Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 8
- 1
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ,
Καὶ ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ συνέβη νὰ περιοδεύῃ αὐτὸς εἰς πόλεις καὶ χωρία κηρύττων καὶ φέρων τὴν χαρμόσυνον εἴδησιν περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ μαζί του ἦσαν οἱ δώδεκα μαθηταί.
- 2
καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει,
Ἦσαν ὅμως καὶ μερικαὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι εἶχαν θεραπευθῆ ἀπὸ πνεύματα πονηρὰ καὶ ἀπὸ ἀσθενείας, δηλαδὴ ἡ Μαρία, ποὺ ὠνομάζετο Μαγδαληνὴ καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶχαν βγῆ ἑπτὰ δαιμόνια,
- 3
καὶ ᾿Ιωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου ῾Ηρῴδου, καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς.
καὶ ἡ Ἰωάννα ἡ γυναῖκα τοῦ Χουζᾶ, ποὺ ἦτο οἰκονόμος καὶ διαχειριστὴς τῆς περιουσίας τοῦ Ἡρῴδου, καὶ ἡ Σουσάννα καὶ ἄλλαι πολλαί, αἱ ὁποῖαι ὑπηρέτουν αὐτὸν καὶ τοὺς μαθητάς του δαπανῶσαι ἀπὸ τὴν περιουσίαν των.
- 4
Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ καὶ τῶν κατὰ πόλιν ἐπιπορευομένων πρὸς αὐτὸν εἶπε διὰ παραβολῆς·
Ἐπειδὴ δὲ ἐμαζεύετο πολὺς λαός, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἀπὸ κάθε πόλιν ἤρχοντο πρὸς αὐτόν, εἶπε τὴν ἑξῆς παραβολήν·
- 5
ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό.
Ἐβγῆκεν ὁ γεωργὸς διὰ νὰ σπείρῃ τὸν σπόρον του. Καὶ καθὼς ἔσπερνε, ἄλλος μὲν σπόρος ἔπεσε κοντὰ εἰς τὸν δρόμον καὶ καταπατήθηκε ἀπὸ τοὺς διαβάτας καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ τὸν ἔφαγαν.
- 6
καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα.
Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν ἐπάνω εἰς πετρώδες ἔδαφος καὶ ἀφοῦ ἐφύτρωσε, ἐξηράνθη, διότι δὲν εἶχεν ὑγρασίαν ἡ ρίζα του.
- 7
καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφueῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό.
Καὶ ἄλλο μέρος ἔπεσε μέσα εἰς τὰ ἀγκάθια, καὶ καθὼς ἐφύτρωσαν μαζὶ μὲ αὐτὸ καὶ τὰ ἀγκάθια, τὸ ἔπνιξαν καὶ δὲν τὸ ἄφησαν νὰ μεγαλώσῃ καὶ νὰ καρποφορήσῃ.
- 8
καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἀφοῦ ἐφύτρωσε, ἔκαμε καρπὸν ἑκατὸ φορὲς περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι ἐσπάρη. Ὅταν δὲ ἔλεγε αὐτά, ἐφώναζε δυνατὰ διὰ νὰ τονίσῃ τὴν σημασίαν τῶν λόγων του· Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ ἐνδιαφέρον διὰ νὰ ἐννοῇ καὶ ἐγκολπώνεται τὴν ἀλήθειαν, ἂς ἀκούῃ.
- 9
᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;
Τὸν ἠρώτων δὲ οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ ἔλεγαν· Τί σημαίνει ἡ παραβολὴ αὐτή;
- 10
ὁ δὲ εἶπε· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.
Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Εἰς σᾶς, ποὺ ἔχετε καλὴν διάθεσιν, ἔχει δοθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ χάρις νὰ γνωρίσετε τὰς μυστηριώδεις καὶ ἀγνώστους ἀληθείας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς τοὺς λοιποὺς ὅμως, ποὺ δὲν ἔχουν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ἀλήθειαν, αἱ διδασκαλίαι αὐταὶ λέγονται μὲ παραβολάς, διὰ νὰ βλέπουν τὰ θαύματα μὲ τὰ σωματικά των μάτια καὶ νὰ μὴ βλέπουν τὴν σημασίαν των μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, καὶ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μὲ τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματος, χωρὶς νὰ τὴν καταλαβαίνουν μὲ τὸν νοῦν τους, διότι εἶναι σκληρόκαρδοι.
