Ιώβ, κεφάλαιο 27
- 1
ΕΤΙ δὲ προσθεὶς ᾿Ιὼβ εἶπε τῷ προοιμίῳ·
Ο δὲ Ἰὼβ εἶπεν ἀκόμη προσθέσας εἰς τὰ ἤδη ὡς προοίμιον λεχθέντα ὑπ’ αὐτοῦ:
- 2
ζῇ ὁ Θεός, ὃς οὕτω με κέκρικε, καὶ ὁ Παντοκράτωρ ὁ πικράνας μου τὴν ψυχήν.
«Ζῇ ὁ Θεὸς καὶ εἶναι μάρτυς τῶν ὅσων θὰ διαβεβαιώνω.Ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος τοιουτοτρόπως μὲ ἔχει κρίνει, καὶ ὁ Παντοκράτωρ, ὁ Ὁποῖος μοῦ ἐπίκρανε τὴν ψυχήν.
- 3
ἦ μὴν ἔτι τῆς πνοῆς μου ἐνούσης, πνεῦμα δὲ θεῖον τὸ περιόν μοι ἐν ρινί,
Ἀληθῶς, ἐφ’ ὅσον ἀκόμη ὑπάρχει μέσα μου ἡ πνοή μου, τὸ ζωτικὸν δὲ φύσημα τοῦ Δημιουργοῦ, ποὺ διαμένει εἰς τὴν ρῖνα μου, ἐξακολουθεῖ νὰ μὲ ζωοποιῇ,
- 4
μὴ λαλήσειν τὰ χείλη μου ἄνομα, οὐδὲ ἡ ψυχή μου μελετήσει ἄδικα
δὲν θὰ λαλήσουν τὰ χείλη μου ἀντίθετα πρὸς τὸν θεῖον νόμον, οὔτε τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ψυχῆς μου θὰ σκεφθῇ καὶ θὰ μελετήσῃ ἄδικα.
- 5
μή μοι εἴη δικαίους ὑμᾶς ἀποφῆναι, ἕως ἂν ἀποθάνω, οὐ γὰρ ἀπολλάξω μου τὴν ἀκακίαν μου.
Μὴ γένοιτο νὰ ἀποφανθῶ διὰ σᾶς, ὅτι εἶσθε δίκαιοι, ὅταν μὲ κατηγορῆτε ὡς πάσχοντα διὰ τὰς ἁμαρτίας μου.Τοιοῦτόν τι δὲν θὰ δεχθῶ, ἕως ὅτου ἀποθάνω.Διότι μέχρι τῆς τελευταίας μου πνοῆς δὲν θὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν ἀκακίαν καὶ ἀθωότητά μου.
- 6
δικαιοσύνῃ δὲ προσέχων οὐ μὴν προῶμαι, οὐ γὰρ σύνοιδα ἐμαυτῷ ἄτοπα πράξας.
Κρατῶν δὲ στερεὰ τὴν δικαιοσύνην μου, κατ’ οὐδένα λόγον θὰ ἐγκαταλίπω αὐτήν, οὐδὲ θὰ παύσω διακηρύττων τὴν ἀθωότητά μου, διότι δὲν ἔχω κατ’ ἐμαυτὸν συνείδησιν, ὅτι ἔπραξα ἄτοπα.
- 7
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ εἴησαν οἱ ἐχθροί μου ὥσπερ ἡ καταστροφὴ τῶν ἀσεβῶν, καὶ οἱ ἐπ᾿ ἐμὲ ἐπανιστάμενοι, ὥσπερ ἡ ἀπώλεια τῶν παρανόμων.
Ὄχι δὲ μόνον θὰ κρατήσω στερεὰ τὴν ἀθωότητά μου, ἀλλ’ εὔχομαι οἱ ἐν ἁμαρτίαις εὐδαιμονοῦντες καὶ κατακρίνοντές με ἀδίκως ἐχθροί μου νὰ καταστραφοῦν ὅπως οἱ ἀσεβεῖς, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπαναστατοῦν κατ’ ἐμοῦ, νὰ ἀπολεσθοῦν ὅπως οἱ παράνομοι.
