Ιερεμίας, κεφάλαιο 17
- 5
ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ' ἄνθρωπον καὶ στηρίζει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ' αὐτόν, καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ·
Καταράμενος νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος στηρίζει τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα του εἰς ἄλλον ἂνθρωπον· ὁ ὁποῖος στηρίζει τὴν ἀδυναμίαν του εἰς ἀνθρωπίνην δύναμιν καὶ τοῦ ὁποίου ἡ καρδία ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Κύριον.
- 6
καὶ ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὐκ ὄψεται ὅταν ἔλθῃ τὰ ἀγαθά, καὶ κατασκηνώσει ἐν ἁλίμοις καὶ ἐν ἐρήμῳ, ἐν γῇ ἁλμυρᾷ, ἥτις οὐ κατοικεῖται.
Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ὁμοιάζῃ πρὸς τὸ ἀρμυρίκι εἰς τὴν ἔρημον γῆν· δὲν θὰ ἰδῇ, οὔτε θὰ αἰσθανθῇ οὔτε θὰ ἀπολαύσῃ τὰ ἀγαθά, ὅταν ἒλθουν· διότι αὐτὸς ἔστησε τὴν σκηνήν του εἰς ἄγονες παραθαλάσσιες περιοχὲς καὶ εἰς τὴν ἔρημον, εἰς χώραν ἁλμυράν, ἡ ὁποία δὲν κατοικεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους.
- 7
καὶ εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὃς πέποιθεν ἐπὶ τῷ Κυρίῳ καὶ ἔσται Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ·
Εὐλογημένος δὲ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει στηρίξει τὴν ἐλπίδα καὶ πεποίθησίν του εἰς τὸν Κύριον, καὶ ὁ Κύριος εἶναι ἡ σταθερὴ καὶ μονίμη ἐλπίδα του.
- 8
καὶ ἔσται ὡς ξύλον εὐθηνοῦν παρ' ὕδατα, καὶ ἐπὶ ἰκμάδα βαλεῖ ρίζαν αὐτοῦ καὶ οὐ φοβηθήσεται ὅταν ἔλθῃ καῦμα, καὶ ἔσται ἐπ' αὐτῷ στελέχη ἀλσώδη, ἐν ἐνιαυτῷ ἀβροχίας οὐ φοβηθήσεται καὶ οὐ διαλείψει ποιῶν καρπόν.
Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ὁμοιάζῃ πρὸς δένδρον, τὸ ὁποῖον ἀναπτύσσεται, εὐδοκιμεῖ καὶ καρποφορεῖ κοντὰ εἰς τὰ ὕδατα, διότι βυθίζει τὶς ρίζες του εἰς ὑγρὸν καὶ δροσερὸν χῶμα καὶ διὰ τοῦτο δὲν φοβεῖται, ὅταν ἔλθῃ καύσων.Τὰ κλαδιὰ καὶ τὸ φύλλωμά του θὰ εἶναι πυκνὰ καὶ καταπράσινα, κατὰ τὴν περίοδον δὲ τῆς ἀνομβρίας καὶ ξηρασίας δὲν θὰ φοβηθῇ καὶ δὲν θὰ παύσῃ ἀπὸ τοῦ νὰ παράγῃ ὥριμον καρπόν.
- 9
βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν;
Ἡ καρδία τοῦ ἄνθρωπον εἶναι βαθεῖα, ἀφανής, ἄγνωστος καὶ ἀνεξερεύνητος περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο πρᾶγμα· αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος.Κατὰ συνέπειαν ποῖος ἠμπορεῖ νὰ τὸν γνωρίσῃ; Κανείς!
- 10
ἐγὼ Κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατὰ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ.
Ἐγὼ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἐξετάζω καὶ ἐρευνῶ τὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὰ βάθη τῶν καρδιῶν τῶν ἀνθρώπων· ἐρευνῶ δὲ καὶ δοκιμάζω τὰ εἰς τοὺς νεφροὺς τῶν ἀπόκρυφα συναισθήματα, ὥστε νὰ δίδω εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὴν ὅλην διαγωγήν του καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς καρποὺς τῶν ἔργων του.
