Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΔΑΝΙΗΛ

Δανιήλ, κεφάλαιο 4

34 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (12)
  1. 1

    ΕΓΩ Ναβουχοδονόσορ εὐθηνῶν ἤμην ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ εὐθαλῶν.

    Εγώ, ὁ Ναβονχοδονόσορ, ἐζοῦσα εἰς μεγάλην εὐημερίαν καὶ ἀκμὴν εἰς τὰ ἀνάκτορά μου, καὶ εἰς μεγάλην ἀφθονίαν καὶ πολὺν πλοῦτον.

  2. 2

    ἐνύπνιον εἶδον, καὶ ἐφοβέρισέ με, καὶ ἐταράχθην ἐπὶ τῆς κοίτης μου, καὶ αἱ ὁράσεις τῆς κεφαλῆς μου ἐτάραξάν με.

    Εἶδα ὅμως ἕνα ὄνειρον, τὸ ὁποῖον μὲ κατετρόμαξε· καθὼς ἤμουν ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι, συνεκλονίσθην τὰ δὲ ὁράματα ποὺ εἶδα μὲ τὶς διανοητικές μου δυνάμεις κατὰ τὸν ὕπνον μου, μὲ συνετάραξαν καὶ μὲ ἀνεστάτωσαν!

  3. 3

    καὶ δι' ἐμοῦ ἐτέθη δόγμα τοῦ εἰσαγαγεῖν ἐνώπιόν μου πάντας τοὺς σοφοὺς Βαβυλῶνος, ὅπως τὴν σύγκρισιν τοῦ ἐνυπνίου γνωρίσωσί μοι.

    Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐξέδωκα διαταγὴν νὰ ὁδηγήσουν καὶ νὰ παρουσιάσουν ἐνώπιόν μου ὅλους τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ μοῦ ἐρμηνεύσουν τὸ περιεχόμενον τοῦ ὀνείρου.

  4. 4

    καὶ εἰσεπορεύοντο οἱ ἐπαοιδοί, μάγοι, γαζαρηνοί, Χαλδαῖοι, καὶ τὸ ἐνύπνιον ἐγὼ εἶπα ἐνώπιον αὐτῶν, καὶ τὴν σύγκρισιν αὐτοῦ οὐκ ἐγνώρισάν μοι,

    Καὶ ἦλθαν οἱ ἐξορκισταί <οἱ ὁποῖοι μαγεύουν καὶ ἰατρεύουν μὲ ὡδές>, οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι, οἱ Ἱερεῖς - μάγοι Χαλδαῖοι, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους· ἐγὼ δὲ ἀνεκοίνωσα ἐνώπιόν των τὸ ὄνειρόν μου, αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠμπόρεσαν νὰ μοῦ εἰποῦν τὴν ἑρμηνείαν του,

  5. 5

    ἕως ἦλθε Δανιήλ, οὗ τὸ ὄνομα Βαλτάσαρ κατὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, ὃς πνεῦμα Θεοῦ ἅγιον ἐν ἑαυτῷ ἔχει, καὶ τὸ ἐνύπνιον ἐνώπιον αὐτοῦ εἶπα·

    μέχρις ὅτου ἦλθεν ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάσθη Βαλτάσαρ σύμφωνα μὲ τὸ ὄνομα τοῦ προστάτου θεοῦ μου Βὴλ ἢ Βηλοῦ <Βὴλ - Βαλάτσου - Ἀσούρ>.Ὁ Δανιὴλ αὐτὸς ἔχει μέσα του ἅγιον πνεῦμα Θεοῦ· εἰς αὐτὸν λοιπόν, ὅταν ἦλθεν, ἐξέθεσα τὸ ὄνειρόν μου· τοῦ εἶπα:

  6. 6

    Βαλτάσαρ ὁ ἄρχων τῶν ἐπαοιδῶν, ὃν ἐγὼ ἔγνων ὅτι πνεῦμα Θεοῦ ἅγιον ἐν σοὶ καὶ πᾶν μυστήριον οὐκ ἀδυνατεῖ σε, ἄκουσον τὴν ὅρασιν τοῦ ἐνυπνίου μου, οὗ εἶδον, καὶ τὴν σύγκρισιν αὐτοῦ εἰπόν μοι·

