ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ – “121. ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΒΑΡΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ”
30 Μαρτίου 2020 · ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

“ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ”
Δόξα σοι ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, Κύριε, δόξα σοι.
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (γ΄).
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου.
Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ Ὄνομά Σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου· γενηθήτω τὸ θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.
Κύριε ἐλέησον (ιβ΄).
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν τῷ βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ. Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ. Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν αὐτῷ, Χριστῷ τῷ βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν.
“121. ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΕΙ Η ΨΥΧΗ ΑΠΟ ΒΑΡΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ.”
ΨΑΛΜΟΣ 101ος
Κύριε, ἁμάρτησα βαριὰ κι ἔχω ἔντονη κατάθλιψη στὴν ψυχή μου. Σὲ παρακαλῶ, λοιπόν, ἄκουσε τὴν προσευχή μου κι ἔλα γρήγορα κοντά μου γιὰ νὰ μὲ βοηθήσεις. Σὲ παρακαλῶ μὴ μὲ ἀγνοήσεις καὶ μὴ γυρίσεις ἀλλοῦ τὸ πρόσωπό Σου ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου.
Νομίζω ὅτι περνᾶ ὁ καιρὸς τῆς ζωῆς μου ἄσκοπα, χωρὶς νὰ προσφέρω κάποια βοήθεια στὸν ἑαυτό μου. Νιώθω μιὰ ἔντονη ἐξάντληση νὰ κυριεύει τὸ σῶμα μου καὶ κάποια ἀδυναμία νὰ διαχέεται στὴν ὕπαρξή μου. Δὲν μπορῶ νὰ σταθῶ στὰ πόδια μου. Νιώθω παγωμένη τὴν καρδιά μου. Στέρεψαν τὰ δάκρυά μου. Ἡ ἀκεφιὰ μοῦ φέρνει ἀνορεξία. Ἔγινα πετσὶ καὶ κόκκαλο. Κόλλησε τὸ δέρμα πάνω μου.
Μὲ βασανίζει ἡ μοναξιά. Δὲ θέλω νὰ βλέπω ἀνθρώπους. Ἀπομονώθηκα σὰν τὸν πελαργὸ στὸν κάμπο. Νιώθω νὰ φωνάζω στὶς ἐρημιὲς σὰν τὸ νυχτοποῦλι. Τὶς νύχτες δὲν κοιμᾶμαι. Ζῶ σὰν τὸ σπουργίτι ποὺ ξέμεινε μόνο του πάνω στὶς σκεπές.
Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μὲ στηρίξει. Ὅλοι στρέφονται ἐναντίον μου ἐπιρρίπτοντας σὲ μένα ὅλες τὶς εὐθύνες γιὰ τὴν κατάστασή μου, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου. Μὲ δάκρυα πίνω τὸ νερὸ καὶ μὲ στεναγμοὺς τρώω τὸ ψωμί. Βοήθησέ με, Κύριε. Τί πρέπει νὰ κάνω, γιὰ νὰ λυτρωθῶ ἀπὸ τὶς θλίψεις μου καὶ τίς ἁμαρτίες μου; Κυλοῦν τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μου καὶ χάνονται σὰν τὴ σκιὰ στὴ δύση τοῦ ἡλίου, χωρίς νὰ προσφέρω τίποτε.
Ὅμως Ἐσὺ Κύριε, μένεις στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων· κι ὅταν οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται στὸ ἅγιο Ὄνομά Σου, πάντοτε τοὺς βοηθᾶς.
Ἔλα, λοιπόν, γρήγορα κοντά μου. Σπλαχνίσου καὶ ἐμένα. Μὴν μὲ ἀφήνεις ἄλλο νὰ ταλαιπωροῦμαι ἀπὸ τὶς θλίψεις τῶν ἁμαρτιῶν μου. Ἀκόμη κι ἂν λίγα ψίχουλα παρηγοριᾶς μοῦ προσφέρεις, θὰ εἶναι βάλσαμο γιὰ τὴν ψυχή μου.
