου βοήθειαν καὶ ζωὴν καὶ μὴ μὲ ἀφίνῃς νὰ θανατωθῶ ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴν τῶν ἐχθρῶν μου καὶ ἀπὸ τὰς παγίδας τῆς ἁμαρτίας.

  41. 41

    Καὶ ἔλθοι ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ ἔλεός σου, Κύριε, τὸ σωτήριόν σου κατὰ τὸν λόγον σου.

    Καὶ εἴθε νὰ ἔλθῃ ἐπ’ ἐμοῦ τὸ ἔλεός σου. Κύριε, καὶ δι’ αὐτοῦ νὰ σωθῶ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

  42. 42

    καὶ ἀποκριθήσομαι τοῖς ὀνειδίζουσί μοι λόγον, ὅτι ἤλπισα ἐπὶ τοῖς λόγοις σου.

    Καὶ τότε θὰ ἔχω νὰ δώσω ἀπάντησιν καὶ ἀπολογίαν εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ περιγελοῦν, ἐπειδὴ ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

  43. 43

    καὶ μὴ περιέλῃς ἐκ τοῦ στόματός μου λόγον ἀληθείας ἕως σφόδρα, ὅτι ἐπὶ τοῖς κρίμασί σου ἐπήλπισα.

    Καὶ μὴ ἀφαιρέσῃς ἀπὸ τὸ στόμα μου, ἀλλὰ χάρισε εἰς αὐτὸ ἰσχυροτάτην καὶ ἀνδρικωτάτη ὁμολογίαν τῆς ἀληθείας τοῦ νόμου σου καὶ τῶν κριμάτων σου, διότι εἰς αὐτὰ ἐστήριξα ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα μου.

  44. 44

    καὶ φυλάξω τὸν νόμον σου διαπαντός, εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

    Καὶ οὕτω βοηθούμενος καὶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ σὲ θὰ φυλάξω τὸν νόμον σου διαπαντός, καθ’ ὅλους τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας.

  45. 45

    καὶ ἐπορευόμην ἐν πλατυσμῷ, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἐξεζήτησα.

    Καὶ δὲν ἐδοκίμασα καμμίαν στενοχώριαν, ἀλλ’ ἐβάδιζον καὶ διηρχόμην τὰς ἡμέρας μου μὲ εὐρυχωρίαν ἀνακουφίσεως καὶ εἰρήνης, διότι ἐζήτησα μὲ πόθον τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐντολῶν σου.

  46. 46

    καὶ ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην.

    Καὶ ὡμίλουν περὶ τῶν ἐν τῷ νόμῳ μαρτυριῶν σου καὶ ἐντολῶν σου ἔμπροσθεν βασιλέων καὶ δὲν ἐνετρεπόμην, ἀλλὰ μετὰ πάσης παρρησίας ἐλάλουν πρὸς αὐτούς.

  47. 47

    καὶ ἐμελέτων ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου, ἃς ἠγάπησα σφόδρα.

    Καὶ ἐνετρύφων ἐν τῇ μελέτῃ τῶν ἐντολῶν σου, τὰς ὁποίας ἠγάπησα διαπύρως.

  48. 48

    καὶ ἦρα τὰς χεῖράς μου πρὸς τὰς ἐντολάς σου ἃς ἠγάπησα, καὶ ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου. -

    Καὶ ἐσήκωσα τὰς χεῖράς μου μετ’ εὐλαβείας καὶ πολλοῦ πόθου πρὸς τὰς ἐντολάς σου, διὰ τὰς ὁποίας μὲ κατέλαβε ἔρως καὶ ἀγάπη σφοδρά, καὶ ἐπὶ ὤρας ὁλοκλήρους ἀπερροφώμην μελετῶν καὶ σκεπτόμενος τὰ δικαιώματά σου.

  49. 49

    Μνήσθητι τῶν λόγων σου τῷ δούλῳ σου, ὧν ἐπήλπισάς με.

    Ἐνθυμήσου τὰς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωκες εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου περὶ τῆς διασώσεώς μου, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐστήριξα τὰς σαλευομένας ἄλλοτε ἐλπίδας μου καὶ ἀνεπτέρωσας αὐτάς.

  50. 50

    αὕτη με παρεκάλεσεν ἐν τῇ ταπεινώσει μου, ὅτι τὸ λόγιόν σου ἔζησέ με.

    Αὕτη ὑπῆρξε παρηγορία καὶ στηριγμὸς εἰς τὴν ἐκ τῶν συμφορῶν καὶ κινδύνων ταπείνωσή μου, ἡ ἐκ τῆς πείρας μου πληροφορία, ὅτι τὴν ζωήν μου καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἐχρεώστουν εἰς τὸν ἅγιον σου λόγον.

  51. 51

    ὑπερήφανοι παρηνόμουν ἕως σφόδρα, ἀπὸ δὲ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐξέκλινα.

    Ἄνθρωποι, μὴ λογαριάζοντες ἐν τῇ ὑπερηφανείᾳ καὶ ἀλαζονείᾳ των κανένα, διέπραττον συνεχῶς καὶ ἀφόβως παρανομίας, ἐγὼ ὅμως οὐδὲ κατὰ κεραίαν δὲν παρεξέκλινα ἀπὸ τὸν νόμον σου.

  52. 52

    ἐμνήσθην τῶν κριμάτων σου ἀπ᾿ αἰῶνος, Κύριε, καὶ παρεκλήθην.

    Ἐνεθυμήθην τὰ αἰώνια τοῦ νόμου σου κρίματα, Κύριε, τὰ ἀπ’ αἰώνων δοθέντα εἰς τοὺς προγόνους μας καὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων μυριάκις ἐπιβεβαιωθέντα δι’ ἀμοιβῶν τῶν δικαίων καὶ τιμωρίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ παρηγορήθην εἰς τὰς δοκιμασίας μου.

  53. 53

    ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου.

    Ἀθυμία πολλὴ μὲ κατέλαβεν, ὅταν ἔβλεπα τοὺς ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειπον καὶ ἠθέτουν τὸν νόμον σου, διὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὰς ἁμαρτωλάς των κλίσεις.

  54. 54

    ψαλτὰ ἦσάν μοι τὰ δικαιώματά σου ἐν τόπῳ παροικίας μου.

    Δὲν ἔψαλλον ἄλλο τι εἰς τὸν τόπον τῆς ξενιτείας καὶ ἐξορίας μου παρὰ τὰ προστάγματα, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν παρ' ἠμῶν δικαίως ἀξιοῖς. Αὐτὰ ἦσαν τὰ μόνα ᾄσματα ποὺ ἔψαλλον πρὸς διασκέδασιν τῶν θλίψεών μου.

  55. 55

    ἐμνήσθην ἐν νυκτὶ τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, καὶ ἐφύλαξα τὸν νόμον σου.

    Ἐνεθυμήθην κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτὸς τὸ ὄνομά σου, Κύριε, καὶ ἡ ἐνθύμησις αὐτὴ μὲ προητοίμασε καὶ μὲ διέθεσεν, ὥστε ἐφύλαξα τὸν νόμον σου·

  56. 56

    αὕτη ἐγενήθη μοι, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα. -

    ἄλλοι ἐσχεδίαζαν ἀλλα κατὰ τὴν νύκτα καὶ εἰς ἄλλας προέβησαν ἀποφάσεις καὶ ἐνεργείας. Ἀλλ’ ὁ ἰδικός μου πόθος καὶ ἡ ἰδική μου προσπάθεια καὶ ἐνέργεια ὑπῆρξεν αὕτη, τὸ νὰ ζητῶ ἐξ ὅλης καρδίας ὅπως μάθω καὶ φυλάξω τὰ δικαιώματά σου.

  57. 57

    Μερίς μου εἶ, Κύριε, εἶπα τοῦ φυλάξασθαι τὸν νόμον σου.

    Μερίδιον κληρονομίας μου καὶ ἀτίμητος πλοῦτος μου εἶσαι, Κύριε. Διὰ τοῦτο, ἵνα μὴ χωρισθῶ ἀπὸ σοῦ, ἔλαβον τὴν ἀπόφασιν καὶ ὑπεσχέθην νὰ φυλάξω τὸν νόμον σου.

  58. 58

    ἐδεήθην τοῦ προσώπου σου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· ἐλέησόν με κατὰ τὸ λόγιόν σου.

    Παρεκάλεσα ἐκ βάθους καρδίας τὸ πρόσωπόν σου· ἐλέησόν με σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

  59. 59

    διελογισάμην τὰς ὁδούς σου καὶ ἐπέστρεψα τοὺς πόδας μου εἰς τὰ μαρτύριά σου.

    Τὸν νοῦν μου προσήλωσα εἰς τὸ νὰ γνωρίσω καὶ διακρίνω καλύτερα τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς, τοὺς ὁποίους ὁ νόμος σου καθορίζει. Τί ζητεῖς καὶ τί θέλεις νὰ πράττω, αὐτὸ ἦτο ὁ διαρκὴς λογισμός μου. Καὶ συνέπεια τούτου ὑπῆρξεν, ὅτι ἐπανέφερα τοὺς πόδας μου εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ συνεμόρφωσα κατὰ πάντα τὴν ζωήν μου πρὸς αὐτά.

