Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΙΩΒ

Ιώβ, κεφάλαιο 29

25 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (42)
  1. 1

    ΕΤΙ δὲ προσθεὶς ᾿Ιὼβ εἶπε τῷ προοιμίῳ·

    Προσθέσας δὲ ὁ Ἰὼβ ἄκομη εἰς τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ἤδη λεχθέντα εἶπε συμπληρωματικῶς:

  2. 2

    τίς ἄν με θείη κατὰ μῆνα ἔμπροσθεν ἡμερῶν, ὧν με ὁ Θεὸς ἐφύλαξεν;

    «Ποῖος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μὲ θέσῃ πάλιν εἰς παλαιοῦ τίνος μηνὸς τὰς εὐτυχισμένας μου ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς μὲ ἐφύλαττε καὶ μὲ περιεφρούρει;

  3. 3

    ὡς ὅτε ηὔγει ὁ λύχνος αὐτοῦ ὑπὲρ κεφαλῆς μου, ὅτε τῷ φωτὶ αὐτοῦ ἐπορευόμην ἐν σκότει·

    Ὅπως ὅταν ὁ λύχνος τῆς προστασίας του καὶ τοῦ φωτισμοῦ του ἔλαμπε καὶ ἐφώτιζεν ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς μου, ὅταν μὲ τὴν παρηγορίαν καὶ καθοδήγησιν τοῦ φωτός του ἐβάδιζα καὶ ἐπροχώρουν εἰς τὸ σκότος τῶν στενοχωριῶν καὶ ἀποριῶν μου.

  4. 4

    ὅτε ἤμην ἐπιβρίθων ὁδούς, ὅτε ὁ Θεὸς ἐπισκοπὴν ἐποιεῖτο τοῦ οἴκου μου·

    Ὅταν μὲ νεανικὴν δύναμιν καὶ σφρῖγος ἔτρεχα εἰς τοὺς δρόμους, ὅταν ὁ Θεὸς ἐσκέπαζε καὶ ἐπέβλεπε στοργικῶς τὸν οἶκον μου.

  5. 5

    ὅτε ἤμην ὑλώδης λίαν, κύκλῳ δέ μου οἱ παῖδες·

    Ὅταν εἶχα τὸ σπίτι μου γεμᾶτον ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ ὠμοίαζε τοῦτο πρὸς δάσος πυκνόν, τριγύρω μου δὲ ἦσαν τὰ παιδιά μου.

  6. 6

    ὅτε ἐχέοντο αἱ ὁδοί μου βουτύρῳ, τὰ δὲ ὄρη μου ἐχέοντο γάλακτι·

    Ὅταν περιεχύνοντο οἱ πρὸς τὰ ποιμνιοστάσιά μου δρόμοι μὲ βούτυρον, τὰ δὲ βουνά μου, εἰς τὰ ὁποῖα ἔβοσκαν τὰ ποίμνιά μου, περιεβρέχοντο μὲ γάλα.

  7. 7

    ὅτε ἐξεπορευόμην ὄρθιος ἐν πόλει, ἐν δὲ πλατείαις ἐτίθετό μου ὁ δίφρος.

    Ὅταν ἔβγαινα πολὺ πρωῒ εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως, ὅπου συνεζητοῦντο καὶ ἐκρίνοντο αἱ διάφοροι ὑποθέσεις, εἰς τὰς πλατείας δὲ ἐτοποθετεῖτο δι’ ἐμὲ ἡ ἐπίσημος ἕδρα.

  8. 8

    ἰδόντες με νεανίσκοι ἐκρύβησαν, πρεσβῦται δὲ πάντες ἔστησαν·

    Ὅταν μὲ ἔβλεπαν οἱ νέοι μακρόθεν, ἐκρύπτοντο ἀπὸ σεβασμόν, οἱ πρεσβύτεροι δὲ κατὰ τὴν ἡλικίαν δὲν ἐκάθηντο, ἀλλ’ ἵσταντο ὄρθιοι, ἕως ὅτου καθήσω καὶ ἐγώ.

  9. 9

    ἁδροὶ δὲ ἐπαύσαντο λαλοῦντες, δάκτυλον ἐπιθέντες ἐπὶ στόματι.

    Οἱ πρόκριτοι δὲ τῆς πόλεως, γινομένης συζητήσεως, ὅταν ἐφαινόμην ἐγώ, ἔπαυαν νὰ ὁμιλοῦν, φέροντες τὸν δάκτυλον ἐπὶ τοῦ στόματός των καὶ διὰ τοῦ νεύματος τούτου ἐπέβαλλον εἰς ὅλους σιγήν.

