Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
Α΄ ΕΣΔΡΑΣ

Α΄ Έσδρας, κεφάλαιο 4

63 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (9)
  1. 1

    ΚΑΙ ἤρξατο ὁ δεύτερος λαλεῖν, ὁ εἴπας περὶ τῆς ἰσχύος τοῦ βασιλέως·

    Καὶ ἄρχισε νὰ ὁμιλῇ ὁ δεύτερος σωματοφύλαξ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκφράσει τὴν γνώμην του ὡς πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ βασιλέως:

  2. 2

    ὦ ἄνδρες, οὐχ ὑπερισχύουσιν οἱ ἄνθρωποι, τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν κατακρατοῦντες καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς;

    Δὲν ὑπερέχουν, ὦ ἄνδρες, οἱ ἄνθρωποι εἰς ὅλην τὴν δημιουργίαν, ἀφοῦ ἐξουσιάζουν τὴν ξηρὰν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτάς;

  3. 3

    ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπερισχύει καὶ κυριεύει αὐτῶν καὶ δεσπόζει αὐτῶν, καὶ πᾶν ὃ ἐὰν εἴπῃ αὐτοῖς, ἐνακούουσιν.

    Ὁ βασιλεὺς ὅμως εἶναι ἀνώτερός των. Τοὺς ἐξουσιάζει καὶ τοὺς κυβερνᾷ. Καὶ ὀτιδήποτε θὰ τοὺς εἰπῇ, τὸ ἀκούουν καὶ συμμορφώνονται πρὸς τὰς διαταγάς του.

  4. 4

    ἐὰν εἴπῃ αὐτοῖς ποιῆσαι πόλεμον ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον, ποιοῦσιν· ἐὰν δὲ ἐξαποστείλῃ αὐτοὺς πρὸς τοὺς πολεμίους, βαδίζουσι καὶ κατεργάζονται τὰ ὄρη καὶ τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους,

    Ἐὰν τοὺς διατάξῃ νὰ πολεμήσουν μεταξύ των, τὸ κάμνουν ἀμέσως. Ἐὰν τοὺς στείλῃ νὰ ἀγωνισθοῦν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, προχωροῦν καὶ φτιάχνουν τεχνητοὺς λόφους καὶ ἔργα εἰς τὰ βουνὰ καὶ τείχη καὶ πύργους διὰ τὴν μάχην καὶ τὴν νίκην.

  5. 5

    φονεύουσι καὶ φονεύονται, καὶ τὸν λόγον τοῦ βασιλέως οὐ παραβαίνουσιν· ἐὰν δὲ νικήσωσι, τῷ βασιλεῖ κομίζουσι πάντα, καὶ ὅσα ἐὰν προνομεύσωσι καὶ τὰ ἄλλα πάντα.

    Σκοτώνουν καὶ σκοτώνονται καὶ δὲν παραβαίνουν τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως των. Καὶ ἐὰν νικήσουν εἰς τὸν πόλεμον, προσφέρουν εἰς τὸν βασιλέα τὰ πάντα, καὶ αὐτὰ ποὺ θὰ πάρουν ὡς λάφυρα ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ὅλα τὰ ἄλλα.

  6. 6

    καὶ ὅσοι οὐ στρατεύονται οὐδὲ πολεμοῦσιν, ἀλλὰ γεωργοῦσι τὴν γῆν, πάλιν ὅταν σπείρωσι, θερίσαντες ἀναφέρουσι τῷ βασιλεῖ· καὶ ἕτερος τὸν ἕτερον ἀναγκάζοντες ἀναφέρουσι τοὺς φόρους τῷ βασιλεῖ.

    Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ διὰ διαφόρους λόγους δὲν κατατάσσονται εἰς τὸν στρατὸν καὶ δὲν πολεμοῦν, ἀλλὰ μένουν εἰς τὰ μετόπισθεν καὶ καλλιεργοῦν τὴν γῆν, κάμνονν κάτι παρόμοιον. Ὅταν δηλαδὴ σπείρουν καὶ θερίσουν, προσφέρουν τὰ ἀγαθά των εἰς τὸν βασιλέα. Καὶ ἀναγκάζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον νὰ δίνουν τοὺς φόρους εἰς τὸν βασιλέα.

  7. 7

    καὶ αὐτὸς εἷς μόνος ἐστίν· ἐὰν εἴπῃ ἀποκτεῖναι, ἀποκτέννουσιν· ἐὰν εἴπῃ ἀφεῖναι, ἀφιοῦσιν·

    Ὁ βασιλεὺς εἶναι ὁ ἀπόλυτος μονάρχης. Ἐὰν διατάξῃ νὰ σκοτωθῇ κάποιος, τὸν σκοτώνουν ἀμέσως. Ἐὰν ἀντιθέτως διατάξῃ νὰ ἀθωωθῇ, τὸν ἀφήνουν ἐλεύθερον.

  8. 8

    εἶπε πατάξαι, τύπτουσιν· εἶπεν ἐρημῶσαι, ἐρημοῦσιν· εἶπεν οἰκοδομῆσαι, οἰκοδομοῦσιν·

    Διατάζει νὰ κτυπήσουν κάποιον, καὶ τὸν κτυποῦν. Διατάζει νὰ ἐρημωθῇ ἕνας τόπος, καὶ τὸν ἐρημώνουν. Διατάζει νὰ οἰκοδομηθῇ, καὶ τὸν οἰκοδομοῦν.

