Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΙΩΒ

Ιώβ, κεφάλαιο 9

35 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (42)
  1. 1

    ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ ᾿Ιὼβ λέγει·

    Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

  2. 2

    ἐπ᾿ ἀληθείας οἶδα, ὅτι οὕτως ἐστί· πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς παρὰ Κυρίῳ;

    «Ἀληθῶς γνωρίζω καὶ συμφωνῶ μαζί σου ὅτι οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα.Οἱ δίκαιοι ὄντως προστατεύονται ἀπὸ τὸν Θεόν.Ἀλλὰ πῶς θὰ γίνῃ δίκαιος ὁ θνητὸς ἄνθρωπος πλησίον τοῦ Κυρίου;

  3. 3

    ἐὰν γὰρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ, οὐ μὴ ὑπακούσῃ αὐτῷ, ἵνα μὴ ἀντείπῃ πρὸς ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων·

    Κανεὶς δὲν εἶναι δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.Διότι, ἐὰν θελήσῃ κανεὶς νὰ κριθῇ μὲ τὸν Κύριον καὶ νὰ θέσῃ ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὸ δίκαιον τῆς κρίσεώς του, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτόν, ἀλλὰ θὰ μείνῃ ἄναυδος, διὰ νὰ μὴ ἀντιλέξῃ οὔτε εἰς ἕνα λόγον ἀπὸ τοὺς χιλίους λόγους κατηγορίας, ποὺ θὰ τοῦ εἴπη ὁ Κύριος.

  4. 4

    σοφὸς γάρ ἐστι διανοίᾳ, κραταιός τε καὶ μέγας. τίς σκληρὸς γενόμενος ἐναντίον αὐτοῦ ὑπέμεινεν;

    Θὰ ἀποστομωθῇ πᾶς τις καὶ θὰ μείνῃ ἄφωνος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διότι ὁ Κύριος εἶναι σοφὸς κατὰ τὴν διάνοιαν καὶ κραταιὸς καὶ μέγας.Ποῖος σκληρύνας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀντιταχθεὶς μετὰ πείσματος εἰς Αὐτόν, ἀντέσχε καὶ ἠμπόρεσε νὰ βαστάσῃ τὴν ὀργήν του;

  5. 5

    ὁ παλαιῶν ὄρη καὶ οὐκ οἴδασιν, ὁ καταστρέφων αὐτὰ ὀργῇ·

    Αὐτὸς εἶναι, ποὺ τὰ ἀγήραστα ὅρη τὰ γηράσκει καὶ τὰ ἐξαφανίζει τόσον εὔκολα, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται ταῦτα τὸν ἐξαφανισμόν τους· αὐτὸς καταστρέφει ταῦτα, ἀρκεῖ μόνον νὰ ὀργισθῇ κατ’ αὐτῶν.

  6. 6

    ὁ σείων τὴν ὑπ᾿ οὐρανὸν ἐκ θεμελίων, οἱ δὲ στῦλοι αὐτῆς σαλεύονται·

    Αὐτὸς σείει τὴν ἐκτεινομένην ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν ἀπὸ τὰ θεμέλια της, οἱ ἀμετακίνητοι δὲ στῦλοι, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὕτη στηρίζεται, σαλεύονται ὑπ’ Αὐτοῦ.

  7. 7

    ὁ λέγων τῷ ἡλίῳ καὶ οὐκ ἀνατέλλει, κατὰ δὲ ἄστρων κατασφραγίζει·

    Αὐτὸς διατάσσει τὸν ἥλιον καὶ παύει οὗτος νὰ ἀνατέλλῃ, ἀπέναντι δὲ τῶν ἄστρων ἔχει τόσην δύναμιν, ὥστε κρατεῖ αὐτὰ ἐγκεκλεισμένα ὡς ὑπὸ σφραγῖδα.

  8. 8

    ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος, καὶ περιπατῶν ὡς ἐπ᾿ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης·

    Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἐξήπλωσε μόνος καὶ ἐτέντωσεν ἅπαξ διὰ παντὸς ὑπεράνω μας τὸν οὐρανὸν ὡσὰν σκηνήν, καὶ αὐτὸς περιπατεῖ ἐπὶ τῆς θαλάσσης σὰν ἐπὶ ξηρᾶς.

