Ιώβ, κεφάλαιο 30
- 1
ΝΥΝΙ δὲ κατεγέλασάν μου ἐλάχιστοι, νῦν νουθετοῦσί με ἐν μέρει ὧν ἐξουδένουν τοὺς πατέρας αὐτῶν, οὓς οὐχ ἡγησάμην ἀξίους κυνῶν τῶν ἐμῶν νομάδων.
Τώρα ὅμως, ποὺ δοκιμάζομαι, μὲ κατεξευτελίζουν καὶ μὲ περιγελοῦν καὶ αὐτοὶ οἱ πολὺ νέοι καὶ τὰ παιδιά, τώρα μὲ νουθετοῦν ἐν μέρει καὶ θέσει συμβούλου αὐτοί, τῶν ὁποίων τοὺς πατέρας ἐθεώρουν ἀξίους διὰ τίποτε, τοὺς ὁποίους ἐλογάριαζα ὅτι ἤξιζον ὅσον καὶ οἱ σκύλοι, ποὺ ἐφύλατταν τὰ ποίμνια καὶ τὰ κοπάδια μου.
- 2
καί γε ἰσχὺς χειρῶν αὐτῶν ἱνατί μοι; ἐπ᾿ αὐτοὺς ἀπώλετο συντέλεια.
Ἀληθῶς, ἡ δύναμις τῶν χειρῶν των εἰς τὶ θὰ μοῦ ἦτο χρήσιμος; Ἐχάθη κάτω ἀπὸ αὐτοὺς ἡ παίδευσις καὶ ἡ σύνεσις; Καὶ ὅταν λείπῃ ἡ κρίσις, τί ὠφελεῖ ἡ ἀκυβέρνητος τῶν χειρῶν δύναμις;
- 3
ἐν ἐνδείᾳ καὶ λιμῷ ἄγονος· οἱ φεύγοντες ἄνυδρον ἐχθὲς συνοχὴν καὶ ταλαιπωρίαν,
Λόγῳ τῆς πτωχείας καὶ τῆς πείνης κατέστησαν σὰν τὴν γῆν τὴν ἄγονον, αὐτοὶ ποὺ ἔφευγον πρὸς τὴν πρὸ πολλοῦ ξηρὰν καὶ ἄνυδρον γῆν διὰ νὰ ἐμπέσουν εἰς στενοχώριαν καὶ ταλαιπωρίαν.
- 4
οἱ περικυκλοῦντες ἅλιμα ἐπὶ ἠχοῦντι, οἵτινες ἅλιμα ἦν αὐτῶν τὰ σῖτα, ἄτιμοι δὲ καὶ πεφαυλισμένοι, ἐνδεεῖς παντὸς ἀγαθοῦ, οἳ καὶ ρίζας ξύλων ἐμασσῶντο ὑπὸ λιμοῦ μεγάλου.
Αὐτοὶ ποὺ περιεκύκλωναν τὰ χόρτα τὰ ἁλμυρά, ποὺ φυτρώνουν εἰς πυκνοὺς θάμνους, οἱ ὁποῖοι βουΐζουν, ὅταν φυσᾷ ἄνεμος· οἱ ὁποῖοι ὡς μόνην τροφὴν εἶχον αὐτὰ τὰ ἄλιμα, ἐξηυτελισμένοι δὲ καὶ εἰς ἀγρίαν κατάστασιν, στερούμενοι κάθε ἀγαθόν, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς μεγάλης πείνης των ἐμασοῦσαν ἀκόμη καὶ ρίζας δένδρων.
- 5
ἐπανέστησάν μοι κλέπται,
Ἐπαναστατοῦσαν ἐναντίον μου διὰ νὰ μὲ κλέπτουν
- 6
ὧν οἱ οἶκοι αὐτῶν ἦσαν τρῶγλαι πετρῶν,
αὐτοί, τῶν ὁποίων τὰ σπίτια ἦσαν τρῶγλαι καὶ σπήλαια βράχων,
- 7
ἀνὰ μέσον εὐήχων βοήσονται· οἳ ὑπὸ φρύγανα ἄγρια διῃτῶντο,
ἀναμέσον τῶν θάμνων σπρωχνόμενοι καὶ φιλονεικοῦντες, ποῖος νὰ ἁρπάξῃ περισσότερα ἅλιμα, φωνάζουν δυνατὰ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι χώνονται καὶ κατοικοῦν κάτω ἀπὸ ξηροὺς θάμνους καὶ ἄγρια φρύγανα.
