Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

2026 13 Σεπ. Έλα μαζί να ανεβούμε, ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Ιωα. 3,13-17)- π.Νικηφόρος Κοντογιάννης

13 Σεπτεμβρίου 2026 · ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

Βίντεο

ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ”


Θέμα 
Λειτουργικού Κηρύγματος: “Έλα μαζί να ανεβούμε”

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2026

ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Έλα μαζί να ανεβούμε.

Ξέρετε όταν ήμασταν παιδιά, ίσως πολλοί θα το θυμόσαστε. Ωραίες εποχές εκείνες! Πω πω πω! Παίρναμε ένα καλάμι, το καθαρίζαμε από τα φύλλα, αφήναμε μόνο στην ακρίτσα τις κορφούλες, το καβαλούσαμε, παίρναμε και μια βέργα και είχαμε μια φαντασία ότι ανεβαίνουμε απάνω σε άλογο και τρέχαμε. Και κτυπούσαμε με τη βέργα από πίσω και τρέχαμε και παίζαμε και γελούσαμε και χαιρόμασταν. Γιατί το είπα αυτό; Γιατί στη ζωή μας έχουμε κάποια πράγματα, τα οποία μας δημιουργούν μια αίσθηση και μια απάτη, και χάνουμε τον δρόμο της ζωής μας.

Τι λέει ο Ιησούς Χριστός, σήμερα, στο Ιερό Ευαγγέλιο; Ποιος μπόρεσε κι ανέβηκε στον ουρανό; Αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό. Και αναφέρεται στον εαυτό του. «Εγώ κατέβηκα από τον ουρανό και ανέβηκα στον ουρανό. Κανείς, λέει, δεν μπορεί να ανεβεί στον ουρανό, εάν δεν κατέβει από τον ουρανό».

Και θα ‘λεγα: «Κι εγώ Κύριε, θέλω να ανεβώ στον ουρανό. Από πού  να κατεβώ, πως να κατεβώ; Εσύ ήσουνα Υιός του Θεού,  τα εγκατέλειψες όλα, θρόνο, δόξα». Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ουχ αρπαγμόν ηγήσατο, το είναι ίσα Σοι Θεώ και Πατρί» (Φιλιπ.2,8). Δεν το θεώρησα αφορμή αλαζονείας και υπερηφάνειας και να πει: «Εγώ είμαι υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Εγώ θα πάω εκεί κάτω, στους αμαρτωλούς, στη βρωμιά, στον θάνατο, στον κόπο, στον πόνο; Εγώ θα πάω;» Όχι, κατέβηκε και έγινε υπήκοος, έκανε υπακοή μέχρι θανάτου. Και μετά; Ανέβηκε. Τι θέλει να πει το Ιερό Ευαγγέλιο; Ότι κι εμείς αν θέλουμε να ανεβούμε πρέπει να κατεβούμε. Από πού;

Ξέρετε ότι έχουμε φτιάξει τέσσερις ουρανούς, ξεχωριστά ο καθένας.

Ο πρώτος ουρανός είναι εκείνος, ο οποίος με ανεβάζει με την φαντασία και με τις σκέψεις, ότι ποιος ξέρει τι είμαι εγώ. Σκέφτομαι, μπορώ να σκεφτώ ότι είμαι εκατομμυριούχος, μπορώ να σκεφτώ ότι έχω πολλά σπίτια, μπορώ να σκεφτώ τούτο, να σκεφτώ το ένα, να σκεφτώ το άλλο, την αμαρτία, οτιδήποτε, τα σκέφτομαι. Και δεν καταλαβαίνει κανείς τι σκέφτομαι, δεν καταλαβαίνει. Μόνο ο Θεός και ο διάβολος τα ξέρουν αυτά. Άρα, λοιπόν, αυτός είναι ένας ουρανός, το να είμαι φαντασιόπληκτος. «Εε, μας λέγανε, πετάς στα σύννεφα». Κατέβα από αυτόν τον ουρανό της φαντασιώσεως και δες την πραγματικότητα του εαυτού σου.