  9. 9

    ὁ ποιῶν Πλειάδα καὶ ῞Εσπερον καὶ ᾿Αρκτοῦρον, καὶ ταμιεῖα νότου·

    Αὐτὸς ἐποίησε καὶ διατηρεῖ τοὺς ἀστερισμούς τς, Πλειάδος καί του Ὠρίωνος καὶ τῆς Ἄρκτου καὶ τοὺς ὡς εἰς δωμάτια ἐγκεκλεισμένους ἀστερισμοὺς τοῦ Νοτίου ἠμισφαιρίου,

  10. 10

    ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.

    ὁ Ὁποῖος ποιεῖ ἔργα μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, τὰ ὁποῖα δὲν ἀριθμοῦνται

  11. 11

    ἐὰν ὑπερβῇ με, οὐ μὴ ἴδω· ἐὰν παρέλθῃ με, οὐδ᾿ ὧς ἔγνων.

    Ἐὰν περάσῃ ὁ Θεὸς ἀπ’ ἐπάνω μου, δὲν θὰ τὸν ἴδω διόλου· ἐὰν διέλθῃ ἀπὸ πλησίον μου, οὐδὲ κὰν θὰ λάβω γνῶσιν τούτου.

  12. 12

    ἐὰν ἀπαλλάξῃ, τίς ἀποστρέψει ἢ τίς ἐρεῖ αὐτῷ· τί ἐποίησας;

    Ἐὰν ἀφαιρέσῃ καὶ ἁρπάσῃ τι, ποῖος δύναται νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ καὶ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ; Ἢ ποῖος θὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Τί ἔκαμες;

  13. 13

    αὐτὸς γὰρ ἀπέστραπται ὀργήν, ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐκάμφθησαν κήτη τὰ ὑπ᾿ οὐρανόν.

    Κανεὶς δὲν τολμᾷ νὰ ἐμποδίσῃ Αὐτόν.Διότι, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή του, Αὐτὸς καὶ μόνος στρέφει αὐτὴν ἀλλαχοῦ καὶ ἀπομακρύνει αὐτήν.Ὑπ’ Αὐτοῦ καὶ τὰ μεγάλα κήτη, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν κάτωθι τοῦ οὐρανοῦ ἐκτεινομένην θάλασσαν, ἐκάμφθησαν.

  14. 14

    ἐὰν δέ μου ὑπακούσηται, ἦ διακρινεῖ τὰ ρήματά μου·

    Ἐὰν δὲ ἀποκριθῶ εἰς Αὐτὸν καὶ μὲ ἀκούσῃ, θὰ διακρίνῃ ἄραγε καὶ θὰ δικάσῃ τοὺς λόγους μου τούτους;

  15. 15

    ἐάν τε γὰρ ὦ δίκαιος, οὐκ εἰσακούσεταί μου, τοῦ κρίματος αὐτοῦ δεηθήομαι·

    Διότι καὶ ἐὰν ἀκόμη παρουσιασθῶ κάπου ὡς δίκαιος, δὲν θὰ μὲ εἰσακούσῃ, διότι καὶ τότε θὰ ἔχω ἀνάγκην να ἐπικαλεσθῶ ἱκετευτικῶς τὴν ἐπιεικῆ του κρίσιν.

  16. 16

    ἐάν τε καλέσω καὶ μὴ ὑπακούσῃ, οὐ πιστεύω ὅτι εἰσακήκοέ μου τῆς φωνῆς.

    Καὶ ἐὰν καλέσω Αὐτὸν διὰ προσευχῆς καὶ δὲν μὲ ἀποδοκιμάσῃ, ἀλλὰ σιωπηλῶς μὲ ἐνθαρρύνῃ, δὲν πιστεύω ὅτι ἔχει εἰσακούσει τὴν φωνήν μου.

  17. 17

    μὴ γνόφῳ με ἐκτρίψῃ; πολλὰ δέ μου τὰ συντρίμματα πεποίηκε διακενῆς·

    Προβάλλων ἐνώπιον Αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην μου φοβοῦμαι, μήπως μὲ κονιορτοποιήσῃ διὰ θυέλλης καὶ καταιγίδος· πραγματικῶς δὲ ἔχει κάμει πολλὰ τὰ συντρίμματά μου, καίτοι ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ ὅτι εἶμαι αἰτία τούτων.

  18. 18

    οὐκ ἐᾷ γάρ με ἀναπνεῦσαι, ἐνέπλησε δέ με πικρίας.

    Ναί· εἶναι πολλά, διότι δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ ἀναπνεύσω, μὲ ἐγέμισε δὲ πικρίαν.

