Υποδείγματα πίστεως, Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μτθ. 8,5-13)- π.Νικηφόρος Κοντογιάννης
28 Ιουνίου 2026 · ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
Βίντεο
ΚΥΡΙΑΚΗ
“Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ “
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Υποδείγματα πίστεως”
Κυριακή, 28 Ιουνίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΑΘΑΙΟΥ , Ματθ.8, 5-13 (Εκατόνταρχου)
Υποδείγματα πίστεως.
Έχετε ακούσει αυτό που λέει ο λαός, ότι: «Εσύ άνθρωπέ μου κάνεις, κουράζεσαι, κουράζεσαι, κουράζεσαι και μοιάζεις με την αγελάδα, που την αρμέγει κάποιος και μόλις έρχεται ο τσομπάνος, ο γαλατάς να πάρει τον κουβά, κάνει μία με το πόδι και χύνει όλο το γάλα κάτω».
Αυτό λέει σήμερα η Περικοπή. Κουραζόμαστε, αγωνιζόμαστε, κάνουμε μετάνοιες, κάνουμε προσευχές, κάνουμε χίλια δυο, στο τέλος έρχεται ο Κύριος και δε μας επαινεί. Όχι ότι όλα αυτά είναι άχρηστα, όχι, γιατί κακώς γίνονται.
Ποιον επαινεί σήμερα; Τον Εκατόνταρχο. Τι ήταν ο Εκατόνταρχος; Σκληρός, στρατιωτικός του Ρωμαϊκού στρατού. Όφειλε να είναι δυναμικός, ηρωικός, αυστηρός, επιβλητικός. Κι όμως, αυτουνού την πίστη επαίνεσε ο Κύριος. Τι έγινε;
Και ξέρετε έχουμε και άλλες περιπτώσεις. Ποιον επαινεί ο Κύριος; Τον λεπρό που επέστρεψε και είπε: «Ευχαριστώ». Τον Σαμαρείτη, τον καλό Σαμαρείτη. Τον Εκατόνταρχο και τον ληστή του Σταυρού, τον ληστή να πούμε περισσότερο του Σταυρού. Την Χαναναία. Τι ήταν αυτοί; Ειδωλολάτρες, άσχετοι, δεν ήταν Ιουδαίοι. « Ούτε στο Ισραήλ δε βρήκα τέτοια πίστη». Στη Ναζαρέτ ο καημένος τόλμησε να πάει, που ήταν ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε και εκεί Τον κυνήγησαν, δεν Τον δέχτηκαν. « Ούτε εκεί, λέει, δεν βρήκα τέτοια πίστη ».
Γιατί βρε παιδί μου; Τι κάνει ο Εκατόνταρχος; «Κύριε», λέει. Προσέξτε τι εκπληκτικό κάνει! «Εγώ έχω στρατιώτες, έχω τόσους ανθρώπους και λέω στον καθέναν: “Έλα”, και έρχεται. “Φύγε”, και φεύγει. Κάνε κι Εσύ το ίδιο». Τι να κάνει ο Κύριος, είχε στρατιώτες; «Στείλε, λέει, τον Λόγο Σου, στείλε. Πες Λόγο».
Πι! Φοβερό! «Πες Λόγο». Ποιος μίλησε τόσο προφητικά για τον Λόγο του Θεού, για τη δύναμη του Λόγου του Θεού; Κανένας. Και πως είναι δυνατόν αυτός ο ειδωλολάτρης, ο άπιστος θα λέγαμε, να κάνει τέτοια μεγάλη θεολογία; Ξέρετε γιατί; Γιατί η καρδιά του είχε πολλή αγάπη, πολλή αγάπη. Ποιον ζητούσε να θεραπεύσει; Τον δούλο του. Όχι τον γιο του. Τον δούλο του. Τον υπηρέτη του. «Σε παρακαλώ, κάνε τον καλά, γιατί υποφέρει». Και δεν είπε: «Άι διώξε τον τώρα, άιντε στείλτον σε κανένα γηροκομείο, στείλτον κανένα εδώ ίδρυμα, κανένα τέτοιο, να απαλλαγούμε από αυτόν, να ξεφύγουμε». Όχι γιατί δεν μπορούμε ιατρικά να τον βολέψουμε, γιατί μας δεσμεύει. Μας δεσμεύει.
