Ιώβ, κεφάλαιο 4
- 1
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ ᾿Ελιφὰζ ὁ Θαιμανίτης λέγει·
Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιφὰζ ὁ Θαιμανίτης λέγει:
- 2
μὴ πολλάκις σοι λελάληται ἐν κόπῳ; ἰσχὺν δὲ ρημάτων σου τίς ὑποίσει;
«Σοῦ ἔχουν ἄραγε ὁμιλήσει πολλὰς φορὰς μὲ λόγους, ποὺ νὰ σοῦ προκαλοῦν δυσαρέσκειαν, ὅπως θὰ σοῦ γίνῃ λόγος σήμερον; Θὰ προετιμῶμεν νὰ μὴ ὁμιλήσωμεν.Ἀλλὰ ποῖος ἠμπορεῖ νὰ ὑποφέρῃ καὶ νὰ ἀφήσῃ χωρὶς ἀπάντησιν τοὺς τόσον δυνατοὺς εἰς παράπονα λόγους σου;
- 3
εἰ γὰρ σὺ ἐνουθέτησας πολλοὺς καὶ χεῖρας ἀσθενοῦς παρεκάλεσας,
Θὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν.Διότι ἐὰν σὺ εἰς τὸ παρελθόν, εἰς τοὺς χρόνους τῆς εὐτυχίας σου, συνεβούλευσες πολλοὺς καὶ μὲ τὰς νουθεσίας σου ἐπαρηγόρησες καὶ ἐνίσχυσες τὰς χεῖρας ἀδυνάτου
- 4
ἀσθενοῦντάς τε ἐξανέστησας ρήμασι, γόνασί τε ἀδυνατοῦσι θάρσος περιέθηκας,
καὶ μὲ τὰ λόγιά σου τὰ παρηγορητικὰ ἐσήκωσες ἐπάνω ἀποκαμωμένους, καὶ γόνατα παραλυμένα ἀπὸ ἀπελπισίαν τὰ περιέβαλες μὲ τὴν δύναμιν τοῦ θάρρους,
- 5
νῦν δὲ ἥκει ἐπὶ σὲ πόνος καὶ ἥψατό σου, σὺ ἐσπούδασας.
τώρα ὅμως ἔχει ἔλθει ἐπάνω σου πόνος καὶ σὲ ἔθιξαν συμφοραί, καὶ σὺ ἐθορυβήθης καὶ ἐκυριεύθης ἀπὸ ταραχήν.
- 6
πότερον οὐχ ὁ φόβος σού ἐστιν ἐν ἀφροσύνῃ καὶ ἡ ἐλπίς σου καὶ ἡ κακία τῆς ὁδοῦ σου;
Τί ἄραγε νὰ συμβαίνῃ; Ἦτο ἀληθινὸς ὁ παλαιός σου πρὸς τὸν Θεὸν φόβος, ποὺ κατέληξε σήμερον εἰς ἀφροσύνην, ὥστε νὰ μὴ σκέπτεσαι καὶ νὰ μὴ ὁμιλῇς καλῶς, καὶ ἡ ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐλπίς, ποὺ εἶχες τότε, ὅτι θὰ σὲ διετληρει εὐτυχισμένον, ἀποδεικνύεται γνησία ἀπὸ τὴν κακοπάθειαν καὶ δυστυχίαν, ποὺ σὲ ηὗραν τώρα εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σου;
- 7
μνήσθητι οὖν, τίς καθαρὸς ὢν ἀπώλετο ἢ πότε ἀληθινοὶ ὁλόρριζοι ἀπώλοντο;
Ἐνθυμήσου λοιπόν, ποῖος ἐχάθη, ἐνῷ ἦτο καθαρὸς ἀπὸ ἐνοχήν τινα, ἢ πότε ἄνθρωποι εἰλικρινεῖς καὶ δίκαιοι ἐξερριζώθησαν καὶ ἐχάθησαν;
- 8
καθ᾿ ὃν τρόπον εἶδον τοὺς ἀροτριῶντας τὰ ἄτοπα, οἱ δὲ σπείροντες αὐτὰ ὀδύνας θεριοῦσιν ἑαυτοῖς.