  19. 19

    ὅτι μὲν γὰρ ἰσχύι κρατεῖ· τίς οὖν κρίματι αὐτοῦ ἀντιστήσεται;

    Καὶ ὅσον μὲ ἀφορᾷ εἰς τὴν δύναμιν, ἐπικρατεῖ ὡς παντοδύναμος καὶ δὲν ἔχει ἄλλον ἰσχυρότερόν του.Ποῖος λοιπὸν θὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του;

  20. 20

    ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, τὸ στόμα μου ἀσεβήσει· ἐάν τε ὦ ἄμεμπτος, σκολιὸς ἀποβήσομαι.

    Κανείς.Οὔτε ἐγὼ λοιπόν.Διότι ἐὰν παρουσιασθῶ ἐνώπιον Του ὡς δίκαιος, τὸ στόμα μου θὰ ἀποδειχθῇ ψευδομένον καὶ ἀσεβές· καὶ ἐὰν ὑποστηρίξω ὅτι εἶμαι ἄμεμπτος καὶ ἀθῷος, θὰ καταντήσω νὰ ἀποδειχθῶ διεστραμμένος καὶ ἀνάποδος.

  21. 21

    εἴτε γὰρ ἠσέβησα, οὐκ οἶδα τῇ ψυχῇ, πλὴν ὅτι ἀφαιρεῖταί μου ἡ ζωή.

    Διότι καὶ ἐὰν παρουσιάσας τὸν ἑαυτόν μου δίκαιον ἠσέβησα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν γνωρίζω τοῦτο διὰ τῆς συνειδήσεώς μου· παρὰ τὸ ὅτι ὅμως ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ καταμαρτυρεῖ, ἡ ζωή μου ἐκλείπει ἀπὸ τὰς τιμωρίας καὶ θλίψεις.

  22. 22

    διὸ εἶπον· μέγα καὶ δυνάστην ἀπολλύει ὀργή,

    Δι’ αὐτὸ εἶπα: Τόσον τὸν μέγαν εἰς ἀρετήν, ὅσον καὶ τὸν καταδυναστεύοντα καὶ καταπιέζοντα τοὺς πλησίον, καταστρέφει ἐξ ἴσου ἡ θεία ὀργή.

  23. 23

    ὅτι φαῦλοι ἐν θανάτῳ ἐξαισίῳ, ἀλλὰ δίκαιοι καταγελῶνται·

    Διότι καὶ οἱ φαῦλοι πλήττονται διὰ θανάτου ἀπαισίου, ἀλλὰ καὶ οἱ δίκαιοι γίνονται ἀντικείμενον γέλωτος μὲ τὰ παθήματά των.

  24. 24

    παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς. πρόσωπα κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει· εἰ δὲ μὴ αὐτός ἐστι, τίς ἐστιν;

    Διότι καὶ οἱ δίκαιοι ἔχουν παραδοθῇ πολλάκις εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὴν διάκρισιν τοῦ ἀσεβοῦς.Ὁ Θεὸς σκεπάζει καὶ δὲν φανερώνει τὰ ἄδικα πρόσωπα τῶν δικαστῶν τῆς γῆς.Ἐὰν δὲ δὲν εἶναι Αὐτός, ποὺ τὰ σκεπάζει, ποῖος λοιπὸν εἶναι ὁ συγκαλύπτων αὐτά;

  25. 25

    ὁ δὲ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος δρομέως· ἀπέδρασαν καὶ οὐκ εἴδοσαν.

    Τῆς ἰδικῆς μου δὲ ζωῆς ὁ χρόνος εἶναι ἐλαφρότερος ἀπὸ δρομέα, ποὺ τρέχει γρήγορα· ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, αἱ ἡμέραι μου καὶ δὲν εἶδον καλὸν καὶ εὐτυχίαν τινά.

  26. 26

    ἢ καί ἐστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν;

    Ἢ μήπως ὑπάρχει εἰς τὰ πλοῖα ἴχνος τῆς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν διέπλευσαν, ἢ ἴχνος τῆς διαβάσεως τοῦ ἀετοῦ ποὺ πετᾷ, ὅταν ζητῇ νὰ ἁρπάσῃ τὸ θήραμά του; Ἄλλο τόσον ἀφῆκαν ἴχνη τῆς διαβάσεώς των καὶ αἱ ἡμέραι μου, ποὺ ἐπέρασαν γρήγορα, ὅπως γρήγορα πετᾷ καὶ ὁ ἀετός.