  9. 9

    εἶπεν ἐκκόψαι, ἐκκόπτουσιν· εἶπε φυτεῦσαι, φυτεύουσι.

    Διατάζει νὰ ἐκριζωθοῦν τὰ δένδρα τῶν δασῶν, καὶ τὰ ἐκριζώνουν. Διατάζει νὰ φυτεύσουν δένδρα, καὶ φυτεύουν.

  10. 10

    καὶ πᾶς ὁ λαὸς αὐτοῦ καὶ αἱ δυνάμεις αὐτοῦ ἐνακούουσι. πρὸς δὲ τούτοις, αὐτὸς ἀνάκειται, ἐσθίει καὶ πίνει καὶ καθεύδει,

    Ὅλος δὲ ὁ λαός του καὶ ὅλοι οἱ στρατιῶται του τὸν ὑπακούουν. Ἐπὶ πλέον δέ, ἐνῷ οἱ ἄλλοι κάμνουν τὰ ἔργα των, αὐτὸς ξαπλώνει, τρώγει, πίνει καὶ κοιμᾶται·

  11. 11

    αὐτοὶ δὲ τηροῦσι κύκλῳ περὶ αὐτὸν καὶ οὐ δύνανται ἕκαστος ἀπελθεῖν καὶ ποιεῖν τὰ ἔργα αὐτοῦ, οὐδὲ παρακούουσιν αὐτοῦ.

    οἱ δὲ αὐλικοί του ἀγρυπνοῦν καὶ τὸν προσέχουν ὁλόγυρά του. Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ φύγῃ κανεὶς καὶ νὰ κάμνῃ τὰ ἔργα του, οὔτε νὰ παρακούσῃ εἰς τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως.

  12. 12

    ὦ ἄνδρες, πῶς οὐχ ὑπερισχύει ὁ βασιλεύς, ὅτι οὕτως ἐπάκουστός ἐστι; καὶ ἐσίγησεν.

    Πῶς λοιπόν, ὦ ἄνδρες, δὲν εἶναι ἀνώτερος ὅλων ὁ βασιλεύς, ἀφοῦ τὸν ὑπολογίζουν καὶ τὸν ἀκούουν ἔτσι ὅλοι; Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ σωματοφύλαξ, ἐσιώπησε.

  13. 13

    ῾Ο δὲ τρίτος ὁ εἴπας περὶ τῶν γυναικῶν καὶ τῆς ἀληθείας -οὗτός ἐστι Ζοροβάβελ- ἤρξατο λαλεῖν· ἄνδρες,

    Ὁ δὲ τρίτος σωματοφύλαξ τοῦ Δαρείου, ποὺ ἦτο ὁ Ζοροβάβελ καὶ εἶχεν ἐκφράσει τὴν ἄποψίν του διὰ τὴν δύναμιν τῶν γυναικῶν καὶ τῆς ἀληθείας, ἐπῆρε τὸν λόγον καὶ εἶπεν: Ἐξοχώτατοι!

  14. 14

    οὐ μέγας ὁ βασιλεὺς καὶ πολλοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ ὁ οἶνος ἰσχύει; τίς οὖν ὁ δεσπόζων αὐτῶν ἢ τίς ὁ κυριεύων αὐτῶν; οὐχ αἱ γυναῖκες;

    Δὲν παραδέχεσθε καὶ σεῖς, ὅτι ὁ βασιλεὺς εἶναι μέγας καὶ ἰσχυρὸς καὶ πολλοὶ οἱ ὑπήκοοί του καὶ ὅτι τὸ κρασί ἔχει μεγάλην δύναμιν; Ποῖος ὅμως εἶναι αὐτός, ποὺ τὰ κυβερνᾷ ὅλα αὐτὰ καὶ ποῖος τὰ ἐξουσιάζει; Δὲν εἶναι οἰ γυναῖκες;

  15. 15

    αἱ γυναῖκες ἐγέννησαν τὸν βασιλέα καὶ πάντα τὸν λαόν, ὃς κυριεύει τῆς θαλάσσης καὶ τῆς γῆς·

    Οἱ γυναῖκες ἐγέννησαν τὸν βασιλέα καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐξουσιάζουν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν.

  16. 16

    καὶ ἐξ αὐτῶν ἐγένοντο, καὶ αὗται ἐξέθρεψαν αὐτοὺς τοὺς φυτεύσαντας τοὺς ἀμπελῶνας, ἐξ ὧν ὁ οἶνος γίνεται.

    Ἀπὸ αὐτὰς ἐγεννήθησαν καὶ αὐταὶ ἀνέθρεψαν καὶ ἐμεγάλωσαν αὐτούς, ποὺ ἐφύτευσαν τὰ ἀμπέλια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προέρχεται τὸ κρασί.

  17. 17

    καὶ αὗται ποιοῦσι τὰς στολὰς τῶν ἀνθρώπων, καὶ αὗται ποιοῦσι δόξαν τοῖς ἀνθρώποις, καὶ οὐ δύνανται οἱ ἄνθρωποι χωρὶς τῶν γυναικῶν εἶναι.