  60. 60

    ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην τοῦ φυλάξασθαι τὰς ἐντολάς σου.

    Προητοιμάσθην διὰ καταλλήλων σκέψεων καὶ ἀποφάσεων καὶ δὲν ἠσθάνθην κλονισμὸν καὶ ἀμφιταλάντευσιν τινα διὰ νὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

  61. 61

    σχοινία ἁμαρτωλῶν περιεπλάκησάν μοι, καὶ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Αἱ ἐπιβουλαὶ καὶ συκοφαντίαι τῶν ἁμαρτωλῶν ὡς ἄλλα σχοινία παγιδευτικῶν δικτύων περιεπλέχθησαν εἰς ἐμέ, ἀλλὰ δὲν ἐλησμόνησα οὐδὲ κατὰ τὰς ὥρας αὐτὰς τῶν κατ’ ἐμοῦ ἐπιβουλῶν τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ μοῦ ἐπιβάλλει ὁ νόμος σου.

  62. 62

    μεσονύκτιον ἐξηγειρόμην τοῦ ἐξομολογεῖσθαί σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

    Πλήρης δὲ εὐγνωμοσύνης ἐσηκωνόμην τὸ μεσονύκτιον ἀπὸ τὴν κλίνην μου διὰ νὰ σὲ δοξολογήσω καὶ σὲ ἀνυμνήσω διὰ τὰ ἐν τῷ νόμῳ σου δίκαια παραγγέλματα, διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ὁποίων ἐσώθην ἐκ τῶν παγίδων.

  63. 63

    μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σου.

    Οὐδεμίαν σχέσιν καὶ συμμετοχὴν ἔχω μετὰ τῶν παρανόμων· φιλίας καλλιεργῶ καὶ συνάπτω σχέσεις μὲ ὅλους ὅσοι σὲ φοβοῦνται καὶ φυλάσσουν τὰς ἐντολάς σου.

  64. 64

    τοῦ ἐλέους σου, Κύριε, πλήρης ἡ γῆ· τὰ δικαιώματά σου δίδαξόν με. -

    Ἀπὸ τὸ ἔλεός σου, Κύριε, εἶναι γεμάτη ὅλη ἡ γῆ, διότι σὺ εὐσπλαγχνίζεσαι καὶ εὐεργετεῖς ὅλα τὰ πλάσματά σου· ἐλλεησον λοιπὸν καὶ ἐμὲ καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου, ὥστε καὶ διὰ τῆς πλήρους τούτων ἐφαρμογῆς νὰ τὰ μάθω καὶ νὰ καταστήσω ταῦτα κτῆμα μου.

  65. 65

    Χρηστότητα ἐποίησας μετὰ τοῦ δούλου σου, Κύριε, κατὰ τὸν λόγον σου.

    Ἐδείχθης ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικός, Κύριε, πρὸς τὸν δοῦλον σου, συμφώνως πρὸς τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ὑποσχέσεις σου.

  66. 66

    χρηστότητα καὶ παιδείαν καὶ γνῶσιν δίδαξόν με, ὅτι ταῖς ἐντολαῖς σου ἐπίστευσα.

    Τὴν καλωσύνην καὶ εὐεργετικότητα καὶ τὴν διὰ τῆς παιδαγωγίας σου σοφίαν καὶ σύνεσιν καὶ τελείαν τοῦ νόμου σου γνῶσιν δίδαξόν με, διότι ἐπίστευσα εἰς τὰς ἐντολάς σου καὶ ἐπόθησα ἀκριβὴς τηρητλής των νὰ ἀναδειχθῶ.

  67. 67

    πρὸ τοῦ με ταπεινωθῆναι ἐγὼ ἐπλημμέλησα, διὰ τοῦτο τὸ λόγιόν σου ἐφύλαξα.

    Προτοῦ νὰ ταπεινωθῶ διὰ τῆς δοκιμασίας καὶ θλίψεως, ἐγὼ ἡμάρτησα. Ἀλλὰ διότι ἐπαιδαγωγήθην καὶ ἐταπεινώθην ὑπὸ τῆς θλίψεως, δι’ αὐτὸ ἐφύλαξα τὰς ἐντολάς σου.

  68. 68

    χρηστὸς εἶ σύ, Κύριε, καὶ ἐν τῇ χρηστότητί σου δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

    Γεμᾶτος ἀγαθότητα καὶ καλωσύνην εἶσαι σύ, Κύριε· καὶ ἐν τῇ καλωσύνῃ σου αὐτῇ παραβλέπων τὰ ὅσα ἔπταισα ἐνώπιόν σου δίδαξόν με τὰς ἐντολάς σου φωτίζων με καὶ ἐνισχύων με, ὥστε ὄχι μόνον νὰ τὰς ἐννοῶ, ἀλλὰ καὶ νὰ τὰς φυλάττω πλήρως.

  69. 69

    ἐπληθύνθη ἐπ᾿ ἐμὲ ἀδικία ὑπερηφάνων, ἐγὼ δὲ ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου ἐξερευνήσω τὰς ἐντολάς σου.

    Πλῆθος πολὺ ἀδικημάτων διέπραξαν κατ' ἐμοῦ οἱ ὑπερήφανοι, οἱ περιφρονοῦντες τὸν νόμον σου καὶ τὴν δικαιοσύνην σου· ἐγὼ ὅμως δὲν ἐσκέφθην νὰ τοὺς ἀνταποδώσω κακά, ἀλλὰ μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου ἐξήτασα καὶ ἐμελέτησα τὰς ἐντολάς σου, διὰ νὰ φυλάξω αὐτάς.

  70. 70

    ἐτυρώθη ὡς γάλα ἡ καρδία αὐτῶν, ἐγὼ δὲ τὸν νόμον σου ἐμελέτησα.

    Ὅπως τὸ γάλα, ὅταν πήγνυται εἰς τυρόν, σκληρύνεται, οὕτως ἐπωρώθη καὶ ἡ καρδία των, ἐγὼ ὅμως ἐμελέτησα τὸν νόμον σου, διὰ νὰ ἔχω αὐτὸν παντοτεινὸν ὁδηγόν μου.

  71. 71

    ἀγαθόν μοι ὅτι ἐταπείνωσάς με, ὅπως ἂν μάθω τὰ δικαιώματά σου.

    Εὐεργετικὸν καὶ σωτηριῶδες ὑπῆρξε δι' ἐμὲ τὸ ὅτι διὰ τῶν θλίψεων μὲ ἐταπείνωσες, διότι διὰ τῆς παιδαγωγίας σου ταύτης ὠδηγήθην εἰς τὸ νὰ μάθω τὰ δικαιώματά σου.

  72. 72

    ἀγαθός μοι ὁ νόμος τοῦ στόματός σου ὑπὲρ χιλιάδας χρυσίου καὶ ἀργυρίου. -

    Πολύτιμος θησαυρὸς εἶναι δι’ ἐμὲ ὁ νόμος, τὸν ὁποῖον τὸ στόμα σου ὥρισε, καὶ τὸν προτιμῶ πολὺ περισσότερον ἀπὸ χιλιάδας καὶ σωροὺς χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν νομισμάτων.

  73. 73

    Αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καὶ ἔπλασάν με· συνέτισόν με καὶ μαθήσομαι τὰς ἐντολάς σου.

    Αἱ χεῖρες σου μὲ ἐποίησαν καὶ μὲ ἔπλασαν· μόρφωσόν μου καὶ τὸν νοῦν πληρῶν αὐτὸν συνέσεως, ὁπότε θὰ μάθω ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τὰς ἐντολάς σου καὶ θὰ ἀναδειχθῶ πραγματικὴ εἰκὼν καὶ ὁμοίωμά σου.

  74. 74

    οἱ φοβούμενοί σε ὄψονταί με καὶ εὐφρανθήσονται, ὅτι εἰς τοὺς λόγους σου ἐπήλπισα.

    Οὕτω κατηρτισμένον καὶ προκόπτοντα θὰ μὲ ἴδουν ὅσοι σὲ φοβοῦνται καὶ θὰ εὐφρανθοῦν, διότι τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ ἀποτέλεσμα ἐπῆλθε, ἐπειδὴ ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου εἰς τοὺς λόγους σου.

  75. 75

    ἔγνων, Κύριε, ὅτι δικαιοσύνη τὰ κρίματά σου, καὶ ἀληθείᾳ ἐταπείνωσάς με.

    Ἔμαθα, Κύριε, διὰ τῆς παιδαγωγίας σου, ὅτι τὰ ἐν τῷ νόμῳ προστάγματά σου ἐνσαρκώνουν καὶ ἐκφράζουν τὴν δικαιοσύνην καὶ κατὰ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἀληθείας ἐπέτρεψας νὰ ταπεινωθῶ καὶ νὰ ἐμπέσω εἰς θλίψεις.

  76. 76

    γενηθήτω δὴ τὸ ἔλεός σου τοῦ παρακαλέσαι με κατὰ τὸ λόγιόν σου τῷ δούλῳ σου.