    <Βαλτάσαρ, σὺ ποὺ εἶσαι ὁ ἀρχηγὸς τῶν μάγων <ἐξορκιστῶν>, καὶ διὰ τὸν ὁποῖον γνωρίζω καλὰ ὅτι ἐντός σου κατοικεῖ ἅγιον πνεῦμα Θεοῦ καὶ καμμία λύσις μυστηρίου δὲν εἶναι ἀδύνατος εἰς σέ, ἄκουσε τὸ δρᾶμα τοῦ ὀνείρου ποὺ εἶδα εἰς τὸν ὕπνον μου καὶ εἰπέ μου τὴν ἑρμηνείαν του>.

  7. 7

    ἐπὶ τῆς κοίτης μου ἐθεώρουν, καὶ ἰδοὺ δένδρον ἐν μέσῳ τῆς γῆς, καὶ τό ὕψος αὐτοῦ πολύ.

    <Ἐκοιμώμουν εἰς τὸ κρεββάτι μου καὶ ἔβλεπα εἰς ὄνειρον ἐπὶ ὤραν πολλὴν θέαμα ἐξόχως μεγαλοπρεπές: Ἰδού! ἔβλεπα ἕνα δένδρον εἰς τὸ μέσον τῆς γῆς, τὸ ὕψος δὲ τοῦ δένδρου αὐτοῦ ἦταν πολὺ μεγάλο.

  8. 8

    ἐμεγαλύνθη τὸ δένδρον καὶ ἴσχυσε, καὶ τὸ ὕψος αὐτοῦ ἔφθασεν ἕως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ κῦτος αὐτοῦ εἰς τὸ πέρας ἁπάσης τῆς γῆς·

    Τὸ δένδρον ἐκεῖνο ἐμεγάλωσε καὶ ἀνεπτύχθη πάρα πολύ, <ἕως ὅτου> τὸ ὕψος του ἔφθασε μέχρι τὸν οὐρανοῦ, καὶ ἡ ἔκτασις τῶν κλάδων του μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς <κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ ἦταν ὁρατὸν ἀπὸ τὰ πέρατα ὅλης τῆς γῆς>.

  9. 9

    τὰ φύλλα αὐτοῦ ὡραῖα, καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ πολύς, καὶ τροφὴ πάντων ἐν αὐτῷ· καὶ ὑποκάτω αὐτοῦ κατεσκήνουν τὰ θηρία τὰ ἄγρια, καὶ ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ κατῴκουν τὰ ὄρνεα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐτρέφετο πᾶσα σάρξ.

    Τὸ φύλλωμα του ἦταν ὡραῖον, οἱ δὲ καρποί του ἄφθονοι, καὶ ἀποτελοῦσαν τὴν τροφὴν ὅλων.Κάτω ἀπὸ αὐτὸ εἶχαν τὰ καταφύγια των τὰ ἄγρια θηρία, καὶ εἰς τὰ κλαδιά του εἶχαν τὶς φωλιές των τὰ <ἁρπακτικὰ> πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἀπὸ τὸ δένδρον δὲ αὐτὸ ἐτρέφοντο ὅλα τὰ ζωντανὰ δημιουργήματα.

  10. 10

    ἐθεώρουν ἐν ὁράματι τῆς νυκτὸς ἐπὶ τῆς κοίτης μου, καὶ ἰδοὺ εἲρ καὶ ἅγιος ἀπ' οὐρανοῦ κατέβη

    Ἐνῷ λοιπὸν ἔβλεπα τὴν ὀπτασίαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι μου, ἰδού! ἔξαφνα ἅγιος ἄγγελος κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν

  11. 11

    καὶ ἐφώνησεν ἐν ἰσχύϊ καὶ οὕτως εἶπε· ἐκκόψατε τὸ δένδρον καὶ ἐκτίλατε τοὺς κλάδους αὐτοῦ καὶ ἐκτινάξατε τὰ φύλλα αὐτοῦ καὶ διασκορπίσατε τὸν καρπὸν αὐτοῦ· σαλευθήτωσαν τὰ θηρία ὑποκάτωθεν αὐτοῦ καὶ τὰ ὄρνεα ἀπὸ τῶν κλάδων αὐτοῦ·

    καὶ ἐφωναξε μὲ πάρα πολὺ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπε: Κόψετε τὸ δένδρον ἕως κάτω - κάτω, χαμηλά· μαδήσετε τὰ κλαδιά του, τινάξετε ἀπὸ ἐπάνω του τὰ φύλλα του, πετάξετε καὶ σκορπίσετε τοὺς καρπούς του.Τὰ θηρία ποὺ κουρνιάζουν κάτω ἀπὸ αὐτὸ ἂς φύγουν, ὅπως καὶ τὰ <ἁρπακτικά> πουλιὰ ἀπὸ τὰ κλαδιά του.

  12. 12

    πλὴν τὴν φυὴν τῶν ριζῶν αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ ἐάσατε καὶ ἐν δεσμῷ σιδηρῷ καὶ χαλκῷ καὶ ἐν τῇ χλόῃ τῇ ἔξω, καὶ ἐν τῇ δρόσῳ τοῦ οὐρανοῦ κοιτασθήσεται, καὶ μετὰ τῶν θηρίων ἡ μερὶς αὐτοῦ ἐν τῷ χόρτῳ τῆς γῆς.

    Ἀφῆστε μόνον τὸ φύτρον τῶν ριζῶν του εἰς τὴν γῆν, μὴ τὸ ξερριζώσετε.Μὲ δεσμὰ σιδερένια καὶ χάλκινα δέσατε <τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος συμβολίζεται ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν καὶ δυνατὸν δένδρον>· <ὁ ἄνθρωπος αὐτός> θὰ κοιμᾶται εἰς τὸ ὕπαιθρον, ἐπάνω εἰς τὸ χορτάρι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ.Ἡ συναναστροφή του δὲν θὰ εἶναι μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ μὲ τὰ θηρία, καὶ θὰ τρέφεται ἀπὸ τὸ χορτάρι τῆς γῆς.

  13. 13

    ἡ καρδία αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀλλοιωθήσεται, καὶ καρδία θηρίου δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ἑπτὰ καιροὶ ἀλλαγήσονται ἐπ' αὐτόν.

    Ἡ καρδιά του <δηλαδὴ οἱ ἐπιθυμίες καὶ ἡ διαγωγή του> θὰ μεταβληθῇ· ἀντὶ ἀνθρωπίνης καρδίας, θὰ τὸν δοθῇ καρδία θηρίου <ἀλόγου κτήνους>.Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀγρίαν καὶ θηριώδη αὐτὴν κατάστασιν, ἕως ὅτου περάσουν ἀπὸ ἐπάνω του ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι.

  14. 14

    διὰ συγκρίματος εἲρ ὁ λόγος, καὶ ρῆμα ἁγίων τὸ ἐπερώτημα, ἵνα γνῶσιν οἱ ζῶντες ὅτι Κύριός ἐστιν ὁ ὕψιστος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ᾧ ἐὰν δόξῃ, δώσει αὐτὴν καὶ ἐξουδένωμα ἀνθρώπων ἀναστήσει ἐπ' αὐτήν.

    Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἐξηγγέλθη μὲ διάγγελμα οὐρανίου ἀγγέλου ἀποτελεῖ δὲ ἀπάντησιν εἰς ἐρώτησιν ποὺ ὑπεβλήθη ἐκ μέρους τῶν ἁγίων εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μάθουν ὅσοι ζοῦν εἰς τὴν γῆν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων· καὶ ἀκόμη διὰ νὰ πληροφορηθοῦν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς ὅτι εἰς ὅποιον Ἐκεῖνος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ.Εἰς τὴν θέλησίν του ἐπίσης εἶναι νὰ προαγάγῃ καὶ προωθήσῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν ἄσημον καὶ ταπεινῆς καταγωγῆς ἄνθρωπον.

