Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 6

49 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (24)
  1. 1

    ᾿Εγένετο δὲ ἐν σαββάτῳ δευτεροπρώτῳ διαπορεύεσθαι αὐτὸν διὰ τῶν σπορίμων, καὶ ἔτιλλον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τοὺς στάχυας καὶ ἤσθιον ψώχοντες ταῖς χερσί.

    Συνέβη δὲ κατὰ τὸ Σάββατον τῆς δευτέρας ἡμέρας τοῦ Πάσχα, ἤτοι τῆς ἑπομένης τῆς πρώτης ἡμέρας τῶν ἀζύμων, νὰ περνᾷ ὁ Ἰησοῦς μέσα ἀπὸ σπαρμένα χωράφια. Καὶ οἱ μαθηταί του ἔκοπτον τὰ στάχυα καὶ ἔτρωγαν τὸν καρπὸν τρίβοντες αὐτὰ μὲ τὰ χέρια τους.

  2. 2

    τινὲς δὲ τῶν Φαρισαίων εἶπον αὐτοῖς· τί ποιεῖτε ὃ οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἐν τοῖς σάββασι;

    Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους εἶπαν εἰς αὐτούς· Διατὶ κάνετε ἐκεῖνο, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται κατὰ τὰ Σάββατα; Ἐπειδὴ δηλαδὴ τὸ τρίψιμον τῶν σταχύων ἐθεωρεῖτο ὡς ἄλεσμα, καὶ συνεπῶς ὡς ἐργασία ἀπαγορευμένη τὸ Σάββατον.

  3. 3

    καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτοὺς εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε ὃ ἐποίησε Δαυΐδ, ὁπότε ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ὄντες;

    Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· Οὔτε αὐτὸ δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, ὅταν ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ ὅσοι ἦσαν μαζί του;

  4. 4

    ὡς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔλαβε καὶ ἔφαγε, καὶ ἔδωκε καὶ τοῖς μετ᾿ αὐτοῦ, οὓς οὐκ ἔξεστι φαγεῖν εἰ μὴ μόνους τοὺς ἱερεῖς;

    Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπῆρε τοὺς δώδεκα ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ἐπὶ τῆς ἱερᾶς τραπέζης ὡς ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του, τοὺς ὁποίους ἄρτους δὲν ἐπετρέπετο νὰ φάγῃ κανεὶς παρὰ μόνον οἱ ἱερεῖς; Καὶ ὅμως ἡ παράβασις αὕτη τῆς τυπικῆς διατάξεως τοῦ νόμου δὲν καταλογίζεται εἰς ἁμαρτίαν τοῦ Δαβίδ.

  5. 5

    καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.

    Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὡς νομοθέτης ποὺ εἶναι, εἶναι Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει δικαίωμα νὰ ρυθμίζῃ πῶς πρέπει νὰ τηρῆται ἡ ἐντολὴ τῆς ἀργίας κατ’ αὐτό.

  6. 6

    ᾿Εγένετο δὲ καὶ ἐν ἑτέρῳ σαββάτῳ εἰσελθεῖν αὐτὸν εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ διδάσκειν· καὶ ἦν ἐκεῖ ἄνθρωπος, καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἡ δεξιὰ ἦν ξηρά.

    Συνέβη δὲ καὶ εἰς ἄλλο Σάββατον νὰ ἔμβῃ αὐτὸς εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ νὰ διδάσκῃ. Καὶ ἦτο ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος καὶ τὸ δεξί του χέρι ἦτο ξηρὸν καὶ παράλυτον.

  7. 7

    παρετήρουν δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἰ ἐν τῷ σαββάτῳ θεραπεύσει, ἵνα εὕρωσι κατηγορίαν αὐτοῦ.

    Τὸν παρεφύλατταν δὲ μὲ προσοχὴν καὶ κακεντρέχειαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν θὰ κάμῃ θεραπείαν κατὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ εὕρουν ἀφορμὴν νὰ τὸν κατηγορήσουν ὡς παραβάτην τοῦ νόμου.

  8. 8

    αὐτὸς δὲ ᾔδει τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, καὶ εἶπε τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ξηρὰν ἔχοντι τὴν χεῖρα· ἔγειρε καὶ στῆθι εἰς τὸ μέσον. ὁ δὲ ἀναστὰς ἔστη.