    Ἀλλ’ εἶναι καιρὸς νὰ παρέλθῃ τὸ ποτήριον τῆς δοκιμασίας σου· ἂς ἔλθῃ τώρα πλέον τὸ ἔλεός σου καὶ ἡ εὐσπλαγχνία σου νὰ μὲ παρηγορήσουν σύμφωνα πρὸς τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὸν δοῦλον σου.

  77. 77

    ἐλθέτωσάν μοι οἱ οἰκτιρμοί σου, καὶ ζήσομαι, ὅτι ὁ νόμος σου μελέτη μού ἐστιν.

    Ἂς ἔλθουν εἰς ἐμὲ οἱ οἰκτιρμοί σου διὰ νὰ μοῦ δώσουν ζωήν, διότι καὶ μέσα εἰς τὰς θλίψεις μου δὲν σὲ ἐλησμόνησα, ἀλλ’ ὁ νόμος σου ἀποτελεῖ τὴν διαρκῆ σκέψιν καὶ ἀπασχόλησιν τοῦ νοῦ μου.

  78. 78

    αἰσχυνθήτωσαν ὑπερήφανοι, ὅτι ἀδίκως ἠνόμησαν εἰς ἐμέ· ἐγὼ δὲ ἀδολεσχήσω ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου.

    Ἂς καταισχυνθοῦν οἱ ὑπερήφανοι, οἱ ἀγερώχως καὶ σκληρῶς πρὸς ἐμὲ συμπεριφερόμενοι, διότι ἀδίκως καὶ ἀναιτίως παρανομοῦν εἰς βάρος μου, ἐγὼ δὲ ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν οὕτω καὶ εἰς τὸ μέλλον δὲν θὰ ἀπαοχολοῦμαι ἀπὸ αἰσθήματα μίσους καὶ ἐκδικήσεως κατ’ αὐτῶν, ἀλλὰ θὰ ἐντρυφῶ ἐν τῇ μελέτῃ τῶν ἐντολῶν σου.

  79. 79

    ἐπιστρεψάτωσάν με οἱ φοβούμενοί σε καὶ οἱ γινώσκοντες τὰ μαρτύριά σου.

    Ἂς ἐνθαρρυνθοῦν ἐκ τῆς καταισχύνῃς τῶν ὑπερηφάνων καὶ ἂς ἐπιστρέψουν πρὸς ἐμὲ ὅσοι ἐκ δειλίας ἀπεμακρύνθησαν προσκαίρως ἀπ' ἐμοῦ, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι σὲ φοβοῦνται καὶ γνωρίζουν τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας καὶ ἐντολάς σου.

  80. 80

    γενηθήτω ἡ καρδία μου ἄμωμος ἐν τοῖς δικαιώμασί σου, ὅπως ἂν μὴ αἰσχυνθῶ. -

    Εἴθε ἡ καρδία μου νὰ γίνῃ διὰ τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς ἐνισχύσεώς σου ἄμεμπτος ἐν τῇ τηρήσει τῶν δικαιωμάτων σου, διὰ νὰ μὴ ἐντροπιασθῶ ὡς παραβάτης καὶ ἔνοχος, οὔτε ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων οὔτε ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ κριτηρίου σου.

  81. 81

    ᾿Εκλείπει εἰς τὸ σωτήριόν σου ἡ ψυχή μου, εἰς τοὺς λόγους σου ἐπήλπισα.

    Ἀπέκαμεν ἡ ψυχή μου προσμένουσα τὴν παρὰ σοῦ σωτηρίαν· ἐν τούτοις δὲν ἔπαυσα νὰ στηρίζω τὴν ἐλπίδα μου εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

  82. 82

    ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τὸ λόγιόν σου λέγοντες· πότε παρακαλέσεις με;

    Κινδυνεύουν νὰ χάσουν τὸ φῶς των οἱ ὀφθαλμοί μου ἀπὸ τὴν προσήλωσίν των εἰς τὰς ἐπαγγελίας τοῦ ἀλανθάστου λόγου σου καὶ μὲ ἀναγκάζουν νὰ διερωτῶμαι: Πότε λοιπὸν θὰ μὲ παρηγόρησης;

  83. 83

    ὅτι ἐγενήθην ὡς ἀσκὸς ἐν πάχνῃ· τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Τόσον πολὺ ἐκακουχήθην καὶ ἐταλαιπωρήθην, ὥστε ἔγινα κατάξηρος καὶ σκασμένος, ὅπως ὁ ἀσκὸς τὸν ὁποῖον ἔπηξε καὶ ἐσκλήρυνε ἡ πάχνη καὶ ἡ παγωνιά. Δὲν ἐλησμόνησα ὅμως οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν τὰ δικαιώματά σου.

  84. 84

    πόσαι εἰσὶν αἱ ἡμέραι τοῦ δούλου σου; πότε ποιήσεις μοι ἐκ τῶν καταδιωκόντων με κρίσιν;

    Πόσαι εἶναι αἱ ἡμέραι τοῦ δούλου σοῦ; Ὠλιγόστευσαν αὖται πολύ. Πότε θὰ ἐπέμβῃς διὰ να κάμῃς ὑπὲρ ἐμοῦ κρίσιν ἐκείνων ποὺ μὲ καταδιώκουν, ὥστε νὰ ἀπολαύσω καὶ ἐγὼ ὀλίγην εἰρήνην καὶ ἀνάπαυσιν κατὰ τὰς ἐναπομένουσας εἰς ἐμὲ ἡμέρας;

  85. 85

    διηγήσαντό μοι παράνομοι ἀδολεσχίας, ἀλλ᾿ οὐχ ὡς ὁ νόμος σου, Κύριε.

    Φλυαρίας ἀνοήτων σκέψεων τῆς ματαίας τῶν διανοίας μου ἀνέπτυξαν καὶ ἐξέθεσαν ἄνθρωποι παράνομοι, διὰ νὰ μὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ καθῆκον, ἀλλ’ αὐτὰ ποὺ μοῦ εἶπαν δὲν δύνανται οὐδὲ κἀν νὰ συγκριθοῦν πρὸς τὸν νόμον σου, Κύριε.

  86. 86

    πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου ἀλήθεια· ἀδίκως κατεδίωξάν με, βοήθησόν μοι.

    Ἀντιθέτως πρὸς τὰς φλυαρίας καὶ τὰ ψεύδη τῆς ἀπάτης ποὺ μοῦ εἶπον αὐτοί, αἱ ἐντολαί σου ὅλαι εἶναι ἀλήθεια καὶ φῶς· ἀδίκως αὐτοὶ μὲ κατεδίωξαν, σὺ λοιπὸν ποὺ μισεῖς τὴν ἀδικίαν, σπεῦσον εἰς βοήθειαν καὶ προστασίαν μου.

  87. 87

    παρὰ βραχὺ συνετέλεσάν με ἐν τῇ γῇ, ἐγὼ δὲ οὐκ ἐγκατέλιπον τὰς ἐντολάς σου.

    Ὁ κατ’ ἐμοῦ διωγμός των ἦτο τόσον μανιώδης καὶ ἐξοντωτικός, ὥστε παρ' ὀλίγον νὰ μὲ ἀποτελειώσουν ἐν τῇ γῇ καὶ νὰ μὲ ἐξαφανίσουν ἐξ αὐτῆς· ἐγὼ ὅμως δὲν ἐγκατέλιπον οὐδὲ ἠθέτησα τὰς ἐντολάς σου.

  88. 88

    κατὰ τὸ ἔλεός σου ζῆσόν με, καὶ φυλάξω τὰ μαρτύρια τοῦ στόματός σου. -

    Εἶσαι ἐλεήμων καὶ εὔσπλαγχνος· σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸ ἔλεός σου γλύτωσέ με ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς αὐτοὺς κινδύνους καὶ δῶσε μου ζωήν· καὶ τότε πλήρης εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν σωτηρίαν σου ἐγὼ θὰ προσκολληθῶ ἀκόμη περισσότερον εἰς σὲ καὶ θὰ φυλάξω τὰς μαρτυρίας καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ στόματός σου.

  89. 89

    Εἰς τὸν αἰῶνα, Κύριε, ὁ λόγος σου διαμένει ἐν τῷ οὐρανῷ.

    Ὁ λόγος σου, Κύριε, ἔχει αἰώνιον κῦρος, διότι τὴν προέλευσίν του καὶ τὰ θεμέλιά του δὲν τὰ ἔχει εἰς τὴν εὐμετάβλητον ματαιότητα τοῦ παρόντος κόσμου, ἀλλ’ εἰς τὸν αἰώνιον καὶ ἀναλλοίωτον πνευματικὸν κόσμον τοῦ οὐρανοῦ.

  90. 90

    εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν ἡ ἀλήθειά σου· ἐθεμελίωσας τὴν γῆν καὶ διαμένει.

    Ἡ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γραφῇ ἀποκαλυφθεῖσα εἰς ἡμᾶς ἀλήθειά σου παραμένει ἀδιάσειστος διὰ μέσου τῶν γενεῶν διδάσκουσα καὶ φρονηματίζουσα ταύτας, διότι εἶναι ἀλήθεια ἰδική σου, ὁ ὁποῖος ἐθεμελίωσας τὴν γῆν καὶ διαμένει αὕτη χωρὶς κανεὶς νὰ δύναται νὰ τὴν ταράξῃ.