  15. 15

    τοῦτο τὸ ἐνύπνιον, ὃ εἶδον ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς, καὶ σύ, Βαλτάσαρ, τὸ σύγκριμα εἰπόν, ὅτι πάντες οἱ σοφοὶ τῆς βασιλείας μου οὐ δύνανται τὸ σύγκριμα αὐτοῦ δηλῶσαί μοι, σὺ δέ, Δανιήλ, δύνασαι, ὅτι πνεῦμα Θεοῦ ἅγιον ἐν σοί. -

    Αὐτὸ εἶναι τὸ ὄνειρον, τὸ ὁποῖον εἶδα ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλιᾶς· τώρα λοιπὸν σύ, Βαλτάσαρ, εἰπέ μου τὴν ἑρμηνείαν του, διότι ὅλοι οἱ σοφοὶ τῆς βασιλείας μου δὲν ἠμποροῦν νὰ μοῦ ἐρμηνεύσουν καὶ νὰ μοῦ φανερώσουν τὸ νόημά του· ἐνῷ σύ, Δανιήλ, δύνασαι, διότι πνεῦμα Θεοῦ ἅγιον κατοικεῖ μέσα σου>.

  16. 16

    Τότε Δανιήλ, οὗ τὸ ὄνομα Βαλτάσαρ, ἀπηνεώθη ὡσεὶ ὥραν μίαν, καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ συνετάρασσον αὐτόν. καὶ ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Βαλτάσαρ, τὸ ἐνύπνιον καὶ ἡ σύγκρισις μὴ κατασπευσάτω σε· καὶ ἀπεκρίθη Βαλτάσαρ καὶ εἶπε· κύριε, τὸ ἐνύπνιον ἔστω τοῖς μισοῦσί σε καὶ ἡ σύγκρισις αὐτοῦ τοῖς ἐχθροῖς σου.

    Τότε ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάζετο καὶ Βαλτάσαρ, ἔμεινε κατάπληκτος, ἐμβρόντητος καὶ ἄφωνος περίπου ἐπὶ μίαν ὥραν, οἱ δὲ συλλογισμοί, οἱ σκέψεις καὶ οἱ στοχασμοί του τὸν συνετάρασσαν.Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: <Βαλτάσαρ, μὴ πιέζεσαι, μὴ βιάζεσαι καὶ μὴ σπεύδῃς νὰ εἰπῇς τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του>.Ὁ Βαλτάσαρ ἀπάντησε καὶ εἶπεν εἰς τὸν βασιλιᾶ: <Κύριε, εἴθε τὸ ὄνειρον αὐτὸ νὰ ἐπαληθεύσῃ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν, καὶ ἡ ἑρμηνεία του εἴθε νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τοὺς ἐχθρούς σου!

  17. 17

    τὸ δένδρον, ὃ εἶδες τὸ μεγαλυνθὲν καὶ τὸ ἰσχυκός, οὗ τὸ ὕψος ἔφθανεν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ κῦτος αὐτοῦ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν

    Τὸ δένδρον ποὺ εἶδες, τὸ ὁποῖον ἐψήλωσε καὶ ἀνεπτύχθη πάρα πολύ, τόσον, ὥστε τὸ ὕψος του ἔφθανεν εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἡ ἔκτασις τῶν κλάδων του μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ἐσκέπαζε,

  18. 18

    καὶ τὰ φύλλα αὐτοῦ εὐθαλῆ καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ πολὺς καὶ τροφὴ πᾶσιν ἐν αὐτῷ, ὑποκάτω αὐτοῦ κατῴκουν τὰ θηρία τὰ ἄγρια καὶ ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ κατεσκήνουν τὰ ὄρνεα τοῦ οὐρανοῦ,