  27. 27

    ἐάν τε γὰρ εἴπω, ἐπιλήσομαι λαλῶν, συγκύψας τῷ προσώπῳ στενάξω.

    Πῶς νὰ μὴ παραπονοῦμαι λοιπόν; Διότι καὶ ἐὰν εἴπω, θὰ ξεχάσω νὰ ὁμιλῶ καὶ θὰ παύσω νὰ λαλῶ, τότε θὰ σκύψω μὲ τὸ πρόσωπόν μου κάτω καὶ θὰ στενάζω.

  28. 28

    σείομαι πᾶσι τοῖς μέλεσιν, οἶδα γάρ ὅτι οὐκ ἀθῶόν με ἐάσεις.

    Σείομαι ὁλόκληρος μὲ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματός μου, διότι ἠξεύρω ὅτι δὲν θὰ μὲ εὕρῃς καὶ δὲν θὰ μὲ ἀφήσῃς ἀνένοχον καὶ ἀθῷον καὶ δὲν θὰ μοῦ συγχωρήσῃς τὴν ἐνοχήν.

  29. 29

    ἐπειδὴ δέ εἰμι ἀσεβής, διατί οὐκ ἀπέθανον;

    Ἀφοῦ δὲ εἶμαι ἀσεβὴς καὶ δι' αὐτὸ τιμωροῦμαι, διατὶ δὲν ἀπέθανα ἕως τώρα, ὥστε νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὰ δεινά μου;

  30. 30

    ἐὰν γὰρ ἀπολούσωμαι χιόνι καὶ ἀποκαθάρωμαι χερσὶ καθαραῖς,

    Πρὸς τί νὰ ζῶ καὶ νὰ μὴ ἀποθάνω; Διότι καὶ τώρα ποὺ ζῶ, ἐὰν λουσθῶ μὲ χιόνι, ὥστε νὰ γίνει λευκὸς σὰν αὐτό, καὶ ἂν καθαρισθῶ μὲ χέρια καθαρά, πάντοτε θὰ μὲ εὑρίσκῃς ἀκάθαρτον

  31. 31

    ἱκανῶς ἐν ρύπῳ με ἔβαψας, ἐβδελύξατο δέ με ἡ στολή·

    πάλιν θὰ μὲ βάψῃς πάρα πολὺ μὲ ρύπον, ὥσε καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ σιχαίνωμαι τὰ ἐνδύματά μου

  32. 32

    οὐ γὰρ εἶ ἄνθρωπος κατ᾿ ἐμέ, ᾧ ἀντικρινοῦμαι, ἵνα ἔλθωμεν ὁμοθυμαδὸν εἰς κρίσιν.

    Θὰ τιμωροῦμαι λοιπὸν διαρκῶς.Διότι δὲν εἶσαι ἄνθρωπος σὰν ἐμέ, πρὸς τὸν ὁποῖον νὰ ἀντιδικήσω καὶ νὰ ζητήσω, ἵνα ἔλθωμεν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς κρίσιν.

  33. 33

    εἴθε ἦν ὁ μεσίτης ἡμῶν καὶ ἐλέγχων καὶ διακούων ἀνὰ μέσον ἀμφοτέρων·

    Εἴθε νὰ ὑπῆρχε μεταξύ μας ὁ μεσίτης, ὁ ὁποῖος καὶ νὰ εἶναι δυνατὸς νὰ ἐλέγχῃ καὶ νὰ ἀκούῃ μεταξὺ τῶν δύο μας, ἐπιβάλλων εἰς ἡμᾶς τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του.

  34. 34

    ἀπαλλαξάτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ράβδον, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ μή με στροβείτω,

    Ἂς μὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν ράβδον τῶν συμφορῶν, ὁ φόβος δὲ ποὺ μὲ ἐκυρίευσεν ἀπὸ τὰ ἀλλεπάλληλα πλήγματα τῆς ράβδου του, ἂς μὴ μὲ ταράττῃ καὶ μὲ φέρῃ ἄνω - κάτω.

  35. 35

    καὶ οὐ μὴ φοβηθῷ, ἀλλὰ λαλήσω· οὐ γὰρ οὕτω συνεπίσταμαι.

    Καὶ τότε δὲν θὰ εἶμαι φοβισμένος, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω· διότι ἔτσι φοβισμένος δὲν ἠμπορῶ νὰ συζητήσω καὶ νὰ συμφωνήσωμεν.