  91. 91

    τῇ διατάξει σου διαμένει ἡμέρα, ὅτι τὰ σύμπαντα δοῦλα σά.

    Δυνάμει τοῦ προστακτικοῦ λόγου, τὸν ὁποῖον εἶπες σύ, παραμένει ἡ ἡμέρα. Διότι ὅλα ὅσα ὑπάρχουν δουλικῶς ὑπακούουν εἰς σέ, δι' αὐτὸ δὲ καὶ διατηροῦνται, διότι δουλικῶς ἐμμένουν εἰς τοὺς φυσικοὺς νόμους, ποὺ ὤρισες σύ.

  92. 92

    εἰ μὴ ὅτι ὁ νόμος σου μελέτη μού ἐστι, τότε ἂν ἀπωλόμην ἐν τῇ ταπεινώσει μου.

    Ἐὰν ὁ νόμος σου δὲν ἦτο προσφιλὴς καὶ παρηγορητικὴ μελέτη μου, θὰ ἐχανόμην ὁλοτελῶς ἐν μέσῳ τῶν θλίψεων ποὺ τόσον πολὺ μὲ ἐταπείνωσαν.

  93. 93

    εἰς τὸν αἰῶνα οὐ μὴ ἐπιλάθωμαι τῶν δικαιωμάτων σου, ὅτι ἐν αὐτοῖς ἔζησάς με.

    Δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὰ δικαιώματά σου, διότι διὰ τῆς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεως τὴν ὁποίαν μὲ αὐτὰ μοῦ ἔδιδες, μὲ ἐζωοποίησας.

  94. 94

    σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα.

    Ἰδικός σου δοῦλος εἶμαι ἐγώ, σῶσόν με· μὴ μὲ ἀφίνῃς ἀπροστάτευτον, διότι μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου ἐζήτησα νὰ μάθω καὶ νὰ φυλάξω τὰ δικαιώματά σου.

  95. 95

    ἐμὲ ὑπέμειναν ἁμαρτωλοὶ τοῦ ἀπολέσαι με· τὰ μαρτύριά σου συνῆκα.

    Μὲ παρεμόνευσαν οἱ ἁμαρτωλοὶ διὰ νὰ μὲ ἐξοντώσουν ἀλλ’ ἐγὼ πρὸς τὰς μαρτυρίας τοῦ νόμου σου εἶχον ἐστραμμένην ὅλην τὴν προσοχήν μου.

  96. 96

    πάσης συντελείας εἶδον πέρας· πλατεῖα ἡ ἐντολή σου σφόδρα. -

    Πὰν ὅ,τι θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι τέλειον καὶ εἰς πλοῦτη καὶ εἰς δόξαν καὶ εἰς εὐτυχίαν εἶδον νὰ ἔχῃ πέρας καὶ τέλος. Ἡ ἐντολή σου ἔχει πλάτη χρόνου καὶ διαρκείας καὶ γνώσεως καὶ ἀνέσεως ἀπέραντα καὶ χαρίζει εἰς τοὺς τηρητάς της αἰωνίαν καὶ ἀνέκφραστον εὐτυχίαν.

  97. 97

    ῾Ως ἠγάπησα τὸν νόμον σου, Κύριε· ὅλην τὴν ἡμέραν μελέτη μού ἐστιν.

    Πόσον τῷ ὄντι ἠγάπησα τὸν νόμον σου, Κύριε, καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐντρυφῶ ἐν τῇ μελέτῃ του.

  98. 98

    ὑπὲρ τοὺς ἐχθρούς μου ἐσόφισάς με τὴν ἐντολήν σου, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα ἐμή ἐστιν.

    Μὲ ἔκαμες σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, διδάξας με τὴν ἐντολήν σου· καὶ ἡ σοφία μου αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι διὰ τῆς μελέτης καὶ ἐφαρμογῆς τῆς ἐντολῆς σου ἔγινεν αὕτη αἰώνιον καὶ ἀναφαίρετον κτῆμα μου.

  99. 99

    ὑπὲρ πάντας τοὺς διδάσκοντάς με συνῆκα, ὅτι τὰ μαρτύριά σου μελέτη μού ἐστιν.

    Ὅλους τοὺς διδασκάλους μου, ποὺ μοῦ ἐδίδασκον τὴν γνῶσιν καὶ σοφίαν τοῦ κόσμου, τοὺς ὑπερέβην εἰς γνῶσιν καὶ εἰς σύνεσιν, διότι αἱ μαρτυρίαι τοῦ νόμου σου εἶναι ἡ προσφιλὴς μελέτη μου.

  100. 100

    ὑπὲρ πρεσβυτέρους συνῆκα, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἐξεζήτησα.

    Τοὺς γεροντοτέρους μου, οἱ ὁποῖοι προβάλλουν τὴν πεῖραν των ὡς πηγὴν σοφίας, τοὺς ἐξεπέρασα εἰς σύνεσιν καὶ γνῶσιν, διότι τὰς ἐντολάς σου μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα νὰ μάθω καὶ νὰ ἐφαρμόσω.

  101. 101

    ἐκ πάσης ὁδοῦ πονηρᾶς ἐκώλυσα τοὺς πόδας μου, ὅπως ἂν φυλάξω τοὺς λόγους σου.

    Προεφύλαξα τὸν ἑαυτόν μου νὰ μὴ βαδίσω ποτὲ ὁδὸν πονηράν· ἠμπόδισα τὸν ἑαυτόν μου ἀπὸ τοῦ νὰ διαπράξῃ οἱανδήποτε ἁμαρτίαν, ὥστε νὰ ἀποδειχθῶ ἀκριβῆς καὶ τέλειος τηρητὴς τῶν λόγων σου.

  102. 102

    ἀπὸ τῶν κριμάτων σου οὐκ ἐξέκλινα, ὅτι σὺ ἐνομοθέτησάς με.

    Ἀπὸ τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας ἡ σοφία σου μᾶς ὥρισε, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς, δὲν παρεξέκλινα, διότι οὐχὶ ἄνθρωπος, ἀλλὰ σὺ ὁ ἴδιος ἐνομοθέτησας ταύτας εἰς ἐμέ.

  103. 103

    ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγιά σου, ὑπὲρ μέλι τῷ στόματί μου.

    Πόσον γλυκέα εἶναι τὰ θεῖα σου λόγια εἰς τὴν μελετῶσαν αὐτὰ ψυχήν μου καὶ εἰς τὸν ἐκφωνοῦντα αὐτὰ λάρυγγά μου. Εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπὸ ὅ,τι τὸ μέλι εἶναι εἰς τὸ στόμα μου.

  104. 104

    ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου συνῆκα· διὰ τοῦτο ἐμίσησα πᾶσαν ὁδὸν ἀδικίας. -

    Σύνεσιν πολλὴν καὶ σοφίαν ἔλαβον ἀπὸ τὴν μελέτην καὶ τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου· δι' αὐτὸ ἐμίσησα πάντα δρόμον ἀδικίας, εἰς τὸν ὁποῖον πλανῶνται οἱ ἀγνοοῦντες σὲ καὶ τὸν νόμον σου.

  105. 105

    Λύχνος τοῖς ποσί μου ὁ νόμος σου καὶ φῶς ταῖς τρίβοις μου.

    Ὁ νόμος σου εἶναι φῶς καθοδηγοῦν με διὰ νὰ πολιτεύωμαι ὀρθῶς καὶ ἀπροσκόπτως, ὅπως καὶ ὁ λύχνος φωτίζει ἐν καιρῷ νυκτὸς ἵνα μὴ σκοντάπτουν οἱ πόδες μου. Ὁ θεῖος σου οὗτος λύχνος εἶναι φῶς ποὺ φωτίζει τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς μου.

  106. 106

    ὤμοσα καὶ ἔστησα τοῦ φυλάξασθαι τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

    Ἐνόρκως ὑπεσχέθην καὶ ἐμπράκτως ἐπεκύρωσα τὸν ὅρκον μου, περὶ τοῦ ὅτι θὰ τηρῶ ἐπακριβῶς τὰς δικαίας κρίσεις τοῦ νόμου σου καὶ τῶν ἐντολῶν σου.

  107. 107

    ἐταπεινώθην ἕως σφόδρα· Κύριε, ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου.

    Ὑφίσταμαι μεγάλας καὶ ἀγρίας ταπεινώσεις ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου. Ζωοποίησέ με σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

  108. 108

    τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δή, Κύριε, καὶ τὰ κρίματά σου δίδαξόν με.

    Τὰς δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας, ποὺ μὲ ὅλην μου τὴν θέλησιν προσφέρω διὰ τοῦ στόματός μου εἰς σέ, δέχθητι εὐμενῶς, Κύριε, καὶ βλέπων τὴν εὐγνώμονα διάθεσίν μου δίδαξόν με βαθύτερον τὰ προστάγματά σου, διὰ τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

  109. 109

    ἡ ψυχή μου ἐν ταῖς χερσί σου διαπαντός, καὶ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Ἡ ψυχή μου εἶναι πάντοτε εἰς τὰς χεῖρας σου καὶ δὲν ἐλησμόνησα ποτὲ τὸν νόμον σου. Κάτεχέ με λοιπὸν ὑπὸ τὴν προστασίαν σου καὶ διεύθυνέ με, ὅπου σὺ θέλεις.