    καὶ τοῦ ὁποίου τὸ φύλλωμα ἦταν θαλερὸν καὶ ὡραῖον, οἱ δὲ καρποί του ἄφθονοι καὶ ἀποτελοῦσαν τὴν τροφὴν ὅλων τὸ δένδρον, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶχαν τὰ καταφύγιά των τὸ ἄγρια θηρία, εἰς δὲ τὰ κλαδιά του εἶχαν τὶς φωλιές των τὰ <ἁρπακτικά> πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ·

  19. 19

    σὺ εἶ, βασιλεῦ, ὅτι ἐμεγαλύνθης καὶ ἴσχυσας καὶ ἡ μεγαλωσύνη σου ἐμεγαλύνθη καὶ ἔφθασεν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ κυριεία σου εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς.

    <αὐτὸ τὸ δένδρον> εἶσαι σύ, βασιλιᾶ! Διότι ἔγινες, πράγματι, μέγας καὶ ἰσχυρός, καὶ τὸ μεγαλεῖον καὶ ἡ δόξα σου ἔφθασαν μέχρι τὸν οὑρανόν, ἡ δὲ ἐξουσία καὶ κυριότης σου ἀπλώθηκαν καὶ ἔφθασαν μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς.

  20. 20

    καὶ ὅτι εἶδεν ὁ βασιλεὺς εἲρ καὶ ἅγιον καταβαίνοντα ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἶπεν· ἐκτίλατε τὸ δένδρον καὶ διαφθείρατε αὐτό, πλὴν τὴν φυὴν τῶν ριζῶν αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ ἐάσατε καὶ ἐν δεσμῷ σιδηρῷ καὶ ἐν χαλκῷ καὶ ἐν τῇ χλόῃ τῇ ἔξω, καὶ ἐν τῇ δρόσῳ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται, καὶ μετὰ θηρίων ἀγρίων ἡ μερὶς αὐτοῦ, ἕως οὗ ἑπτὰ καιροὶ ἀλλοιωθῶσιν ἐπ' αὐτόν,

    Ὅσον ἀφορᾷ δὲ εἰς τὸν ἄγγελον, τὸν ὁποῖον εἶδεν ὁ βασιλιᾶς, τὸν ἅγιον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κατέβαινεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ὁ ὁποῖος εἶπε· <μαδήσετε <κόψετε> τὸ δένδρον καὶ καταστρέψετέ το, ἀφῆστε ὅμως τὸ φύτρον τῶν ριζῶν του εἰς τὴν γῆν· μὲ δεσμὸ σιδερένια καὶ χάλκινα δέσατε <τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος συμβολίζεται ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν καὶ δυνατὸν αὐτὸ δένδρον· ὁ ἄνθρωπος αὐτός> θὰ κοιμᾶται εἰς τὸ ὕπαιθρον, ἐπάνω εἰς τὸ χορτάρι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ· ἡ δὲ συναναστροφή του θὰ εἶναι μὲ τὰ ἄγρια θηρία <εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν θὰ παραμείνῃ>, μέχρις ὅτου περάσουν ἀπὸ ἐπάνω του ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι>,

  21. 21

    τοῦτο ἡ σύγκρισις αὐτοῦ, βασιλεῦ. καὶ σύγκριμα ῾Υψίστου ἐστίν, ὃ ἔφθασεν ἐπὶ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα,

    ἰδοὺ τὶ σημαίνουν ὅλα αὐτά, βασιλιᾶ· τὸ νόημα καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ ὀνείρου αὐτοῦ, ἡ ἀποκάλυψις αὐτή, ποὺ ἔγινε γνωστὴ ἀπὸ τὸν ἄγγελον, προέρχεται ἀπὸ τὸν ὕψιστον Θεόν.Ἡ ἀπόφασις δὲ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ θὰ ἐξαγγελθῇ καὶ θὰ ἔλθῃ <θὰ πραγματοποιηθῇ> πολὺ σύντομα ἐπάνω εἰς <σέ> τὸν κύριόν μου, τὸν βασιλιᾶ.