    Αὐτὸς ὅμως ὡς Θεὸς ἐγνώριζε τὰς σκέψεις των καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν χέρι· Σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον. Αὐτὸς δὲ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη.

  9. 9

    εἶπεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς πρὸς αὐτούς· ἐπερωτήσω ὑμᾶς τί ἔξεστι τοῖς σάββασιν, ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι; ψυχὴν σῶσαι ἢ ἀπολέσαι;

    Εἶπε τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· θὰ σᾶς ἐρωτήσω κάτι· Τί ἐπιτρέπεται νὰ κάμῃ κανεὶς κατὰ τὰ Σάββατα; Νὰ κάμῃ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ κακόν; Νὰ σώσῃ μίαν ζωὴν ἢ νὰ τὴν ἀφήσῃ νὰ χαθῇ; Ἐὰν δὲν θεραπεύσω τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ἐνῷ ἔχω τὴν δύναμιν νὰ τὸ κάμω, εἶμαι ὑπεύθυνος κακοποιήσεως καὶ φόνου.

  10. 10

    καὶ περιβλεψάμενος πάντας αὐτοὺς εἶπεν αὐτῷ· ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου. ὁ δὲ ἐποίησεν, καὶ ἀποκατεστάθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ ὡς ἡ ἄλλη.

    Καὶ ἀφοῦ ἔρριψε βλέμμα εἰς ὅλους αὐτούς, εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον· Ἅπλωσε τὸ χέρι σου. Αὐτὸς δὲ τὸ ἅπλωσε καὶ ἔγινε πάλιν ὑγιὲς τὸ χέρι του, ὅπως ἦτο καὶ τὸ ἄλλο.

  11. 11

    αὐτοὶ δὲ ἐπλήσθησαν ἀνοίας, καὶ διελάλουν πρὸς ἀλλήλους τί ἂν ποιήσειαν τῷ ᾿Ιησοῦ.

    Αὐτοὶ δέ, ἐπειδὴ δὲν ἠδύναντο νὰ ἀρνηθοῦν τὸ θαῦμα, οὔτε νὰ ἀντιρρήσουν εἰς τὴν ἐρώτησιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ παράφορον ὀργὴν καὶ τυφλὸν μῖσος, καὶ συνωμίλουν καὶ συνεζήτουν μεταξύ τους τί νὰ κάμουν εἰς τὸν Ἰησοῦν.

  12. 12

    ᾿Εγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐξῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι καὶ ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ Θεοῦ.

    Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ βουνὸν διὰ νὰ προσευχηθῇ. Καὶ δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς παρέμεινεν ἐκεῖ προσευχόμενος εἰς τὸν Θεόν.

  13. 13

    καὶ ὅτε ἐγένετο ἡμέρα, προσεφώνησε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ᾿ αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασε,

    Καὶ ὅταν ἐξημέρωσε, ἐφώναξε κοντά του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐδιάλεξεν ἀπὸ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους καὶ ὠνόμασεν ἀποστόλους, διότι ἐσκόπευε νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ παντοῦ ὡς κήρυκας τοῦ εὐαγγελίου.

  14. 14

    Σίμωνα, ὃν καὶ ὠνόμασε Πέτρον, καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον,

    Αὐτοὶ δὲ ἦσαν ὁ Σίμων, τὸν ὁποῖον καὶ ὠνόμασε Πέτρον, καὶ ὁ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Βαρθολομαῖος,

  15. 15

    Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ ᾿Αλφαίου καὶ Σίμωνα τὸν καλούμενον Ζηλωτήν,

    ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Θωμᾶς, ὁ Ἰάκωβος ὁ γιὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Σίμων, ποὺ ὠνομάζετο Ζηλωτής,

  16. 16

    ᾿Ιούδαν ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιούδαν ᾿Ισκαριώτην, ὃς καὶ ἐγένετο προδότης,

    ὁ Ἰούδας ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε προδότης.