  110. 110

    ἔθεντο ἁμαρτωλοὶ παγίδα μοι, καὶ ἐκ τῶν ἐντολῶν σου οὐκ ἐπλανήθην.

    Οἱ ἁμαρτωλοὶ μοῦ ἔστησαν παγίδα καὶ ἐμηχανεύθησαν δόλους κατ’ ἐμοῦ, ἐγὼ ὅμως ἀντιθέτως πρὸς αὐτοὺς δὲν ἐπλανήθην ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλ’ ἐνέμεινα πιστῶς εἰς τὴν τήρησιν αὐτῶν.

  111. 111

    ἐκληρονόμησα τὰ μαρτύριά σου εἰς τὸν αἰῶνα, ὅτι ἀγαλλίαμα τῆς καρδίας μού εἰσιν.

    Αἱ ἐν τῷ νόμῳ σου μαρτυρίαι ἐγένοντο κληρονομία μου ἀναφαίρετος καὶ αἰωνία, διότι ἐνεχάραξα αὐτὰς εἰς τὴν καρδίαν μου καὶ εἶναι δι’ αὐτὴν πηγὴ ἀγαλλιάσεως καὶ εὐφροσύνης.

  112. 112

    ἔκλινα τὴν καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι τὰ δικαιώματά σου εἰς τὸν αἰῶνα δι᾿ ἀντάμειψιν. -

    Ἔδωκα σταθερὰν κλίσιν εἰς τὴν καρδίαν μου μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐκτελῶ τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ δικαιώματά σου διαρκῶς καὶ ἀπαύστως, ὥστε νὰ ἀπολαύσω καὶ τῆς ἀνταμοιβῆς, ἥτις θὰ δοθῇ εἰς τοὺς τηρητάς των.

  113. 113

    Παρανόμους ἐμίσησα, τὸν δὲ νόμον σου ἠγάπησα.

    Τοὺς μὴ ἐμμένοντας εἰς τὴν τήρησιν τοῦ νόμου σου, ἀλλ' ἀθετοῦντας αὐτὸν τοὺς ἀπεστράφην καὶ τοὺς ἐμίσησα, ἠγάπησα δὲ μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὸν νόμον σου, τὸν ὁποῖον αὐτοὶ παραβαίνουν.

  114. 114

    βοηθός μου, καὶ ἀντιλήπτωρ μου εἶ σύ· εἰς τοὺς λόγους σου ἐπήλπισα.

    Εἶσαι σὺ ὁ βοηθός μου καὶ ὁ ὑποβαστάζων με προστάτης· ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα μου ἐστήριξα εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

  115. 115

    ἐκκλίνατε ἀπ᾿ ἐμοῦ, πονηρευόμενοι, καὶ ἐξερευνήσω τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μου.

    Φύγετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ ὅσοι ἐσυνηθίσατε νὰ πράττετε τὸ πονηρόν, καὶ ἐλεύθερος τότε ἀπὸ τὰ ἐμπόδιά σας θὰ μελετῶ καὶ θὰ ἐμβαθύνω εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον σεῖς μὲ τὰ ἔργα καὶ τὰς διαθέσεις σας ἀπεξενώθητε.

  116. 116

    ἀντιλαβοῦ μου κατὰ τὸ λόγιόν σου, καὶ ζῆσόν με, καὶ μὴ καταισχύνῃς με ἀπὸ τῆς προσδοκίας μου.

    Ἔκτεινον τὴν προστατευτικὴν χεῖρα σου καὶ ὑποβάστασόν με σύμφωνα μὲ τὴν ἀψευδῆ σου ὑπόσχεσιν· καὶ ἀπομάκρυνον κάθε κίνδυνον ἐπαπειλοῦντα τὴν ζωήν μου· δός μοι ζωὴν καὶ μὴ μὲ ἐντροπιάσῃς ἀρνούμενος τὴν βοήθειαν καὶ σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν γεμᾶτος ἐλπίδα περιμένω νὰ μοῦ στείλῃς.

  117. 117

    βοήθησόν μοι, καὶ σωθήσομαι καὶ μελετήσω ἐν τοῖς δικαιώμασί σου διαπαντός.

    Βοήθησόν με ἐν μέσῳ τῶν παγίδων καὶ τῶν κινδύνων, ὑπὸ τῶν ὁποίων κυκλοῦμαι. Καὶ ὅταν ἔχω σὲ βοηθόν, ἀσφαλῶς θὰ σωθῶ καὶ θὰ ἀφιερώσω τότε τὴν ζωήν μου εἰς τὸ νὰ μελετῶ πάντοτε τὰς ἐν τῷ νόμῳ σου ἐντολάς, ἵνα καὶ τελειότερον συμμορφοῦμαι πρὸς αὐτάς.

  118. 118

    ἐξουδένωσας πάντας τοὺς ἀποστατοῦντας ἀπὸ τῶν δικαιωμάτων σου, ὅτι ἄδικον τὸ ἐνθύμημα αὐτῶν.

    Ἐξηυτέλισας καὶ ἐξεμηδένισας ὅλους ὅσοι ἀποστατοῦν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, καὶ ἀντιτίθενται εἰς αὐτάς, διότι ὅσα συνέλαβον καὶ ἐσχεδίασαν κατὰ νοῦν εἶναι ἀπατηλὰ καὶ σαθρά.

  119. 119

    παραβαίνοντας ἐλογισάμην πάντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς· διὰ τοῦτο ἠγάπησα τὰ μαρτύριά σου.

    Ἔβαλα μὲ τὸν νοῦν μου ἕνα πρὸς ἕνα ὅλους τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς καὶ τοὺς εἶδα νὰ διαβαίνουν καὶ νὰ ἀφανίζωνται ὅλοι. Δι' αὐτὸ δὲ καὶ ἐγὼ ἠγάπησα καὶ προοεκολλήθην εἰς τὰς μαρτυρίας τοῦ νόμου σου, διότι μόνον ὅσοι φυλάττουν αὐτὸν δὲν θὰ ἑξαφανισθοῦν.

  120. 120

    καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τὰς σάρκας μου· ἀπὸ γὰρ τῶν κριμάτων σου ἐφοβήθην. -

    Κάρφωσε καὶ νέκρωσε διὰ τοῦ φόβου σου τὰ μέλη τῆς σαρκός μου, ὥστε νὰ μὴ ἐνεργοῦν οὐδέποτε τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ νὰ εἶναι πάντοτε σὰν μὲ καρφιὰ σταυρωμένα ὡς πρὸς αὐτήν. Σοῦ ἀπευθύνω τὴν παράκλησιν αὐτήν, διότι μὲ τρομάζουν αἱ κατὰ τῆς ἁμαρτίας κρίσεις καὶ τιμωρίαι σου καὶ δι’ αὐτὸ δὲν θέλω ποτὲ νὰ εὑρεθῶ ἔνοχος ἀπέναντί σου.

  121. 121

    ᾿Εποίησα κρῖμα καὶ δικαιοσύνην· μὴ παραδῷς με τοῖς ἀδικοῦσί με.

    Προσεπάθησα νὰ ἐξομοιωθῶ πρὸς σὲ καὶ κατὰ τὰς ἀσθενεῖς μου δυνάμεις ἐπεδίωξα τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν δικαιοσύνην. Μὴ μὲ ἀφίνῃς λοιπὸν νὰ περιέλθω αἰχμάλωτος εἰς τὴν ἐξουσίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀδικοῦν.

  122. 122

    ἔκδεξαι τὸν δοῦλόν σου εἰς ἀγαθόν· μὴ συκοφαντησάτωσάν με ὑπερήφανοι.

    Λέβε τὸν δούλον σου ὑπὸ τὴν προστασίαν σου καὶ γενοῦ ἀσφάλεια εἰς ἐμὲ πρὸς τὸ καλάν μου, ἵνα μὴ συκοφαντηθῶ ὑπὸ τῶν ὑπερηφάνων καὶ πέσω θῦμα τῶν ἀσυνειδήτων ἐκβιασμῶν των.

  123. 123

    οἱ ὀφθαλμοί μου ἐξέλιπον εἰς τὸ σωτήριόν σου καὶ εἰς τὸ λόγιον τῆς δικαιοσύνης σου.

    Ἀπέκαμαν οἱ ὀφθαλμοί μου περιμένοντες πότε θὰ ἀποσταλῇ ἡ παρὰ σοῦ σωτηρία καὶ πότε θὰ ἐκπληρωθῇ ἡ σύμφωνα μὲ τὴν δικαιοσύνην σου δοθεῖσα ὑπόσχεσίς σου.

  124. 124

    ποίησον μετὰ τοῦ δούλου σου κατὰ τὸ ἔλεός σου καὶ τὰ δικαιώματά σου δίδαξόν με.