- 11
ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ παραβολὴ δὲ αὐτὴ σημαίνει τὸ ἑξῆς· Ὁ σπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
- 12
οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.
Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὸν δρόμον, εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἤκουσαν τὸν λόγον, ἔπειτα ὅμως ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ παίρνει τὸν λόγον ἀπὸ τὴν καρδίαν τους, διὰ νὰ μὴ πιστεύσουν καὶ σωθοῦν.
- 13
οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.
Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶναι ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκούσουν, δέχονται μὲ χαρὰν καὶ ἐνθουσιασμὸν τὸν λόγον. Καὶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν ρίζαν, δηλαδὴ βαθειὰν καὶ ριζωμένην πεποίθησιν καὶ πίστιν. Αὐτοὶ πιστεύουν διὰ λίγον καιρόν, ὅσον τὰ πράγματα εἶναι εὐχάριστα, καὶ εἰς καιρὸν θλίψεως καὶ πειρασμοῦ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστιν.
- 14
τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.
Ἐκεῖνο δὲ ποὺ ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἤκουσαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν πορείαν τοῦ βίου των συμπνίγονται ἀπὸ τὰς φροντίδας καὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὰς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς καὶ δὲν φέρουν εἰς πέρας κανένα καρπόν.
- 15
τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
Ἐκεῖνο δὲ ποὺ ἔπεσεν εἰς τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ ἤκουσαν τὸν λόγον μὲ καρδίαν εἰλικρινῆ καὶ καλήν, τὸν κρατοῦν σφικτὰ καὶ φέρουν καρπόν, δεικνύοντες ὑπομονὴν εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμούς.
- 16
Οὐδεὶς δὲ λύχνον ἅψας καλύπτει αὐτὸν σκεύει ἢ ὑποκάτω κλίνης τίθησιν, ἀλλ᾿ ἐπὶ λυχνίας ἐπιτίθησιν, ἵνα οἱ εἰσπορευόμενοι βλέπωσι τὸ φῶς.
Κανεὶς δέ, ἀφοῦ ἀνάψῃ λυχνάρι, δὲν τὸ σκεπάζει μὲ κανένα ἀγγεῖον, οὔτε τὸ βάζει κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι, ἀλλὰ τὸ τοποθετεῖ ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην, διὰ νὰ βλέπουν τὸ φῶς ἐκεῖνοι ποὺ μπαίνουν μέσα.
- 17
οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται, οὐδὲ ἀπόκρυφον ὃ οὐ γνωσθήσεται καὶ εἰς φανερὸν ἔλθῃ.
Νὰ κηρύττετε λοιπὸν παντοῦ καὶ χωρὶς φόβον τὴν ἀλήθειαν. Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρυμμένον, ποὺ δὲν θὰ γίνῃ φανερόν, οὔτε μυστικόν, ποὺ δὲν θὰ μαθευθῇ καὶ δὲν θὰ βγῇ εἰς τὸ φῶς.
- 18
βλέπετε οὖν πῶς ἀκούετε· ὃς γὰρ ἐὰν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς ἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.
Προσέχετε λοιπὸν πῶς ἀκούετε. Νὰ ἀκούετε μὲ πόθον νὰ μάθετε καὶ νὰ ἐφαρμόσετε τὴν ἀλήθειαν. Διότι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει πόθον καὶ ζῆλον, θὰ τοῦ δοθῇ περισσοτέρα γνῶσις καὶ χάρις. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ἔχει ζῆλον καὶ ἐνδιαφέρον, θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ ἐκείνη ἡ ὀλίγη γνῶσις, τὴν ὁποίαν νομίζει ὅτι ἔχει.
- 19
Παρεγένοντο δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον.
Ἦλθαν δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ μητέρα του καὶ οἱ ἀδελφοί του (παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ ἐκ τῆς πρώτης γυναικός του) καὶ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ τὸν πλησιάσουν καὶ νὰ τοῦ ὁμιλήσουν ἕνεκα τοῦ πολλοῦ λαοῦ.
- 20
καὶ ἀπηγγέλη αὐτῷ λεγόντων· ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες.