«Κι άλλο παιδί θα κάνουμε; Τι; Και τι; Δε θα μπορούμε να βγαίνουμε έξω βόλτες, το ένα το άλλο, θα μας δεσμεύσει στο σπίτι; Τι γίνεται;» Γι’ αυτό ο Κύριος δε μας επαινεί. Επαινεί τους άσχετους. Οι οποίοι παλεύουν και δουλεύουν και αγωνίζονται, με την αγάπη τους. «Πες Λόγο, λέει, και θα γίνει καλά το παιδί μου. Πες Λόγο».
Αυτός ο Λόγος, που δημιούργησε τον κόσμο. Ποιος δημιούργησε τον κόσμο; Ο Λόγος του Θεού. «Είπε και εγενήθησαν» (Γεν.1,1-31).
Αυτός ο Λόγος του Θεού, στην έρημο, ασφάλισε και προστάτευσε τους Ιουδαίους. Και όμως οι Ιουδαίοι, μόλις βολευόντουσαν και περνούσαν καλά, αυτόν τον Λόγο τον αρνούνταν. Και εμείς όταν έχουμε ανάγκη, προσευχές, μετάνοιες, κεριά, το ένα το άλλο, μόλις γίνουμε καλά, πώς λέει ο λαός: “Μην είδατε τον Παναή“. Άφαντος. Και απ’ την Εκκλησία και από παντού. Πώς να μας επαινέσει εμάς ο Κύριος;
Πώς να μην επαινέσει παιδιά της εποχής μας, που αγωνίζονται και παλεύουν και δεν τα καταλαβαίνει κανείς. Νομίζει ότι είναι κοσμικά παιδιά. Μπορεί να έχουν κανένα τατουάζ, μπορεί να έχουν κανένα… ξέρω εγώ. Και να μην είναι από αυτά τα οποία μεγαλώνουν μέσα στην Εκκλησία.
Και έχω πει πάρα πολλές φορές, πάρα πολλές φορές, πόσα παιδιά μέσα από τις οργανώσεις, τους κύκλους, τις ενορίες κλπ, έγιναν παπάδες; Και πόσες κοπέλες έγιναν παπαδιές; Χμ! Να βολευτώ; Έτσι; Και λένε ότι έχουν οι παπάδες λεφτά. Έγινε κανείς παπάς, γιατί έχει λεφτά ο παπάς; Όχι βέβαια. Έγινε καμιά παπαδιά, πρεσβυτέρα; Όχι βέβαια. «Θα χάσω», λέει. Τι θα χάσεις; Τίποτα δε χάνεις. Την κοσμικότητά σου ούτως ή άλλως πρέπει να τη χάσεις, είτε είσαι είτε δεν είσαι. Δεν οφείλεις να ζεις όπως ζει ο κόσμος.
Άρα, λοιπόν, πού υπάρχει αυτή η πίστη σε εμάς; «Αυτός ο Λόγος του Θεού μεταρρυθμίζει, λέει, ο Ιερός Χρυσόστομος, το ψωμί και το κρασί, σε σώμα και αίμα Του». Και ακόμη εμείς οι παπάδες δεν το ‘χουμε χωνέψει. Εκεί. Εκεί. Όταν λέει ο Ιερεύς: «Και ποίησον». Τότε γίνεται. Το λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, δεν το λέω εγώ. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Τότε γίνεται το ψωμί, σώμα Χριστού και το κρασί, αίμα Χριστού. Και μετά, μετά. Στο «Τα Σά εκ των Σων», δε γίνεται τότε. Τότε γίνεται η Πεντηκοστή: «Κατάπεμψον το Πνεύμα σου το Άγιο εφ’ ημάς». Τότε γίνεται η Πεντηκοστή.
Και προσέξτε: Σώμα και αίμα Χριστού, κάθοδος του Αγίου Πνεύματος της Πεντηκοστής. Και όταν έρχεται η ώρα να κοινωνήσουμε, ρίχνει ο Ιερεύς μέσα στο Άγιο Ποτήριο το «Ζέον», και λεν τότε ότι είναι το Πνεύμα το Άγιο. Ποιο Πνεύμα το Άγιο; Αφού ευλογεί ο Ιερεύς και λέει: «Ζέσις πίστεως». Δε λέει: «Ζέσις Πνεύματος Αγίου». «Ζέσις πίστεως, πλήρης Πνεύματος Αγίου». Δηλαδή, εσύ άνθρωπέ μου, που θα ΄ρθεις να κοινωνήσεις, πρέπει να καις από πίστη, που θα σου την έχει φορτώσει, και θα σου έχει εμπνεύσει το Πνεύμα το Άγιο.