  17. 17

    καὶ καταβὰς μετ᾿ αὐτῶν ἔστη ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν,

    Καὶ ἀφοῦ κατέβη μαζί τους ἀπὸ τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, ἐστάθη εἰς κάποιο ἰσόπεδον μέρος τοῦ ὄρους καὶ ἦτο ἐκεῖ πλῆθος ἀπὸ τοὺς μαθητάς του καὶ πλῆθος πολὺ λαοῦ ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰουδαῖαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ τὰ παράλια τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν διὰ νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

  18. 18

    καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο·

    Ἦλθαν καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἐνωχλοῦντο ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα, καὶ ἐθεραπεύοντο.

  19. 19

    καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας.

    Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐζητοῦσε νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διότι ἔβγαινε ἀπὸ αὐτὸν δύναμις θεία καὶ τοὺς ἐθεράπευεν ὅλους.

  20. 20

    Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

    Καὶ αὐτός, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ κύτταξε τοὺς μαθητάς του, ἔλεγε· Μακάριοι εἶσθε σεῖς, οἱ πτωχοὶ κατὰ κόσμον, ποὺ ἕνεκα τῆς πτωχείας σας εἶσθε ταπεινοί. Μακάριοι, διότι ἰδική σας εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

  21. 21

    μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε.

    Μακάριοι σεῖς, ποὺ πεινᾶτε τώρα καὶ στερεῖσθε τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου καὶ ὑπομένετε τὴν στέρησιν αὐτὴν χωρὶς γογγυσμὸν ἀποβλέποντες εἰς τὸν Θεόν, διότι θὰ χορτάσετε ἀπὸ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά. Μακάριοι σεῖς, ποὺ κλαῖτε τώρα διὰ τὰς θλίψεις, ποὺ δοκιμάζετε, ἢ διὰ τὰς ἁμαρτίας σας, διότι θὰ δοκιμάσετε χαρὰν καὶ θὰ γελάσετε.

  22. 22

    μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

    Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου καὶ ὅταν σᾶς ἀποκόψουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν των καὶ σᾶς ἀποδιώξουν ἀπὸ τὰς συναγωγάς των καὶ σᾶς ὐβρίσουν καὶ σᾶς περιπαίξουν καὶ διαβάλουν τὸ ὄνομά σας ὡς κακὸν καὶ ἀπαίσιον, ἐπειδὴ πιστεύετε καὶ ὁμολογεῖτε τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

  23. 23

    χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.

    Χαρῆτε τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ πηδήσατε ἀπὸ ἀγαλλίασιν. Διότι ἰδοὺ ὁ μισθός σας εἶναι πολὺς εἰς τὸν οὐρανόν. Μὴ λυπηθῆτε δέ, διότι σᾶς θεωροῦν πλάνους καὶ κακούς. Διότι μὲ τὸν ἴδιον τρόπον ἐφέροντο οἱ πατέρες των καὶ εἰς τοὺς προφήτας, τοὺς ὁποίους κατεδίωκον ὡς ψευδοπροφήτας.

  24. 24

    Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν.

    Ἀλλ’ ἀλλοίμονον εἰς σᾶς τοὺς πλουσίους, ποὺ ἔχετε δομένην τὴν καρδίαν σας εἰς τὸν πλοῦτον, διότι ἀπολαμβάνετε τὴν παρηγορίαν καὶ τὴν χαράν, ποὺ σᾶς δίδουν τὰ πλοῦτη εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, καὶ μὴ περιμένετε ἄλλην εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν.

  25. 25

    οὐαὶ ὑμῖν οἱ ἐμπεπλησμένοι νῦν, ὅτι πεινάσετε. οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε.

    Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ εἶσθε τώρα χορτασμένοι καὶ ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὰς ἀπολαύσεις, διότι θὰ στερηθῆτε τὰ αἰώνια ἀγαθὰ καὶ θὰ πεινάσετε. Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ γελᾶτε τώρα ἐλαφρόμυαλα καὶ διασκεδάζετε μὲ τὰς κοσμικὰς ματαιότητας, διότι θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε αἰωνίως.

  26. 26

    οὐαὶ ὑμῖν ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς ψευδοπροφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.

    Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ὅταν ὅλοι οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι σᾶς ἐπαινέσουν, διότι τοῦτο θὰ εἶναι ἀπόδειξις, ὅτι ἐκολακεύσατε τὰ πάθη των καὶ δὲν τοὺς εἴπατε τὴν ἀλήθειαν. Διότι καὶ οἱ πατέρες τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἔτσι ἐπαινοῦσαν καὶ ἐχειροκρότουν τοὺς ψευδοπροφήτας, ποὺ τοὺς ἐκολάκευαν.