- 8
καὶ τίς γάρ ἐστιν ἐλπὶς ἀσεβεῖ ὅτι ἐπέχει; πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον ἄρα σωθήσεται;
Δὲν εἶναι δὲ ἀπραγματοποίητος ἡ εὐχή μου αὐτή.Διότι ποία ἐλπὶς ὑπάρχει εἰς τὸν ἀσεβῆ ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ πλεονεκτικῶς ἀπέκτησε καὶ κρατεῖ; Ἄραγε ὅταν ἐπικαλεσθῇ μὲ κάποιαν ἐλπίδα τὸν Κύριον, θὰ σωθῇ;
- 9
ἦ τὴν δέησιν αὐτοῦ εἰσακούσεται ὁ Θεός; ἢ ἐπελθούσης αὐτῷ ἀνάγκης
Ἢ μήπως θὰ εἰσακούσῃ τὴν δέησίν του ὁ Θεός; Ἢ ὅταν ἐπέλθῃ εἰς αὐτὸν ἀνάγκη, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ εἶναι ἀδύνατος ἡ παρ' ἀνθρώπων βοήθεια,
- 10
μὴ ἔχει τινὰ παρρησίαν ἔναντι αὐτοῦ; ἢ ὡς ἐπικαλεσαμένου αὐτοῦ εἰσακούσεται αὐτοῦ,
μήπως θὰ ἔχῃ παρρησίαν καὶ θάρρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Ἢ μήπως ὁ Θεὸς θὰ τὸν εἰσακούσῃ, ὅταν θὰ ἐπικαλεσθῇ Αὐτόν;
- 11
ἀλλὰ δὴ ἀναγγελῶ ὑμῖν τί ἐστιν ἐν χειρὶ Κυρίου, ἅ ἐστι παρὰ Παντοκράτορι, οὐ ψεύσομαι.
Ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀναγγείλω ἤδη, τί ὑπάρχει εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου, ὅσα εἶναι εἰς τὸν Παντοκράτορα καὶ ἐνεργεῖ διὰ τῆς δυνάμεώς του· δὲν θὰ εἴπω δὲ τίποτε τὸ ὑπερβολικὸν ἢ κατώτερον τοῦ πραγματικοῦ.
- 12
ἰδοὺ πάντες οἴδατε ὅτι κενὰ κενοῖς ἐπιβάλλετε.
Ἰδοὺ ὅλοι γνωρίζετε, τί ἐνεργεῖ ὁ Θεός.Θὰ προσθέσω ὅμως καὶ ἐγὼ περὶ αὐτῶν, διότι, δι’ ὅσων λέγετε, προσθέτετε ἀδειανὰ καὶ κούφια λόγια ἐπάνω εἰς κούφια.
- 13
αὕτη ἡ μερὶς ἀνθρώπου ἀσεβοῦς παρὰ Κυρίου, κτῆμα δὲ δυναστῶν ἐλεύσεται παρὰ Παντοκράτορος ἐπ᾿ αὐτούς.
Αὖτο εἶναι τὸ μερίδιον, τὸ ὁποῖον δίδει ὁ Κύριος εἰς τὸν ἀσεβῆ, τοῦτο δὲ εἶναι τὸ ἀπόκτημα, ποὺ θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα εἰς τοὺς τυράννους καὶ ἐκβιαστάς.
- 14
ἐὰν δὲ πολλοὶ γένωνται οἱ υἱοὶ αὐτοῦ, εἰς σφαγὴν ἔσονται· ἐὰν δὲ καὶ ἀνδρωθῶσι, προσαιτήσουσιν·
Ἐὰν δὲ γίνουν πολλὰ τὰ τέκνα τῶν ἀσεβῶν, θὰ εἶναι προωρισμένα διὰ σφαγήν· ἐὰν δὲ συμβῇ να γίνουν ἄνδρες, θὰ πτωχύνουν καὶ θὰ καταντήσουν ἐπαῖται.
- 15
οἱ δὲ περιόντες αὐτοῦ ἐν θανάτῳ τελευτήσουσι, χήρας δὲ αὐτῶν οὐδεὶς ἐλεήσει.