    Οἱ γυναῖκες ἐπίσης κατασκευάζουν τὰς στολὰς καὶ ἐνδυμασίας τῶν ἀνδρῶν. Καὶ αὐταὶ φροντίζουν διὰ τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν καὶ λαμπρότητα τῶν ἀνδρῶν. Δὲν ἠμποροῦν δὲ οἱ ἄνδρες νὰ ζήσουν χωρὶς τὰς γυναῖκας.

  18. 18

    ἐὰν δὲ συναγάγωσι χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ πᾶν πρᾶγμα ὡραῖον καὶ ἴδωσι γυναῖκα μίαν καλὴν τῷ εἴδει καὶ τῷ κάλλει,

    Ἐὰν ἐπίσης οἱ ἄνδρες μαζεύσουν χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ κάθε ὡραῖον πρᾶγμα καὶ ἰδοῦν μίαν ἐμφανίσιμον καὶ ὡραίαν γυναῖκα,

  19. 19

    ταῦτα πάντα ἀφέντες, εἰς αὐτὴν ἐκκέχηναν καὶ χάσκοντες τὸ στόμα θεωροῦσιν αὐτήν, καὶ πάντες αὐτὴν αἱρετίζουσι μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον καὶ πᾶν πρᾶγμα ὡραῖον.

    τὰ ἀφήνουν ὅλα αὐτὰ καὶ χαζεύουν βλέποντάς την. Καὶ τὴν παρατηροῦν μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα των. Προτιμοῦν δὲ ὅλοι αὐτὴν τὴν ὡραίαν γυναῖκα μᾶλλον παρὰ τὸ χρυσάφι καὶ τὸ ἀσῆμι καὶ κάθε ὡραῖον πρᾶγμα.

  20. 20

    ἄνθρωπος τὸν ἑαυτοῦ πατέρα ἐγκαταλείπει, ὃς ἐξέθρεψεν αὐτόν, καὶ τὴν ἰδίαν χώραν καὶ πρὸς τὴν ἰδίαν γυναῖκα κολλᾶται

    Κάθε ἄνδρας ἐπίσης ἐγκαταλείπει τὸν πατέρα του, ποὺ τὸν ἀνέθρεψε, καὶ τὴν πατρίδα του, ὅπου ἐμεγάλωσε, καὶ προσκολλᾶται εἰς τὴν γυναῖκα του.

  21. 21

    καὶ μετὰ τῆς γυναικὸς ἀφίησι τὴν ψυχὴν καὶ οὔτε τὸν πατέρα μέμνηται οὔτε τὴν μητέρα οὔτε τὴν χώραν.

    Διὰ τὴν γυναῖκα του δὲ καὶ πρὸς χάριν της θυσιάζει καὶ τὴν ζωήν του καὶ δὲν θυμᾶται πλέον οὔτε τὸν πατέρα του, οὔτε τὴν μητέρα του, οὔτε τὴν πατρίδα του.

  22. 22

    καὶ ἐντεῦθεν δεῖ ὑμᾶς γνῶναι ὅτι αἱ γυναῖκες κυριεύουσιν ὑμῶν· οὐχὶ πονεῖτε καὶ μοχθεῖτε, καὶ πάντα ταῖς γυναιξὶ δίδοτε καὶ φέρετε;

    Καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἐπίσης πρέπει νὰ καταλάβετε ὅτι σᾶς ἐξουσιάζουν οἱ γυναῖκες: Δὲν κοπιάζετε καὶ δὲν μοχθεῖτε σεῖς καὶ εἰς τὸ τέλος τὰ δίνετε καὶ τὰ προσφέρετε ὅλα, ὅσα ἀποκτήσετε, εἰς τὰς γυναῖκας;

  23. 23

    καὶ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν ρομφαίαν αὐτοῦ καὶ ἐκπορεύεται ἐξοδεύειν καὶ λῃστεύειν καὶ κλέπτειν καὶ εἰς τὴν θάλασσαν πλεῖν καὶ ποταμούς·

    Παίρνει ἐπίσης διὰ τὴν γυναῖκα ὁ ἄνδρας τὴν ρομφαίαν του καὶ βγαίνει καὶ γυρίζει ἔξω εἰς τοὺς δρόμους καὶ λῃστεύει καὶ κλέβει καὶ διαπλέει τὴν θάλασσαν καὶ τοὺς ποταμούς.

  24. 24

    καὶ τὸν λέοντα θεωρεῖ καὶ ἐν σκότει βαδίζει, καὶ ὅταν κλέψῃ καὶ ἁρπάσῃ καὶ λωποδυτήσῃ, τῇ ἐρωμένῃ ἀποφέρει.

    Καὶ ἠμπορεῖ νὰ συναντήσὴ εἰς τὸν δρόμον του καὶ λεοντάρι, βαδίζει δὲ καὶ εἰς τὸ σκοτάδι. Καὶ ὅταν κλέψῃ καὶ ἀρπάξῃ καὶ γίνῃ λωποδύτης, προσφέρει ὅλα, ὅσα ἔκλεψεν, εἰς τὴν ἀγαπημένην του.