Έχουμε τη μεταβολή. Έχουμε την Πεντηκοστή. Και τώρα πρέπει να δείξεις καρπούς. Πήρες Πνεύμα Άγιο. Τι το κάνεις; Τι το κάνεις στη ζωή σου; Έχεις αυξήσει την πίστη σου να καίει, η πίστη σου να καίει; Και πίστις χωρίς αγάπη δε γίνεται. Έτσι; Δε γίνεται. «Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν». Τι ωραία πράγματα αυτά! Τι πλούτος!
Και τι κάνουμε τελικά; Ερχόμαστε στη Θεία Λειτουργία. Γιατί; Να πούμε τον καημό μας, τον πόνο μας; Ναι. Βιώνουμε αυτά τα γεγονότα της Θείας Λειτουργίας, που αγγίζουν τη σωτηρία μας; Όχι απλώς: «Καλά περάσαμε». Αγγίζουν τη σωτηρία μας.
Ξέρετε τι σημαίνει σωτηρία; Τι είπε; Τι είπε σήμερα το Ευαγγέλιο; Ότι οι ξένοι, και οι άσχετοι, και οι ειδωλολάτρες σας ξεπερνάνε. Μπαίνουν πρώτοι στη Βασιλεία των Ουρανών. Και τα παιδιά της Βασιλείας, που τους ανήκει η Βασιλεία, θα μείνουν απ’ έξω. «Εκεί είστε ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων». Δεν είναι τα καζάνια. Άντε να μείνεις έξω από έναν χώρο ευεργεσίας του Θεού. Πού; Πώς θα ζήσουμε; Η χαρά, η ειρήνη, ό,τι απολαμβάνουμε, κοσμικοί και άσχετοι στην εποχή μας, είναι όλα δώρα του Αγίου Πνεύματος. Που δεν το καταλαβαίνουμε. «Βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Δεν το καταλαβαίνουμε. Όταν τότε όμως θα αρθεί αυτή η ευλογία, θα τη χάσεις αυτή την ευλογία, τότε θα τρίζεις τα δόντια σου και θα λες: «Τώρα; Πώς θα χαρώ εγώ; Αφού Πνεύμα Άγιο δεν έχω. Πώς θα χαρώ; Το Πνεύμα το Άγιο μου δίνει χαρά. Αυτά τα οποία έχω στην εποχή μου, δεν τα έχω. Άρα πώς θα χαρώ;»
Και με τι ελπίδα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, στην εποχή μας; Με τι ελπίδα; Πού τα στέλνουμε τα παιδιά; Σε μια κοινωνία με τόσα προβλήματα, με τόσες δυσκολίες. Πού τα στέλνουμε; Πώς θα παλέψουν σ’ αυτήν την κοινωνία; Χωρίς εφόδια. Το ψωμί; Η γνώση; Τι να τα κάνεις αυτά; Αυτά πολύ γρήγορα ξεπερνιούνται και δεν τα δίνει κανένας σημασία. Τα λεφτά; Ο Κύριος δεν μπορεί να μας συντηρήσει σε όλα αυτά, και να μας βοηθήσει; Όταν μεγαλώνουμε και ζούμε χωρίς Θεό. Εμ! Τότε τι περιμένεις! Να σου πάνε όλα καλά; Στραβά θα σου πάνε.
Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου. Έχουμε παραδείγματα με μεγάλη πίστη, κοσμικών ανθρώπων. Και ας παλέψουμε να πούμε: «Επ! Άνθρωπέ μου, εγώ τι κάνω; Εγώ τι κάνω;» Άσε τον άλλον τι κάνει. Εγώ τι κάνω, με τον εαυτό μου. Κάθε πουλάκι, λέει, απ’ το ποδαράκι του κρέμεται. Και ο καθένας μας σώζεται, από τον εαυτό του σώζεται. Δε μας σώζει ο Θεός. Εμείς θα αποδείξουμε ότι είμαστε κατάλληλοι για την Βασιλεία του Θεού.
