Νεεμίας, κεφάλαιο 6
- 1
ΚΑΙ ἐγένετο καθὼς ἠκούσθη τῷ Σαναβαλλὰτ καὶ Τωβίᾳ καὶ τῷ Γησὰμ τῷ ᾿Αραβὶ καὶ τοῖς καταλοίποις ἐχθρῶν ἡμῶν ὅτι ᾠκοδόμησα τὸ τεῖχος, καὶ οὐ κατελείφθη ἐν αὐτοῖς πνοή. ἕως τοῦ καιροῦ ἐκείνου θύρας οὐκ ἐπέστησα ἐν ταῖς πύλαις.
Όταν ἔμαθαν ὁ Σαναβαλλάτ, ὁ Τωβίας,ὁ Ἄραβας Γησὰμ καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί μας ὅτι ἔκτισα τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν θὰ ἠμποροῦσαν πλέον νὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτήν, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τόσην ὀργὴν καὶ κατάπληξιν, ὥστε τοὺς ἐκόπη ἡ ἀναπνοή. Ἐν τῷ μεταξὺ δὲν εἶχα βάλει ἀκόμη τὰς θύρας τῶν πυλῶν τοῦ τείχους.
- 2
καὶ ἀπέστειλε Σαναβαλλὰτ καὶ Γησὰμ πρός με λέγων· δεῦρο καὶ συναχθῶμεν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν ταῖς κώμαις ἐν πεδίῳ ᾿Ωνώ· καὶ αὐτοὶ λογιζόμενοι ποιῆσαί μοι πονηρίαν.
Ἔστειλε λοιπὸν ἀνθρώπους του πρὸς ἐμὲ ὁ Σαναβαλλὰτ μαζὶ μὲ τὸν Γησὰμ καὶ μοῦ εἶπαν: Ἔλα νὰ συναντηθῶμεν καὶ νὰ συζητήσωμεν εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς πεδιάδος Ὠνώ. Αὐτοὶ ὅμως εἶχαν πονηρὸν σκοπὸν ἐναντίον μου.
- 3
καὶ ἀπέστειλα ἐπ' αὐτοὺς ἀγγέλους λέγων· ἔργον μέγα ἐγὼ ποιῶ καὶ οὐ δυνήσομαι καταβῆναι, μή ποτε καταπαύσῃ τὸ ἔργον· ὡς ἂν τελειώσω αὐτό, καταβήσομαι πρὸς ὑμᾶς.
Ἔστειλα τότε καὶ ἐγὼ ἰδικούς μου ἀνθρώπους πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα: Εἶμαι ἀπησχολημένος μὲ μεγάλο ἔργον καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσω νὰ κατεβῶ διὰ νὰ σᾶς συναντήσω, διότι φοβοῦμαι μήπως διακοπὴ τὸ ἔργον αὐτό, ὅταν ἀπουσιάσω. Σᾶς ὑπόσχομαι ὅμως ὅτι, μόλις ὁλοκληρώσω τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ τείχους, θὰ κατεβῶ πρὸς συνάντησίν σας.
- 4
καὶ ἀπέστειλαν πρός με ὡς τὸ ρῆμα τοῦτο, καὶ ἀπέστειλα αὐτοῖς κατὰ ταῦτα.
Αὐτοὶ ὅμως ἔστειλαν καὶ πάλιν ἀνθρώπους τῶν καὶ ἐπανέλαβαν τὰ ἴδια, ὅπως προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ τοὺς ἀπήντησα μὲ τὸν ἴδιον τρόπον.
- 5
καὶ ἀπέστειλε πρός με Σαναβαλλὰτ τὸν παῖδα αὐτοῦ καὶ ἐπιστολὴν ἀνεῳγμένην ἐν χειρὶ αὐτοῦ.
Ὁ δὲ Σαναβαλλὰτ μοῦ ἔστειλε κατόπιν καὶ τὸν δοῦλον του μὲ μίαν ἀνοικτὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸ χέρι του.
- 6
καὶ ἦν γεγραμμένον ἐν αὐτῇ· «᾿Εν ἔθνεσιν ἠκούσθη ὅτι σὺ καὶ οἱ ᾿Ιουδαῖοι λογίζεσθε ἀποστατῆσαι, διὰ τοῦτο σὺ οἰκοδομεῖς τὸ τεῖχος, καὶ σὺ ἔσῃ αὐτοῖς εἰς βασιλέα·
Εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν εἶχε γραφῆ τὸ ἑξῆς: Ἔχει κυκλοφορήσει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ἡ φήμη ὅτι σὺ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι σχεδιάζετε νὰ ἐπαναστατήσετε ἐναντίον τοῦ βασιλέως καὶ δι’ αὐτὸ κτίζεις τὸ τεῖχος. Ἔχεις μάλιστα σκοπὸν νὰ γίνῃς σὺ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.
- 7
καὶ πρὸς τούτοις προφήτας ἔστησας σεαυτῷ, ἵνα καθίσῃς ἐν ῾Ιερουσαλὴμ εἰς βασιλέα ἐπὶ ᾿Ιούδα· καὶ νῦν ἀπαγγελήσονται τῷ βασιλεῖ οἱ λόγοι οὗτοι· καὶ νῦν δεῦρο βουλευσώμεθα ἐπὶ τὸ αὐτό.
Διαδίδεται ἐπὶ πλέον ὅτι σὺ ὥρισες ἰδικούς σου ἀνθρώπους ὡς προφήτας διὰ νὰ κηρύττουν καὶ νὰ προετοιμάζουν τὸν λαόν, ὥστε νὰ ἐγκατασταθῇς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι ὅλα αὐτά, ποὺ διαδίδονται, θὰ ἀνακοινωθοῦν τώρα εἰς τὸν βασιλέα. Ἔλα λοιπὸν ἀμέσως διὰ νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ ἐξετάσωμεν μαζὶ τὴν ὑπόθεσιν.
- 8
καὶ ἀπέστειλα πρὸς αὐτὸν λέγων· οὐκ ἐγενήθη ὡς οἱ λόγοι οὗτοι, ὡς σὺ λέγεις, ὅτι ἀπὸ καρδίας σου σὺ ψεύδῃ αὐτούς.
Ἔστειλα λοιπὸν καὶ ἐγὼ ἀγγελιαφόρον μου πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπα: Δὲν συνέβη τίποτε παρόμοιον μὲ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζεις. Ὅλα εἶναι ψέματα καὶ πηγάζουν ἀπὸ τὴν καρδιάν σου, ποὺ ἔχει κακίαν ἐναντίον μου.
- 9
ὅτι πάντες φοβερίζουσιν ἡμᾶς λέγοντες· ἐκλυθήσονται αἱ χεῖρες αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ἔργου τούτου, καὶ οὐ ποιηθήσεται· καὶ νῦν ἐκραταίωσα τὰς χεῖράς μου».
Ἤξευρα ὅτι καὶ αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ φίλοι του ἐπιχειροῦσαν νὰ μᾶς φοβερίσουν καὶ ἔλεγαν: Θὰ κουρασθοῦν, θὰ παραλύσουν τὰ χέρια των ἀπὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔργον καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ τὸ ὁλοκληρώσουν. Καὶ ὅμως ἐγὼ εἶχα θάρρος καὶ ἔνοιωσα πολλὴν δύναμιν ἀπὸ Θεοῦ εἰς τὰ χέρια μου.
- 10
Κἀγὼ εἰσῆλθον εἰς οἶκον Σεμεΐ υἱοῦ Δαλαΐα, υἱοῦ Μεταβεήλ —καὶ αὐτὸς συνεχόμενος— καὶ εἶπε· συναχθῶμεν εἰς οἶκον τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ αὐτοῦ καὶ κλείσωμεν τὰς θύρας αὐτοῦ, ὅτι ἔρχονται νυκτὸς φονεῦσαί σε.