Καὶ τοῦ ἀνηγγέλθη ἀπὸ μερικούς, ποὺ τοῦ εἶπαν· Ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκονται ἔξω καὶ θέλουν νὰ σὲ ἰδοῦν.
- 21
ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτόν.
Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Μητέρα μου καὶ ἀδελφοί μου εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἐφαρμόζουν.
- 22
Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἐνέβη εἰς πλοῖον καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν τῆς λίμνης· καὶ ἀνήχθησαν.
Καὶ συνέβη μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ ἐμβῆκε εἰς πλοῖον αὐτὸς καὶ οἱ μαθηταί του καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἂς περάσωμεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης. Καὶ ἐξεκίνησαν.
- 23
πλεόντων δὲ αὐτῶν ἀφύπνωσε. καὶ κατέβη λαῖλαψ ἀνέμου εἰς τὴν λίμνην, καὶ συνεπληροῦντο καὶ ἐκινδύνευον.
Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἔπλεαν, αὐτὸς ἀπεκοιμήθη. Καὶ κατέβη εἰς τὴν λίμνην ξαφνικὸς καὶ σφοδρὸς ἄνεμος καὶ τὰ κίματα ἐγέμιζαν τὸ πλοῖον καὶ ἐκινδύνευαν νὰ βυθισθοῦν.
- 24
προσελθόντες δὲ διήγειραν αὐτὸν λέγοντες· ἐπιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα. ὁ δὲ ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῷ κλύδωνι τοῦ ὕδατος, καὶ ἐπαύσαντο, καὶ ἐγένετο γαλήνη.
Ἀφοῦ δὲ τὸν ἐπλησίασαν, τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· Διδάσκαλε, διδάσκαλε, χανόμεθα. Αὐτὸς δὲ ἀφοῦ ἐσηκώθη, διέταξε μὲ αὐστηρότητα τὸν ἄνεμον καὶ τὴν τρικυμίαν τοῦ νεροῦ καὶ αὐτὰ ἔπαυσαν, καὶ ἔγινε γαλήνη.
- 25
εἶπε δὲ αὐτοῖς· ποῦ ἐστιν ἡ πίστις ὑμῶν; φοβηθέντες δὲ ἐθαύμασαν λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ;
Εἶπε δὲ εἰς αὐτούς· Ποῦ εἶναι ἡ πίστις σας; Διατὶ ἐδειλιάσατε καὶ ἐχάσατε τὸ θάρρος σας; Αὐτοὶ δὲ κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον καὶ ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· Ποῖος τάχα εἶναι αὐτός, ὥστε καὶ τοὺς ἀνέμους καὶ τὸ νερὸ διατάσσει καὶ τὸν ὑπακούουν;
- 26
Καὶ κατέπλευσαν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἥτις ἐστὶν ἀντιπέρα τῆς Γαλιλαίας.
Καὶ κατέπλευσαν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἡ ὁποία εἶναι ἀντικρὺ τῆς Γαλιλαίας, πρὸς τὰ νοτιοανατολικὰ τῆς λίμνης.
- 27
ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν.
Ὅταν δὲ ἐβγῆκεν εἰς τὴν ξηράν, τὸν συνήντησεν ἕνας ἄνδρας ἀπὸ τὴν πόλιν, ὁ ὁποῖος εἶχε δαιμόνια πρὸ πολλοῦ καιροῦ καὶ δὲν ἐφοροῦσε ροῦχα καὶ δὲν ἔμενεν εἰς σπίτι, ἀλλὰ μέσα εἰς τὰ μνήματα.
- 28
ἰδὼν δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς.
Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἐφώναξε καὶ ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του καὶ εἶπε μὲ δυνατὴν φωνήν· Τί κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ παρακαλῶ, μὴ μὲ βασανίσῃς στέλλων με εἰς τὴν ἄβυσσον.
- 29
παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαιμονίου εἰς τὰς ἐρήμους.
Ἔλεγε δὲ αὐτὰ ὁ δαιμονισμένος, διότι ὁ Ἰησοῦς διέταξε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον νὰ βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Διότι ἐπὶ πολὺ χρόνον τὸ πνεῦμα αὐτὸ τὸν συνήρπαζε καὶ τὸν παρέσυρεν εἰς τὰς ἐρήμους· καὶ τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες καὶ μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ τὸν ἐφύλαττον, ἀλλ’ αὐτὸς ἔσπαζε τὰ δεσμὰ καὶ ὡδηγεῖτο βίαια ἀπὸ τὸ δαιμόνιον εἰς τόπους ἐρήμους.