Ο άλλος ουρανός είναι ουρανός των επιτευγμάτων, των κατορθωμάτων. «Έχω πτυχίο, πέρασα στις σχολές, έχω ικανότητα έτσι, έχω ικανότητα αλλιώς. Είμαι δυνατός». Και γινόμαστε φαρισαίοι: «Όχι σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ είμαι σπουδαγμένος, έχω τρία  μεταπτυχιακά, τέσσερα μεταπτυχιακά, διδακτορικά. Είμαι δήμαρχος, είμαι βουλευτής, είμαι…» Αυτά είναι τα κατορθώματα, τα επιτεύγματα και φαντάζομαι «ποιος ξέρει τι είμαστε». Τι είσαι άνθρωπε; Τι είσαι άνθρωπε;

Ο άλλος ουρανός  είναι ο ουρανός της αυτο…, πώς να το πούμε…αυτο-υπερβολικής εκτίμησης. Εκτιμάω υπερβολικά τον εαυτό μου. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Ξέρεις τι κάνω εγώ; Ξέρεις πώς κινούμαι εγώ;» Υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας πάνω από τις δυνάμεις μας. Και όταν βλέπουμε τον άλλον να επιτυγχάνει κάτι, θέλουμε κι εμείς να το κάνουμε. Και λες: «Άνθρωπέ μου, έχεις αυτά τα κότσια να το κάνεις εσύ; Κάτσε, περιορίσου σ’ αυτά που έχεις. Ένα τάλαντο σου έδωσε ο Θεός, πέντε έδωσε σ’ εκείνον. Δούλεψε αυτό το ένα και θα επιτύχεις».

Και εκεί είναι το μεγάλο λάθος που λέμε στα παιδιά μας. «Είδες; Δεν πέρασες. το παιδί της γειτόνισσας πέρασε». «Είδες; Δε διαβάζεις, ο άλλος αδερφός σου, όμως, διαβάζει». Γιατί κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις; Γιατί; «Είδες;» Αυτό το μεγάλο και ανόητο λάθος που κάνουν οι άντρες πιο πολύ, για να υποτιμήσουν τις γυναίκες. «Ποια είσαι βρε, ποια είσαι εσύ; Σε πήρα από τα πρόβατα, από το μαντρί, από το χωριό και σε έκανα άνθρωπο». Και λέει μια γυναίκα στον άνδρα: «Φυσικά! Εσύ είσαι πολύ σπουδαίος, πολύ μεγάλος, εγώ είμαι μια χωριάτισσα. Αλλά να σε ρωτήσω κάτι; Ποιος είναι πιο έξυπνος από τους δυο μας; Εγώ που πήρα έναν σπουδαίο άντρα ή εσύ που πήρες μια χωριάτισσα;»

Ναι, έτσι μαθαίνουμε να υποτιμούμε. Και δεν καταλαβαίνουμε τι είμαστε βρε παιδί μου, τι είμαστε, πού ζούμε, πώς ζούμε; Γιατί να μην έχουμε αυτήν την ταπείνωση, την ομορφιά; Κατεβαίνοντας από τον ουρανό μας εδώ, πάτα στη γη άνθρωπέ μου, πάτα στον εαυτό σου, μάθε ποιος είσαι.

Έπειτα, να καυχιέμαι για αυτά που έχω; Γιατί να καυχιέμαι; Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Εάν αυτά που έχεις, τα έχεις λάβει, τι καυχιέσαι ως μη λαβών;» (Α Κορ.4,6-7). Τι καυχιέσαι σαν να μην τα πήρες; Αφού άλλος σου τα έδωσε. Ποιος μας έδωσε τα μάτια, ποιος μας έδωσε τα αυτιά, ποιος μας έδωσε το ένα, το άλλο, τα μαλλιά, την ομορφιά; Ποιος μας τα έδωσε; Άντε φτιάξε και εσύ ωραία μάτια μάνα, στην κοιλιά του παιδιού σου, τώρα εγκυμονείς, φτιάξ’ του ωραία μάτια. Φτιάξ’ το. Δώσ’ του ύψος, δώσ’ το. Μπορείς; Όχι. Άρα, άλλος σου τα δίδει. Εσύ τι καυχιέσαι; Ως να μην έλαβες τίποτα και να μη λες: «Δόξα τω Θεώ». Δε θα τα περιφρονήσω, δε θα τα υποτιμήσω. Αλλά «δόξα τω Θεώ» να λέω.

