Ιουδίθ, κεφάλαιο 16
- 1
ΚΑΙ εἶπεν ᾿Ιουδίθ· ᾿Εξάρχετε τῷ Θεῷ μου ἐν τυμπάνοις, ᾄσατε τῷ Κυρίῳ μου ἐν κυμβάλοις, ἐναρμόσασθε αὐτῷ ψαλμὸν καινόν, ὑψοῦτε καὶ ἐπικαλέσασθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ,
Καὶ ἄρχισε ἡ Ἰουδὶθ νὰ ὑμνολογῇ τὸν Κύριον καὶ νὰ ψάλλῃ: Ἐμπρὸς λοιπόν, δοξολογῆστε τὸν Θεόν μου μὲ τύμπανα, ψάλατε διὰ τὸν Κύριόν μου μὲ κύμβαλα! Συνθέσατε καὶ μελοποιήσατε πρὸς τιμήν Του νέον ψαλμόν. Μεγαλύνατε καὶ ἐπικαλεσθῆτε τὸ Ὄνομά Του.
- 2
ὅτι Θεὸς συντρίβων πολέμους Κύριος, ὅτι εἰς παρεμβολὰς αὐτοῦ μέσῳ λαοῦ ἐξείλατό με ἐκ χειρὸς τῶν καταδιωκόντων με.
Ὑμνήσατέ Τον, διότι ὁ Κύριος εἶναι ὁ Θεός, ποὺ δίδει τέρμα εἰς τοὺς πολέμους, συντρίβει τοὺς ἐχθροὺς καὶ χαρίζει τὴν νίκην εἰς τοὺς πιστούς. Ψάλατε, διότι μὲ ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων, ποὺ μὲ κατεδίωκαν, ἐνῷ μάλιστα εὐρισκόμουν εἰς τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον ἐν μέσῳ πολλοῦ λαοῦ, καὶ μὲ ἐπανέφερεν εἰς τὰς αὐλάς Του.
- 3
ἦλθεν ᾿Ασσοὺρ ἐξ ὀρέων ἀπὸ βορρᾶ, ἦλθεν ἐν μυριάσι δυνάμεως αὐτοῦ, ὧν τὸ πλῆθος αὐτῶν ἐνέφραξε χειμάρρους, καὶ ἡ ἵππος αὐτῶν ἐκάλυψε βουνούς.
Ἦλθεν ἐναντίον μας ὁ στρατὸς τῶν Ἀσσυρίων ἀπὸ τὰ βουνὰ τοῦ βορρᾶ. Ἦλθε μὲ τὰς μυριάδας τῶν πολεμιστῶν του, τὸ πλῆθος τῶν ὁποίων ἔφραξε τοὺς χειμάρρους, τὸ δὲ ἱππικόν των ἐκάλυψε τὰ βουνά.
- 4
εἶπεν ἐμπρήσειν τὰ ὅριά μου καὶ τοὺς νεανίσκους μου ἀνελεῖν ἐν ρομφαίᾳ καὶ τὰ θηλάζοντά μου θήσειν εἰς ἔδαφος καὶ τὰ νήπιά μου δώσειν εἰς προνομὴν καὶ τὰς παρθένους μου σκυλεῦσαι.
Εἶπε μὲ καύχησιν ὁ ἐχθρὸς ὅτι θὰ κατακαύσῃ ὅλην τὴν χώραν μου, θὰ σφάξῃ μὲ ρομφαίαν τοὺς νέους μου, θὰ πετάξῃ εἰς τὸ ἔδαφος καὶ θὰ θανατώσῃ τὰ βρέφη μου ποὺ θηλάζουν. Εἶπεν ὅτι θὰ παραδώσῃ πρὸς λαφυραγώγησιν τὰ νήπιά μου καὶ θὰ πάρῃ σὰν λάφυρα καὶ τὰς παρθένους μου.
- 5
Κύριος παντοκράτωρ ἠθέτησεν αὐτοὺς ἐν χειρὶ θηλείας.