  25. 25

    καὶ πλεῖον ἀγαπᾷ ἄνθρωπος τὴν ἰδίαν γυναῖκα μᾶλλον ἢ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα·

    Καὶ γενικῶς πλέον ὁ ἄνδρας ἀγαπᾷ περισσότερον τὴν γυναῖκα του ἀπὸ ὅ,τι τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του.

  26. 26

    καὶ πολλοὶ ἀπενοήθησαν· ταῖς ἰδίαις διανοίαις διὰ τὰς γυναῖκας καὶ δοῦλοι ἐγένοντο δι᾿ αὐτάς,

    Πολλοὶ δὲ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐτρελλάθηκαν καὶ ἔχασαν τὰ λογικά των λόγῳ τῶν γυναικῶν καὶ ἔγιναν δοῦλοι ἐξ αἰτίας των.

  27. 27

    καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἐσφάλησαν καὶ ἡμάρτοσαν διὰ τὰς γυναῖκας.

    Πολλοὶ ἐπίσης ἐχάθηκαν καὶ ἔκαμαν μεγάλα σφάλματα καὶ ἁμαρτήματα χάριν τῶν γυναικῶν.

  28. 28

    καὶ νῦν οὐ πιστεύετέ μοι; οὐχὶ μέγας ὁ βασιλεὺς τῇ ἐξουσίᾳ αὐτοῦ; οὐχὶ πᾶσαι αἱ χῶραι εὐλαβοῦνται ἅψασθαι αὐτοῦ;

    Δὲν μὲ πιστεύετε ἄραγε ἀκόμη; Σᾶς λέγω λοιπὸν καὶ τὸ ἑξῆς: Δὲν παραδέχονται ὅλοι ὅτι ὁ βασιλεύς μὲ τὴν ἐξουσίαν του εἶναι μέγας; Καὶ δὲν φοβοῦνται ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν χωρῶν του ἀκόμη καὶ να τὸν ἐγγίσουν;

  29. 29

    ἐθεώρουν αὐτὸν καὶ ᾿Απάμην τὴν θυγατέρα Βαρτάκου τοῦ θαυμαστοῦ, τὴν παλλακὴν τοῦ βασιλέως, καθημένην ἐν δεξιᾷ τοῦ βασιλέως

    Παρὰ ταῦτα ὅμως εἶδα κάποτε ἐγὼ τὸν ἴδιον τὸν βασιλέα καὶ τὴν Ἀπάμην, τὴν κόρην τοῦ περιφήμου Βαρτάκου καὶ παλλακὴν τοῦ βασιλέως, να κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ βασιλέως.

  30. 30

    καὶ ἀφαιροῦσαν τὸ διάδημα ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τοῦ βασιλέως καὶ ἐπιτιθοῦσαν ἑαυτῇ καὶ ἐρράπιζε τὸν βασιλέα τῇ ἀριστερᾷ·

    Τὴν εἶδα να βγάζῃ τὸ στέμμα ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ βασιλέως καὶ να τὸ βάζῃ εἰς τὸ κεφάλι της μὲ τὸ δεξιόν της χέρι, ἐνῷ μὲ τὸ ἀριστερὸν ἐχαστούκιζε τὸν βασιλέα.

  31. 31

    καὶ πρὸς τούτοις ὁ βασιλεὺς χάσκων τὸ στόμα ἐθεώρει αὐτήν. καὶ ἐὰν προσγελάσῃ αὐτῷ, γελᾷ· ἐὰν δὲ πικρανθῇ ἐπ᾿ αὐτόν, κολακεύει αὐτήν, ὅπως διαλλαγῇ αὐτῷ.

    Καὶ παρὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἔχασκε καὶ τὴν ἔβλεπε μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα του. Ὅταν δὲ τοῦ ἐγελοῦσεν ἐκείνη, ἐγελοῦσε καὶ ὁ βασιλεύς. Ἀντιθέτως, ὅταν ἦταν θυμωμένη ἐναντίον του, τὴν ἐκολάκευε, διὰ να συμφιλιωθῇ μαζί του.

  32. 32

    ὦ ἄνδρες, πῶς οὐχὶ ἰσχυραὶ αἱ γυναῖκες, ὅτι οὕτως πράσσουσι;

    Πῶς λοιπόν, ὦ ἄνδρες, δὲν ἔχουν μεγάλην δύναμην οἱ γυναῖκες, ἐφ’ ὅσον κάμνουν τέτοια πράγματα;

  33. 33

    καὶ τότε ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες ἔβλεπον εἷς τὸν ἕτερον. καὶ ἤρξατο λαλεῖν περὶ τῆς ἀληθείας.

    Ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες, ἔβλεπαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Καὶ ὁ Ζοροβάβελ ἄρχισε να ὁμιλῇ ἐν συνεχείᾳ διὰ τὴν ἀλήθειαν.

  34. 34

    ἄνδρες, οὐχὶ ἰσχυραὶ αἱ γυναῖκες; μεγάλη ἡ γῆ καὶ ὑψηλὸς ὁ οὐρανὸς καὶ ταχὺς τῷ δρόμῳ ὁ ἥλιος, ὅτι στρέφεται ἐν τῷ κύκλῳ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάλιν ἀποτρέχει εἰς τὸν ἑαυτοῦ τόπον ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ.