Δὲν εἶδα κανένα ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς νὰ χάνεται, ὅπως εἶδα νὰ ἐξαφανίζωνται ἐκεῖνοι, ποὺ καλλιεργοῦν καὶ σχεδιάζουν τὰ ἄτοπα καὶ ἄδικα, αὐτοὶ δὲ ποὺ σπείρουν αὐτά, εἰς τὸ τέλος θὰ θερίσουν πόνους καὶ στενοχωρίας διὰ τοὺς ἑαυτούς των.
- 9
ἀπὸ προστάγματος Κυρίου ἀπολοῦνται, ἀπὸ δὲ πνεύματος ὀργῆς αὐτοῦ ἀφανισθήσονται.
Ἀπὸ τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου θὰ χαθοῦν, ἀπὸ τὸ φύσημα δὲ τῆς ὀργῆς του θὰ ἐξαφανισθοῦν.
- 10
σθένος λέοντος, φωνὴ δὲ λεαίνης, γαυρίαμα δὲ δρακόντων ἐσβέσθη·
Ὁ δυνατὸς βρυχηθμὸς τοῦ ἀρσενικοῦ λεονταριοῦ καὶ ἡ φωνὴ τοῦ θηλυκοῦ λεονταριοῦ, καθὼς καὶ τὸ τρομερὸν σφύριγμα τῶν δρακόντων ἔσβησαν καὶ δὲν τρομάζουν πλέον κανένα.
- 11
μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βοράν, σκύμνοι δὲ λεόντων ἔλιπον ἀλλήλους.
Τὸ ἄγριον δὲ λεοντάρι ἐχάθη, διότι δὲν εἶχε τροφήν, τὰ μικρὰ δὲ λεονταράκια, ἐπειδὴ ἔπαυσαν οἱ γονεῖς των νὰ τοὺς φέρουν τροφήν, ἐχωρίσθησαν ἀπ’ ἀλλήλων καὶ διεσκορπίσθησαν.
- 12
εἰ δέ τι ρῆμα ἀληθινὸν ἐγεγόνει ἐν λόγοις σου, οὐθὲν ἄν σοι τούτων κακὸν ἀπήντησε. πότερον οὐ δέξεταί μου τὸ οὖς ἐξαίσια παρ᾿ αὐτοῦ;
Ἐὰν δὲ κάποιος λόγος ἀληθινὸς σοῦ εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐγίνετο οὗτος καὶ ἰδικός σου λόγος, κανὲν ἀπὸ αὐτὰ τὰ κακά, ποὺ ὑποφέρεις, δὲν θὰ σοῦ συνέβαινε.Τί φρονεῖς; Ἔπρεπεν ἢ δὲν ἔπρεπε καὶ τὸ ἰδικόν μου αὐτὶ νὰ μὴ δεχθῇ τὰ ἔκτακτα αὐτά, ποὺ μου ἀπεκαλύφθησαν;
- 13
φόβοι δὲ καὶ ἠχὼ νυκτερινή, ἐπιπίπτων φόβος ἐπ᾿ ἀνθρώπους,
Φόβοι δὲ καὶ ἦχος ἐν καιρῷ νυκτὸς ἀκουσθεὶς μοῦ συνέβησαν, φόβος ποὺ ἐπέρχεται καὶ τρομάζει ὄχι ἕνα, ἀλλὰ καὶ περισσοτέρους μαζὶ ἀνθρώπους.
- 14
φρίκη δέ μοι συνήντησε καὶ τρόμος καὶ μεγάλως μου τὰ ὀστᾶ διέσεισε,
Φρίκη δὲ μὲ ἐκυρίευσε καὶ τρόμος ἔσεισε πάρα πολὺ τὰ κόκκαλά μου.
- 15
καὶ πνεῦμα ἐπὶ πρόσωπόν μου ἐπῆλθεν, ἔφριξαν δέ μου τρίχες καὶ σάρκες.
Καὶ πνοὴ ἀέρος ἰσχυρὰ ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου, ἐσηκώθησαν δὲ ἀπὸ φρίκην αἱ τρίχες μου καὶ ρῖγος κατέλαβε τὸ σῶμα μου.