  22. 22

    καὶ σὲ ἐκδιώξουσιν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ μετὰ θηρίων ἀγρίων ἔσται ἡ κατοικία σου, καὶ χόρτον ὡς βοῦν ψωμιοῦσί σε καὶ ἀπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσῃ, καὶ ἑπτὰ καιροὶ ἀλλαγήσονται ἐπὶ σέ, ἕως οὗ γνῷς ὅτι κυριεύει ὁ ῞Υψιστος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ᾧ ἂν δόξῃ, δώσει αὐτήν.

    Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, καὶ θὰ κατοικῇς μὲ τὰ ἄγρια θηρία, καὶ θὰ σὲ τρέφουν μὲ χόρτα, ὅπως τὸ βόδι· καὶ θὰ κατοικῇς <θὰ διατρίβῃς> εἰς τὸ ὕπαιθρον, κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ· εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν εὑρισκόμενος θὰ περάσουν ἀπὸ ἐπάνω σου ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι, μέχρις ὅτου μάθῃς καὶ ἐννοήσῃς καλὰ ὅτι κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ ὁποῖος εἰς ὁποῖον ὁ ἴδιος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ.

  23. 23

    καὶ ὅτι εἶπαν· ἐάσατε τὴν φυὴν τῶν ριζῶν τοῦ δένδρου, ἡ βασιλεία σου σοὶ μενεῖ, ἀφ' ἧς ἂν γνῷς τὴν ἐξουσίαν τὴν οὐράνιον.

    Ἡ ἀπόφασις δὲ τοῦ Ὑψίστου, ποὺ ἔφεραν οἱ ἀγγελιοφόροι τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπαν· <ἀφῆστε τὸ φύτρον τῶν ριζῶν τοῦ δένδρου>, σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία σου θὰ παραμείνῃ διὰ σέ· δὲν θὰ καταλυθῇ, μέχρις ὅτου φθάσῃς εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἀναγνωρίσῃς τὴν παντοκρατορικὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν τῆς οὐρανίου βασιλείας.

  24. 24

    διὰ τοῦτο, βασιλεῦ, ἡ βουλή μου ἀρεσάτω σοι καὶ τὰς ἁμαρτίας σου ἐν ἐλεημοσύναις λύτρωσαι καὶ τὰς ἀδικίας ἐν οἰκτιρμοῖς πενήτων· ἴσως ἔσται μακρόθυμος τοῖς παραπτώμασί σου ὁ Θεός. -

    Διὰ τοῦτο, βασιλιᾶ, ἂς φανῇ ἀρεστὴ εἰς σὲ ἡ συμβουλή μου καὶ ἂς γίνῃ ἀποδεκτὴ ἐκ μέρους σου: Φρόνησε νὰ ἐξιλεωθῇς ἐνώπιον τὸν Θεοῦ καὶ νὰ ἐξαλείψῃς τὶς ἁμαρτίες σου μὲ ἐλεημοσύνες, καί τὶς ἀδικίες σου μὲ ἔμπρακτον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἔργα φιλανθρωπίας πρὸς τοὺς πτωχούς.Ἴσως δι' αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ Θεὸς φανῇ μακρόθυμος διὰ τὰ ἁμαρτήματά σου>.

  25. 25

    Ταῦτα πάντα ἔφθασεν ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ τὸν βασιλέα.

    Ὅλα αὐτὰ ἐπαληθεύθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα.

  26. 26

    μετὰ δωδεκάμηνον ἐπὶ τῷ ναῷ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐν Βαβυλῶνι περιπατῶν

    Δώδεκα μῆνες μετὰ τὸ ὄνειρόν του, ἐνῷ ὁ βασιλιᾶς περιπατοῦσε ἐπάνω εἰς τὸ δῶμα τοῦ ναοῦ τῆς βασιλείας <τοῦ ἀνακτόρου> του εἰς τὴν Βαβυλῶνα,

  27. 27

    ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· οὐχ αὕτη ἐστὶ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἣν ἐγὼ ᾠκοδόμησα εἰς οἶκον βασιλείας ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος μου εἰς τιμὴν τῆς δόξης μου;

    ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε γεμᾶτος ἔπαρσιν καὶ ἐγωϊσμόν: <Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ μεγάλη Βαβυλών, τὴν ὁποίαν ἔκτισα ἐγὼ ὡς πρωτεύουσαν τοῦ βασιλείου μου μὲ τὴν μεγάλην μου δύναμιν, διὰ νὰ διακηρύττῃ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητός μου;>

  28. 28

    ἔτι τοῦ λόγου ἐν τῷ στόματι τοῦ βασιλέως ὄντος, φωνὴ ἀπ' οὐρανοῦ ἐγένετο· σοὶ λέγουσι, Ναβουχοδονόσορ βασιλεῦ, ἡ βασιλεία παρῆλθεν ἀπὸ σοῦ,

    Ἐνῷ ὅμως ἀκόμη ὁ ἐγωϊστικὸς καὶ ἀλαζονικὸς αὐτὸς λόγος εὑρίσκετο εἰς τὸ στόμα τοῦ βασιλιᾶ, ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν: <Εἰς σὲ ἀναγγέλλεται, βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορ· ἡ βασιλεία ἔφυγεν ἀπὸ σέ, σοῦ ἀφηρέθη!

  29. 29

    καὶ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων σέ ἐκδιώξουσι, καὶ μετὰ θηρίων ἀγρίων ἡ κατοικία σου καὶ χόρτον ὡς βοῦν ψωμιοῦσί σε, καὶ ἑπτὰ καιροὶ ἀλλαγήσονται ἐπὶ σέ, ἕως οὗ γνῷς, ὅτι κυριεύει ὁ ῞Υψιστος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ᾧ ἂν δόξῃ, δώσει αὐτήν.

    Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἡ δὲ κατοικία σου θὰ εἶναι μεταξὺ τῶν ἀγρίων θηρίων, καὶ μὲ χόρτα θὰ σὲ τρέφουν, ὅπως τὸ βόδι· εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν εὑρισκόμενος θὰ περάσουν ἀπὸ ἐπάνω σου ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι, μέχρις ὅτου μάθῃς καὶ ἐννοήσῃς ὅτι κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ ὁποῖος εἰς ὅποιον ὁ Ἴδιος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ>.

  30. 30

    αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὁ λόγος συνετελέσθη ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ, καὶ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐξεδιώχθη καὶ χόρτον ὡς βοῦς ἤσθιε, καὶ ἀπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβάφη, ἕως οὗ αἱ τρίχες αὐτοῦ ὡς λεόντων ἐμεγαλύνθησαν καὶ οἱ ὄνυχες αὐτοῦ ὡς ὀρνέων. -

    Εὐθὺς δὲ ἀμέσως ἐξεπληρώθησαν τὰ προφητικὰ αὐτὰ λόγια διὰ τὸν Ναβουχοδονόσορα.<Παρεφρόνησε, ἔχασε τὰ λογικά του καί> ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἔτρωγε χορτάρι, ὅπως τὰ βόδια, καὶ ἀπὸ τὴν ὑγρασίαν ποὺ ἐδέχετο ἀπὸ τὴν δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὶς διάφορες καιρικὲς συνθῆκες τὸ σῶμα <δέρμα> του ἄλλαξε χρῶμα· εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν ἔμεινε, μέχρις ὅτου οἱ τρίχες του ἐμεγάλωσαν ὡσὰν τὶς τρίχες τῶν λιονταριῶν καὶ τὰ νύχια τοῦ ἔγιναν ὅπως τὰ νύχια τῶν ἀρπακτικῶν ὀρνέων!