Και ο άλλος ουρανός, στον οποίον ανεβαίνουμε; Και είναι πολύ γενικευμένος αυτός. Πτυχίο μπορεί να μην έχω, θέσεις μπορεί να μην έχω, λεφτά να μην έχω. Καθρέφτη έχω, όμως, στο σπίτι. Και πάω στον καθρέφτη και κάθομαι ώρες ολόκληρες και κοιτιέμαι. «Αχ, έχω μια τρίχα άσπρη βγάλτην. Έχω τούτο έτσι, έχω το άλλο αλλιώς». Και κοιτάμε την ομορφιά του σώματος. «Έχω μπράτσα ή δεν έχω; Έχω, πώς τους λένε αυτούς, μυϊκούς, μυς και τα λοιπά. Έχω! Βέβαια, πάω γυμναστήριο και κάνω και ξέρεις έχω σώμα. Έχω τούτο, έχω εκείνο». Πόση είναι η ομορφιά του σώματος; Γδάρτε λιγάκι το δέρμα. Και μετά τι θα είναι από κάτω;  Όλο αίματα, βρωμιά και δυσωδία. Να πω το πιο χοντρό; Και ο πιο όμορφος άνδρας, και η πιο όμορφη γυναίκα, στην τουαλέτα τι βγάζει, ομορφιές; Συγγνώμη για το χοντρό. Από που είναι; Μέσα μας είναι όλα αυτά.

Τι καυχόμαστε, για ποια πράγματα καυχόμαστε; Και πολλές φορές κρύβουμε τα χρόνια μας. Άντε κρύψε μερικά χρόνια, γιατί θες να παντρευτείς. Τον άνδρα σου δεν μπορείς να τον απατήσεις. Μέχρι τώρα τον απατούσαμε. Όλους τους απατούσαμε. Γυναίκες προπαντός. Τώρα πας πουθενά και σε λέει: «Για δώσ’ μου το ΑΜΚΑ». Εκεί φαίνονται όλα, πότε γεννήθηκες, πότε, πότε, πότε, πότε. Και τι κερδίζουμε με το να τα κρύβουμε; Φτιάχνουμε έναν ουρανό και νομίζουμε ότι ποιος ξέρει που είμαστε και όμως είμαστε σ’ ένα σύννεφο, που ανά πάσα στιγμή θα μας αφήσει και θα γκρεμίσουμε.

Ναι. Θα περιποιηθούμε τον εαυτό μας, αλλά όχι με αυτή τη φαντασία. Με κάτι νύχια, με κάτι χείλια. Μια φορά ήρθε ένα παιδάκι, στον Πλαταμώνα  ήμουνα, να με χαιρετήσει, μικρό. Με φίλησε το χέρι και μετά μου το σκούπιζε. Μου λέει: «Αχ! Συγγνώμη. Έβαλα ζελέ στα χείλη μου». Γιατί αυτές οι υπερβολές; Πάμε στις εικόνες και αφήνουμε τα χείλια μας ασεβέστατα. Και φαίνεται η στάμπα εκεί επάνω. Γιατί αυτή η υπερβολή; Είμαστε σε μια εποχή φαντασίας. Φόρεσα ένα ρούχο και ποιος ξέρει και ποιος είμαι. Κι άμα δεν πεις: «Τι ωραίο ρούχο είναι αυτό!» Δε σε δέχεται ο άλλος. Λέει: «Δεν είδες ότι φόρεσα καινούργιο ρούχο. Καινούργια παπούτσια. Δε σ’ αρέσουν; Δεν; Δεν;»

Μία φορά μου είπε μια κοπέλα:

– Σας αρέσουν τα ρούχα;

– Ποια ρούχα;

– Αυτά που φοράω. Δεν τα είδατε;

– Όχι, λέω. Ούτε με νοιάζει.

– Μα δε σας αρέσουν; Δεν είναι ωραία;

– Σκασίλα μου, λέω. Και; Αυτός που τα ‘ραψε ας τα χαρεί. Εσύ απλώς φοράς ξένα ρούχα, που τα ‘ραψε κάποιος άλλος.

Δηλαδή, θέλω να πω, να υποτιμήσουμε τον εαυτό μας για να ταπεινωθούμε. Να ταπεινωθούμε. Αυτός που ταπεινώνεται, θα υψωθεί. «Πας ο ταπεινών εαυτόν». Δε θα περιφρονήσουμε. Δε θα μελαγχολήσουμε. Δε θα απογοητευτούμε. Αλλά θα πούμε: «Αυτός είμαι».