- 8
ἀφρόνων υἱοὶ καὶ ἀτίμων, ὄνομα καὶ κλέος ἐσβεσμένον ἀπὸ γῆς.
Παιδιὰ γονέων, ποὺ οὔτε φρόνησιν εἶχαν, οὔτε τιμήν τινα ἀπελάμβαναν, μὲ σβησμένον ἐντελῶς ἀπὸ τὴν γῆν τὸ ὄνομά των καὶ τὸ τελευταῖον ἴχνος τῆς δόξης των.
- 9
νυνὶ δὲ κιθάρα ἐγώ εἰμι αὐτῶν, καὶ ἐμὲ θρύλλημα ἔχουσιν·
Τώρα ὅμως ἐγὼ ἔγινα ὄργανον, μὲ τὸ ὁποῖον παίζουν, καὶ μὲ ἔχουν παροιμιώδη καὶ διαφημιζόμενον περίγελων.
- 10
ἐβδελύξαντο δέ με ἀποστάντες μακρὰν ἀπὸ δὲ τοῦ προσώπου μου οὐκ ἐφείσαντο πτύελον.
Μὲ ἀηδιάζουν δὲ καὶ μὲ σιχαίνονται στεκόμενοι μακρὰν ἀπὸ ἐμέ, δὲν τσιγκουνεύονται δὲ νὰ ριπτοῦν τὰ πτύελά των εἰς τὸ πρόσωπόν μου.
- 11
ἀνοίξας γὰρ φαρέτραν αὐτοῦ ἐκάκωσέ με, καὶ χαλινὸν τοῦ προσώπου μου ἐξαπέστειλαν.
Ὅλα δὲ αὐτὰ μοῦ συμβαίνουν, διότι ὁ Θεὸς ἀνοίξας τὴν φαρέτραν του μοῦ ἐπέφερε κακὰ καὶ πόνους πολλούς, αὐτοὶ δὲ ἀπέβαλον κάθε χαλινὸν καὶ ἐστράφησαν κατ’ ἐμοῦ μὲ ἀναίσχυντον πρόσωπον.
- 12
ἐπὶ δεξιῶν βλαστοῦ ἐξανέστησαν, πόδα αὐτῶν ἐξέτειναν καὶ ὡδοποίησαν ἐπ᾿ ἐμὲ τρίβους ἀπωλείας αὐτῶν.
Ὅταν ἤρχιζα κάπως νὰ ἀναβλαστάνω καὶ νὰ ἀνακουφίζωμαι, ἐξηγείροντο κατ’ ἐμοῦ ἀπὸ τὰ δεξιά μου, ἐξήπλωναν τοὺς πόδας των διὰ νὰ μὲ πεδικλώσουν νὰ σκοντάψω καὶ ἤνοιξαν δρόμους κατ’ ἐμοῦ διὰ νὰ μὲ καταστρέψουν.
- 13
ἐξετρίβησαν τρίβοι μου, ἐξέδυσαν γάρ μου τὴν στολήν· βέλεσιν αὐτοῦ κατηκόντισέ με,
Κατεστράφησαν οἱ ἰδικοί μου δρόμοι καὶ μοῦ ἀπεκλείσθη πᾶσα διέξοδος ὀλέθρου.Διότι αὐτοὶ μὲ ἀπεγύμνωσαν ἀπὸ κάθε ὁπλισμὸν καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐνδύματά μου· καὶ ὁ Θεὸς μὲ κατεπλήγωσε μὲ τὰ βέλη τῶν δοκιμασιῶν.
- 14
κέχρηται δέ μοι ὡς βούλεται, ἐν ὀδύναις πέφυρμαι.
Ἔχει δὲ κάμει κρίσιν μαζί μου καὶ μὲ κατεδίκασεν, ὅπως Αὐτὸς θέλει.Μὲ πόνους πολλοὺς ἔχω ζυμωθῆ.
- 15
ἐπιστρέφονταί μου αἱ ὀδύναι, ᾤχετό μου ἡ ἐλπὶς ὥσπερ πνεῦμα καὶ ὥσπερ νέφος ἡ σωτηρία μου.
Οἱ πόνοι μου ἐπιστρέφουν σὰν πνοὴ ἀνέμου φεύγει καὶ διαλύεται ἡ ἐλπίς μου, καὶ ὅπως φεύγει τὸ σύννεφον, ὅταν τὸ σπρώχνουν οἱ ἄνεμοι, ἔτσι φεύγει καὶ ἡ διάσωσίς μου ἀπὸ τὰς συμφοράς.