Μόνο ἡ δική Σου παρουσία, Κύριε, θὰ φέρει γαλήνη στὴν ψυχή μου ἐκδιώκοντας τὴν κατάθλιψη ποὺ τὴ βασανίζει.
Μόνον Ἐσὺ θὰ μπορέσεις νὰ μὲ ἐπαναφέρεις στὴν παλιὰ καλή μου ψυχολογικὴ κατάσταση καὶ νὰ γαληνέψεις τὴν ψυχή μου. Ταπεινώνομαι, Κύριε, ἐνώπιόν Σου καὶ μετανοῶ γιὰ τὶς βαριὲς ἁμαρτίες, ποὺ διέπραξα.
Ἔλα, Κύριε. Σκύψε ἀπὸ τὰ ἅγια ὕψη τοῦ οὐρανοῦ καὶ κοίταξέ με μὲ βλέμμα στοργικό. Ἄκουσε τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδιᾶς μου. Σπάσε τὶς ἁλυσίδες τῆς θλίψεως ποὺ δεσμεύουν τὴν ψυχή μου· καὶ ἐλεύθερη πλέον θὰ ὑμνεῖ καὶ θὰ δοξολογεῖ παντοῦ τὸ ἅγιο Ὄνομά Σου.
Κύριε, μὲ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου βοήθησέ με νὰ ζήσω τὰ ὑπόλοιπα χρόνια της ζωῆς μου μὲ μετάνοια γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου καὶ ὄχι μέσα στὶς θλίψεις, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη Σου ἀποδέχεται καὶ συγχωρεῖ κάθε ἁμαρτωλὸ ποὺ προσέρχεται καὶ ζητᾶ μὲ συντριβὴ καὶ ταπείνωση τὸ ἔλεός Σου.
Παράτεινε Κύριε, τὰ χρόνια της ζωῆς μου γιὰ νὰ κλάψω, νὰ πενθήσω καὶ νὰ μετανοήσω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Ἄλλαξέ με, Κύριε, καὶ κάνε με καινούργιο ἄνθρωπο.
Ἐξάλλου ἔργο τῶν παντοδυνάμων χεριῶν Σου εἶναι ὅλη ἡ δημιουργία τὴν ὁποία Ἐσὺ, ὁ αἰώνιος Θεός, θὰ τὴν ἀλλάξεις καὶ θὰ τὴν ἀνακαινίσεις, ὅταν μέσα στὸν χρόνο θὰ ἔχει φθαρεῖ καὶ θὰ ἔχει παλιώσει.
Κύριε καὶ αἰώνιε Θεέ, μόνο κάτω ἀπὸ τὴ δική Σου παντοδύναμη προστασία θὰ βρεῖ ἡ ψυχή μου ἀνάπαυση. Γιατὶ μόνον Ἐσὺ μπορεῖς νὰ συγχωρεῖς τὶς ἁμαρτίες μου καὶ νὰ γαληνεύεις τὴν ψυχή μου, ὥστε νὰ Σὲ ὑμνῶ καὶ νὰ Σὲ Δοξάζω. Ἀμήν.
Προσευχή Ν0 121 από το Βιβλίο του Αρχ. Νικηφόρου Κοντογιάννη ¨ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ” .
Τὸ βιβλίο δὲν εἶναι μιὰ μεταφραστικὴ προσέγγιση τῶν ψαλμῶν, οὔτε ἑρμηνευτική.
Εἶναι προσευχὲς ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸ Ψαλτῆρι, γιὰ νὰ ἀγγίζουν τὶς σύγχρονες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων.
Πριν από κάθε προσευχή θα πρέπει να συνηθίσουμε να διαβάζουμε την ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Άριστο είναι να μελετούμε και τον ΨΑΛΜΟ που έδωσε την αφορμή να συνταχθεί η αντίστοιχη προσευχή.
Φωτογραφίες