Ὁ παντοκράτωρ Κύριος ὅμως διέλυσε τὰ σχέδιά των μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναίκας!
- 6
οὐ γὰρ ὑπέπεσεν ὁ δυνατὸς αὐτῶν ὑπὸ νεανίσκων, οὐδὲ υἱοὶ τιτάνων ἐπάταξαν αὐτόν, οὐδὲ ὑψηλοὶ γίγαντες ἐπέθεντο αὐτῷ, ἀλλὰ ᾿Ιουδὶθ θυγάτηρ Μεραρὶ ἐν κάλλει προσώπου αὐτῆς παρέλυσεν αὐτόν·
Διότι ὁ δυνατὸς ἄνδρας των, ὁ ἀρχιστράτηγός των δηλαδή, δὲν ἔπεσε νεκρὸς κατὰ γῆς κτυπημένος ἀπὸ ἰσχυροὺς νεαροὺς ἄνδρας, οὔτε τὸν ἐφόνευσαν τέκνα τῶν ἰσχυρῶν τιτάνων, οὔτε ἐπίσης ἐπετέθησαν ἐναντίον του οἱ μεγαλόσωμοι γίγαντες, ἀλλὰ τὸν παρέλυσεν ἡ Ἰουδίθ, ἡ κόρη τοῦ Μεραρί, μὲ μόνον ὅπλον της τὸ κάλλος τοῦ προσώπου της.
- 7
ἐξεδύσατο γὰρ στολὴν χηρεύσεως αὐτῆς εἰς ὕψος τῶν πονούντων ἐν ᾿Ισραήλ, ἠλείψατο τὸ πρόσωπον αὐτῆς ἐν μυρισμῷ
Ἔβγαλε δηλαδὴ τὰ ἐνδύματα τῆς χηρείας της, προκειμένου νὰ ὑψώσῃ καὶ νὰ μεγαλύνῃ τοὺς ταλαιπωρημένους Ἰσραηλίτας, καὶ ἄλειψε τὸ πρόσωπόν της μὲ εὐωδιαστὰ μύρα.
- 8
καὶ ἐδήσατο τὰς τρίχας αὐτῆς ἐν μίτρᾳ καὶ ἔλαβε στολὴν λινῆν εἰς ἀπάτην αὐτοῦ·
Ἔδεσεν ἐπίσης τὰ μαλλιά της μὲ ἐντυπωσιακὸν κάλυμμα καὶ ἐφόρεσεν ὡραίαν λινὴν στολὴν διὰ νὰ τὸν ἐξαπατήσῃ.
- 9
τὸ σανδάλιον αὐτῆς ἥρπασεν ὀφθαλμὸν αὐτοῦ, καὶ τὸ κάλλος αὐτῆς ᾐχμαλώτισε ψυχὴν αὐτοῦ, διῆλθεν ὁ ἀκινάκης τὸν τράχηλον αὐτοῦ.
Τὰ ὡραῖα σανδάλια της ἐμαγνήτισαν τὰ μάτιά του καὶ ἡ ὡραιότης της ἐσκλάβωσε τὴν ψυχήν του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαπεράσῃ καὶ νὰ κόψῃ τὸν λαιμόν του τὸ ξίφος του.
- 10
ἔφριξαν Πέρσαι τὴν τόλμαν αὐτῆς, καὶ Μῆδοι τὸ θράσος αὐτῆς ἐρράχθησαν.
Οἱ Πέρσαι ἔφριξαν καὶ κατετρόμαξαν ἐμπρὸς εἰς τὴν τόλμην της καὶ οἱ Μήδοι ἐκτυπήθηκαν καὶ ἐτσακίσθηκαν ἀπὸ τὸ θάρρος της.
- 11
τότε ἠλάλαξαν οἱ ταπεινοί μου, καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἀσθενοῦντές μου καὶ ἐπτοήθησαν, ὕψωσαν τὴν φωνὴν αὐτῶν καὶ ἀνετράπησαν.