- 16
καὶ νῦν ἐπ᾿ ἐμὲ ἐκχυθήσεται ἡ ψυχή μου, ἔχουσι δέ με ἡμέραι ὀδυνῶν·
Καὶ τώρα ἔχει τόσον πολὺ παραλύσει ἡ ψυχή μου, ὥστε κινδυνεύει αὕτη νὰ χυθῇ ἔξω σὰν νερὸ καὶ νὰ μὲ περιλούσῃ πίπτουσα ἐπάνω μου· μὲ κατέχουν δὲ ἡμέραι πόνων.
- 17
νυκτί δέ μου τὰ ὀστᾶ συγκέχυται, τὰ δὲ νεῦρά μου διαλέλυται.
Κατὰ δὲ τὴν νύκτα τὰ κόκκαλά μου ἀπὸ τοὺς πολλοὺς πόνους μου φαίνονται, ὅτι ἐξαρθρώνονται καὶ ἀνακατεύονται, τὰ νεῦρα μου δὲ ἀπὸ τὴν πολλὴν ἐξάντλησιν εἶναι σὰν νὰ διελύθησαν.
- 18
ἐν πολλῇ ἰσχύϊ ἐπελάβετό μου τῆς στολῆς, ὥσπερ τὸ περιστόμιον τοῦ χιτῶνός μου περιέσχε με.
Μὲ πολλὴν δύναμιν ἡ ἀσθένεια ἔπιασε τὴν στολὴν καὶ ἐνδυμασίαν μου, ἠ ὁποία κολλᾷ ἐπάνω μου λόγῳ τῶν ὑγρῶν καὶ τοῦ πύου, ἅτινα ἐκρέουν ἀπὸ τὸ πληγιασμένον σῶμα μου, μὲ σφίγγει καὶ μὲ περικλείει σὰν τὸ περιλαίμιον τοῦ ὑποκαμίσου μου.
- 19
ἥγησαι δέ με ἴσα πηλῷ, ἐν γῇ καὶ σποδῷ μου ἡ μερίς·
Μὲ ἔχεις δὲ ἐκλάβει, Κύριε, σὰν πηλόν, καὶ τὸ δοθέν μοι ὑπὸ σοῦ μερίδιον ὑπάρχει εἰς τὴν γῆν καὶ εἰς τὴν στάκτην, ἐπὶ τῶν ὁποίων λόγῳ τῆς ἀσθενείας μου κατάκειμαι.
- 20
κέκραγα δὲ πρός σε καὶ οὐκ ἀκούεις μου, ἔστησαν δὲ καὶ κατενόησάν με·
Ἐφώναξα δὲ μὲ κραυγὴν μεγάλην εἰς σὲ καὶ δὲν μὲ ἀκούεις, ὡς ἐκ τούτου δὲ ἐγκαταλελειμμένον εἰς αὐτὴν τὴν ἀθλίαν κατάστασιν ἐστάθησαν οἱ διαβάται καὶ παρετήρουν μὲ οἶκτον τὴν δυστυχίαν μου.
- 21
ἐπέβης δέ μοι ἀνελεημόνως, χειρὶ κραταιᾷ με ἐμαστίγωσας·
Ἐπῆλθες δὲ κατ’ ἐμοῦ χωρὶς ἔλεος καὶ συμπάθειαν, μὲ δυνατὴν χεῖρα μὲ ἐμαστίγωσες.
- 22
ἔταξας δέ με ἐν ὀδύναις, καὶ ἀπέρριψάς με ἀπὸ σωτηρίας.
Μὲ ἔταξες δὲ καὶ μὲ προώρισες νὰ ὑποφέρω πόνους καὶ βάσανα καὶ μὲ ἐπέταξες μακρὰν ἀπὸ τὴν σωτηρίαν.
- 23
οἶδα γὰρ ὅτι θάνατός με ἐκτρίψει, οἰκία γὰρ παντὶ θνητῷ γῆ.
Δὲν πρόκειται λοιπὸν νὰ σωθῶ ἀπὸ τὰ δεινὰ αὐτά.Διότι ἠξεύρω καλά, ὅτι ὁ θάνατος θὰ μὲ κατασυντρίψῃ καὶ θὰ μὲ ἀφανίσῃ, διότι διὰ πάντα θνητὸν ἄνθρωπον οἰκία εἶναι ἡ γῆ μὲ τοὺς τάφους της.
- 24
εἰ γὰρ ὄφελον δυναίμην ἐμαυτὸν χειρώσασθαι, ἢ δεηθείς γε ἑτέρου, καὶ ποιήσει μοι τοῦτο.