    Δὲν εἴπαμεν, ὦ ἄνδρες, ὅτι εἶναι δυνατὲς οἱ γυναῖκες; Καὶ δὲν εἶναι ἐπίσης μεγάλη ἡ γῆ καὶ ὑψηλὸς ὁ οὐρανὸς καὶ ταχὺς εἰς τὴν πορείαν του ὁ ἥλιος, ἀφοῦ στρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπιστρέφει καὶ πάλιν εἰς τὴν θέσιν, ἀπὸ ὅπου ἐξεκίνησε, μέσα εἰς μίαν ἡμέραν;

  35. 35

    οὐχὶ μέγας ὃς ταῦτα ποιεῖ; καὶ ἡ ἀλήθεια μεγάλη καὶ ἰσχυροτέρα παρὰ πάντα.

    Δὲν εἶναι ὅμως μέγας καὶ ἰσχυρὸς καὶ αὐτός, ποὺ τὰ κάμνει ὅλα αὐτά; Ἡ ἀλήθεια λοιπόν, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Κύριον, εἶναι μεγάλη καὶ ἀνωτέρα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα.

  36. 36

    πᾶσα ἡ γῆ τὴν ἀλήθειαν καλεῖ, καὶ ὁ οὐρανὸς αὐτὴν εὐλογεῖ, καὶ πάντα τὰ ἔργα σείεται καὶ τρέμει, καὶ οὐκ ἔστι μετ᾿ αὐτῆς ἄδικον οὐδέν.

    Ὅλη ἡ γῆ τὴν ἀλήθειαν προσκαλεῖ καὶ ὁ οὐρανὸς τὴν ἀλήθειαν ἐπαινεῖ. Ὅλα δὲ τὰ ἔργα τῆς γῆς συγκλονίζονται καὶ τρέμουν ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ καμμία ἀδικία δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτήν.

  37. 37

    ἄδικος ὁ οἶνος, ἄδικος ὁ βασιλεύς, ἄδικοι αἱ γυναῖκες, ἄδικοι πάντες οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄδικα πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν τὰ τοιαῦτα· καὶ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς ἀλήθεια, καὶ ἐν τῇ ἀδικίᾳ αὐτῶν ἀπολοῦνται.

    Τὸ κρασὶ ἀδικεῖ τὸν μέθυσον. Ὁ βασιλεὺς ἀδικεῖ τοὺς ὑπηκόους του. Οἱ γυναῖκες ἀδικοῦν τοὺς ἄνδρας. Ὅλοι γενικῶς οἱ ἄνθρωποι παρουσιάζονται κάποτε ἄδικοι καὶ ὅλα τὰ ἔργα, ποὺ κάμνουν τότε, εἶναι ἄδικα. Δὲν ἔχουν εἰς τὴν ζωήν των τὴν ἀλήθειαν καὶ δι’ αὐτὸ ἀργὰ ἢ γρήγορα καταστρέφονται μὲ τὴν ἀδικίαν των.

  38. 38

    ἡ δὲ ἀλήθεια μένει καὶ ἰσχύει εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ζῇ καὶ κρατεῖ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

    Ἡ ἀλήθεια ὅμως παραμένει καὶ ἰσχύει αἰωνίως. Ζῇ καὶ ἐπικρατεῖ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

  39. 39

    καὶ οὐκ ἔστι παρ᾿ αὐτὴν λαμβάνειν πρόσωπα, οὐδὲ διάφορα, ἀλλὰ τὰ δίκαια ποιεῖ ἀπὸ πάντων τῶν ἀδίκων καὶ πονηρῶν· καὶ πάντες εὐδοκοῦσι τοῖς ἔργοις αὐτῆς, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τῇ κρίσει αὐτῆς οὐδὲν ἄδικον.

    Ἡ δὲ ἀλήθεια δὲν προσωποληπτεῖ, οὔτε κάμνει διακρίσεις προσώπων λόγῳ οἰκονομικῆς διαφορᾶς, ἀλλὰ φέρεται μὲ δικαιοσύνην πρὸς ὅλους καὶ δὲν ἔχει σχέσιν μὲ ἄδικα καὶ πονηρὰ πρόσωπα καὶ πράγματα. Ὅλοι δὲ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ σκέπτονται ὀρθά, ἐγκρίνουν τὰ ἔργα τῆς ἀληθείας καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς τὰς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις τῆς καμμία ἀδικία.

  40. 40

    καὶ αὐτῇ ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ βασίλειον καὶ ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλειότης τῶν πάντων αἰώνων. εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας.

    Εἰς τὴν ἀλήθειαν λοιπὸν ἀνήκει ἡ δύναμις, ἡ βασιλεία καὶ κυριότης, ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλειότης ὅλων τῶν αἰώνων. Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας!

  41. 41

    καὶ ἐσιώπησε τοῦ λαλεῖν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς τότε ἐφώνησε, καὶ τότε εἶπον· μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει.

    Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ζοροβάβελ, διέκοψε, τὴν ὁμιλίαν του. Τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ, ἐφώναξαν ἀμέσως καὶ εἶπαν: Εἶναι μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει ἀπὸ ὅλα.