  10. 10

    οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐμακάρισάν με, καὶ γλῶσσα αὐτῶν τῷ λάρυγγι αὐτῶν ἐκολλήθη·

    Ὅσοι δὲ μὲ ἤκουον, μὲ ἐμακάριζαν διὰ τὰς συνετὰς γνώμας μου καὶ ἐκολλοῦσεν ἡ γλῶσσα των εἰς τὸν λάρυγγά των, ἀδυνατοῦντες ἐκ συστολῆς νὰ ὁμιλήσουν.

  11. 11

    ὅτι οὖς ἤκουσε καὶ ἐμακάρισέ με, ὀφθαλμὸς δὲ ἰδών με ἐξέκλινε·

    Μοῦ ἐδείκνυον δὲ τόσον σεβασμόν, διότι ὅποιος μὲ ἤκουσε, μὲ ἐμακάρισε καὶ μὲ ἐπῄνεσεν, ὅποιο δὲ μάτι μὲ εἶδεν, ἐκ συστολῆς καὶ σεβασμοῦ ἀπέφυγε νὰ μὲ ἀτενίσῃ κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἔκλινε πρὸς τὰ κάτω.

  12. 12

    διέσωσα γὰρ πτωχὸν ἐκ χειρὸς δυνάστου καὶ ὀρφανῷ, ᾧ οὐκ ἦν βοηθός, ἐβοήθησα.

    Διότι ἐγλύτωσα κάθε πτωχὸν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἰσχυροῦ καὶ δυνατοῦ, ποὺ τὸν κατεπίεζε, καὶ ἐβοήθησα κάθε ὀρφανόν, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχεν ἄλλον βοηθόν.

  13. 13

    εὐλογία ἀπολλυμένου ἐπ᾿ ἐμὲ ἔλθοι, στόμα δὲ χήρας με εὐλόγησε.

    Ἡ εὐχὴ δὲ καὶ οἱ καλοὶ λόγοι ἐκείνου, ποὺ ἐκινδύνευε νὰ χαθῇ καὶ ἐσώζετο ὑπ’ ἐμοῦ, ἤρχοντο εἰς ἐμέ, τὸ στόμα δὲ τῆς χήρας, τὴν ὁποίαν ἐπροστάτευα, μὲ εὐλογοῦσε καὶ μὲ ηὔχετο.

  14. 14

    δικαιοσύνην δὲ ἐνδεδύκειν, ἠμφιασάμην δὲ κρίμα ἴσα διπλοΐδι.

    Εἶχα ἐνδυθῆ τὴν δικαιοσύνην, ἐφοροῦσα δὲ τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ τὴν ἀκριβῆ ἀπονομὴν τοῦ δικαίου σὰν μανδύαν διπλόν, ποὺ τυλίγει καλὰ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τὸ σῶμα.

  15. 15

    ὀφθαλμὸς ἤμην τυφλῶν, ποὺς δὲ χωλῶν.

    Ἤμουν ὀφθαλμὸς τῶν τυφλῶν, καθοδηγῶν καὶ παρηγόρων αὐτούς, πόδι δὲ τῶν χωλῶν, ὑποβαστάζων καὶ βοηθῶν αὐτούς, διὰ νὰ περιπατοῦν χωρὶς νὰ σκοντάπτουν.

  16. 16

    ἐγὼ ἤμην πατὴρ ἀδυνάτων, δίκην δὲ ἣν οὐκ ᾔδειν ἐξιχνίασα·

    Ἐγὼ ἤμουν πατὴρ τῶν ἀδυνάτων καὶ πτωχῶν, ἀγνώστων δὲ εἰς ἐμὲ προσώπων ἐκδικαζομένας ὑποθέσεις, ποὺ δὲν ἐγνώριζα, τὰς ἐξήταζα μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον, χωρὶς νὰ λογαριάζω κόπους.

  17. 17

    συνέτριψα δὲ μύλας ἀδίκων, ἐκ μέσου τῶν ὀδόντων αὐτῶν ἅρπαγμα ἐξήρπασα.

    Ἐτσάκιζα δὲ ἰσχυρὰς σιαγόνας ἀδίκων ἀνθρώπων καὶ ἤρπαζα ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὰ δόντια των, ὅ,τι μὲ αὐτὰ εἶχαν ἁρπάσει.