Αγαπητοί μου, ας αναθεωρήσουμε λιγάκι την πίστη μας. Και την αγάπη μας. Για να δούμε, πως μπορούμε πολλά πράγματα να ανακαινίσουμε, στον εαυτό μας και στη ζωή μας.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η ομιλία εστιάζει στην ουσία της αληθινής πίστης, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον Εκατόνταρχο του Ευαγγελίου. Ο ομιλητής επισημαίνει ότι συχνά οι άνθρωποι κουράζονται σε εξωτερικούς τύπους και θρησκευτικά καθήκοντα χωρίς όμως να καρποφορούν, ενώ ο Χριστός επαινεί ανθρώπους που δεν ανήκαν στο «κλειστό» κύκλωμα των θρησκευομένων (όπως ο Εκατόνταρχος, ο Σαμαρείτης ή ο λεπρός), επειδή διέθεταν βαθιά αγάπη και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Λόγο του Θεού.
Τα κύρια σημεία της ομιλίας είναι:
- Η δύναμη της αγάπης: Ο Εκατόνταρχος πίστεψε στη δύναμη του Λόγου του Θεού επειδή η καρδιά του ήταν γεμάτη ανιδιοτελή αγάπη για τον συνάνθρωπό του (τον δούλο του), σε αντίθεση με τον εγωκεντρισμό της εποχής μας.
- Η στάση των «πιστών»: Υπάρχει ο κίνδυνος οι χριστιανοί να περιορίζονται σε τυπικές πράξεις (προσευχές, κεριά) και, μόλις λυθούν τα προβλήματά τους, να απομακρύνονται από τον Θεό, χάνοντας την ουσιαστική επαφή μαζί Του.
- Η Θεία Λειτουργία ως εφόδιο: Η Λειτουργία δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά ένα γεγονός που αγγίζει τη σωτηρία μας. Η συμμετοχή σε αυτήν απαιτεί «ζέση πίστεως» και αγάπη προς τον πλησίον, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική καρποφορία.
- Προσωπική ευθύνη: Ο ομιλητής καταλήγει ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη σωτηρία του. Δεν αρκεί η εξωτερική θρησκευτικότητα· απαιτείται αναθεώρηση της πίστης και της αγάπης μας, ώστε να είμαστε όντως κατάλληλοι για τη Βασιλεία του Θεού, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες της κοινωνίας.
Συμπερασματικά: Το κείμενο καλεί τον πιστό να αναλογιστεί αν η πίστη του είναι «ζωντανή» και αν συνοδεύεται από έμπρακτη αγάπη, προειδοποιώντας ότι ο τυπικισμός χωρίς εσωτερική αλλαγή οδηγεί σε πνευματικό αδιέξοδο.
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
- Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ” Ματθ. 8,5-13
ΚΕΙΜΕΝΟ
5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 10 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
5Kι όταν μπήκε στην Kαπερναούμ, τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος που τον παρακαλούσε λέγοντας: 6 «Kύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι από παράλυση και βασανίζεται φριχτά». 7Tου λέει ο Iησούς: «Θα έρθω εγώ και θα τον γιατρέψω». 8Mα ο εκατόνταρχος αποκρίθηκε: «Kύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου, αλλά μια προσταγή δώσε μονάχα και θα γιατρευτεί ο δούλος μου. 9Γιατί είμαι κι εγώ κάτω από εξουσία κι έχω στρατιώτες στις διαταγές μου και λέω στον έναν: πήγαινε, και πηγαίνει, και στον άλλο: έλα, κι έρχεται, και στο δούλο μου: κάνε τούτο, και το κάνει». 10Kαι σαν τ’ άκουσε αυτό ο Iησούς, θαύμασε και είπε σ’ αυτούς που τον ακολουθούσαν: «Πραγματικά, σας λέω, ούτε στον Iσραήλ δε βρήκα τόση πίστη. 11Kαι σας λέω τούτο: ότι θα έρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Aβραάμ και τον Iσαάκ και τον Iακώβ στο γιορταστικό τραπέζι στη βασιλεία των ουρανών, 12ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν στο σκοτάδι το πιο βαθύ κι απόμακρο. Eκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών». 13Eίπε κατόπιν ο Iησούς στον εκατόνταρχο: «πήγαινε, κι όπως πίστεψες έτσι ας γίνει για σένα». Kαι γιατρεύτηκε ο δούλος του την ώρα εκείνη.