- 11
ἐφώνησε πέρδιξ, συνήγαγεν ἃ οὐκ ἔτεκε· ποιῶν πλοῦτον αὐτοῦ οὐ μετὰ κρίσεως, ἐν ἡμίσει ἡμερῶν αὐτοῦ ἐγκαταλείψουσιν αὐτόν, καὶ ἐπ' ἐσχάτων αὐτοῦ ἔσται ἄφρων.
Ἡ πέρδικα ἐφώναξε «ἐκακάρισε» καὶ ἐμάζευσε γύρω της νεοσσούς, τοὺς ὁποίους δὲν ἐγέννησεν.Ὅμοιος μὲ αὐτὴν εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θησαυρίζει πλούτη μὲ ἀδικίες.Τὰ ἄδικα πλούτη θὰ τὸν ἐγκαταλείψουν εἰς τὸ ἥμισυ τῆς ζωῆς του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποδειχθῇ τελικῶς ἄμυαλος καὶ ἀσύνετος.
- 12
θρόνος δόξης ὑψωμένος, ἁγίασμα ἡμῶν,
Θρόνος ἔνδοξος, ποὺ ἔχει στηθῆ ὑψηλά, εἶναι ὁ ἅγιος Ναός μας «ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἔνδοξε θρόνε, ὕψιστε Κύριε, Ἅγιέ μας».
- 13
ὑπομονὴ ᾿Ισραήλ, Κύριε, πάντες οἱ καταλιπόντες σε καταισχυνθήτωσαν, ἀφεστηκότες ἐπὶ τῆς γῆς γραφήτωσαν, ὅτι ἐγκατέλιπον πηγὴν ζωῆς, τὸν Κύριον.
Σύ, Κύριε, εἶσαι ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ ὑπομονὴ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· ὅλοι, ὅσοι σὲ ἐγκατέλειψαν, θὰ κατεντροπιασθοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ Σέ, θὰ σβήσουν καὶ θὰ χαθοῦν, ὅπως τὰ ὀνόματα ποὺ γράφονται εἰς τὸ χῶμα· θὰ χαθοῦν, διότι ἐγκατέλειψαν τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς, Σὲ τὸν Κύριον.
- 14
ἴασαί με, Κύριε, καὶ ἰαθήσομαι· σῶσόν με, καὶ σωθήσομαι· ὅτι καύχημά μου σὺ εἶ.
Ἰάτρευσέ με, Κύριε, καὶ θὰ ἰατρευθῶ· σῶσέ με καὶ θὰ σωθῶ, διότι Σὺ εἶσαι τὸ καύχημά μου.
- 15
ἰδοὺ αὐτοὶ λέγουσι πρός με· ποῦ ἐστιν ὁ λόγος Κυρίου; ἐλθέτω.
Ἰδού· αὐτοί, οἱ ἐχθροί μου, λέγουν πρὸς ἐμέ: «Ποὺ εἶναι ἡ τιμωρία, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς ἀπειλεῖ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου; Ἂς ἐπαληθευθῇ λοιπὸν ἡ ἀπειλή!»
- 16
ἐγὼ δὲ οὐκ ἐκοπίασα κατακολουθῶν ὀπίσω σου καὶ ἡμέραν ἀνθρώπου οὐκ ἐπεθύμησα, σὺ ἐπίστῃ· τὰ ἐκπορευόμενα διὰ τῶν χειλέων μου πρὸ προσώπου σού ἐστι.
Ἐγὼ ὅμως δὲν ἐκουράσθηκα καὶ δὲν ἀπέκαμα, ἔστω καὶ ὀνειδιζόμενος, νὰ Σὲ ἀκολουθῶ, ἡμέραν δὲ τιμωρίας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων δὲν ἐπεθύμησα· Σὺ γνωρίζεις πολὺ καλὰ τοῦτο.Σὺ γνωρίζεις ὅτι λέγω ἀλήθειαν, διότι ὅσα λόγια βγαίνουν ἀπὸ τὰ χείλη μου, εἶναι φανερὰ καὶ γνωστὰ εἰς Σέ· τίποτε δὲν εἶναι κρυφόν.
- 17
μὴ γενηθῇς μοι εἰς ἀλλοτρίωσιν φειδόμενός μου ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ.
Μὴ φανῇς ἐνώπιόν μου ξένος καὶ ἀντίδικος, ἀλλὰ λυπήσου με καὶ προστάτευσέ με κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ μὲ εὔρουν πόνοι, ἀσθένειες, συμφορές.