  27. 27

    ᾿Αλλὰ ὑμῖν λέγω τοῖς ἀκούουσιν· ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς,

    Ἀλλὰ πρὸς σᾶς, ποὺ μὲ ἀκούετε μὲ πίστιν καὶ καλὴν διάθεσιν, λέγω· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, κάνετε καλὸν εἰς ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν,

  28. 28

    εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμῖν, προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς.

    δίδετε εὐχὰς εἰς ἐκείνους ποὺ σᾶς καταρῶνται, καὶ προσεύχεσθε δι’ ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἐνοχλοῦν μὲ ὕβρεις καὶ μὲ ἀπειλὰς καὶ μὲ συκοφαντίας.

  29. 29

    τῷ τύπτοντί σε ἐπὶ τὴν σιαγόνα πάρεχε καὶ τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντός σου τὸ ἱμάτιον καὶ τὸν χιτῶνα μὴ κωλύσῃς.

    Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σὲ κτυπᾷ εἰς τὸ ἓν μάγουλον, γύρισε καὶ τὸ ἄλλο καὶ δέξου μὲ ἀνεξικακίαν καὶ δεύτερον κτύπημα. Καὶ ἐκεῖνον, ποὺ σοῦ παίρνει μὲ τὴν βίαν τὸ ἐξωτερικὸν ἔνδυμα, ἄφησέ τον νὰ πάρῃ καὶ τὸ ἐσωτερικόν.

  30. 30

    παντὶ δὲ τῷ αἰτοῦντί σε δίδου, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει.

    Εἰς καθένα δὲ ποὺ σοῦ ζητεῖ, δίδε, καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἁρπάζει τὰ δικά σου, μὴ ζητᾷς νὰ σοῦ τὰ ἐπιστρέψῃ.

  31. 31

    καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως.

    Καὶ ὅπως θέλετε νὰ συμπεριφέρωνται πρὸς σᾶς οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι νὰ συμπεριφέρεσθε καὶ σεῖς πρὸς αὐτοὺς ὁμοίως.

  32. 32

    καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι.

    Καὶ ἐὰν ἀγαπᾶτε ἐκείνους ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία εὐγνωμοσύνη σᾶς ὀφείλεται ἀπὸ τὸν Θεόν; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους, ποὺ τοὺς ἀγαποῦν.

  33. 33

    καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι.

    Καὶ ἐὰν εὐεργετῆτε ἐκείνους ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποίαν χάριν καὶ ἀμοιβὴν ἔχετε νὰ περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεόν; Καμμίαν. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ κάνουν τὸ ἴδιο.

  34. 34

    καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα.

    Καὶ ἐὰν δανείζετε εἰς ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ λάβετε ὀπίσω τὰ δανεικά, ποίαν χάριν καὶ ἀμοιβὴν ἔχετε νὰ λαμβάνετε; Καμμίαν. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν εἰς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ λάβουν ὀπίσω ἴσα μετρητὰ ἢ ἴσην ἐξυπηρέτησιν.

  35. 35

    πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱoὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς.

    Σεῖς ὅμως νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας καὶ νὰ κάνετε καλὸν καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ χάνετε τὴν ἐλπίδα σας εἰς τὸν Θεόν, ἐὰν οἱ ἄνθρωποι φανοῦν ἀγνώμονες. Καὶ ὁ μισθός σας θὰ εἶναι πολὺς καὶ θὰ γίνετε υἱοὶ τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καὶ θὰ ὁμοιάσετε μὲ Αὐτόν, διότι αὐτὸς εἶναι εὐεργετικὸς καὶ καλὸς καὶ πρὸς τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούς.

  36. 36

    Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

    Γίνεσθε λοιπὸν εὔσπλαγχνοι, ὅπως καὶ ὁ πατέρας σας εἶναι εὔσπλαγχνος.

