Ιώβ, κεφάλαιο 3
- 1
ΜΕΤΑ τοῦτο ἤνοιξεν ᾿Ιὼβ τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ κατηράσατο τὴν ἡμέραν αὐτοῦ
Ύστερον ἀπὸ τὴν μακρὰν αὐτὴν σιωπὴν ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα του καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς του
- 2
λέγων·
λέγων:
- 3
ἀπόλοιτο ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἐγεννήθην, καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη ᾗ εἶπαν· ἰδοὺ ἄρσεν.
«Εἴθε νὰ χαθῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθην, καθὼς καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν· ἰδοὺ ἀρσενικὸν παιδὶ ἐγεννήθη.
- 4
ἡ νὺξ ἐκείνη εἴη σκότος, καὶ μὴ ἀναζητήσαι αὐτὴν ὁ Κύριος ἄνωθεν, μηδὲ ἔλθοι εἰς αὐτὴν φέγγος·
Ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ μὴ ἀνέτελλεν, ἀλλὰ παραμένουσα συνέχεια τῆς προηγουμένης νυκτὸς να εἶναι σκοτάδι καὶ εἴθε νὰ μὴ τὴν ἀναζητήσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀφήσῃ νὰ χαθῇ, οὔτε νὰ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν ἀστροφεγγιά.
- 5
ἐκλάβοι δὲ αὐτὴν σκότος καὶ σκιὰ θανάτου, ἐπέλθοι ἐπ᾿ αὐτὴν γνόφος. καταραθείη ἡ ἡμέρα
Εἴθε δὲ νὰ τὴν κατακυριεύσῃ τὸ σκοτάδι καὶ ἡ μαύρη σκιά, ποὺ κυριαρχεῖ εἰς τὰ βάθη τοῦ σκοτεινοῦ τάφου· εἴθε νὰ πέσῃ ἐπάνω της κατάμαυρον σύννεφον καὶ εἴθε νὰ καταληφθῇ ἀπὸ κατᾶραν ἡ ἡμέρα.
- 6
καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη, ἀπενέγκαιτο αὐτὴν σκότος· μὴ εἴη εἰς ἡμέρας ἐνιαυτοῦ, μηδὲ ἀριθμηθείη εἰς ἡμέρας μηνῶν·
Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην, ποὺ ἐγεννήθηκα, εἴθε νὰ τὴν πάρῃ τὸ σκοτάδι καὶ νὰ μὴ φανῇ πουθενά· εἴθε νὰ μὴ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου, οὔτε νὰ ἀριθμηθῇ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τῶν μηνῶν.
- 7
ἀλλὰ ἡ νὺξ ἐκείνη εἴη ὀδύνη, καὶ μὴ ἔλθοι ἐπ᾿ αὐτὴν εὐφροσύνη μηδὲ χαρμονή·
Ἀλλὰ καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ γεμίσῃ ἀπὸ πόνον καὶ θλῖψιν καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν εὐφροσύνη καὶ χαρά.
- 8
ἀλλὰ καταράσαιτο αὐτὴν ὁ καταρώμενος τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὁ μέλλων τὸ μέγα κῆτος χειρώσασθαι.
Ἀλλ’ εἴθε νὰ καταρασθῇ αὐτὴν αὐτὸς ποὺ καταρᾶται τὴν ἡμέραν ἐκείνην νὰ τὴν καταρασθῇ αὐτός, ποὺ μὲ τὰς κατάρας του μέλλει νὰ καθυποτάξῃ καὶ νὰ ὑποδουλώσῃ τὸ μέγα κῆτος τῆς θαλάσσης ὡς ἔχων ἀκαταμάχητον δύναμιν.
- 9
σκοτωθείη τὰ ἄστρα τῆς νυκτὸς ἐκείνης, ὑπομείναι καὶ εἰς φωτισμὸν μὴ ἔλθοι καὶ μὴ ἴδοι ἑωσφόρον ἀνατέλλοντα,
Εἴθε νὰ σκοτισθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὴν λάμψιν των τὰ ἀστέρια τῆς νύκτας ἐκείνης.Εἴθε νὰ σταματήση καὶ νὰ καταμείνῃ νύκτα καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς φωτισμὸν καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη νὰ μὴ ἴδῃ ποτὲ νὰ ἀνατέλλῃ ὁ αὐγερινός, ποὺ προαναγγέλλει τὸ ξημέρωμα.