- 30
ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν.
Τὸν ἠρώτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς· Πῶς ὀνομάζεσαι; Αὐτὸς δὲ εἶπε· Λεγεών· διότι εἶχαν ἔμβει πολλὰ δαιμόνια μέσα του, τόσα πολλά, ὅσα στρατιῶται ἀπαρτίζουν ἕνα σῶμα στρατοῦ, λεγεῶνα καλούμενον.
- 31
καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν.
Καὶ τὸν παρεκάλει τὸ δαιμόνιον νὰ μὴ διατάξῃ αὐτὰ νὰ πᾶνε εἰς τὴν ἄβυσσον, ὅπου εἶναι ὁ τόπος τῆς κολάσεως καὶ τῶν βασάνων τῶν δαιμόνων.
- 32
ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν. καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς.
Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἕνα κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν εἰς τὸ βουνόν. Καὶ παρεκάλουν τὸν Ἰησοῦν νὰ τοὺς ἐπιτρέψῃ νὰ ἔμβουν εἰς τοὺς χοίρους αὐτούς. Καὶ τοὺς ἐπέτρεψε.
- 33
ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη.
Ἀφοῦ δὲ ἐβγῆκαν τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ἐμβῆκαν εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ὥρμησε τὸ κοπάδι πρὸς τὸν κρημνόν, ἔπεσε μέσα εἰς τὴν λίμνην καὶ ἐπνίγη.
- 34
ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς.
Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ βοσκοὶ αὐτό, ποὺ ἔγινεν, ἔφυγαν καὶ τὸ ἀνήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς.
- 35
ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονὸς καὶ ἦλθον πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν.
Ἐβγῆκαν δὲ οἱ κάτοικοι νὰ ἰδοῦν τί ἔγινε καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχον βγῇ τὰ δαιμόνια, νὰ κάθεται πλησίον τῶν ποδῶν τοῦ Ἰησοῦ ντυμένος καὶ φρόνιμος, καὶ ἐφοβήθησαν.
- 36
ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς.
Διηγήθησαν δὲ εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνοι ποὺ εἶδαν, πῶς ἐθεραπεύθη ὁ δαιμονισμένος.
- 37
καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν.
Καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῶν περιχώρων τῆς πόλεως τῶν Γαδαρηνῶν τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν τόπον τους, διότι τοὺς κατέλαβε μεγάλος φόβος μήπως πάθουν καὶ ἄλλην ζημίαν. Αὐτὸς δὲ ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.
- 38
ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων·
Τὸν παρεκάλει δὲ ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχαν βγῆ τὰ δαιμόνια, νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ εἶναι μαζί του. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τὸν ἀπέστειλε πίσω λέγων·
- 39
ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίΗΣέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς.
Γύρισε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἔκαμεν εἰς σὲ ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸς ἔφυγε καὶ ἐκήρυττεν εἰς ὅλην τὴν πόλιν ὅσα τοῦ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς.
- 40
᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ ὑποστρέφειν τὸν ᾿Ιησοῦν ἀπεδέξατο αὐτὸν ὁ ὄχλος· ἦσαν γὰρ πάντες προσδοκῶντες αὐτόν.
Ὅταν δὲ ἐπέστρεψεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην, τὸν ὑπεδέχθη μὲ χαρὰν ὁ λαός· διότι ὅλοι τὸν ἐπερίμεναν.
- 41
καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ,
Καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἕνας ἄνδρας, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Ἰάειρος καὶ ἦτο ἀρχισυνάγωγος. Καὶ ἀφοῦ ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, τὸν παρεκάλει νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ σπίτι του,
- 42
ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν.
διότι εἶχε κόρην μοναχοκόρην, ἡλικίας περίπου δώδεκα ἐτῶν, καὶ αὐτὴ ἦτο ἑτοιμοθάνατος. Ἐνῷ δὲ ἐπήγαινεν ὁ Ἰησοῦς, τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν συνέθλιβον.