  42. 42

    Τότε ὁ βασιλεὺς εἶπεν αὐτῷ· αἴτησαι ὃ θέλεις πλείω τῶν γεγραμμένων, καὶ δώσομέν σοι ὃν τρόπον εὑρέθης σοφώτερος, καὶ ἐχόμενός μου καθήσῃ, καὶ συγγενής μου κληθήσῃ.

    Εἶπε δὲ ἐν συνεχείᾳ ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ζοροβάβελ: Ζήτησε ὅ,τι θέλεις ἐπὶ πλέον ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὴν συμφωνίαν, ποὺ ἐκάματε οἱ τρεῖς σας, καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσωμεν, ἐφ’ ὅσον ἀπεδείχθης σοφώτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Καὶ θὰ κάθεσαι εἰς τὸ ἑξῆς τιμητικῶς δίπλα μου καὶ θὰ ὀνομασθῇς συγγενής μου.

  43. 43

    τότε εἶπε τῷ βασιλεῖ· μνήσθητι τὴν εὐχήν, ἣν ηὔξω, οἰκοδομῆσαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ τὸ βασίλειόν σου παρέλαβες,

    Καὶ ὁ Ζοροβάβελ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα: Θυμήσου τὸ τάμα ποὺ ἔκαμες, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀνέλαβες τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν. Εἶπες τότε ὅτι θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὴν Ἱερουσαλήμ.

  44. 44

    καὶ πάντα τὰ σκεύη τὰ ληφθέντα ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐκπέμψαι, ἃ ἐχώρισε Κῦρος, ὅτε ηὔξατο ἐκκόψαι Βαβυλῶνα, καὶ ηὔξατο ἐξαποστεῖλαι ἐκεῖ.

    Ὑπεσχέθης ἐπίσης ὅτι θὰ ἐπιστρέψῃς ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ εἶχαν ληφθῇ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὰ ὁποῖα μάλιστα εἶχε ξεχωρίσει ὁ Κῦρος, ὅταν ἔκαμε τάμα καὶ ὑπεσχέθη ὅτι, ἐὰν ἐκυρίευε τὴν Βαβυλῶνα, θὰ τὰ ἔστελλε πίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

  45. 45

    καὶ σὺ ηὔξω οἰκοδομῆσαι τὸν ναόν, ὃν ἐνεπύρισαν οἱ ᾿Ιδουμαῖοι, ὅτε ἠρημώθη ἡ ᾿Ιουδαία ὑπὸ τῶν Χαλδαίων.

    Ἔταξες ἐπὶ πλέον, ὅτι θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὸν Ναὸν τοῦ Σολομῶντος, τὸν ὁποῖον ἐπυρπόλησαν οἱ Ἰδουμαῖοι, ὅταν ἐκυριεύθη καὶ ἐρημώθη ἡ Ἰουδαία ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους.

  46. 46

    καὶ νῦν τοῦτό ἐστιν, ὅ σε ἀξιῶ, κύριε βασιλεῦ, καὶ ὃ αἰτοῦμαί σε, καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ μεγαλωσύνη ἡ παρὰ σοῦ· δέομαι οὖν ἵνα ποιήσῃς τὴν εὐχήν, ἣν ηὔξω τῷ βασιλεῖ τοῦ οὐρανοῦ ποιῆσαι ἐκ στόματός σου.

    Τώρα λοιπὸν αὐτὸ εἶναι, ποὺ θέλω ἀπὸ σέ, κύριέ μου βασιλεῦ, καὶ διὰ τὸ ὁποῖον σὲ παρακαλῶ. Καὶ αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ μεγάλη χειρονομία σου καὶ ἡ σπουδαία ἐνέργειά σου. Σὲ ἱκετεύω λοιπὸν νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ τάμα, ποὺ μὲ τὸ ἴδιο τὸ στόμα σου ὑπεσχέθης πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ Κύριον, αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ εἶπες ὅτι θὰ κάμῃς.

  47. 47

    τότε ἀναστὰς Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς κατεφίλησεν αὐτὸν καὶ ἔγραψεν αὐτῷ τὰς ἐπιστολὰς πρὸς πάντας τοὺς οἰκονόμους καὶ τοπάρχας καὶ στρατηγοὺς καὶ σατράπας, ἵνα προπέμψωσιν αὐτὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ πάντας ἀναβαίνοντας οἰκοδομῆσαι τὴν ῾Ιερουσαλήμ.

    Ἐσηκώθη τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος καὶ τὸν ἐφίλησε μὲ συγκίνησιν καὶ ἔγραψε δι’ αὐτὸν καὶ τοῦ ἔδωσε σχετικὰς ἐπιστολὰς πρὸς ὅλους τοὺς διαχειριστὰς τῶν φόρων, τοὺς περιφερειακοὺς διοικητάς, τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς σατράπας, διὰ νὰ κατευοδώσουν καὶ αὐτὸν καὶ ὅλους, ὅσοι θὰ ἦσαν μαζί του καὶ θὰ ἀνέβαιναν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ τὴν ἀνοικοδομήσουν.