- 10
ὅτι οὐ συνέκλεισε πύλας γαστρὸς μητρός μου· ἀπήλλαξε γὰρ ἂν πόνον ἀπὸ ὀφθαλμῶν μου.
Τὴν καταρῶμαι μὲ τὰς κατάρας αὐτάς, διότι δὲν συνέκλεισε τὰς πύλας τῆς κοιλίας τῆς μητέρας μου, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῶ.Θὰ προτιμούσα δὲ τοῦτο, διότι θὰ μὲ εἶχεν ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε πόνον, ποὺ αἰσθάνομαι καὶ βλέπουν τώρα τὰ μάτιά μου ἀντικρύζοντας τὶς πληγές μου.
- 11
διατί γὰρ ἐν κοιλίᾳ οὐκ ἐτελεύτησα, ἐκ γαστρὸς δὲ ἐξῆλθον καὶ οὐκ εὐθὺς ἀπωλόμην;
Διατὶ δὲν ἀπέθανα μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας μου, διατὶ δὲ ἐβγῆκα ζωντανὸς ἀπὸ αὐτὴν καὶ δὲν ἀπέθανα ἀμέσως, ὅταν ἐγεννήθηκα;
- 12
ἱνατί δὲ συνήντησάν μοι γόνατα; ἱνατί δὲ μαστοὺς ἐθήλασα;
Διατὶ δὲ μὲ συνήντησαν τὴν στιγμὴν ἐκείνην γόνατα στοργικὰ διὰ νὰ μὲ βαστάσουν καὶ νὰ μὲ διαφυλάξουν προστατευτικά; Διατὶ δὲ ἐθήλασα μαστοὺς μητρικοὺς διὰ νὰ μὲ θρέψουν;
- 13
νῦν ἂν κοιμηθεὶς ἡσύχασα, ὑπνώσας δὲ ἀνεπαυσάμην
Ἐὰν δὲν εὑρίσκοντο αὐτὰ τότε, θὰ εἶχον τώρα ἡσυχάσει κοιμισμένος διὰ παντός, χωρὶς νὰ δύναται κανεὶς νὰ μὲ ξυπνήσῃ, θὰ εἶχον δὲ ἀναπαυθῆ ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ βίου παραδεδομένος εἰς ὕπνον γλυκύν.
- 14
μετὰ βασιλέων βουλευτῶν γῆς, οἳ ἐγαυριῶντο ἐπὶ ξίφεσιν,
Ἔτσι θὰ ἀνεπαυόμην μὲ βασιλεῖς καὶ συμβούλους τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ἀξίωμα καὶ ἡ ἰσχὺς δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ παρεμποδίσῃ ἀπὸ αὐτοὺς τὸν θάνατον, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐκαυχῶντο στηριζόμενοι εἰς ξίφη.
- 15
ἢ μετὰ ἀρχόντων, ὧν πολὺς ὁ χρυσός, οἳ ἔπλησαν τοὺς οἴκους αὐτῶν ἀργυρίου,
Ἢ θὰ ἀνεπαυόμην μὲ ἄρχοντας, ποὺ ἀπέκτησαν πολὺν χρυσὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐγέμισαν τὰ σπίτια των μὲ ἀργυρᾶ νομίσματα.
- 16
ἢ ὥσπερ ἔκτρωμα ἐκπορευόμενον ἐκ μήτρας μητρός, ἢ ὥσπερ νήπιοι, οἳ οὐκ εἶδον φῶς.
Ἢ θὰ ὑπῆρχον σὰν ἔκτρωμα, ποὺ ἀποβάλλεται νεκρὸν ἀπὸ τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, ἢ σὰν τὰ νήπια, ποὺ δὲν ἐπρόφθασαν νὰ ἴδουν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου.
- 17
ἐκεῖ ἀσεβεῖς ἐξέκαυσαν θυμὸν ὀργῆς, ἐκεῖ ἀνεπαύσαντο κατάκοποι τῷ σώματι·
Ἐκεῖ, εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν ἅδην, οἱ ἀσεβεῖς ἔκαυσαν ἐξ ὁλοκλήρου καὶ εἰς τὸ διηνεκὲς τὸν θυμόν τους καὶ ἐσταμάτησεν ἡ παραφορά τους, ἐκεῖ ἀνεπαύθησαν καὶ οἱ κατακουρασμένοι καὶ ἐξηντλημένοι ἀπὸ τοὺς μόχθους καὶ τὰς καταπιέσεις.
- 18
ὁμοθυμαδὸν δὲ οἱ αἰώνιοι οὐκ ἤκουσαν φωνὴν φορολόγου.