    Μεταχειρίσου με σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός σου καὶ ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς πράξεις μου. Διὰ νὰ γίνουν δὲ αὗται κατὰ πάντα ἀρεσταὶ εἰς σέ, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

  125. 125

    δοῦλός σού εἰμι ἐγώ· συνέτισόν με, καὶ γνώσομαι τὰ μαρτύριά σου.

    Εἶμαι δοῦλος σου καὶ θέλω νὰ ἀνήκω ἐξ ὁλοκλήρου εἰς σέ. Διάνοιξον τὸν νοῦν μου καὶ σόφισον αὐτόν, καὶ τότε διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου τούτου θὰ μάθω πληρέστερον τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου.

  126. 126

    καιρὸς τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ· διεσκέδασαν τὸν νόμον σου.

    Εἶναι καιρός, Κύριε, νὰ δράσῃς καὶ νὰ κάμῃς ἐκδίκησιν ὑπὲρ τῶν δούλων σου, διότι οἱ παράνομοι καὶ ἀσεβοῦντες κατὰ σοῦ παρεβίασαν καὶ κατεξέσχισαν τὸν νόμον σου.

  127. 127

    διὰ τοῦτο ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου ὑπὲρ χρυσίον καὶ τοπάζιον.

    Ἡ ἀσεβής των ὅμως συμπεριφορὰ διήγειρεν ἐπὶ μᾶλλον τὸν ὑπὲρ τοῦ νόμου σου ζῆλον μου, καὶ διὰ τοῦτο ἠγάπησα αὐτὸν περισσότερον ἀπὸ τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους.

  128. 128

    διὰ τοῦτο πρὸς πάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην, πᾶσαν ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. -

    Διότι δὲ τόσον πολὺ ἠγάπησα τὸν νόμον σου, συνεμορφούμην πρὸς ὅλας τὰς ἐντολάς σου καὶ ἐμίσησα πάντα δρόμον ὁδηγοῦντα πρὸς τὴν ἀδικίαν.

  129. 129

    Θαυμαστὰ τὰ μαρτύριά σου· διὰ τοῦτο ἐξηρεύνησεν αὐτὰ ἡ ψυχή μου.

    Αἱ ἐν τῷ θείῳ νόμῳ σου μαρτυρίαι προκαλοῦν τὸν θαυμασμὸν διὰ τὰς ἀληθείας, τὰς ὁποίας ἀποκαλύπτουν, καὶ διὰ τὴν παρηγορίαν καὶ τὸν φωτισμόν, τὸν ὁποῖον μεταδίδουν. Δι’ αὐτὸ μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα αὐτὰς καὶ προσεπάθησε πάντοτε νὰ ἐμβαθήνῃ εἰς ταύτας ἡ ψυχή μου.

  130. 130

    ἡ δήλωσις τῶν λόγων σου φωτιεῖ καὶ συνετιεῖ νηπίους.

    Ἡ φανέρωσις καὶ ἡ διὰ τῆς ἀναπτύξεως ἀποσαφήνισις τῶν λόγων σου, ὥστε νὰ γίνουν ταῦτα καταληπτά, θὰ φωτίσῃ καὶ θὰ καταστήσῃ σοφοὺς καὶ συνετοὺς τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἀκάκους.

  131. 131

    τὸ στόμα μου ἤνοιξα καὶ εἵλκυσα πνεῦμα, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἐπεπόθουν.

    Ἤνοιξα ἀσθμαίνων τὸ στόμα μου καὶ προσπαθῶ νὰ ἑλκύσω καὶ νὰ εἰσπνεύσω ἀέρα· ἔχω σφοδροτάτην ἐπιθυμίαν καὶ πόθον θερμόν, ἅτινα ἔχουν ἀνάγκην ταχείας καὶ ἐπειγούσης ἰκανοποιησεως· φλέγομαι ὑπὸ τῆς δίψης τῶν προσταγμάτων σου, καὶ ὁ πόθος μου αὐτὸς διὰ νὰ μάθω καὶ ἐφαρμόσω τὰς ἐντολάς σου, ἔχει τὸν ἀντίκτυπον αὐτὸν καὶ εἰς τὸ σῶμα μου.

  132. 132

    ᾿Επίβλεψον ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με κατὰ τὸ κρίμα τῶν ἀγαπώντων τὸ ὄνομά σου.

    Ρῖψε εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου καὶ εἰς ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με σύμφωνα μὲ τὴν δικαίαν καὶ ἀμετάκλητον ἀπόφασίν σου νὰ προστατεύῃς ὅλους ὅσοι σὲ ἀγαποῦν, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ ἀγαθότης σου ἔδωκε τὸ δικαίωμα να ἐλπίζουν πάντοτε ἐπὶ τῶν εὐσπλάγχνων διαθέσεών σου.

  133. 133

    τὰ διαβήματά μου κατεύθυνον κατὰ τὸ λόγιόν σου, καὶ μὴ κατακυριευσάτω μου πᾶσα ἀνομία.

    Συμμόρφωσε τὰς πράξεις μου καὶ ὅλην τὴν συμπεριφοράν μου πρὸς τὰς ἐντολάς σου καὶ οὕτως ἂς μὴ μὲ αἰχμαλωτίσῃ καὶ κυριεύσῃ οἱαδήποτε ἀνομία.

  134. 134

    λύτρωσαί με ἀπὸ συκοφαντίας ἀνθρώπων, καὶ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

    Γλύτωσέ με ἀπὸ τὰς ψευδεῖς κατηγορίας τῶν συκοφαντούντων με ἀνθρώπων, καὶ ἐλεύθερος τότε ἀπὸ τὰς δυσκολίας καὶ τὰ ἐμπόδια καὶ ἀπὸ τὴν θλῖψιν καὶ στενοχώριαν τῶν συκοφαντιῶν θὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

  135. 135

    τὸ πρόσωπόν σου ἐπίφανον ἐπὶ τὸν δοῦλόν σου καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

    Ἂς ἐπιλάμψῃ ἡ εὐμένεια καὶ ἡ εὐδοκία τοῦ προσώπου σου εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου· κατάπεμψον τὰς χαρίτας τοῦ προσώπου σου εἰς ἐμέ· καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου, ὥστε κατανοῶν αὐτὰ βαθύτερον νὰ συμμορφωθῶ πρὸς ταῦτα πλήρως.

  136. 136

    διεξόδους ὑδάτων κατέδυσαν οἱ ὀφθαλμοί μου, ἐπεὶ οὐκ ἐφύλαξα τὸν νόμον σου. -

    Εἰς ποταμοὺς δακρύων ἐβυθίσθησαν τὰ μάτια μου καὶ κρουνηδὸν ἔρρευσαν τὰ δάκρυά μου, ἐπειδὴ συνῃσθάνθην ἐν συντριβῇ τὴν ἐνοχήν μου, ὅταν κάποτε δὲν ἐφύλαξα τὸν νόμον σου.

  137. 137

    Δίκαιος εἶ, Κύριε, καὶ εὐθεῖαι αἱ κρίσεις σου.

    Δίκαιος εἶσαι, Κύριε· καὶ ὅ,τι σὺ ἀποφασίζεις εἶναι ὀρθόν, ἀλάνθαστον καὶ εὐθές.

  138. 138

    ἐνετείλω δικαιοσύνην τὰ μαρτύριά σου καὶ ἀλήθειαν σφόδρα.

    Αἱ μαρτυρίαι, τὰς ὁποίας μᾶς ἔδωκας ὡς νόμον καὶ ὡς ἐντολάς, ἵνα τὰς τηρῶμεν, εἶναι δικαιοσύνη ἄμεμπτος καὶ ἀλήθεια ἁγνοτάτη.

  139. 139

    ἐξέτηξέ με ὁ ζῆλός σου, ὅτι ἐπελάθοντο τῶν λόγων σου οἱ ἐχθροί μου.

    Ὁ ὑπὲρ τῆς δόξης σου θερμὸς καὶ φλογερὸς ζῆλος μου μὲ ἔκαμε νὰ λυώσω ὡς κηρός, διότι εἶδα ὅτι οἱ ἐχθροί μου ἐλησμόνησαν καὶ δὲν ἔδωκαν καμμίαν προσοχὴν εἰς τοὺς λόγους τῶν ἐντολῶν σου.

  140. 140

    πεπυρωμένον τὸ λόγιόν σου σφόδρα, καὶ ὁ δοῦλός σου ἠγάπησεν αὐτό.

    Ἀλλὰ πόσον εἶναι ἄφρονες! Διότι ὁ λόγος σου, τὸν ὁποῖον περιεφρόνησαν, εἶναι ἀκίβδηλος καὶ ἄδολος καὶ ἁγνὸς καὶ ἀπὸ πᾶσαν πλάνην ἀνόθευτος, ὅπως ὁ χρυσὸς ποὺ ἐκαθαρίσθη εἰς τὸ πῦρ, δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ταπεινός σου δοῦλος ἠγάπησεν αὐτόν.