  48. 48

    καὶ πᾶσι τοῖς τοπάρχαις ἐν κοίλῃ Συρίᾳ καὶ Φοινίκῃ καὶ τοῖς ἐν τῷ Λιβάνῳ ἔγραψεν ἐπιστολὰς μεταφέρειν ξύλα κέδρινα ἀπὸ τοῦ Λιβάνου εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ὅπως οἰκοδομήσωσι μετ᾿ αὐτοῦ τὴν πόλιν.

    Συγχρόνως ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς ἐπιστολὰς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς περιφερειακοὺς διοικητάς, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, καθὼς καὶ εἰς ὅσους ἦσαν εἰς τὸν Λίβανον, καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μεταφέρουν ἀπὸ τὸν Λίβανον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ξύλα κέδρινα καὶ νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸν Ζοροβάβελ διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς πόλεως.

  49. 49

    καὶ ἔγραψε πᾶσι τοῖς ᾿Ιουδαίοις τοῖς ἀναβαίνουσιν ἀπὸ τῆς βασιλείας εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, πάντα δυνατὸν καὶ τοπάρχην καὶ σατράπην καὶ οἰκονόμον μὴ ἀπελεύσεσθαι ἐπὶ τὰς θύρας αὐτῶν,

    Ἔγραψεν ἐπίσης καὶ εἰδικὴν ἐπιστολὴν διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ θὰ ἀνέβαιναν ἀπὸ τὸ κράτος του εἰς τὴν Ἰουδαίαν, μὲ τὴν ὁποίαν διεκήρυσσε καὶ διησφάλιζε τὴν ἐλευθερίαν των καὶ ἀπηγόρευεν εἰς κάθε ἄρχοντα καὶ περιφερειακὸν διοικητὴν καὶ διαχειριστὴν τῶν φόρων νὰ πλησιάσῃ εἰς τὴν θύραν τῶν Ἰουδαίων αὐτῶν.

  50. 50

    καὶ πᾶσαν τὴν χώραν, ἣν κρατοῦσιν, ἀφορολόγητον αὐτοῖς ὑπάρχειν, καὶ ἵνα οἱ ᾿Ιδουμαῖοι ἀφίωσι τὰς κώμας, ἃς διακρατοῦσι τῶν ᾿Ιουδαίων,

    Ὥριζεν ἐπίσης νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ κάθε φόρον ἡ χώρα, τὴν ὁποίαν κατέχουν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ νὰ παραδώσουν οἱ Ἰδουμαῖοι εἰς τοὺς Ἰουδαίους τὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν ἁρπάξει ἀπὸ αὐτούς.

  51. 51

    καὶ εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ ἱεροῦ δοθῆναι κατ᾿ ἐνιαυτὸν τάλαντα εἴκοσι μέχρι τοῦ οἰκοδομηθῆναι,

    Διέταξεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος νὰ δίδωνται κάθε χρόνον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦτῶν Ἱεροσολύμων, ἕως ὅτου τελειώσῃ ἡ ἀνοικοδόμησις, εἴκοσι τάλαντα, ἕνα σεβαστὸν δηλαδὴ χρηματικὸν ποσόν.

  52. 52

    καὶ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ὁλοκαυτώματα καρποῦσθαι καθ᾿ ἡμέραν, καθὰ ἔχουσιν ἐντολὴν ἑπτακαίδεκα προσφέρειν, ἄλλα τάλαντα, δέκα κατ᾿ ἐνιαυτόν,

    Ἐπὶ πλέον ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ δὶδωνται κάθε χρόνον δέκα ἀκόμη τάλαντα εἰδικῶς διὰ τὴν προσφορὰν τῶν δεκαεπτᾶ θυσιῶν ὁλοκαυτώματος, ποὺ συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τῶν Ἰουδαίων ἔπρεπε νὰ προσφέρωνται κάθε ἡμέραν εἰς τὸν Ναόν.

  53. 53

    καὶ πᾶσι τοῖς προσβαίνουσιν ἀπὸ τῆς Βαβυλωνίας κτίσαι τὴν πόλιν, ὑπάρχειν τὴν ἐλευθερίαν, αὐτοῖς τε καὶ τοῖς ἐκγόνοις αὐτῶν, καὶ πᾶσι τοῖς ἱερεῦσι τοῖς προσβαίνουσιν.

    Ὥριζεν ἐπίσης ὅτι ὅλοι, ὅσοι θὰ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, μὲ σκοπὸν νὰ κτίσουν τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ ἦσαν ἐλεύθεροι καὶ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἀπόγονοί των, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ θὰ ἐπήγαιναν μαζί των εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

  54. 54

    ἔγραψε δὲ καὶ τὴν χορηγίαν καὶ τὴν ἱερατικὴν στολήν, ἐν τίνι λατρεύουσιν ἐν αὐτῇ.

    Καθώρισε γραπτῶς ἐπὶ πλέον καὶ τὴν χρηματικὴν ἀμοιβὴν τῶν ἱερέων. Ἐκάλυψεν ἐπίσης τὰ ἔξοδα διὰ τὴν ἱερατικὴν στολήν των, μὲ τὴν ὁποῖαν ἔπρεπε νὰ ἐνδύωνται κατὰ τὴν λατρείαν.