  37. 37

    καὶ μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθῆτε· μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικασθῆτε· ἀπολύετε, καὶ ἀπολυθήσεσθε·

    Καὶ μὴ κατακρίνετε τὰς πράξεις τοῦ πλησίον, ὅταν δὲν εἶσθε ὑπεύθυνοι δι’ αὐτόν, διὰ νὰ μὴ κριθῆτε καὶ σεῖς ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ αὐστηρότητα. Μὴ δικάζετε καὶ μὴ καταδικάζετε τοὺς ἄλλους, διὰ νὰ μὴ καταδικασθῆτε καὶ σεῖς ἀπὸ τὸν Θεόν. Συγχωρεῖτε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ θὰ συγχωρηθοῦν καὶ τὰ ἰδικά σας.

  38. 38

    δίδοτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· μέτρον καλόν, πεπιεσμένον καὶ σεσαλευμένον καὶ ὑπερεκχυνόμενον δώσουσιν εἰς τὸν κόλπον ὑμῶν· τῷ γὰρ αὐτῷ μέτρῳ ᾧ μετρεῖτε ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν.

    Δίδετε ἐλεημοσύνην καὶ θὰ σᾶς δοθῇ πλουσία ἡ ἀμοιβὴ ἀπὸ τὸν Θεόν. Μέτρον γεμᾶτο καλά, πατημένο καὶ κουνημένο, ὥστε νὰ μὴ ἀφήνῃ κενά, καὶ ξεχειλισμένο θὰ δώσουν οἱ ἄγγελοι εἰς τὴν ἀγκαλιά σας. Διότι μὲ ὅποιο μέτρον μετρᾶτε τὴν πρὸς τοὺς ἄλλους ἀγάπην καὶ ἐπιείκειάν σας, μὲ τὸ ἴδιο μέτρον θὰ σᾶς μετρηθῇ καὶ ἡ πρὸς σᾶς ἀγάπη καὶ ἐπιείκεια τοῦ Θεοῦ.

  39. 39

    Εἶπε δὲ παραβολὴν αὐτοῖς· μήτι δύναται τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγεῖν; οὐχὶ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται;

    Τοὺς εἶπε δὲ καὶ μίαν παροιμίαν· Μήπως ἠμπορεῖ τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ τυφλόν; Ὄχι. Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο μέσα εἰς τὸν λάκκον; (Προσέχετε λοιπόν, ποίους θὰ ἔχετε διδασκάλους καὶ ὁδηγούς. Οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἶναι τυφλοί).

  40. 40

    οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον αὐτοῦ· κατηρτισμένος δὲ πᾶς ἔσται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ.

    Δὲν εἶναι ὁ μαθητὴς παραπάνω ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του. Κάθε μαθητὴς δὲ ποὺ θὰ ἐκπαιδευθῇ τελείως, θὰ γίνῃ σὰν τὸν διδάσκαλόν του. (Ἐὰν λοιπὸν ἀκολουθῆτε τυφλοὺς καὶ ἐμπαθεῖς διδασκάλους, τέτοιοι θὰ γίνετε καὶ σεῖς).

  41. 41

    τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;

    Διατὶ δὲ βλέπεις τὸ μικρὸν ἄχυρον, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ δὲν αἰσθάνεσαι τὸ χονδρὸ ξύλο, ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὸ ιδικόν σου μάτι;

  42. 42

    ἢ πῶς δύνασαι λέγειν τῷ ἀδελφῷ σου, ἀδελφέ, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου, αὐτὸς τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου δοκὸν οὐ βλέπων; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου.

    Ἢ πῶς ἠμπορεῖς νὰ λέγῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου, ἀδελφέ, ἄφησέ με νὰ βγάλω τὸ ἄχυρον, ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὸ μάτι σου, ἐνῷ σὺ ὁ ἴδιος δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου; Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτον τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου, διόρθωσε δηλαδὴ πρῶτον τὰ μεγάλα ἰδικά σου ἐλαττώματα, καὶ τότε θὰ ἰδῇς καθαρὰ διὰ νὰ βγάλῃς τὸ ἄχυρο, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

  43. 43

    οὐ γάρ ἐστι δένδρον καλὸν ποιοῦν καρπὸν σαπρόν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν ποιοῦν καρπὸν καλόν.