- 18
καταισχυνθήτωσαν οἱ διώκοντές με, καὶ μὴ καταισχυνθείην ἐγώ· πτοηθείησαν αὐτοί, καὶ μὴ πτοηθείην ἐγώ· ἐπάγαγε ἐπ' αὐτοὺς ἡμέραν πονηράν, δισσὸν σύντριμμα σύντριψον αὐτούς.
Ἂς κατεντροπιασθοῦν ὅσοι μὲ καταδιώκουν, καὶ ἄς μὴ κατεντροπιασθῶ ἐγώ· ἂς κυριευθοῦν ἀπὸ τρόμον καὶ φόβον αὐτοί, καὶ ἂς μὴ κατατρομοκρατηθῶ ἐγώ.Φέρε καὶ ρῖψε ἐπάνω των τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν τοῦ πόνου, τῆς συμφορᾶς καὶ τῆς καταδίκης, σύντριψέ τους ὁλοκληρωτικά, κατάστρεψέ τους!
- 19
Τάδε λέγει Κύριος· βάδισον καὶ στῆθι ἐν ταῖς πύλαις υἱῶν λαοῦ σου, ἐν αἷς εἰσπορεύονται ἐν αὐταῖς βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἐν αἷς ἐκπορεύονται ἐν αὐταῖς, καὶ ἐν πάσαις ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ
Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς ἐμέ, τὸν Ἱερεμίαν: «Προχώρησε, πήγαινε καὶ στάσου εἰς τὶς πύλες τῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ σου, ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἰσέρχονται καὶ ἐξέρχονται οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα, καὶ εἰς ὅλες τὶς ἄλλες πύλες τῆς Ἱερουσαλήμ·
- 20
καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, βασιλεῖς ᾿Ιούδα, καὶ πᾶσα ᾿Ιουδαία καὶ πᾶσα ῾Ιερουσαλήμ, οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις·
καὶ θὰ εἰπῇς εἰς αὐτούς: Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα καὶ ὅλη ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχεσθε ἀπὸ τὶς πύλες αὐτές.
- 21
τάδε λέγει Κύριος· φυλάσσεσθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν καὶ μὴ αἴρετε βαστάγματα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ μὴ ἐκπορεύεσθε ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ
Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Προσέχετε τοὺς ἑαυτούς σας καὶ φυλάσσεσθε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν πρὸς τοῦτο μὴ σηκώνετε καὶ μὴ μεταφέρετε φορτία κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀργίας τῶν Σαββάτων καὶ μὴ βγαίνετε ἀπὸ τὶς πύλες τῆς Ἱερουσαλὴμ δι' ἐργασίαν.
- 22
καὶ μὴ ἐκφέρετε βαστάγματα ἐξ οἰκιῶν ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε· ἁγιάσατε τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, καθὼς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν, καὶ οὐκ ἤκουσαν καὶ οὐκ ἔκλιναν τὸ οὖς αὐτῶν
Μὴ βγάζετε καὶ μὴ μεταφέρετε φορτία ἀπὸ τὶς οἰκίες σας κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Σαββάτων καὶ μὴ ἐργάζεσθε κανένα ἔργον.Φυλάσσετε καὶ ἁγιάζετε τὴν ἡμέραν τῶν Σαββάτων, ὅπως διέταξα τοὺς προπάτορές σας, οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν ὑπήκουσαν καὶ δὲν ἔκλιναν πρόθυμα καὶ προσεκτικὰ τὸ αὐτί των εἰς τὸ νὰ ἀκούσουν τὰ λόγια μου,
- 23
καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς πατέρας αὐτῶν τοῦ μὴ ἀκοῦσαί μου καὶ τοῦ μὴ δέξασθαι παιδείαν.
ἀλλὰ συνέχισαν νὰ μένουν σκληροτράχηλοι καὶ πεισματικὰ ἀνυπάκουοι περισσότερον ἀπὸ τοὺς προπάτορές των, ὥστε νὰ μὴ ὑπακούσουν εἰς Ἐμὲ καὶ νὰ μὴ δεχθοῦν τὴν φιλάνθρωπον καὶ σωτήριον παιδαγωγίαν μου.