Τότε ἀλάλαξαν ἀπὸ χαρὰν οἱ θλιμμένοι καὶ ταπεινωμένοι συμπατριῶταί μου καὶ ἐφοβήθηκαν αὐτοί, ποὺ εἶχαν ἑξασθενήσει τὸν λαόν μου, καὶ κατετρόμαξαν. Ἐκραύγασαν καὶ ἔφυγαν πανικόβλητοι.
- 12
υἱοὶ κορασίων κατεκέντησαν αὐτοὺς καὶ ὡς παῖδας αὐτομολούντων ἐτίτρωσκον αὐτούς, ἀπώλοντο ἐκ παρατάξεως Κυρίου μου.
Παιδιὰ νεαρῶν μητέρων τοὺς ἐκτύπησαν μὲ τὰ βέλη των. Τοὺς ἐκτυποῦσαν δὲ ἀλύπητα, ὅπως γίνεται ὅταν συλλάβουν τοὺς δούλους ποὺ δραπετεύουν ἀπὸ τοὺς κυρίους των διὰ νὰ παραδοθοῦν εἰς τοὺς ἐχθρούς των. Κατετροπώθησαν ἀπὸ τὴν στρατιὰν τοῦ Κυρίου μου.
- 13
ὑμνήσω τῷ Θεῷ μου ὕμνον καινόν· Κύριε, μέγας εἶ καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς ἐν ἰσχύϊ, ἀνυπέρβλητος.
Θὰ ὑμνήσω τὸν Θεόν μου μὲ ὕμνον νέον. Κύριέ μου, εἶσαι μέγας καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς διὰ τὴν δύναμίν Σου, ἀνυπέρβλητος καὶ ἀκαταμάχητος!
- 14
σοὶ δουλευσάτω πᾶσα ἡ κτίσις σου· ὅτι εἶπας, καὶ ἐγενήθησαν, ἀπέστειλας τὸ πνεῦμά σου, καὶ ᾠκοδόμησε· καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τῇ φωνῇ σου.
Ἂς δουλεύῃ εἰς Σὲ καὶ ἂς Σὲ ὑπηρετῇ ὅλη ἡ κτίσις, ποὺ εἶναι ἰδική Σου. Διότι Σύ, μὲ τὸ δημιουργικὸν πρόσταγμά Σου, εἶπες καὶ ἐδημιουργήθησαν τὰ πάντα. Ἀπέστειλες τὸ πνεῦμα Σου καὶ ἔκτισε τὸ σύμπαν. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν φωνήν Σου.
- 15
ὄρη γὰρ ἐκ θεμελίων σὺν ὕδασι σαλευθήσεται, πέτραι δὲ ἀπὸ προσώπου σου ὡς κηρὸς τακήσονται, ἔτι δὲ τοῖς φοβουμένοις σε, σὺ εὐιλατεύεις αὐτοῖς.
Μὲ τὸ πρόσταγμά Σου σαλεύονται ἐκ θεμελίων τὰ βουνὰ μὲ τὰ ὕδατά των, οἱ δὲ βράχοι λειώνουν σὰν τὸ κερὶ ἐμπρὸς εἰς τὴν λάμψιν τοῦ προσώπου Σου. Εἰς ὅσους ὅμως ἔχουν σέβας καὶ εὐλάβειαν ἀπέναντί Σου ἐκδηλώνεις τὴν εὐμένειαν καὶ τὸ ἔλεός Σου.
- 16
ὅτι μικρὸν πᾶσα θυσία εἰς ὀσμὴν εὐωδίας, καὶ ἐλάχιστον πᾶν στέαρ εἰς ὁλοκαύτωμά σοι· ὁ δὲ φοβούμενος τὸν Κύριον μέγας διαπαντός.