  31. 31

    Καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν ἡμερῶν ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνέλαβον, καὶ αἱ φρένες μου ἐπ' ἐμὲ ἐπεστράφησαν, καὶ τῷ ῾Υψίστῳ ηὐλόγησα καὶ τῷ ζῶντι εἰς τὸν αἰῶνα ᾔνεσα καὶ ἐδόξασα, ὅτι ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἐξουσία αἰώνιος καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν,

    <Καὶ μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἑπτὰ χρονικῶν περιόδων ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὕψωσα τὰ μάτια μου εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ τὸ λογικόν μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμέ.Καὶ γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην ἐδόξασα τὸν Ὕψιστον καὶ ἀνέπεμψα ὕμνον, αἶνον καὶ δοξολογίαν εἰς Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, διότι ἡ ἐξουσία του εἶναι πράγματι ἐξουσία αἰώνιος, καὶ ἡ βασιλεία του συνεχίζεται αἰωνίως, ἀπὸ τῆς μιᾶς γενεᾶς εἰς τὴν ἄλλην γενεάν.

  32. 32

    καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ὡς οὐδὲν ἐλογίσθησαν, καὶ κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιεῖ ἐν τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐν τῇ κατοικίᾳ τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιποιήσεται τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ ἐρεῖ αὐτῷ· τί ἐποίησας;

    Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν γῆν, ἐμπρὸς εἰς τὴν παντοδυναμίαν του εἶναι ὡσὰν ἕνα τίποτε, ὡσὰν ἕνα μηδέν· σύμφωνα δὲ μὲ τὸ ἅγιον θέλημά του διατάσσει καὶ ἐνεργεῖ μεταξὺ τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κατοίκων τῆς γῆς.Καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐνεργήσῃ κάτι ἀντίθετον ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἐνεργεῖ τὸ παντοδύναμον χέρι του, καὶ νὰ Τοῦ εἰπῇ - <τί ἐπραξες;>

  33. 33

    αὐτῷ τῷ καιρῷ αἱ φρένες μου ἐπεστράφησαν ἐπ' ἐμέ, καὶ εἰς τὴν τιμὴν τῆς βασιλείας μου ἦλθον, καὶ ἡ μορφή μου ἐπέστρεψεν ἐπ' ἐμέ, καὶ οἱ τύραννοί μου καὶ οἱ μεγιστᾶνές μου ἐζήτουν με, καὶ ἐπὶ τὴν βασιλείαν μου ἐκραταιώθην, καὶ μεγαλωσύνη περισσοτέρα προσετέθη μοι.

    Κατὰ τὸν ἴδιον αὐτὸν καιρὸν τὸ λογικόν μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμέ, ἐπανηύρα τὴν συνείδησιν τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ἐπανέκτησα τὴν ὑγείαν μου· καὶ ἐπανῆλθα εἰς τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς βασιλείας μου· ὅλη δὲ ἡ ἀνθρωπίνη ὄψις καὶ ἐμφάνισίς μου ἀποκατεστάθη.Οἱ δὲ ἡγεμόνες <ἄρχοντές> μου καί οἱ μεγιστᾶνες <εὐγενεῖς> μου μὲ ἀναζητοῦσαν.Ἀποκαταστάθηκα εἰς τὸν βασιλικόν μου θρόνον, καὶ ἡ βασιλεία μου ἔγινε πάλιν δυνατή, ἀκόμη δὲ περισσότερα δόξα καὶ μεγαλεῖον προσετέθησαν εἰς ἐμέ.

  34. 34

    νῦν οὖν ἐγὼ Ναβουχοδονόσορ αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ δοξάζω τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ ἀληθινὰ καὶ αἱ τρίβοι αὐτοῦ κρίσεις, καὶ πάντας τοὺς πορευομένους ἐν ὑπερηφανίᾳ δύναται ταπεινῶσαι.

    Τώρα λοιπὸν ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὑμνολογῶ, ὑψώνω ὑπέρμετρα καὶ δοξολογῶ τὸν Βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι ὅλα τὰ ἔργα του εἶναι γνήσια, βέβαια, ἀμετάθετα καὶ στηριγμένα εἰς τὴν ἀλήθειαν, οἱ δὲ δρόμοι του δίκαιοι, εὐθεῖς, ὀρθοί· καὶ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀναστρέφονται μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ ὑπεροψίαν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ τοὺς ταπεινώσῃ>.