  55. 55

    καὶ τοῖς Λευίταις ἔγραψε δοῦναι τὴν χορηγίαν ἕως τῆς ἡμέρας, ἧς ἐπιτελεσθῇ ὁ οἶκος καὶ ῾Ιερουσαλὴμ οἰκοδομηθῆναι,

    Διέταξεν ἐπίσης νὰ δίδεται χρηματικὴ ἀμοιβὴ καὶ εἰς τοὺς Λευΐτας, μέχρις ὅτου ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνοικοδόμησις τὸν Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων.

  56. 56

    καὶ πᾶσι τοῖς φρουροῦσι τὴν πόλιν ἔγραψε δοῦναι αὐτοῖς κλήρους καὶ ὀψώνια.

    Διέταξεν ἀκόμη νὰ δοθοῦν ἀγροτεμάχια κληρονομικὰ καὶ χρηματικοὶ μισθοὶ εἰς ὅλους τοὺς φρουροὺς τῆς πόλεως.

  57. 57

    καὶ ἐξαπέστειλε πάντα τὰ σκεύη, ἃ ἐχώρισε Κῦρος ἀπὸ Βαβυλῶνος· καὶ πάντα, ὅσα εἶπε Κῦρος ποιῆσαι, καὶ αὐτὸς ἐπέταξε ποιῆσαι καὶ ἐξαποστεῖλαι εἰς ῾Ιερουσαλήμ.

    Ἔστειλε δὲ πίσω εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα εἶχε ξεχωρίσει ὁ Κῦρος ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα μὲ σκοπὸν νὰ ἐπιστραφοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὅλα, ὅσα ἀπεφάσισε να κάμῃ ὁ Κῦρος, τὰ ἐνέκρινε καὶ αὐτὸς καὶ διέταξε νὰ γίνουν καὶ νὰ σταλοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη.

  58. 58

    Καὶ ὅτε ἐξῆλθεν ὁ νεανίσκος, ἄρας τὸ πρόσωπον εἰς τὸν οὐρανὸν ἐναντίον ῾Ιερουσαλὴμ εὐλόγησε τῷ βασιλεῖ τοῦ οὐρανοῦ λέγων·

    Ὅταν δὲ ὁ νεαρὸς σωματοφύλαξ Ζοροβάβελ ἐπῆρεν αὐτὸ ποὺ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα, ἐσήκωσε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν οὐρανὸν μὲ τὸ μέτωπον πρὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐδοξολόγησε τὸν Βασιλέα καὶ Κύριον τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν:

  59. 59

    παρὰ σοῦ νίκη, καὶ παρὰ σοῦ ἡ σοφία, καὶ σὴ ἡ δόξα καὶ ἐγὼ σὸς οἰκέτης.

    Ἀπὸ Σέ, Κύριε, πρόηλθε ἡ νίκη καὶ ἀπὸ Σὲ ἐπήγασεν ἡ σοφία, μὲ τὴν ὁποίαν ὡμίλησα. Εἰς Σὲ λοιπὸν ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἐγὼ εἶμαι δοῦλος ἰδικός Σου.

  60. 60

    εὐλογητὸς εἶ, ὃς ἔδωκάς μοι σοφίαν, καὶ σοὶ ὁμολογῶ, δέσποτα τῶν πατέρων.

    Ἂς εἶσαι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος Σύ, ποὺ μοῦ ἐχάρισες τὴν σοφίαν. Σὲ εὐχαριστῶ καὶ δοξολογῶ καὶ μεγαλύνω τὸ Ὄνομά Σου, Κύριε καὶ Δέσποτα τῶν πατέρων μας.

  61. 61

    καὶ ἔλαβε τὰς ἐπιστολὰς καὶ ἐξῆλθε καὶ ἦλθεν εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἀπήγγειλε τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ πᾶσι.

    Ἐπῆρε κατόπιν τὰ βασιλικὰ ἔγγραφα, ποὺ τοῦ ἔδωσεν ὁ Δαρεῖος, καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀνεκοίνωσε τὰ καθέκαστα εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφούς του Ἰουδαίους.

  62. 62

    καὶ εὐλόγησαν τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὐτῶν, ὅτι ἔδωκεν αὐτοῖς ἄνεσιν καὶ ἄφεσιν

    Μόλις δὲ τὰ ἄκουσαν αὐτὰ ἐκεῖνοι, ἐδοξολόγησαν τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, διότι τοὺς ἐχάρισε πλέον ἄνεσιν ἀπὸ τὴν θλῖψιν καὶ ἐλευθερίαν ἀπὸ τὴν σκλαβιάν.

  63. 63

    ἀναβῆναι καὶ οἰκοδομῆσαι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τὸ ἱερόν, οὗ ὠνομάσθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτῷ. καὶ ἐκωθωνίζοντο μετὰ μουσικῶν καὶ χαρᾶς ἡμέρας ἑπτά.

    Τὸν ἐδοξολόγησαν, διότι ἠμποροῦσαν ἤδη νὰ ἀνέβουν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ ἐνοικοδομήσουν τὴν πόλιν καὶ τὸν Ναόν, τὸν ἀφιερωμένον πρὸς τιμὴν τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν λατρείαν Του. Καὶ ἔπιναν καὶ διεσκέδαζαν μὲ μουσικοὺς καὶ εὐφραίνοντο ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.