  141. 141

    νεώτερος ἐγώ εἰμι καὶ ἐξουδενωμένος· τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Εἶμαι ἄσημος ἐγὼ καὶ μικρὸς καὶ περιφρονημένος, ὀσονδήποτε ὅμως καὶ ἂν περιφρονοῦμαι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, δὲν ἐλησμόνησα ποτὲ τὰς ἐντολάς σου, εἰς τὰς ὁποίας εὗρον παρηγορίαν καὶ ἐνίσχυσιν ἐν μέσῳ τῶν καταφρονήσεων.

  142. 142

    ἡ δικαιοσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια.

    Ἡ δικαιοσύνη σου εἶναι αἰωνία, εἰς πᾶσαν δὲ ἐποχὴν καὶ ὑπὸ πάντων τῶν ἐναρέτων καὶ ἐχεφρόνων θὰ εὑρίσκεται ἐν τοῖς πράγμασι καὶ θὰ ὁμολογῆται ὡς δικαιοσύνη ἄμεμπτος καὶ ἐν πᾶσιν ἀκριβῆς, καὶ ὁ νόμος σου θὰ ἀποδεικνύεται ὡς ἀπόλυτος καὶ ἀδιάψευστος ἀλήθεια.

  143. 143

    θλίψεις καὶ ἀνάγκαι εὕροσάν με· αἱ ἐντολαί σου μελέτη μου.

    Μὲ ηὗραν θλίψεις καὶ στενοχωρίαι καὶ ἀνάγκαι πιεστικαὶ αἱ ἐντολαί σου εἶναι ἡ παρηγοροῦσα καὶ ἐνισχύουσά με σπουδὴ καὶ μελέτη.

  144. 144

    δικαιοσύνη τὰ μαρτύριά σου εἰς τὸν αἰῶνα· συνέτισόν με, καὶ ζήσομαι -

    Αἱ μαρτυρίαι τοῦ στόματός σου εἶναι πάντοτε ἡ ἔκφρασις τῆς αἰωνίας δικαιοσύνης καὶ ὁ δι' αὐτῶν συνετισθεὶς θὰ ζήσῃ αἰωνίως. Δὸς λοιπὸν καὶ εἰς ἐμὲ τὴν σύνεσιν ταύτην καὶ θὰ ζήσω.

  145. 145

    ᾿Εκέκραξα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· ἐπάκουσόν μου, Κύριε, τὰ δικαιώματά σου ἐκζητήσω.

    Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν ἐδεήθην καὶ ἐφώναξα μετὰ κραυγῆς ἰσχυράς· ἄκουσε καὶ κάνε δεκτήν, Κύριε, τὴν δέησίν μου, ὁπότε καὶ ἐγὼ ἀπαλλασσόμενος τῶν ἐμποδιζόντων με πειρασμῶν μὲ πόθον πολὺν θὰ ἐπιδοθῶ εἰς τὴν γνῶσιν καὶ τήρησιν τῶν δικαιωμάτων σου.

  146. 146

    ἐκέκραξά σοι· σῶσόν με, καὶ φυλάξω τὰ μαρτύριά σου.

    Ἐφώναξα ἰσχυρῶς παρακαλῶν σε, Κύριε· σῶσόν με ἀπὸ τοὺς περιστοιχίζοντάς με κινδύνους, καὶ θὰ φυλάξω διὰ τῆς χάριτός σου τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου.

  147. 147

    προέφθασα ἐν ἀωρίᾳ καὶ ἐκέκραξα, εἰς τοὺς λόγους σου ἐπήλπισα.

    Προέλαβον προτοῦ νὰ διαλυθοῦν τὰ σκότη τῆς νυκτὸς καὶ ἐσηκώθην ἐνωρὶς καὶ πρόωρα ἀπὸ τὴν κλίνην καὶ σὲ παρεκάλεσα μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς· εἰς τὰς ὑποσχέσεις ποὺ περιέχονται εἰς τοὺς λόγους σου ἐστήριξα τὴν ὅλην ἐλπίδα μου.

  148. 148

    προέφθασαν οἱ ὀφθαλμοί μου πρὸς ὄρθρον τοῦ μελετᾶν τὰ λόγιά σου.

    Ἐπρόλαβον τὰς αὐγὰς τῆς ἡμέρας καὶ ἠγρύπνησαν οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τὸν καιρὸν τοῦ πρωϊνοῦ σκότους διὰ νὰ μελετοῦν τὰ λογία σου.

  149. 149

    τῆς φωνῆς μου ἄκουσον, Κύριε, κατὰ τὸ ἔλεός σου, κατὰ τὸ κρῖμά σου ζῆσόν με.

    Ἄκουσε, Κύριε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου σύμφωνα μὲ τὴν εὔσπλαγχνον διάθεσιν ποὺ ἔχεις νὰ ἐλεῆς τοὺς δούλους σου· δός μου ζωήν, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἀνέκαθεν ἔχεις λάβει νὰ δεικνύῃς ἔλεος εἰς τοὺς πιστούς σου.

  150. 150

    προσήγγισαν οἱ καταδιώκοντές με ἀνομίᾳ, ἀπὸ δὲ τοῦ νόμου σου ἐμακρύνθησαν.

    Αὐτοὶ ποὺ μὲ καταδιώκουν, χωρὶς νὰ διστάζουν πᾶσαν παράβασιν τοῦ νόμου σου νὰ ἀποτολμήσουν πρὸς ἐξόντωσίν μου, μὲ ἐπλησίασαν, ἀπὸ τὸν νόμον σου δὲ ἐμακρύνθησαν καὶ εἶναι διατεθειμένοι πᾶσαν παρανομίαν νὰ μετέλθουν εἰς βάρος μου.

  151. 151

    ἐγγὺς εἶ, Κύριε, καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἀλήθεια.

    Ἀλλὰ σύ, Κύριε, εἶσαι πλησίον μου καὶ ὅπως σὺ εἶσαι ἡ ἀπόλυτος ἀλήθεια, οὕτω καὶ οἱ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τρόποι σου ἐπὶ τῆς ἀληθείας βασίζονται καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχω πεποίθησιν εἰς τὸ ἀληθὲς καὶ βέβαιον τῶν ὑποσχέσεών σου, τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν σωτηρίαν τῶν ἐλπιζόντων ἐπὶ σέ.

  152. 152

    κατ᾿ ἀρχὰς ἔγνων ἐκ τῶν μαρτυρίων σου, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα ἐθεμελίωσας αὐτά. -

    Παλαιόθεν καὶ ἀπ’ ἀρχῆς γνωρίζω ἀπὸ τὰς ἐν τῇ Γραφῇ μαρτυρίας σου, ὅτι αὗται εἶναι τόσον ἀληθεῖς καὶ δίκαιαι, ὥστε δὲν πρόκειται να διαψευσθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὸ κῦρος των ποτέ, ἀλλ’ εἶναι θεμελιωμένοι ἀπὸ σὲ διὰ να εἶναι αἰώνιαι.

  153. 153

    ῎Ιδε τὴν ταπείνωσίν μου καὶ ἐξελοῦ με, ὅτι τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Ἴδε εἰς ποίαν ταπείνωσιν καὶ εἰς ποῖον ἐξευτελισμὸν μὲ κατέρριψαν οἱ ἐχθροί μου. Λυπήσου με καὶ σπεῦσον νὰ μὲ ἀπαλλάξῃς, διότι δὲν ἐλησμόνησα τὸν νόμον σου, ὅπως τὸν ἐλησμόνησαν οἱ ἐχθροί μου.

  154. 154

    κρῖνον τὴν κρίσιν μου καὶ λύτρωσαί με· διὰ τὸν λόγον σου ζῆσόν με.

    Κάμε κρίσιν ἐπὶ τῆς δικαίας ὑποθέσεωςμου καὶ γενοῦ Λυτρωτὴς καὶ Σωτήρ μου· διὰ τὰς ἐν τῷ λόγῳ σου περιλαμβανομένας ὑποσχέσεις ζωοποίησόν με.

  155. 155

    μακρὰν ἀπὸ ἁμαρτωλῶν σωτηρία, ὅτι τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐξεζήτησαν.

    Εἶναι μακρὰν ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἡ σωτηρία, διότι τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ καθήκοντα, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς ἀπὸ ἡμᾶς, δὲν τὰ ἐπόθησαν οὔτε τὰ ἐλογάριασαν.

  156. 156

    οἱ οἰκτιρμοί σου πολλοί, Κύριε· κατὰ τὸ κρῖμά σου ζῆσόν με.

    Οἱ οἰκτιρμοί σου εἶναι πολλοὶ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία σου μεγάλη, Κύριε· συμφώνως πρὸς τὴν φιλάνθρωπον καὶ φιλεύσπλαγχνον κρίσιν σου δός μου ζωήν.

  157. 157

    πολλοὶ οἱ ἐκδιώκοντές με καὶ θλίβοντές με· ἐκ τῶν μαρτυρίων σου οὐκ ἐξέκλινα.

    Εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ μὲ διώχνουν καὶ μὲ στενοχωροῦν προκαλοῦντες εἰς ἐμὲ θλίψεις μεγάλας· ἀλλ’ ὅμως ἐγὼ δὲν ἀπεμακρύνθην οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰς μαρτυρίας σου.