Ὄχι· δὲν θὰ σωθῶ ἀπὸ τὰ δεινά μου ποτέ.Διότι, ἐὰν ὁ θάνατος ἔθετε τέρμα εἰς αὐτά, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ θανατώσω τὸν ἑαυτόν μου γινόμενος αὐτόχειρ, ἢ τουλάχιστον νὰ παρακαλέσω κάποιον ἄλλον νὰ κάμῃ τοῦτο εἰς ἐμέ.
- 25
ἐγὼ δὲ ἐπὶ παντὶ ἀδυνάτῳ ἔκλαυσα, ἐστέναξα ἰδὼν ἄνδρα ἐν ἀνάγκαις.
Ἐγὼ ὅμως, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν δεικνύεται τώρα καμμία συμπάθεια, εἰς τὸ παρελθὸν ἔκλαιον ἐκ συμπαθείας πρὸς πάντα ἀδύνατον καὶ θλιβόμενον, ἐστέναζον δέ, ὅταν ἔβλεπα ἄνθρωπον εὑρισκόμενον εἰς ἀνάγκας.
- 26
ἐγὼ δὲ ἐπέχων ἀγαθοῖς, ἰδοὺ συνήντησάν μοι μᾶλλον ἡμέραι κακῶν.
Ἐνῷ δὲ ἐγὼ ἐπερίμενα διὰ τὴν συμπεριφοράν μου αὐτὴν ὡς ἀνταμοιβὴν ἀγαθά, ἰδοὺ ὅτι μὲ συνήντησαν περισσότερον ἡμέραι ἀθλιότητος καὶ δυστυχίας.
- 27
ἡ κοιλία μου ἐξέζεσε καὶ οὐ σιωπήσεται, προέφθασάν με ἡμέραι πτωχείας.
Ἡ κοιλία μου βράζει καὶ δὲν θὰ σταματήσῃ ὑποφέρουσα ἀπὸ τὸν ἀναβρασμόν, ποὺ τῆς φέρουν τὰ παντοειδῆ δεινά μου, μὲ ἐπρόφθασαν καὶ μὲ κατέλαβον ἀπροσδοκήτως ἡμέραι θλίψεως καὶ στερήσεων.
- 28
στένων πεπόρευμαι ἄνευ φιμοῦ, ἕστηκα δὲ ἐν ἐκκλησίᾳ κεκραγώς.
Ἀπὸ πολλοῦ περιπατῶ πλανώμενος ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, στενάζων διαρκῶς χωρὶς φίμωτρον εἰς τὸ στόμα μου καὶ εἰς τοὺς στεναγμούς μου, πηγαίνω δὲ εἰς τὰς διαφόρους συνάξεις τοῦ λαοῦ φωνάζων δυνατὰ καὶ ζητῶν βοήθειαν ἀπὸ ὅλους.
- 29
ἀδελφὸς γέγονα σειρήνων, ἑταῖρος δὲ στρουθῶν.
Ἔχω γίνει ἀδελφὸς τῶν νυκτοβίων πτηνῶν, ποὺ εἰς τὸ σκότος ἐκβάλλουν θρηνώδεις φωνάς, σύντροφος δὲ τῶν στρουθοκαμήλων, ποὺ καὶ αὐταὶ ἐκβάλλουν τρομακτικοὺς συριγμούς.
- 30
τὸ δὲ δέρμα μου ἐσκότωται μεγάλως, τὰ δὲ ὀστᾶ μου ἀπὸ καύματος.
Τὸ δέρμα μου ἀπὸ τὰς πληγὰς καὶ τὰ αἵματα ἔχει πάρα πολὺ μαυρίσει, τὰ δὲ κόκκαλά μου ἐξηράνθησαν καὶ ἐκάησαν ἀπὸ τὸν ἐκ τῆς ἀσθενείας μου πυρετόν.
- 31
ἀπέβη δὲ εἰς πένθος μου ἡ κιθάρα, ὁ δὲ ψαλμός μου εἰς κλαυθμὸν ἐμοί.
Μετεβλήθη δὲ ἡ κιθάρα εἰς ὄργανον, ποὺ παίζονται πένθιμα μοιρολόγια, ὁ δὲ αὐλὸς καὶ τὸ φλάουτον ἔγινε δι’ ἐμὲ ὄργανον, ποὺ προκαλεῖ κλάματα καὶ λυγμοὺς μὲ τοὺς σκοπούς του.