- 43
καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι,
Καὶ μία γυναῖκα, ποὺ έπασχεν ἀπὸ αἱμορραγίαν δώδεκα χρόνια καὶ ἡ ὁποία, ἂν καὶ ἐξώδευσεν ὅλην τὴν περιουσίαν της εἰς τοὺς ἰατρούς, δὲν κατώρθωσε νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ κανένα,
- 44
προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς.
ἀφοῦ τὸν ἐπλησίασεν ἀπὸ πίσω, ἤγγισε τὴν ἄκραν τοῦ ἐνδύματός του καὶ ἀμέσως ἐσταμάτησεν ἡ αἱμορραγία της.
- 45
καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;
Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἤγγισε; Ἐπειδὴ δὲ ὅλοι ἠρνοῦντο, εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν μαζί του· Διδάσκαλε, τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ σὲ περικυκλώνουν καὶ σὲ πιέζουν καὶ σὺ λέγεις, ποῖος μὲ ἤγγισε;
- 46
ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ.
Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπε· Κάποιος μὲ ἤγγισε μὲ πίστιν καὶ μὲ ἰδιαίτερον σκοπόν. Τὸ γνωρίζω αὐτό, διότι ἠσθάνθην, ὅτι ἐβγῆκε θεραπευτικὴ δύναμις ἀπὸ ἐμέ.
- 47
ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα.
Ὅταν δὲ εἶδεν ἡ γυναῖκα, ὅτι δὲν ἔμεινε κρυφή, ἦλθε τρέμουσα ἀπὸ φόβον καὶ ἀφοῦ ἔπεσε κάτω εἰς τὰ πόδια του, τοῦ εἶπε φανερὰ ἐμπρὸς εἰς ὅλον τὸν λαὸν τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν ἤγγισε, καὶ πῶς ἐθεραπεύθη ἀμέσως.
- 48
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.
Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· Ἔχε θάρρος κόρη μου· ἡ πίστις καὶ ἡ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ εὕρισκες τὴν ὑγείαν σου, ἐὰν μὲ ἤγγιζες, αὐτὴ ἡ πίστις σου σὲ ἔχει θεραπεύσει. Πήγαινε εἰς τὸ καλό, εἰρηνικὴ καὶ ἐλευθέρα ἀπὸ κάθε ἀνησυχίαν, ποὺ ἐδοκίμαζες προτήτερα ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας σου.
- 49
῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον.
Ἐνῷ δὲ ὡμίλει ἀκόμη ὁ Ἰησοῦς, ἦλθε κάποιος ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι ἀπέθανεν ἡ κόρη σου μὴ βάζης πλέον εἰς κόπον καὶ ἐνόχλησιν τὸν Διδάσκαλον.
- 50
ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται.
Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, ὅταν ἤκουσε τὴν εἴδησιν αὐτήν, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν τὴν ἀπάντησιν καὶ εἶπε· Μὴ φοβῆσαι, μόνον ἑξακολούθει νὰ πιστεύῃς καὶ θὰ σωθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον ἡ κόρη σου.
- 51
ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα.
Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, δὲν ἀφῆκε νὰ ἔμβῃ κανεὶς ἄλλος εἰς τὸ δωμάτιον τῆς νεκρᾶς, παρὰ μόνον ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ πατέρας τοῦ κοριτσιοῦ καὶ ἡ μητέρα.
- 52
ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει.
Ἔκλαιαν δὲ ὅλοι καὶ ὠδύροντο κτυπῶντες τὰ στήθη των δι’ αὐτήν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Μὴ κλαῖτε· δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται.
- 53
καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν.
Καὶ τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἤξευραν καλά, ὅτι εἶχε πεθάνει.
- 54
αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου.
Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω καὶ ἐκράτησε τὸ χέρι της, ἐφώναξε λέγων· Κόρη μου, σήκω ἐπάνω.
- 55
καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν.
Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα τῆς εἰς τὸ σῶμα της καὶ ἐσηκώθη ἀμέσως. Καὶ διέταξεν ὁ Ἰησοῦς νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ, διὰ νὰ βεβαιωθοῦν ὅλοι, ὅτι πράγματι ἀνέστη καὶ δὲν ἦτο φάντασμα ἐκεῖνο ποὺ ἔβλεπαν.
- 56
καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.
Καὶ ἐξεπλάγησαν οἱ γονεῖς της. Αὐτὸς δὲ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα τὸ θαῦμα ποὺ ἔγινε.