  158. 158

    εἶδον ἀσυνετοῦντας καὶ ἐξετηκόμην, ὅτι τὰ λόγιά σου οὐκ ἐφυλάξαντο.

    Εἶδον αὐτοὺς ποὺ ἀπωθοῦν τὴν σύνεσιν, τὴν ὁποίαν ὁ φόβος σου καὶ ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν σου ἐμπνέει, καὶ ἀπὸ τὸν ζῆλον καὶ τὴν θλῖψιν μου ἔλυωνα, διότι δὲν ἐφύλαξαν τὰ θεῖα σου λόγια.

  159. 159

    ἴδε, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἠγάπησα· Κύριε, ἐν τῷ ἐλέει σου ζῆσόν με.

    Ἴδε πόσον ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου· Κύριε, δεῖξε καὶ πρὸς ἐμὲ τὸ ἔλεός σου καὶ δῶσε μου ζωήν.

  160. 160

    ἀρχὴ τῶν λόγων σου ἀλήθεια, καὶ εἰς τὸν αἰῶνα πάντα τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου. -

    Θεμέλιον καὶ περίληψις τῶν λόγων σου εἶναι ἡ ἀλήθεια, καὶ αἱ κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου ὅλαι εἶναι αἰώνιαι καὶ ἀμετάθετοι καὶ κανεὶς δὲν δυναταὶ νὰ ἀνατρέψῃ αὐτάς.

  161. 161

    ῎Αρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν, καὶ ἀπὸ τῶν λόγων σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου.

    Ἄρχοντες ἀλλόθρησκοι μὲ κατεδίωξαν ἀναιτίως, ἀλλὰ δὲν ἐφοβήθην αὐτοὺς καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς λόγους σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου, φοβηθεῖσα μήπως ἀθετοῦσα αὐτοὺς ἐμπέσῃ εἰς τὸ φοβερόν σου κρίμα.

  162. 162

    ἀγαλλιάσομαι ἐγὼ ἐπὶ τὰ λόγιά σου ὡς ὁ εὑρίσκων σκῦλα πολλά.

    Τόσον μεγάλην ἀγαλλίασιν μοῦ φέρει ἡ ἀνάγνωσις καὶ ἐφαρμογὴ τῶν λόγων σου, ὅσην αἰσθάνεται καὶ μαχητής, ὁ ὁποῖος εὑρίσκει λάφυρα πολλά.

  163. 163

    ἀδικίαν ἐμίσησα καὶ ἐβδελυξάμην, τὸν δὲ νόμον σου ἠγάπησα.

    Ἐμίσησα καὶ ἐκ βάθους ἐσιχάθην πᾶσαν ἀδικίαν, ἠγάπησα δὲ τὸν νόμον σου, τὸν ὁποῖον θέλγομαι μελετῶν καὶ εὐφραίνομαι ἐφαρμόζων.

  164. 164

    ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά σε ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

    Πολλάκις κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας σὲ ἐδοξολόγησα διὰ τὰς δικαίας κρίσεις τῆς νομοθεσίας σου καὶ τῶν ἀνταποδόσεών σου.

  165. 165

    εἰρήνη πολλὴ τοῖς ἀγαπῶσι τὸν νόμον σου, καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς σκάνδαλον.

    Εἰρήνη πολλὴ κυριαρχεῖ εἰς τὴν ψυχὴν ἐκείνων, ποὺ ἀγαποῦν καὶ φυλάττουν τὸν νόμον σου, καὶ οὔτε ἀπὸ πειρασμόν τινα κλονίζονται, οὔτε ἐν τῇ ἀρετῇ σκοντάπτουν.

  166. 166

    προσεδόκων τὸ σωτήριόν σου, Κύριε, καὶ τὰς ἐντολάς σου ἠγάπησα.

    Ἀκλόνητος εἰς τὴν πρὸς σὲ ἐλπίδα ἐπερίμενα, Κύριε, τὴν παρὰ σοῦ σωτηρίαν, καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου, προσπαθῶν πάντοτε να τηρῶ αὐτάς.

  167. 167

    ἐφύλαξεν ἡ ψυχή μου τὰ μαρτύριά σου καὶ ἠγάπησεν αὐτὰ σφόδρα.

    Ἐφύλαξεν ἡ ψυχή μου τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου καὶ ἡ τήρησις αὕτη ἐνίσχυσε τὸν πρὸς αὐτὰς ἔρωτά μου, ὁ ὁποῖος ἤναψε εἰς τὴν καρδίαν μου σφοδρός.

  168. 168

    ἐφύλαξα τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ μαρτύριά σου, ὅτι πᾶσαι αἱ ὁδοί μου ἐναντίον σου, Κύριε. -

    Ἐφύλαξα τὰς ἐντολὰς καὶ τὰς μαρτυρίας σου, διότι συνησθανόμην, ὅτι ὁλόκληρος ἡ συμπεριφορά μου καὶ κάθε τι ποὺ σκέπτομαι ἡ ἐνεργῷ εἶναι ἐκτεθειμένα εἰς τὸ ὄμμα σου. Κύριε, καὶ παρακολουθεῖς αὐτά.

  169. 169

    ᾿Εγγισάτω ἡ δέησίς μου ἐνώπιόν σου, Κύριε· κατὰ τὸ λόγιόν σου συνέτισόν με.

    Ἂς πλησιάσῃ ἡ δέησίς μου πρὸ τοῦ θρόνου σου καὶ ἂς φθάσῃ εἰς σέ. Κύριε· δός μου σύνεσιν καὶ σοφίαν καὶ σώζουσαν γνῶσιν σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου, ὅτι θὰ φωτίζῃς τοὺς ἐπικαλουμένους σέ.

  170. 170

    εἰσέλθοι τὸ ἀξίωμά μου ἐνώπιόν σου, Κύριε· κατὰ τὸ λόγιόν σου ῥῦσαί με.

    Εἴθε νὰ φθάσῃ μέχρι σοῦ. Κύριε, ἡ ἐπίμονος ἀξίωσις τῆς προσευχῆς μου, ἡ λέγουσα· σύμφωνα μὲ τὴν εἰς τὸν ἀψευδῆ λόγον σου ὑπόσχεσίν σου, γενοῦ ρύστης μου καὶ σωτήρ μου.

  171. 171

    ἐξερεύξαιντο τὰ χείλη μου ὕμνον, ὅταν διδάξῃς με τὰ δικαιώματά σου.

    Θὰ ἀναβλύσῃ καὶ θὰ ἀναπηδήσῃ ἀπὸ τὰ χείλη μου συνεχὴς καὶ ἀκατάπαυστος ὕμνος, ὅταν θὰ μὲ διδάξῃς τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τήρησιν τῶν δικαιωμάτων σου.

  172. 172

    φθέγξαιτο ἡ γλῶσσά μου τὰ λόγιά σου, ὅτι πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου δικαιοσύνη.

    Εἴθε ἡ γλῶσσα μου νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἕξιν ὅπως λέγῃ πάντοτε τὰ θεῖα σοῦ λόγια, διότι ὅλαι αἱ ἐντολαί σου ἐκφράζουν καὶ διδάσκουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἀρετήν.

  173. 173

    γενέσθω ἡ χείρ σου τοῦ σῶσαί με, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ᾑρετισάμην.

    Ἂς ἀπλωθῇ ἐπάνω μου ἡ παντοδύναμος χείρ σου διὰ νὰ μὲ σώσῃ, διότι τὰς ἐντολάς σου ἐπροτίμησα ἀπὸ κάθε γήϊνον καὶ εἰς αὐτὰς εὐηρεστήθην.

  174. 174

    ἐπεπόθησα τὸ σωτήριόν σου, Κύριε, καὶ ὁ νόμος σου μελέτη μού ἐστι.

    Ἐπόθησα μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν σύ, Κύριε, παρέχεις, καὶ δι’ αὐτὸ μελετῶ διαρκῶς τὸν νόμον σου, ἵνα συμμορφούμενος πρὸς αὐτὸν ἐπιτύχω ταύτην.

  175. 175

    ζήσεται ἡ ψυχή μου καὶ αἰνέσει σε, καὶ τὰ κρίματά σου βοηθήσει μοι.

    Διὰ τῆς προστασίας καὶ χάριτός σου θὰ ζήσῃ ἡ ψυχή μου καὶ θὰ σὲ ὑμνήσῃ εὐγνωμόνως, καὶ θὰ μὲ βοηθήσουν αἱ σοφαὶ καὶ ἀγαθαὶ κρίσεις καὶ βουλαὶ τῆς προνοίας σου.

  176. 176

    ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ἀπολωλός· ζήτησον τὸν δοῦλόν σου, ὅτι τὰς ἐντολάς σου οὐκ ἐπελαθόμην.

    Ἐπλανήθην καὶ ἐγὼ σὰν τὸ χαμένον πρόβατον· μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς, ἀλλὰ ζήτησον νὰ εὕρῃς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, διότι ὀσονδήποτε καὶ ἂν ἐπλανήθην, δὲν ἐξέχασα τὰς ἐντολάς σου.