- 16
ἀνέστην, καὶ οὐκ ἐπέγνων· εἶδον, καὶ οὐκ ἦν μορφὴ πρὸ ὀφθαλμῶν μου, ἀλλ᾿ ἢ αὔραν καὶ φωνὴν ἤκουον·
Ἐσηκώθην ὄρθιος νὰ ἀντιληφθῶ τί συνέβαινεν, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθην νὰ λάβω πλήρη γνῶσιν αὐτοῦ· προσήλωσα τὰ μάτια μου διὰ να ἴδω, δὲν ὑπῆρχεν ὅμως μορφὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου, διὰ νὰ διακρίνω καὶ περιγράφω αὐτὴν ἀλλὰ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ μίαν λεπτὴν καὶ δροσερὰν πνοὴν καὶ φωνὴν ποὺ ἤκουα.
- 17
τί γάρ; μὴ καθαρὸς ἔσται βροτὸς ἐναντίον τοῦ Κυρίου ἢ ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτοῦ ἄμεμπτος ἀνήρ;
Διότι τί σοῦ φαίνεται καὶ πῶς νομίζεις; Δὲν εἶναι ἄδικα καὶ ἀνεξήγητα τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ.Μήπως θὰ εὑρεθῇ καθαρὸς καὶ ἀνένοχος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου οἰοσδήποτε θνητός; Ἢ μήπως θὰ παρουσιασθῇ χωρὶς μομφὴν καὶ ψεγάδι οἰοσδήποτε ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ ἰδικά του ἔργα;
- 18
εἰ κατὰ παίδων αὐτοῦ οὐ πιστεύει, κατὰ δὲ ἀγγέλων αὐτοῦ σκολιόν τι ἐπενόησε,
Ἐὰν εἰς τοὺς ὑπηρέτας καὶ λειτουργοὺς αὐτοῦ ἀγγέλους δὲν εἶχεν ἐμπιστοσύνην ὁ Θεός, ὅτι θὰ παρέμεναν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν ὑπακοήν, εἰς βάρος δὲ τῶν ἀγγέλων του διέκρινεν ὁ Θεὸς κάτι τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ διεστραμμένον, διὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἐξέπεσαν οὖτοι,
- 19
τοὺς δὲ κατοικοῦντας οἰκίας πηλίνας, ἐξ ὧν καὶ αὐτοὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ ἐσμεν, ἔπαισεν αὐτοὺς σητὸς τρόπον·
πόσῳ μᾶλλον οἱ ἄνθρωποι, τῶν ὁποίων αἱ ψυχαὶ κατοικοῦν εἰς χωματένια σπίτια, εἰς σώματα φθαρτὰ δηλαδή, ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸ αὐτὸ χῶμα καὶ ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐγίναμεν καὶ ἠμεῖς, ἁμαρτάνουν καὶ γίνονται ἔνοχοι, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐκτύπησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, ὅπως ὁ σκόρος τρυπᾷ καὶ φθείρει τὰ ἐνδύματα.
- 20
καὶ ἀπὸ πρωΐθεν μέχρις ἑσπέρας οὐκέτι εἰσί, παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι αὐτοὺς ἑαυτοῖς βοηθῆσαι ἀπώλοντο.
Καὶ σὲ μιὰ μέρα, ἀπὸ τὸ πρωῒ ἕως τὸ βράδυ δὲν ὑπάρχουν πλέον καὶ καταλαμβανόμενοι ἀπὸ τὸν θάνατον ἀπροετοίμαστοι καὶ χωρὶς νὰ δύνανται ὅπως βοηθήσουν τὸν ἑαυτόν τους διὰ τῆς μετανοίας, χάνονται εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν.
- 21
ἐνεφύσησε γὰρ αὐτοῖς καὶ ἐξηράνθησαν, ἀπώλοντο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν αὐτοὺς σοφίαν.
Χάνονται δέ, διότι ἐφύσησεν ἐπ’ αὐτῶν ἡ ψυχρὰ πνοὴ τοῦ θανάτου, καὶ ὡς ἄλλα ἄνθη, εἰς τὰ ὁποῖα ἔπνευσεν ἄνεμος καυστικός, ἐξηράνθησαν καὶ αὐτὸν ἐχάθησαν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν τῆς κολάσεως, ἐπειδὴ δὲν εἶχον οὖτοι τὴν σοφίαν, ποὺ παρέχει ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ.