Κάθε θυσία, ποὺ προσφέρεται ὡς ὀσμὴ εὐωδίας πρὸς τὸν Κύριον, εἶναι κάτι μικρὸν ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγαλεῖον καὶ τὰς εὐεργεσίας Του· καὶ κάθε λίπος, ποὺ καίεται εἰς τὸ θυσιαστήριον, εἶναι ἐλάχιστον. Αὐτὸς δὲ ποὺ φοβεῖται καὶ σέβεται τὸν Κύριον, μεγαλύνεται αἰωνίως.
- 17
οὐαὶ ἔθνεσιν ἐπανισταμένοις τῷ γένει μου· Κύριος παντοκράτωρ ἐκδικήσει αὐτοὺς ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως δοῦναι πῦρ καὶ σκώληκας εἰς σάρκας αὐτῶν, καὶ κλαύσονται ἐν αἰσθήσει ἕως αἰῶνος.
Ἀλλοίμονον εἰς τὰ ἔθνη ἐκεῖνα, ποὺ στρέφονται ἐναντίον τοῦ γένους μου. Ὁ ἴδιος ὁ παντοκράτωρ Κύριος θὰ ἐκδικηθῇ τοὺς λαούς των κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως καὶ θὰ στείλῃ φωτιὰν καὶ σκουλήκια διὰ νὰ καταφάγουν τὰς σάρκας των. Τότε θὰ κλαίουν διαρκῶς, διότι θὰ αἰσθάνωνται βαθὺν πόνον αἰωνίως.
- 18
῾Ως δὲ ἤλθοσαν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, προσεκύνησαν τῷ Θεῷ. καὶ ἡνίκα ἐκαθαρίσθη ὁ λαός, ἀνήνεγκαν τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν καὶ τὰ ἑκούσια αὐτῶν καὶ τὰ δόματα.
Μόλις δὲ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπροσκύνησαν τὸν Θεόν. Καὶ ἀφοῦ ἐξηγνίσθη ὁ λαός, προσέφεραν τὰς θυσίας των, ποὺ θὰ ἐκαίοντο ἐντελῶς, καθὼς καὶ τὰς ἄλλας θυσίας, ποὺ ἤθελαν νὰ προσφέρουν ὡς τάματα, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς ἄλλας προσφοράς των.
- 19
καὶ ἀνέθηκεν ᾿Ιουδὶθ πάντα τὰ σκεύη ᾿Ολοφέρνου, ὅσα ἔδωκεν ὁ λαὸς αὐτῇ, καὶ τὸ κωνωπεῖον, ὃ ἔλαβεν αὕτη ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτοῦ, ὡς ἀνάθημα τῷ Θεῷ ἔδωκε.
Ἡ δὲ Ἰουδὶθ ἀφιέρωσεν εἰς τὸν Ναὸν ὅλα τὰ σκεύη τοῦ Ὀλοφέρνους, ποὺ τῆς εἶχε δώσει ὁ λαός, καθὼς καὶ τὴν κουνουπιέραν, ποὺ τὴν ἐπῆρε μόνη της ἀπὸ τὸν κοιτῶνα του. Τὰ παρέδωσεν ὅλα ὡς ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.
- 20
καὶ ἦν ὁ λαὸς εὐφραινόμενος ἐν ῾Ιερουσαλὴμ κατὰ πρόσωπον τῶν ἁγίων ἐπὶ μῆνας τρεῖς, καὶ ᾿Ιουδὶθ μετ᾿ αὐτῶν κατέμεινε.
Ἐπὶ τρεῖς δὲ μῆνας ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ εὐφραίνετο ἐκεῖ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνώπιον τοῦ ἁγίου τόπου τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου. Μαζί των ἔμεινεν ἐκεῖ καὶ ἡ Ἰουδίθ.
- 21
Μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας ταύτας ἀνέζευξεν ἕκαστος εἰς τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ, καὶ ᾿Ιουδὶθ ἀπῆλθεν εἰς Βαιτυλούα καὶ κατέμεινεν ἐπὶ τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς· καὶ ἐγένετο κατὰ τὸν καιρὸν αὐτῆς ἔνδοξος ἐν πάσῃ τῇ γῇ.
Μετὰ δὲ τὴν συμπλήρωσιν τῶν τριῶν μηνῶν ἐμάζευσε καθένας τὰ πράγματά του καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἦτο ἡ κληρονομία του. Ἔτσι καὶ ἡ Ἰουδὶθ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ, ὅπου εἶχε τὰ ὑπάρχοντά της. Ἔγινε δὲ κατὰ τὴν ἐποχήν της ἔνδοξη καὶ ἑξακουστὴ εἰς ὅλην τὴν γῆν.
- 22
καὶ πολλοὶ ἐπεθύμησαν αὐτήν, καὶ οὐκ ἔγνω ἀνὴρ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῆς, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀπέθανε Μανασσῆς ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, καὶ προσετέθη πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
Πολλοὶ δὲ ἄνδρες ἐπεθύμησαν νὰ τὴν ἔχουν σύζυγόν των. Κανεὶς ὅμως δὲν τὴν ἔκαμε γυναῖκα του καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς της, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀπέθανεν ὁ ἄνδρας της Μανασσῆς καὶ προσετέθη εἰς τοὺς συγγενεῖς του, ποὺ εἶχαν πεθάνει προηγουμένως.
- 23
καὶ ἦν προβαίνουσα μεγάλη σφόδρα καὶ ἐγήρασεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἔτη ἑκατὸν πέντε· καὶ ἀφῆκε τὴν ἅβραν αὐτῆς ἐλευθέραν. καὶ ἀπέθανεν εἰς Βαιτυλούα, καὶ ἔθαψαν αὐτὴν ἐν τῷ σπηλαίῳ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Μανασσῆ,
Ἐπερνοῦσαν δὲ τὰ χρόνια καὶ ἐπροχωροῦσε πολὺ ἡ ἡλικία τῆς Ἰουδίθ, ὥσπου ἔφθασεν εἰς βαθειὰ γεράματα εἰς τὸ σπίτι τοῦ συζύγου της. Συνεπλήρωσεν ἑκατὸν πέντε χρόνια ζωῆς. Ἄφησε δὲ ἐλευθέραν τὴν δούλην της, ἡ ὁποία ἦτο μαζί της τότε ποὺ ἐπῆγεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων. Καὶ ἀπέθανεν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὴν ἔθαψαν εἰς τὸ σπήλαιον, ὅπου εἶχε ταφὴ καὶ ὁ σύζυγός της Μανασσῆς.
- 24
καὶ ἐπένθησεν αὐτὴν οἶκος ᾿Ισραὴλ ἡμέρας ἑπτά. καὶ διεῖλε τὰ ὑπάρχοντα αὐτῆς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν πᾶσι τοῖς ἔγγιστα Μανασσῆ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς καὶ τοῖς ἔγγιστα τοῦ γένους αὐτῆς.
Τὴν ἐπένθησαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας. Πρὶν πεθάνῃ ὅμως, ἐφρόντισε νὰ μοιράσῃ τὰ ὑπάρχοντά της εἰς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ συζύγου της Μανασσῆ καὶ εἰς τοὺς στενοὺς συγγενεῖς τῆς οἰκογενείας της.
- 25
καὶ οὐκ ἦν ἔτι ὁ ἐκφοβῶν τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδὶθ καὶ μετὰ τὸ ἀποθανεῖν αὐτὴν ἡμέρας πολλάς.
Ἐν ὅσῳ δὲ ἐζοῦσεν ἡ Ἰουδίθ, κανεὶς δὲν ἀπείλησε τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πολὺν καιρὸν μετὰ τὸν θάνατόν της δὲν ἐτόλμησε κανεὶς νὰ στραφῇ καὶ νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον των.