    Πρέπει δὲ νὰ καθαρίσῃς τὸν ἑαυτόν σου, ἐὰν θέλῃς νὰ κάμῃς καλὸν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Διότι δὲν ὑπάρχει δένδρον καλὸ καὶ ἥμερο, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν ακατάλληλον πρὸς βρῶσιν, οὔτε πάλιν δένδρον ἄγριο καὶ κακό, ποὺ νὰ κάμῃ καρπὸν καλόν. Ἔτσι καὶ ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος κάνει καλὰ ἔργα, ὁ δὲ διεφθαρμένος κάνει ἔργα πονηρά.

  44. 44

    ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται· οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγῶσι σταφυλήν.

    Καὶ λέγω, ὅτι ὁ καλὸς κάνει καλὰ καὶ ὁ κακὸς κακά, διότι τὸ κάθε δένδρον γνωρίζεται ἀπὸ τὸν δικόν του καρπόν. Δὲν μαζεύουν δηλαδὴ ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σῦκα, οὔτε τρυγοῦν ἀπὸ τὰς βάτους σταφύλια.

  45. 45

    ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ πονηρόν· ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ.

    Ὁ καλὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἀπόθεμα τῶν καλῶν αἰσθημάτων καὶ διαθέσεων, ποὺ ἔχει μέσα εἰς τὴν καρδίαν του, βγάζει καὶ εἰς λόγους καὶ εἰς ἔργα τὸ καλόν. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ κακὸν ἀπόθεμα τῆς καρδίας του βγάζει τὸ κακόν. Διότι τὸ στόμα τοῦ ἀνθρώπου λαλεῖ ἐκεῖνο, ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶναι γεμάτη καὶ ξεχειλίζει ἡ καρδία.

  46. 46

    Τί δέ με καλεῖτε Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;

    Διατὶ δὲ μὲ προσφωνεῖτε Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν κάνετε ἐκεῖνα, ποὺ λέγω; Δὲν ἀρκεῖ μόνον νὰ ἀκούετε τὰ λόγια μου ἢ νὰ μὲ ἐπικαλῆσθε μὲ τὸ στόμα.

  47. 47

    πᾶς ὁ ἐρχόμενος πρός με καὶ ἀκούων μου τῶν λόγων καὶ ποιῶν αὐτούς, ὑποδείξω ὑμῖν τίνι ἐστὶν ὅμοιος·

    Καθένας ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμὲ καὶ ἀκούει τὰ λόγια μου καὶ τὰ ἐφαρμόζει εἰς τὴν ζωήν του, θὰ σᾶς δείξω μὲ ποῖον εἶναι ὅμοιος.

  48. 48

    ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδομοῦντι οἰκίαν, ὃς ἔσκαψε καὶ ἐβάθυνε καὶ ἔθηκε θεμέλιον ἐπὶ τὴν πέτραν· πλημμύρας δὲ γενομένης προσέρρηξεν ὁ ποταμὸς τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἴσχυσε σαλεῦσαι αὐτήν· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν.

    Εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος κτίζει οἰκίαν καὶ ὁ ὁποῖος ἔσκαψε καὶ ἐπροχώρησε βαθειὰ καὶ ἔβαλε θεμέλιον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν. Ὅταν δὲ ἔγινε πλημμύρα, ὥρμησεν ὁ ποταμὸς κατὰ τῆς οἰκίας ἐκείνης καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὴν κλονίσῃ, διότι ἦτο θεμελιωμένη ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν.

  49. 49

    ὁ δὲ ἀκούσας καὶ μὴ ποιήσας ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδομήσαντι οἰκίαν ἐπὶ τὴν γῆν χωρὶς θεμελίου· ᾗ προσέρρηξεν ὁ ποταμός, καὶ εὐθέως ἔπεσε, καὶ ἐγένετο τὸ ρῆγμα τῆς οἰκίας ἐκείνης μέγα.

    Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἤκουσε τοὺς λόγους μου καὶ δὲν τοὺς ἐφήρμοσεν, εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπον, ποὺ ἔκτισε σπίτι ἐπάνω εἰς τὴν γῆν (εἰς τὴν ἄμμον), χωρὶς νὰ σκάψῃ καὶ νὰ βάλῃ θεμέλιον. Εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ ὥρμησεν ὁ ποταμὸς καὶ ἀμέσως ἔπεσε καὶ ἔγινεν ἡ καταστροφὴ τοῦ σπιτιοῦ ἐκείνου μεγάλη.