Πνευματική λαιμαργία, ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΠΟΔ. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ) (Λουκ 10,38-42, 11,27-28)- π.Νικηφόρος Κοντογιάννης
23 Αυγούστου 2026 · ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ
Βίντεο
ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Πνευματική λαιμαργία”
Κυριακή, 23 Αυγούστου 2026
ΙΒ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Απόδοση Κοιμήσεως- Μεταστάσεως Θεοτόκου
Πνευματική λαιμαργία:
Έκανε επισκέψεις ο Κύριος, και πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Τι πιο φυσικό να Τον φιλοξενήσουμε με ό,τι καλύτερο έχουμε να Του προσφέρουμε. Και εκεί έγινε, το πολύ σπουδαίο, της φιλοξενίας το έργο. Η Μάρθα έκανε το παν να κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να εξυπηρετήσει τον Κύριο. Έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε, έφτιαχνε, έφτιαχνε, έφτιαχνε. Δεν έκανε κάτι κακό, ούτε ο Κύριος την μάλωσε, αλλά την άφησε να εξαντληθεί σ’ αυτήν τη φιλοτιμία της προσφοράς. Και αφού εξαντλήθηκε και είπε: «Ε, πες και την Μαρία να ‘ρθει να με βοηθήσει», δηλαδή κουράστηκε, δεν μπορούσε άλλο και ζητούσε συνεργούς, συν-ενόχους. Δεν ήθελε να πει και στον Κύριο: «Τι την απασχολείς τώρα; Δε βλέπεις εγώ κουράζομαι και εσύ τώρα μιλάς μαζί της και δεν την αφήνεις να ‘ρθει να βοηθήσει;»
Και ο Κύριος τι της λέει; Δεν τη μαλώνει. « Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά ». Βρε παιδί μου Μάρθα, κουράζεσαι τζάμπα, φτιάχνεις πάρα πολλά πράγματα. « Ενός δε εστί χρεία ». Μιας μερίδος έχουμε ανάγκη να φάμε, να γεμίσουμε το στομάχι μας και να ευχαριστηθούμε. Βλέπεις τώρα η Μαρία έχει εκλέξει μια άλλη μερίδα, όχι από αυτές που εσύ ετοιμάζεις, μια άλλη πιο εκλεκτή.
Είδατε τι συμβαίνει στη ζωή μας; Πολλές φορές λαιμαργούμε στο καλό. Λαιμαργούμε, να φτιάξω και αυτό, να φτιάξω και εκείνο, να κάνω και το ένα, να κάνω και το άλλο. Πιάνουμε κουβέντα, λέμε, λέμε, πνευματικά ωραία πράγματα. Πού θα βάλουμε ένα στοπ; Πώς θα πούμε: «Εδώ, στοπ».
Ξέρετε όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε τελειώσει, Σάββατο βράδυ, από μια συνάντηση πνευματική που είχαμε. Τότε ήταν το ’74, η δικτατορία, απαγορευότανε κάθε κίνηση το βράδυ. Μέχρι τις 11, και από τις 11 και μετά τίποτα. Εμείς τελειώσαμε, περπατούσαμε, μαθητές ακόμη του Λυκείου τότε, ξένοιαστα, σταματήσαμε εκεί στη διασταύρωση, Μανδηλαρά, Ανθίμου Γαζή και Ηπείρου δεν είχε τίποτα, μες στο κέντρο ακριβώς. Και κουβεντιάζαμε, κουβεντιάζαμε, κουβεντιάζαμε, κουβεντιάζαμε. Περνάει κάποια στιγμή ένα τζιπ της ΕΣΑ, της Στρατιωτικής Αστυνομίας, έτσι λεγόταν τότε.
– Ε, παιδιά, διαλύστε το. Διαλύστε το. Σπίτια σας, πέρασε η ώρα.
– Ναι, ναι, ναι, λέμε εμείς.
Φύγανε αυτοί. Συνεχίσαμε να μιλάμε, δε βάζαμε έναν στοπ. Ξαναγύρισαν αυτοί μετά από μισή ώρα, μας βρήκαν εκεί.
– Λοιπόν, ή φεύγετε ή σας κλείνουμε μέσα.
Και το διαλύσαμε. Εμείς δεν μπορούσαμε να βάλουμε ένα φρένο, σ’ αυτήν την όμορφη συζήτηση που είχαμε.
Πόσες φορές το παθαίνουμε αυτό στις δουλειές μας; Λέμε στο σπίτι «Θα κάνω προσευχή, θα κάνω προσευχή», και καίμε το φαΐ γιατί αφαιρεθήκαμε. «Θα δουλέψω στο σπίτι, θα καθαρίσω, θα σκουπίσω, θα κάνω τι θα κάνω, για να ‘ρθει ο άντρας και τα παιδιά μου και να το βρουν έτοιμο». Το ‘χουμε τέλειο, περιποιημένο, αλλά χάσαμε το κουράγιο μας και δεν μπορούμε να μιλήσουμε μαζί τους, να κουβεντιάσουμε, να μας απολαύσουν και να τους απολαύσουμε. Δεν μπορούμε. Μπερδευόμαστε.
Πόσες φορές στους εγγάμους ανθρώπους θέλει η γυναίκα να κάνει προσευχή περισσότερη, εγκράτεια περισσότερη, νηστεία περισσότερη. Δεν υπολογίζει τον άντρα, και νιώθει ο άντρας ότι είναι κατώτερης πνευματικής αξίας:
– Ενώ εσύ κάνεις προσευχές, κάνεις μετάνοιες, κάνεις παρακλήσεις, κάνεις έτσι. Εγώ δεν μπορώ να σε φτάσω.
Και τον έχουμε κολλήσει στον τοίχο και τον λέμε:
– Εσύ είσαι τέτοιος.
Και αν θέλουμε να αξιοποιήσουμε ό,τι καλό έχει δώσει ο καλός Θεός στην οικογένεια, στο ζευγάρι. Το ζευγάρι, τη βιολογική συνύπαρξη, δεν μπορεί ο άντρας να κάνει εγκράτεια, μπορεί η γυναίκα περισσότερη. Γιατί τον πυροβολούμε;
– Όχι θα κάνεις. Τι πράγματα είναι αυτά;
Γιατί δεν καθόμαστε μαζί του να συνεργαστούμε και να πούμε:
– Έλα άνθρωπέ μου, για να δούμε πώς μπορούμε μαζί να πορευθούμε. Δεν είμαι εγώ καλύτερη και εσύ χειρότερος. Δεν είμαι εγώ ανώτερη και εσύ κατώτερος. Μαζί είμαστε.
Ο Ιησούς Χριστός τι έκανε; Βόθρο άνοιξε, κατέβηκε εδώ κάτω στον βόθρο, στην αμαρτία. Κατέβηκε εδώ και έζησε μαζί με εμάς. Κακοπάθησε, πόνεσε, πείνασε. Και δεν ντράπηκε. Περίμενε και τη δική μας συνάντηση, ώστε μαζί να αναστηθούμε και να πορευθούμε. Γιατί είμαστε υπερβολικοί στην αρετή και έχουμε αυτή την πνευματική λαιμαργία; «Και αυτό να κάνω, και εκείνο να κάνω, και το άλλο να κάνω». Και στο τέλος, λέμε: Τι έβγαλες από όλα αυτά; Τι έβγαλες; Τι έβγαλες; Έβγαλες κάτι προς τον συνάνθρωπό σου; Προς το κοινωνικό περίγυρο; Έφτιαξες τον εαυτό σου πιο όμορφο, πιο ταπεινό, γεμάτο με αγάπη; Ή γεμάτο με έπαρση: «Εγώ μπορώ, εσύ δεν μπορείς. Εγώ φτάνω, εσύ δε φτάνεις».
Για να το σκεφτούμε λιγάκι αυτό. Πού πορευόμαστε; Και να σας πω και κάτι; Καλοκαίρι είναι τώρα. Αλλά και το χειμώνα, αλλά προπαντώς τώρα καλοκαίρι. Τι έχουμε σαν προτεραιότητα στη ζωή μας Σάββατο βράδυ συναντιόμαστε. Να πάμε με την παρέα μας έξω. Να χαλαρώσουμε. Να πιούμε κάτι. Να φάμε κάτι. Να κουβεντιάσουμε. Ποιος θα μας βάλει το φρένο και θα μας πει: «Επ! Καλά είναι όλα αυτά, αλλά υπάρχει και κάτι καλύτερο. Αύριο το πρωί έχουμε Θεία Λειτουργία». Φύγαμε νωρίτερα; Βάλαμε ένα στοπ νωρίτερα, για να πούμε: «Πρέπει να κοιμηθώ, ώστε το πρωί στην Θεία Λειτουργία, να είμαι ξεκούραστος. Το μυαλό μου να είναι καθαρό. Να μπορέσω και εκεί να πάω να προσευχηθώ». Βάζουμε ένα στοπ; Ή λέμε: «Αχ! Τι ωραία είναι! Δροσούλα είναι. Ωραία κουβέντα έχουμε. Ωραία τα λέμε». Και τι γίνεται; Μια ψυχαγωγία, και τίποτα περισσότερο. Νομίζουμε ότι ωφελούμαστε, αλλά χάνουμε το καλύτερο. Κρατάμε το καλό, και χάνουμε το καλύτερο.
Θα σας πω πάλι ένα περιστατικό της εποχής εκείνης. Είχαν έρθει, εδώ στη Λάρισα, γεωπόνοι Εβραίοι, για να μας δείξουν. Γιατί αυτοί είχαν αναπτύξει -το ’70 τώρα, το ’74 εκεί μέσα- είχαν αναπτύξει έντονο γεωπονικό πλούτο και δραστηριότητα. Ήρθαν εδώ, μας φέρανε κάτι ωραία πεπόνια, τώρα κυκλοφορούν έξω. Ήρθαν και μας μάθανε να ποτίζουμε με σταγόνα, ή με νέφος. Και όχι με τα…με τους σωλήνες. Μες στις λάσπες, οι καημένοι αγρότες κουβαλούσαν τους σωλήνες, να κάνουν αλλαγή, να ποτίσουν και τα λοιπά. Και μου το λέει γεωπόνος Έλληνας αυτό. Και είπαμε λέει Παρασκευή βράδυ να βγούμε έξω, αφού Σάββατο δε θα δουλεύαμε. να τους κεράσουμε, να τους φιλοξενήσουμε και τους ευχαριστήσουμε. Με τα χαράς ήρθαν. Πήγαμε έξω, φάγαμε, και κάποια στιγμή λένε:
– Τώρα πρέπει εμείς να φύγουμε.
– Μα γιατί; Αύριο δε δουλεύουμε.
– Α, έχουμε να πάμε στη συναγωγή.
Κόψαν το ευχάριστα και το ωραίο.
– Πρέπει να πάμε στη συναγωγή. 11 η ώρα. Μέχρι να πάω στο σπίτι θα πάει 12.Πρέπει να σηκωθώ νωρίς το πρωί.
Και λένε μεταξύ τους οι Έλληνες, οι γεωπόνοι:
– Σάββατο έχουνε συναγωγή. Κυριακή δεν έχουν τίποτα. Θα τους ξαναβγάλουμε Σάββατο έξω. Γιατί είναι τσιγκούνηδες, λέει. Ψέματα λένε. Είναι τσιγκούνηδες.
Τους βγάζουν και το Σάββατο το βράδυ.11 η ώρα, σηκώνονται να φύγουν.
– Επ, πού πάτε, λέει. Αύριο δεν έχετε συναγωγή.
– Εμείς δεν έχουμε συναγωγή, αλλά έχετε εσείς εκκλησία.
Το κρατάω από τότε. Από τότε το κρατάω. Εμείς τι κάνουμε; Τι λέμε στον πνευματικό μας αγώνα; Ότι έχω και κάτι καλύτερο να κάνω. Δε θα σπαταλάω τις δυνάμεις μου, στις δουλειές μου, στο ένα στο άλλο, να τα κάνω όλα τέλεια, και να ξεχνάω το μεγαλύτερο. Ποιο; Στη ζωή μου μιλάω για τον Χριστό. Την Κυριακή το πρωί, με περιμένει να συναντηθούμε. Να συναντηθώ με τον Χριστό. Πηγαίνω; Συναντιέμαι με τον Χριστό; Ή έχω το δικό μου το γούστο; Τη δική μου επιθυμία; Το κάνω όλα καλά, και στο τέλος τι γίνεται; Μια τρύπα στο νερό.
Αγαπητοί μου. Ναι, είναι όλα καλά αυτά που κάνουμε στη ζωή μας. Εξομολογούμεθα, κοινωνούμε, παλεύουμε, αγωνιζόμαστε την αμαρτία να την ξεφύγουμε. Ναι, ναι. Αλλά αν δεν πούμε στη ζωή μας ότι υπάρχει και κάτι άλλο καλύτερο. Που δεν το λένε οι ανθρωπιστές. Οι ανθρωπιστές λένε: «Ότι μπορούμε εδώ να κάνουμε στην κοινωνία μας». Ναι, έχουμε και κάτι καλύτερο. Ποιο; Τον Παράδεισο. Άρα, λοιπόν, τι θα κερδίσω, εάν κάνω όλα τα καλά σ’ αυτόν τον κόσμο και χάσω το καλύτερο, το αιώνιο και το ομορφότερο;
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΠΟΔ. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)” Λουκ. 10,38-42 11,27-28
ΚΕΙΜΕΝΟ
16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; 17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς. 18 λέγει αὐτῷ· ποίας; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, 19 τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 20 λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ; 21 ἔφη αὐτῷ ὁ Ἱησοῦς· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 22 ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. 23 Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. 24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 25 ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; 26 ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
16Eμφανίστηκε τότε κάποιος που τον πλησίασε και του είπε: «Δάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να έχω ζωή αιώνια;» 17Kι εκείνος του απάντησε: «Tι με λες αγαθό; Kανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Mα αν θέλεις να μπεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές». 18Tον ρωτάει: «Ποιες;» Kι ο Iησούς του είπε: «Tο Mη φονεύσεις, Mη μοιχέψεις, Mην κλέψεις, Mην ψευδομαρτυρήσεις, 19Tίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και N’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». 20Tου λέει ο νέος: «Όλ’ αυτά τα φύλαξα από την παιδική μου ηλικία. Σε τι άλλο υστερώ;» 21Tου είπε ο Iησούς: «Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Kι έλα εδώ και ακολούθα με». 22O νέος όμως, σαν άκουσε την απάντηση, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε κτήματα πολλά. 23Tότε ο Iησούς είπε στους μαθητές του: «Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. 24Kαι πάλι σας το τονίζω, πως είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού «! 25Kι όταν το άκουσαν αυτό οι μαθητές του, ένιωσαν πολύ μεγάλη έκπληξη κι έλεγαν: «Tότε, λοιπόν, ποιος μπορεί να σωθεί;» 26Kι ο Iησούς τους κοίταξε κατά πρόσωπο και τους είπε: «Για τους ανθρώπους αυτό είναι αδύνατο, για το Θεό όμως όλα είναι δυνατά».