Ἐκεῖ εἰς τὸν τάφον καὶ οἱ αἰχμάλωτοι εἰς διαρκῆ καταναγκαστικὴν δουλείαν δὲν ἀκούουν πλέον τὴν ἀγρίαν καὶ ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ ἐπιβλέποντος αὐτοὺς δίκην σκληροῦ φορολόγου.
- 19
μικρὸς καὶ μέγας ἐκεῖ ἐστι, καὶ θεράπων δεδοικὼς τὸν κύριον αὐτοῦ·
Ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος ἐκεῖ εἶναι ἴσοι, χωρὶς νὰ χωρίζωνται δι’ ἀποστάσεως τίνος ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.Καὶ ὁ δοῦλος, ποὺ ἐφοβεῖτο τὸν κύριόν του, ἐκεῖ εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἴσος πρὸς αὐτὸν ποὺ ἐφοβεῖτο.
- 20
ἱνατί γὰρ δέδοται τοῖς ἐν πικρίᾳ φῶς, ζωὴ δὲ ταῖς ἐν ὀδύναις ψυχαῖς;
Διατὶ ἐπὶ τέλους ἔχει δοθῆ φῶς ζωῆς εἰς τοὺς βυθισμένους εἰς τὴν πικρίαν καὶ δὲν ἀφήνονται οὗτοι εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας, διατὶ δὲ δίδεται ζωὴ εἰς τὰς ψυχάς, ποὺ εὑρίσκονται βυθισμένοι εἰς πόνους καὶ θλίψεις;
- 21
οἳ ἱμείρονται τοῦ θανάτου καὶ οὐ τυγχάνουσιν ἀνορύσσοντες ὥσπερ θησαυρούς,
Αὐτοὶ σφοδρῶς ἐπιθυμοῦν τὸν θάνατον καὶ δὲν τὸν ἐπιτυγχάνουν, μολονότι προσπαθοῦν νὰ τὸν εὔρουν, σὰν ἐκείνους ποὺ σκάπτουν διὰ νὰ ἀνεύρουν θησαυρούς.
- 22
περιχαρεῖς δὲ ἐγένοντο ἐὰν κατατύχωσι.
Σκιρτοῦν δὲ ἀπὸ χαράν, ἐὰν συμβῇ νὰ ἐπιτύχουν τὸν τάφον.
- 23
θάνατος ἀνδρὶ ἀνάπαυμα, συνέκλεισε γὰρ ὁ Θεὸς κατ᾿ αὐτοῦ·
Ὁ θάνατος εἶναι διὰ τὸν ἄνθρωπον ἀνάπαυσις, διότι, ἐφ' ὅσον ζῇ, βαδίζει δρόμον ἄγνωστον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχει κλείσει ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ εἰς αὐτὸν θὰ ὑποστῇ ὅλα τὰ δεινά, ποὺ θὰ συναντήσῃ.
- 24
πρὸ γὰρ τῶν σίτων μου στεναγμός μοι ἥκει, δακρύω δὲ ἐγὼ συνεχόμενος φόβῳ·
Ἐπιθυμῶ τὸν θάνατον, διότι, προτοῦ φάγω, μοῦ ἔχει ἔλθει στεναγμός, ὁ ὁποῖος μοῦ κόβει κάθε ὄρεξιν, δακρύζω δὲ ἐγώ, διότι κυριεύομαι ἀπὸ φόβον, μήπως μοῦ συμβοῦν καὶ νέαι συμφοραί.
- 25
φόβος γάρ, ὅν ἐφρόντισα, ἦλθέ μοι, καὶ ὃν ἐδεδοίκειν, συνήντησέ μοι,
Καταλαμβάνομαι δὲ ἀπὸ τὸν φόβον αὐτόν, γιατὶ ὅ,τι κακὸν ἐφοβήθην, μήπως μοῦ συμβῇ, καὶ ἐφρόντισα νὰ τὸ ἀποφύγω, μοῦ ἦλθε, καὶ ὅ,τι εἶχα φοβηθῆ, μὲ ηὗρε καὶ μὲ συνήντησεν εἰς τὴν ζωήν μου.
- 26
οὔτε εἰρήνευσα οὔτε ἡσύχασα οὔτε ἀνεπαυσάμην, ἦλθε δέ μοι ὀργή.
Οὔτε εἰρήνην ἀπήλαυσα, οὔτε ἡσύχασα, οὔτε ἀνεπαύθην, ἦλθε δὲ ἐπάνω μου ἡ θεία ὀργή.