Κατόπιν ἐπῆγα εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σεμεΐ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαλαΐα, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Μεταβεήλ. Ὁ δὲ Σεμεΐ, ποὺ ἦτο κλεισμένος μὲ πολλὴν μυστικότητα εἰς τὸ σπίτι του, μοῦ εἶπεν: Ἔλα νὰ καταφύγωμεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μάλιστα εἰς τὸ κέντρον του, καὶ ἂς κλείσωμεν καλὰ τὰς θύρας του, διότι θὰ ἔλθουν κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν ἐχθροὶ διὰ νὰ σὲ θανατώσουν.
- 11
καὶ εἶπα· τίς ἐστιν ὁ ἀνήρ, ὃς εἰσελεύσεται εἰς τὸν οἶκον καὶ ζήσεται;
Ἐγὼ ὅμως τοῦ εἶπα: Ποιὸς ἄνθρωπος, ποὺ δὲν εἶναι ἱερεύς, θὰ ἔμβῃ μέσα εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τὸν Ναοῦ, πρᾶγμα ποὺ ἀπαγορεύεται, καὶ θὰ τιμωρηθῇ μὲ θάνατον;
- 12
καὶ ἐπέγνων καὶ ἰδοὺ ὁ Θεὸς οὐκ ἀπέστειλεν αὐτόν, ὅτι ἡ προφητεία λόγος κατ' ἐμοῦ, καὶ Τωβίας καὶ Σαναβαλλὰτ ἐμισθώσαντο
Ἐκατάλαβα δηλαδὴ ὅτι ὁ Σεμεῒ δὲν εἶχε σταλῇ πρὸς βοήθειάν μου ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι αὐτὰ ποὺ ἔλεγεν, ἦσαν προφητεία εἰς βάρος μου. Ἦτο ὄργανον τοῦ Τωβία καὶ τοῦ Σαναβαλλάτ, οἱ ὁποῖοι τὸν εἶχαν ἐξαγοράσει μὲ χρήματα διὰ νὰ εἴπῃ τὰ ὅσα εἶπε.
- 13
ἐπ' ἐμὲ ὄχλον, ὅπως φοβηθῶ καὶ ποιήσω οὕτως καὶ ἁμάρτω καὶ γένωμαι αὐτοῖς εἰς ὄνομα πονηρόν, ὅπως ὀνειδίσωσί με.
Εἶχαν ἐξαγοράσει ἄλλως τε αὐτοὶ ἐναντίον μου καὶ ἄλλους ἀπὸ τὸν λαόν. Τὸ σχέδιόν των ἦτο νὰ φοβηθῶ καὶ νὰ κάμω αὐτό, ποὺ μοῦ ἔλεγεν ὁ Σεμεΐ, ὥστε νὰ παραβῶ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἁμαρτήσω ἐνώπιόν Του, μὲ τὸ ὅτι θὰ εἰσερχόμουν εἰς τὸν Ναόν. Ἔτσι αὐτοὶ θὰ εὕρισκαν τὴν ἀφορμὴν διὰ να δυσφημήσουν τὸ ὄνομά μου καὶ νὰ μὲ ἐξευτελίσουν
- 14
μνήσθητι, ὁ Θεός, Τωβία καὶ Σαναβαλλάτ, ὡς τὰ ποιήματα αὐτοῦ ταῦτα, καὶ τῷ Νωαδίᾳ τῷ προφήτῃ καὶ τοῖς καταλοίποις τῶν προφητῶν, οἳ ἦσαν φοβερίζοντές με.
Ἐνθυμήσου, Κύριε ὁ Θεός, μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου τὸν Τωβίαν καὶ τὸν Σαναβαλλὰτ καὶ ἀπόδωσε εἰς αὐτοὺς ἀναλόγως πρὸς τὰ πονηρὰ αὐτὰ ἔργα των Ἐνθυμήσου ἐπίσης, Κύριε, μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου καὶ τὸν προφήτην Νωαδίαν καὶ τοὺς ὑπολοίπους προφήτας, ποὺ μὲ ἐφοβέριζαν διὰ νὰ μὲ φέρουν εἰς δύσκολον θέσιν καὶ νὰ μὲ κάμουν παραβάτην τοῦ Νόμον Σου.