Πόσοι άνθρωποι είναι άρρωστοι, άρρωστοι, και δεν πάνε στο γιατρό. Μην τυχόν και βρει ότι είναι άρρωστος. Μα αν βρει ότι είσαι άρρωστος, θα σε θεραπεύσει. Αν δεν πας στο γιατρό, γιατί θες να πιστεύεις ότι είσαι γερός, αυτό το σαράκι από μέσα σε τρώει, και κάποια μέρα θα γκρεμίσεις, θα πέσεις.

Δεν ξέρεις ότι είμαστε θνητοί; Αφού πέσαμε απ’ τον Παράδεισο. Πέσαμε απ’ τον Παράδεισο, πάει. Θάνατος μπροστά. Όποιος πέφτει, πεθαίνει. Αφού πέσαμε, θα πεθάνουμε. Γιατί όμως να μην πεθάνω κοντά στον Χριστό; Λέει ο ΙΣ ΧΡ, «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς» (Ιω.8,32).

Αν γνωρίσω την πραγματικότητα του ποιος είμαι, να το γνωρίσω μέσα μου ποιος είμαι, τότε αυτό θα με ελευθερώσει και μόλις με ελευθερώσει, τότε θα πω: «Πω πω! Τι χαζός ήμουνα. Τι πίστευα;» Και ταπεινώνομαι. Και όταν ταπεινώνομαι και ζητώ συγχώρηση από τον Θεό, τότε Τον αγαπώ, γιατί με συγχωρεί, συγχωρεί τις αμαρτίες μου και Τον αγαπώ. Και όταν αγαπάς κάποιον, τι κάνεις; Τον ακολουθείς.

Άρα, λοιπόν, αγαπώ τον Χριστό, θέλω να Τον ακολουθώ, αλλά πρέπει να κάνω ό,τι έκανε και Εκείνος. Να κατεβώ, ώστε μαζί με Αυτόν που αγαπώ και να ανεβώ.

Ακολουθεί μια σύντομη περίληψη του κηρύγματος:

  • Η ψευδαίσθηση της ζωής και η «ανάβαση»: Όπως στα παιδικά μας χρόνια φανταζόμαστε ότι καβαλάμε άλογα χρησιμοποιώντας ένα καλάμι, έτσι και στη ζωή μας συχνά δημιουργούμε ψευδαισθήσεις που μας κάνουν να χάνουμε τον αληθινό δρόμο. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού Χριστού —ο οποίος από τη δόξα του ουρανού ταπεινώθηκε και κατέβηκε στη γη—, έτσι κι εμείς, για να ανεβούμε πνευματικά στον ουρανό, πρέπει πρώτα να «κατεβούμε», δηλαδή να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να ταπεινωθούμε.
  • Οι τέσσερις «ουρανοί» της ψευδαίσθησης:
    1. Ο ουρανός της φαντασίας: Η τάση να πλάθουμε με τη σκέψη μας ιδέες μεγαλείου ή αμαρτίας, πετώντας «στα σύννεφα».
    2. Ο ουρανός των επιτευγμάτων: Η έπαρση για τα πτυχία, τις θέσεις, τις ικανότητες και τα κατορθώματα, η οποία μας μετατρέπει σε σύγχρονους «φαρισαίους».
    3. Ο ουρανός της υπερβολικής αυτοεκτίμησης και σύγκρισης: Η τάση να υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας, να συγκρινόμαστε συνεχώς με τους άλλους και να υποτιμούμε τους συνανθρώπους μας.
    4. Ο ουρανός της σωματικής ομορφιάς: Η υπερβολική ενασχόληση και καύχησή μας για την εξωτερική εμφάνιση, τα νιάτα ή τη σωματική διάπλαση, κρύβοντας την πραγματική μας θνητότητα και φθορά.
  • Η απελευθέρωση μέσω της αλήθειας και της ταπείνωσης: Κάθε καύχησή μας είναι άδως, διότι ό,τι έχουμε το έχουμε λάβει ως δώρο από τον Θεό. Αντί να ζούμε στο ψέμα και να φοβόμαστε την αλήθεια (όπως κάποιος που αποφεύγει τον γιατρό επειδή φοβάται τη διάγνωση), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη θνητότητά μας και την πραγματική μας ταυτότητα. Η επίγνωση αυτής της αλήθειας οδηγεί στην ελευθερία, στην ταπείνωση, στη συγχώρηση και τελικά στην αγάπη και μίμηση του Χριστού.
  • Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ "ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ" Ιωα. 3,13-17

ΚