Ο αμαρτωλός και ο καταγγέλων, ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιη,23-35)- π.Νικηφόρος Κοντογιάννης
16 Αυγούστου 2026 · ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
Βίντεο
ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ο αμαρτωλός και ο καταγγέλων”
Κυριακή, 16 Αυγούστου 2026
ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Παραβολή κακού χρεοφειλέτη
Ο αμαρτωλός κι ο καταγγέλλων:
Σήμερα η Ευαγγελική Περικοπή αναφέρεται σε έναν αμαρτωλό και σε κάποιους καταδότες. Κάποιος χρεωστούσε στον κύριο πάρα πολλά χρήματα, όσο είναι ένας προϋπολογισμός ενός κράτους, πάρα πολλά χρήματα. Και επειδή δεν τα εξοφλούσε, δίδει εντολή ο κύριος, το αφεντικό του, να τον συλλάβουν, και αυτόν και τη γυναίκα του, την περιουσία του, τα παιδιά του, τους πάντες, να τον κλείσουν φυλακή και να δημευθεί η περιουσία του. Και αυτός έπεσε στα πόδια του αφεντικού του και τον παρακαλούσε και του έλεγε:
– Σε παρακαλώ, άφησέ με και εγώ θα βρω τρόπο να σου τα εκπληρώσω.
«Και σπλαχνισθείς επ’ αυτόν», σπλαχνίστηκε. Του λέει:
– Εντάξει παιδί μου, σου τα αφήνω όλα, σου τα χαρίζω όλα.
Φοβερή δωρεά, φοβερή ευσπλαχνία.
Και αυτός αμέσως, μόλις έφυγε από εκεί, έτρεξε σε ένα σύνδουλό του και τον αρπάζει από το λαιμό και τον έπνιγε λέει, έβαλε εδώ το δάκτυλο και τον έπνιγε, του λέει:
– Θα μου δώσεις….
Ξέρετε τι χρωστούσε; Τα μεροκάματα δύο με τρεις μήνες εκεί μέσα, αυτό χρωστούσε. Ο άλλος χρωστούσε έναν προϋπολογισμό ολόκληρο, τεράστιο ποσό, αυτός κάτι λίγο, και του έλεγε, και αυτός έπεσε στα πόδια του, και του έλεγε ό,τι είπε αυτός στον Κύριο του, έλεγε και ο δούλος στο σύνδουλό του:
– Σε παρακαλώ να φανείς σπλαχνικός με εμένα και εγώ θα σου τα δώσω.
– Όχι, λέει, όχι.
Δεν ήθελε να ακούσει τίποτα.
– Φυλακή.
Και εδώ τώρα έρχονται οι καταδότες και πάνε και λένε στον κύριο: «Ξέρεις τι έκανε αυτός;» Τον κάρφωσαν δηλαδή. Αλήθεια, μπορούμε να καρφώνουμε κάποιον, που κάνει κάτι, σ’ έναν υπεύθυνο και να πάμε να λέμε: «Έλα εδώ, ξέρεις τι έκανε αυτός; Αυτό. Ξέρεις τι έκανε εκείνο; Το άλλο».
Υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή αρκετές τέτοιες περιπτώσεις. Η Χλόη, επί παραδείγματι, πάει και καταγγέλλει στον Απόστολο Παύλο, κάποιους ανθρώπους στην Κόρινθο, που προκαλούσαν σχίσματα (Α΄ Κορ. 1,11). Τους καταγγέλλει. Και ο Απόστολος Παύλος θύμωσε. Επίσης, κάποιος άλλος πάει και καταδίδει στον Απόστολο Παύλο έναν χριστιανό, ο οποίος αμάρτανε σοβαρά, και θύμωσε ο Απόστολος Παύλος και τον τιμωρεί (Α΄ Κορ. 5,1–5). Επίσης, οι χήρες, λέει, παραγκωνίζονταν στα τραπέζια, δεν τις έδινε κανείς σημασία (Πράξ. 6,1–6). Το πιο ευαίσθητο και ευάλωτο αντικείμενο πρόσωπο, στην εποχή μας, είναι η χήρα. Δεν έχει προστάτη αυτή. Δεν έχει κανέναν. Ποιος την προστατεύει; Κανένας. Και όμως ο Θεός, λέει: «Ορφανόν και χήραν, αναλήψεται» (Ψαλμός 145, 9), έχει προστάτη τον Θεό, «και αλλοίμονο σου», λέει. «Μας παραγκωνίζουνε, λέει, δε μας αφήνουν στα τραπέζια εμείς να φάμε, να απολαύσουμε αυτά που απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι. Μας βάζουν στην άκρη». Και εκλέγουν τους επτά διακόνους. Επίσης, ο Ιωσήφ πάει στον πατέρα του και λέει: «Τα αδέλφια δε με συμπεριφέρονται καλά» (Γεν. 37,2). Είδατε; Καταγγελίες, καταγγελίες, καταγγελίες. Άρα, λοιπόν, μπορώ να κινούμαι έτσι, να καταγγέλλω περιστατικά;
Για να τα δούμε, λοιπόν, λιγάκι. Το να καταγγείλω κάτι, πρώτον: εξαρτάται από το κίνητρο. Γιατί πάω να καταγγείλω; Γιατί; Για να διορθώσω αυτόν που αμαρτάνει; Από αγάπη; Μήπως από φθόνο; «Τώρα θα δεις εγώ τι θα σε κάνω». «Έτσι κάνεις εσύ, να δεις τι θα σε κάνω». Από εμπάθεια; Από εκδικητικότητα; Αυτά δεν είναι καλά. Γιατί πάω να καταγγείλω τον άλλον; Γιατί θέλω να τον βοηθήσω να μετανοήσει, να συνέλθει; Τον βοηθώ; Ή μήπως πάω να τον βάλω φυλακή και να τελειώνουμε από αυτόν;
Η άλλη περίπτωση της καταγγελίας είναι όταν αυτός, ο κάποιος που αμαρτάνει, βλάπτει ένα σύνολο ολόκληρο. Βλάπτει ένα σύνολο ολόκληρο. Εξαπατά μέσα από το διαδίκτυο, από οπουδήποτε αλλού, εξαπατά. «Κάντε αυτό, κάντε εκείνο», και λένε ψέματα. Χριστιανούς μιλάμε τώρα, όχι για άσχετους. Και δε λένε αλήθειες, και εξαπατούν, για να γίνει αυτό, που θέλουν αυτοί, που έχουν στο μυαλό τους, στην πίσω σκέψη τους.
Λέει ο Κύριος: «Ωραία, λέει, πήγαινε όμως πρώτα, μίλα εσύ κι αυτός. Πες του μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές, και άμα δε σ’ ακούει, τότε δημοσίευσέ το» (Μτθ. 18, 17).
Είδατε ποιες περιπτώσεις είναι που μπορούμε να ελέγξουμε τι κάνουμε, ποιο είναι το κίνητρο; Γιατί πάω να καταγγείλω κάποιον; Να τον βοηθήσω; Θα μου πείτε, εδώ αυτοί που τον κατήγγειλαν τον βοήθησαν; Φυλακή μπήκε.
Αγαπητοί μου, πρέπει πάντα να προσέχουμε και τον αμαρτάνοντα και το θύμα, και συγχρόνως και την αγάπη. Η εκκλησία κρατά πάντα την αγάπη.
Δείτε τι έγινε με αυτόν τον δούλο. Πήγε στον κύριο και παρακαλούσε. Και τι του λέει ο κύριος; «Εντάξει, τα συγχωρώ όλα». Και αντί αυτός να συνέλθει και να γίνει καλύτερος. Γιατί η συγγνώμη αυτό το στοιχείο έχει. Έκανα ένα λάθος, με συγχωρείς. Άρα, λοιπόν, πρέπει να γίνω καλύτερος, να διορθωθώ, αυτό το λάθος που έκανα, να μην το ξανακάνω. Αλλά η συγγνώμη του Χριστού δεν τον άγγιξε αυτόν. Και τι έκανε; Πήγε και έπνιγε. Πω πω!
Είδα μια φορά έναν επίσκοπο, επίσκοπο, ήτανε τιμωρημένος βέβαια, να μιλάει με κάποιους ανθρώπους που πήγαν να τον βοηθήσουν, να τον στηρίξουν για να αλλάξει γνώμη και μπήκα συμπτωματικά μέσα, και βλέπω να είναι στον καναπέ πάνω, με το ένα γόνατο στον καναπέ και να έχει το δάκτυλο εδώ, να τον πνίγει τον άνθρωπο, γιατί δεν έλεγε αυτά που ήθελε αυτός. Υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις πάρα πολλές.
Άρα, λοιπόν, τον συγχώρησε ο κύριος, αυτός γύρισε πίσω αδιόρθωτος. Και μετά τι έκανε; Οι άλλοι οι σύνδουλοι δεν τον κατήγγειλαν αμέσως, πήγαιναν και του λέγανε: «Τι είναι αυτά που κάνεις;» Και αυτός δεν έδινε καμία απολύτως σημασία. Και λυπήθηκαν. Σου λέει: «Τι γίνεται εδώ; Δεν ντρέπεται λιγάκι;» Και τον βάζει φυλακή. Και πήγαν αναγκαστικά.
Δεν έπρεπε να προστατέψουν και το θύμα; Πού είναι η αγάπη; Αγάπη προς τον αμαρτάνοντα, ναι.
– Σε παρακαλούμε μην το κάνεις αυτό.
– Όχι, εγώ θα το κάνω.
Το θύμα θα τ’ αφήσουμε; Και πήγαν και το είπανε στον κύριο. Και το δέχτηκε ο κύριος αυτό. Και δεν τιμώρησε αμέσως. Αλλά τι έκανε; Κάλεσε τον δούλο. Δεν του είπε: «Παλιάνθρωπε φύγε».
– Έλα εδώ, του λέει. Εσύ όταν ήρθες και μου είπες ό,τι μου είπες, σε συγχώρησα εγώ;
– Ναι.
– Αυτά που έλεγε εκείνος και σου ζητούσε να τον συγχωρήσεις, τον συγχώρησες εκεί εσύ;
– Όχι.
Δεν είπε εκείνη την ώρα. Βλέπετε όταν έχει κακία κανείς δεν αλλάζει. Έχει φύγει το Πνεύμα το Άγιο και δεν αλλάζει. Δεν είπε εκείνη την ώρα: «Κύριε έχεις δίκιο. Εσύ μου συγχώρησες ένα τεράστιο ποσό και την οικογένεια και τα παιδιά μου μού τα χάρισες, ενώ εγώ φάνηκα αχάριστος σ’ αυτόν». Εκεί την τελευταία στιγμή ο κύριος περίμενε το συγνώμη και θα τους άφηνε. Δεν άκουσε όμως το συγνώμη. Γιατί; Γιατί δεν υπήρχε αγάπη σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Δεν υπήρχε συμπόνια. Δηλαδή, δεν τον πονάς τον άλλον; Σε παρακαλεί, σε ικετεύει, εσύ κέρδισες τόσα. Σ’ αυτόν όχι; Μεγάλη κακία. Πολύ μεγάλη κακία.
Θυμάμαι μ’ έλεγε ο πατέρας μου ότι στον πόλεμο οι Γερμανοί, οι Ιταλοί μπαίνανε στα χωριά μέσα και όταν πηγαίνανε παιδάκια και τους παρακαλούσαν και τους λέγανε: «Σας παρακαλούμε μην κάψετε το σπίτι μας, μην κάψετε το σπίτι μας», βγάζανε τον περίστροφο και τα πυροβολούσανε. Τι θα πει ο Θεός για αυτούς; Τι θα πει;
Μια φορά ένας Γερμανός, πέρασε έξω από το σπίτι, το πατρικό του πατέρα μου, και είχε πεινάσει και λέει: «Έχετε κάτι να μου δώσετε να φάω;» Και του δώσανε μια ντομάτα, από τον κήπο που είχανε. Και όταν αργότερα συνελήφθη και τον βάλανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, πάει αυτός και λέει:
– Αυτόν αφήστε τον ελεύθερο.
– Γιατί; λέγανε.
– Αυτός έσωσε τη ζωή μου με μια ντομάτα και εγώ θα τον εκτελέσω; Όχι, αφήστε τον ελεύθερο.
Αυτή είναι η αγάπη. Αυτή είναι η ομορφιά στη ζωή μας. Πως είναι δυνατό μέσα στο σπίτι ο άντρας με τη γυναίκα να τσακώνονται, και να πάει η γυναίκα στη μάνα της και να λέει: «Ξέρεις τι με έκανε ο γιος;» ή στην πεθερά της: «Τι με έκανε ο γιος σου;» «Τι με έκανε ο άντρας μου, έτσι και έτσι με μίλησε, έτσι με έφτιαξε, έτσι μου ‘κανε». Και πάμε και στον πνευματικό πολλές φορές και λέμε:
– Ο άντρας μου με δέρνει, με φωνάζει, με μαλώνει, με φτιάχνει.
Και λέω:
– Και εσύ τι κάνεις; Και εσύ τι κάνεις; Ποια είναι η μέθοδος της αγάπης; Πού είναι η μέθοδος της αγάπης;
Πουθενά; Εκδίκηση; «Έτσι μου ‘κανες;» Και αρχίζουμε: «Το σόι σου φταίει, η μάνα σου φταίει, που σε γέννησε. Αυτός, ο ένας, ο άλλος». Και τι κερδίζουμε, τι κερδίζουμε; Ούτε τον εαυτό μας σώζουμε, ούτε τον άλλον βοηθούμε να καταλάβει τι γίνεται.
Αγαπητοί μου, ναι καταγγέλλω κάτι, αφού πρώτα μιλήσω με τον άνθρωπο. Όμορφα. Δε δέχεται κουβέντα; Ας πάω στον πνευματικό μου, ας πάω σε κάποιον που έχω εμπιστοσύνη να πω: «Τι θα κάνω με αυτόν τον άνθρωπο;» Με αγάπη, με συμπόνια. Όχι με παράπονο, όχι με εκδίκηση. Να σας πω κάτι; Από όσους ανθρώπους εξομολογώ, δεν ήρθε κανείς με αγάπη να πει: «Πάτερ, ο άντρας μου θυμώνει. Τι να κάνω;» Εκεί εκδίκηση: «Ο άντρας μου θυμώνει, μαλώνει, φτιάχνει. Θα τον χωρίσω. Δεν μπορώ να τον αντέξω. Δεν τον βλέπω». Πω πω, λέω! Εμάς ο Θεός τα συγχώρησε όλα, σταυρώθηκε για μας, τα θυσίασε όλα για μας, και εμείς το “εγώ” μας δεν μπορούμε να το θυσιάσουμε. Εκδίκηση εμείς, κακία εμείς.
Αγαπητοί μου, αν αποκτήσουν αγάπη στην καρδιά μας όλους θα τους δεχόμαστε όπως είναι, για να τους βοηθήσουμε να γίνουν καλύτεροι.
Μια φορά ο Άγιος Πορφύριος, έγινε το εξής, περίμεναν έξω από την εκκλησία κοπέλες, φοιτήτριες να εξομολογηθούνε, και μπαίνει μέσα και μια φοιτήτρια με άσεμνη ενδυμασία, με παντελόνια με τέτοια πράγματα, και άρχισαν να την λένε οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες κυρίες: «Δεν ντρέπεσαι; Τι πράγματα είναι αυτά; Και πως ήρθες εδώ; Και τι πέρασες την εκκλησία; Και τι πέρασες την εξομολόγηση; Φύγε παλιόπαιδο από εδώ. Δεν ντρέπεσαι;» Ακούει ο πατήρ Πορφύριος την ομιλία και ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω. Δεν είπε τίποτα. Γυρνάει στην κοπέλα και της λέει: «Παιδάκι μου, έλα μέσα». Και την πήρε μέσα, στην εξομολόγηση, και έφυγε η κοπέλα χαρούμενα και οι άλλοι έμειναν έκπληκτοι. Σου λέει: «Τι κάνουμε; Πού είναι η αγάπη στο παιδί μας, που συμπεριφέρεται όχι καλά, όχι όμορφα, να του μιλήσουμε όμορφα και καλά;»
Πού είναι αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα, ο όμορφος διάλογος. Να πάει ο άντρας και να πει στη γυναίκα, να πάει ο άντρας και να πει στη γυναίκα: «Γυναίκα, ερωτεύτηκα τον γείτονα». Πφ! Θα τον ρίξει ξύλο, θα τον διώξει. Θα πει: «Δεν ντρέπεσαι;» Δε θα καθίσει να του πει: «Αλήθεια; Γιατί; Για να το κουβεντιάσουμε, Για να το δούμε; Πώς μπορώ να τον στηρίξω;» Ή και αντίστροφα, ή και αντίστροφα.
Αγαπητοί μου, αυτό κάνει η αγάπη του Θεού. Ας το κάνουμε κι εμείς, και θα δείτε πόσο πιο ωραίο θα κάνουμε τον κόσμο και τη ζωή μας.
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ” Ματθ. ιη,23-35
ΚΕΙΜΕΝΟ
23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25 μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26 πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι· 30 ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. 31 ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32 τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
23 «Γι’ αυτό, η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια μ’ ένα βασιλιά, που θέλησε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους δούλους του. 24Kι όταν άρχισε το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών, του έφεραν έναν οφειλέτη που του χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα. 25Kι επειδή δεν είχε να τα πληρώσει, διέταξε ο κύριός του να πουληθούν αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του κι όλα όσα είχε ώστε να πληρωθεί το χρέος. 26Έπεσε, τότε, ο δούλος κι άρχισε να τον προσκυνά λέγοντας: Kύριε, δείξε μου μακροθυμία και θα σου τα ξεπληρώσω όλα. 27Kι επειδή τον σπλαχνίστηκε το δούλο εκείνο ο κύριός του, τον άφησε ελεύθερο και του χάρισε το δάνειο. 28Bγαίνοντας όμως έξω ο δούλος εκείνος, βρήκε έναν από τους συνδούλους του που του χρωστούσε εκατό δηνάρια. Tον έπιασε τότε και τον έπνιγε λέγοντάς του: Ξόφλησέ μου ό,τι μου χρωστάς. 29Έπεσε, λοιπόν, ο σύνδουλός του στα πόδια του και τον παρακαλούσε λέγοντας: Δώσε μου κάποια πίστωση χρόνου, και θα σου το ξοφλήσω. 30Eκείνος όμως δεν ήθελε κι έτσι πήγε και τον έριξε στη φυλακή, ώσπου να ξοφλήσει το χρέος. 31Mα όταν είδαν οι σύνδουλοί του τι έγινε, λυπήθηκαν πάρα πολύ και πήγαν και διηγήθηκαν με κάθε λεπτομέρεια στον κύριό τους όλα όσα έγιναν. 32Tότε τον κάλεσε ο κύριός του και του λέει: Πονηρέ δούλε! Όλο εκείνο το χρέος σού το χάρισα επειδή με παρακάλεσες. 33Δεν όφειλες λοιπόν να σπλαχνιστείς κι εσύ το σύνδουλό σου, όπως σε σπλαχνίστηκα εγώ; 34Kαι οργίστηκε ο κύριός του και τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να ξοφλήσει όλα όσα του χρωστούσε. 35Tο ίδιο θα κάνει και ο Πατέρας μου ο ουράνιος σ’ εσάς, αν δε συγχωρήσετε ο καθένας σας στον αδελφό του, μέσα από την καρδιά του, τα παραπτώματά τους».