  18. 18

    εἶπα δέ· ἡ ἡλικία μου γηράσει ὥσπερ στέλεχος φοίνικος, πολὺν χρόνον βιώσω·

    Εἶπα δὲ τότε, ὅτε ἀπελάμβανον τόσην εὐτυχίαν· ἡ ἡλικία μου θὰ φθάσῃ εἰς γᾶρας, θὰ ζήσω καὶ ἐγὼ ἐπὶ πολὺν χρόνον, σὰν τὸν κορμὸν χουρμαδιᾶς.

  19. 19

    ἡ ρίζα διήνοικται ἐπὶ ὕδατος, καὶ δρόσος αὐλισθήσεται ἐν τῷ θερισμῷ μου·

    Καὶ θὰ ἀνανεώνωμαι πάντοτε σὰν τὸ δένδρον, ποὺ ἔχει ξαπλώσει τὴν ρίζαν του εἰς τὸ νερόν, καὶ ὅταν θερίζεται διὰ τῆς συγκομιδῆς τῶν καρπῶν του ἢ διὰ τοῦ κλαδεύματος, μένει πάντοτε δροσερόν.Ἡ δροσιὰ ἀναπαύεται εἰς αὐτό.

  20. 20

    ἡ δόξα μου κενὴ μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ τὸ τόξον μου ἐν χειρὶ αὐτοῦ πορεύεται.

    Ἡ δόξα μου θὰ ἀνανεώνεται πάντοτε καὶ δὲν θὰ παύῃ νὰ εἶναι μαζί μου, καὶ τὸ τόξον μου διὰ τῆς χειρὸς τοῦ προστατεύοντός με Θεοῦ θὰ πηγαίνῃ ἐπιτυχῶς πάντοτε εἰς τὸν στόχον του.

  21. 21

    ἐμοῦ ἀκούσαντες προσέσχον, ἐσιώπησαν δὲ ἐπὶ τῇ ἐμῇ βουλῇ·

    Ὅταν μὲ ἤκουον ὁμιλοῦντα, ἔδιδαν ὅλην τὴν προσοχήν των, ἐσιωποῦσαν δέ, ὅταν ἐξέθετα εἰς αὐτοὺς τὴν ἀπόφασιν καὶ συμβουλήν μου.

  22. 22

    ἐπὶ τῷ ἐμῷ ρήματι οὐ προσέθεντο, περιχαρεῖς δὲ ἐγίνοντο ὁπόταν αὐτοῖς ἐλάλουν·

    Εἰς ὅσα ἐγὼ ἔλεγον, δὲν ἐπρόσθεταν τίποτε, κατελαμβάνοντο δὲ ἀπὸ μεγάλην χαράν, ὅταν ὡμίλουν πρὸς αὐτούς.

  23. 23

    ὥσπερ γῆ διψῶσα προσδεχομένη τὸν ὑετόν, οὕτως οὗτοι τὴν ἐμὴν λαλιάν.

    Σὰν τὴν γῆν, ποὺ διψᾷ καὶ περιμένει τὴν βροχήν, ἔτσι καὶ αὐτοὶ ἐπερίμεναν καὶ ἤκουαν τὴν λαλιάν μου.

  24. 24

    ἐὰν γελάσω πρὸς αὐτούς, οὐ μὴ πιστεύσωσι, καὶ φῶς τοῦ προσώπου μου οὐκ ἀπέπιπτεν·

    Ἐὰν ἐξ εὐχαριστήσεως καὶ εὐνοίας πρὸς αὐτοὺς ἐγελοῦσα, δὲν τὸ ἐπίστευαν, μὴ θεωροῦντες ἑαυτοὺς ἀξίους τοιαύτης ἐκδηλώσεως, καὶ ἡ προσήνεια καὶ λάμψις τοῦ προσώπου μου δὲν ἔπιπτεν εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ τὰς ἐδέχοντο μὲ πρόδηλον εὐχαρίστησιν.

  25. 25

    ἐξελεξάμην ὁδὸν αὐτῶν καὶ ἐκάθισα ἄρχων καὶ κατεσκήνουν ὡσεὶ βασιλεὺς ἐν μονοζώνοις ὃν τρόπον παθεινοὺς παρακαλῶν.

    Ὅταν ἐξέλεγα τὸν δρόμον, ποὺ μὲ ὡδήγει εἰς αὐτούς, ἐκαθήμην ἐν μέσῳ αὐτῶν ὡς ἄρχων, καὶ διέμενα εἰς τὰς σκηνάς των ὡς βασιλεὺς ἐν μέσῳ ἐλαφρῶς ὡπλισμένων φρουρῶν, καὶ ἐφερόμην πρὸς αὐτοὺς ὡς παρήγορος ἀνακουφίζων πάσχοντας.