Ὅσοι δὲ θὰ ἐπιζήσουν μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀσεβοῦς πατρὸς των, θὰ ἔχουν τέλος μὲ βίαιον θάνατον, τὰς χήρας τῶν δὲ κανεὶς δὲν θὰ εὐσπλαγχνισθῇ καὶ δὲν θὰ ἐλεήσῃ.
- 16
ἐὰν συναγάγῃ ὥσπερ γῆν ἀργύριον, ἴσα δὲ πηλῷ ἑτοιμάσῃ χρυσίον,
Ἐὰν ὁ ἀσεβὴς μαζεύσῃ σὰν χῶμα τὰ ἀργυρᾶ νομίσματα, σὰν πηλὸν δὲ ἐὰν ἑτοιμάσῃ σωροὺς χρυσῶν νομισμάτων,
- 17
ταῦτα πάντα δίκαιοι περιποιήσονται, τὰ δὲ χρήματα αὐτοῦ ἀληθινοὶ καθέξουσιν.
ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ κάμουν κτῆμα των οἱ δίκαιοι, τὰ δὲ χρήματά του θὰ περιέλθουν εἰς τὴν κατοχὴν τῶν εἰλικρινῶν καὶ τιμίων ἀνθρώπων.
- 18
ἀπέβη δὲ οἱ οἶκος αὐτοῦ ὥσπερ σῆτες καὶ ὥσπερ ἀράχνη.
Κατήντησε δὲ τὸ σπίτι του σὰν τὴν εὐδιάλυτον φωλεὰν τῶν σκόρων τοῦ ξύλου καὶ σὰν τὸν ἱστὸν τῆς ἀράχνης.
- 19
πλούσιος κοιμηθήσεται καὶ οὐ προσθήσει, ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ διήνοιξε, καὶ οὐκ ἔστι.
Ὁ πλούσιος θὰ ἀποθάνῃ καὶ δὲν θὰ προσθέσῃ τίποτε εἰς τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὰ πλούτη του· δὲν ἐπρόφθασε νὰ ἀνοίξῃ τὰ μάτια του καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον.
- 20
συνήντησαν αὐτῷ ὥσπερ ὕδωρ αἱ ὀδύναι, νυκτὶ δὲ ὑφείλετο αὐτὸν γνόφος·
Τὸν συνήντησαν θλίψεις καὶ πόνοι σὰν πλήμμυρα νεροῦ, ἐν καιρῷ δὲ νυκτός, ἔξαφνα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ, τὸν ἅρπαξε σύννεφον σκοτεινόν.
- 21
ἀναλήψεται δὲ αὐτὸν καύσων καὶ ἀπελεύσεται, καὶ λικμήσει αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ.
Θὰ τὸν σηκώσῃ δὲ ἐπάνω ἄνεμος καυστικὸς καὶ θὰ ἀπέλθῃ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν· καὶ θὰ τὸν λιχνίσῃ σὰν ἄχυρον ἀφαρπάζων αὐτὸν βιαίως ἀπὸ τὸν τόπον του.
- 22
καὶ ἐπιρρίψει ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ οὐ φείσεται, ἐκ χειρὸς αὐτοῦ φυγῇ φεύξεται.
Καὶ θὰ ρίψῃ ὁ Θεὸς ἐπάνω του πληγὰς καὶ τιμωρίας ἀλύπητα καὶ χωρὶς νὰ τσιγκουνευθῇ, καὶ θὰ εἶναι τόσον πολλαί, ὥστε αὐτὸς ματαίως ἀλλὰ καὶ μὲ πᾶσαν σπουδὴν θὰ προσπαθῇ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Θεοῦ.
- 23
κροτήσει ἐπ᾿ αὐτοὺς χεῖρας αὐτοῦ καὶ συριεῖ αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ.
Καὶ θὰ χειροκροτήσῃ ὁ Κύριος διὰ τὴν τιμωρίαν τῶν ἀσεβῶν καὶ θὰ ἀποδιώξῃ μὲ συριγμοὺς τὸν ἀσεβῆ ἀπὸ τὸν περίβλεπτον καὶ κατὰ κόσμον ἀσφαλῆ τόπον του.