- 24
καὶ ἔσται ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσητέ μου, λέγει Κύριος, τοῦ μὴ εἰσφέρειν βαστάγματα διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν πᾶν ἔργον,
Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο: Ἐὰν ἀκούσετε μὲ προσοχὴν εἰς ἐμὲ καὶ ἀποδεχθῆτε προθύμως τὴν ἐντολήν μου, λέγει ὁ Κύριος, ὥστε νὰ μὴ εἰσάγετε καὶ μεταφέρετε φορτία διὰ μέσου τῶν πυλῶν τῆς πόλεως αὐτῆς, τῆς Ἱερουσαλήμ, κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Σαββάτων, καὶ ἐὰν φυλάσσετε καὶ ἁγιάζετε τὴν ἡμέραν τῶν Σαββάτων μὲ τὸ νὰ μὴ ἐργάζεσθε κανένα ἔργον,
- 25
καὶ εἰσελεύσονται διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καθήμενοι ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ καὶ ἐπιβεβηκότες ἐφ' ἅρμασι καὶ ἵπποις αὐτῶν, αὐτοὶ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ κατοικισθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς τὸν αἰῶνα.
τότε θὰ συνεχίσουν νὰ εἰσέρχωνται διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως αὐτῆς βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι θὰ κατέχουν τὴν ἰδίαν βασιλικὴν ἐξουσίαν ποὺ κατεῖχε καὶ ὁ Δαβίδ, ἐπιβαίνοντες ἐπάνω εἰς τὰ πολεμικά των ἅρματα καὶ τοὺς ἵππους των· οἱ βασιλεῖς αὐτοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῆς αὐλῆς των, οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰούδα καὶ οἱ κάτοικοι τῆς, Ἱερουσαλήμ.Ἡ πόλις δὲ αὐτὴ θὰ κατοικῆται εἰς τὸν αἰῶνα.
- 26
καὶ ἥξουσιν ἐκ τῶν πόλεων ᾿Ιούδα καὶ κυκλόθεν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐκ γῆς Βενιαμὶν καὶ ἐκ γῆς πεδινῆς καὶ ἐκ τοῦ ὄρους καὶ ἐκ τῆς πρὸς νότον φέροντες ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας καὶ θυμιάματα καὶ μαναὰ καὶ λίβανον, φέροντες αἴνεσιν εἰς οἶκον Κυρίου.
Καὶ θὰ ἔρχωνται εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὶς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ ἀπὸ τὶς ἄλλες πόλεις, ποὺ εἶναι γύρω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Βενιαμὶν καὶ ἀπὸ τὶς πεδινὲς περιοχὲς τῆς Παλαιστίνης καὶ ἀπὸ τὶς ὀρεινὲς καὶ ἀπὸ τὶς νότιες περιοχές «τὴν Νεγκέβ», φέροντες ὁλοκαυτώματα καὶ ἄλλες θυσίες καὶ θυμιάματα καὶ δῶρα καὶ λιβανωτόν· αὐτὰ ὅλα θὰ τὰ φέρουν καὶ θὰ τὰ προσφέρουν ὡς θυσίαν εὐχαριστήριον εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.
- 27
καὶ ἔσται ἐὰν μὴ ἀκούσητέ μου τοῦ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, τοῦ μὴ αἴρειν βαστάγματα καὶ μὴ εἰσπορεύεσθαι ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων, καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν ταῖς πύλαις αὐτῆς, καὶ καταφάγεται ἄμφοδα ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οὐ σβεσθήσεται.
Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούσετε εἰς Ἐμέ, ὥστε νὰ φυλάσσετε καὶ νὰ ἁγιάζετε τὴν ἡμέραν τῆς ἀργίας τῶν Σαββάτων, νὰ μὴ σηκώνετε φορτία καὶ νὰ μὴ εἰσέρχεσθε «καὶ ἐξέρχεσθε» ἀπὸ τὶς πύλες τῆς Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Σαββάτων, τότε θὰ βάλω φωτιὰ εἱς τὶς πύλες της, ἡ ὁποία καὶ θὰ κατακαύσῃ τοὺς δρόμους καὶ τὶς συνοικίες τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν θὰ σβήσῃ».