- 15
Καὶ ἐτελέσθη τὸ τεῖχος πέμπτῃ καὶ εἰκάδι τοῦ ᾿Ελοὺλ μηνὸς εἰς πεντήκοντα καὶ δύο ἡμέρας.
Τελικῶς, παρὰ τὰς διαφόρους ἀντιδράσεις, ὠλοκληρώθη ἡ ἀνέγερσις τὸν τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ μάλιστα εἰς διάστημα πενῆντα δύο μόνον ἡμερῶν. Ἡ ἀποπεράτωσις ἔγινε τὴν εἰκοστὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἐλούλ.
- 16
καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἤκουσαν πάντες οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν, καὶ ἐφοβήθησαν πάντα τὰ ἔθνη τὰ κύκλῳ ἡμῶν, καὶ ἐπέπεσε φόβος σφόδρα ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, καὶ ἔγνωσαν ὅτι παρὰ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐγενήθη τελειωθῆναι τὸ ἔργον τοῦτο.
Ὅταν λοιπὸν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ ὅλοι οἱ ἐχθροί μας, ἐφοβήθηκαν ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ ἦσαν γύρω μας. Τοὺς ἐκυρίευσε πολὺ μεγάλος φόβος ἀπὸ αὐτό, ποὺ εἶδαν τὰ μάτια των. Καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι εἴχαμεν μαζί μας τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ μας καὶ δι’ αὐτὸ ἔφθασεν εἰς πέρας τόσον συντόμως τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔργον.
- 17
καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀπὸ πολλῶν ἐντίμων ᾿Ιούδα ἐπιστολαὶ ἐπορεύοντο πρὸς Τωβίαν, καὶ αἱ Τωβία ἤρχοντο πρὸς αὐτούς,
Καὶ πάλιν ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πολλοὶ πρόκριτοι τῶν Ἰουδαίων (ποὺ δὲν συμπαθοῦσαν τὸν Νεεμίαν) ἔστελλαν ἐπιστολὰς πρὸς τὸν Τωβίαν, τὰ δὲ γράμματα τοῦ Τωβία, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, ἔφθαναν εἰς αὐτούς.
- 18
ὅτι πολλοὶ ἐν ᾿Ιούδᾳ ἔνορκοι ἦσαν αὐτῷ, ὅτι γαμβρὸς ἦν τοῦ Σεχενία υἱοῦ ῾Ηραέ, καὶ ᾿Ιωνὰν υἱὸς αὐτοῦ ἔλαβε τὴν θυγατέρα Μεσουλὰμ υἱοῦ Βαραχία εἰς γυναῖκα.
Ἡ ἀλληλογραφία αὐτὴ καὶ ἡ μυστικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ των ἐγίνετο, διότι πολλοὶ Ἰουδαῖοι εἶχαν ὁρκισθῇ νὰ βοηθήσουν τὸν Τωβίαν, ἐπειδὴ ἦτο γαμβρὸς τοῦ Σεχενία, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἡραέ. Ἐπὶ πλέον ὁ υἱὸς τοῦ Τωβία, ὁ Ἰωνάν, ἐπῆρεν ὡς σύζυγόν του τὴν κόρην τοῦ Μεσουλάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Βαραχία.
- 19
καὶ τοὺς λόγους αὐτοῦ ἦσαν λέγοντες πρός με καὶ λόγους μου ἦσαν ἐκφέροντες αὐτῷ, καὶ ἐπιστολὰς ἀπέστειλε Τωβίας φοβερίσαι με.
Αὐτοὶ δὲ οἱ ἐπίσημοι Ἰουδαῖοι μοῦ ἔλεγαν τὰ ὅσα τοὺς ἔγραφε καὶ ἐπρότεινεν ὁ Τωβίας, καὶ μετέφεραν εἰς ἐκεῖνον αὐτά, ποὺ ἔλεγα ἐγώ. Ὁ σκοπός, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραφε καὶ ἔστελλε τὰς ἐπιστολάς του αὐτὰς ὁ Τωβίας, ἦτο νὰ μὲ φοβερίσῃ.
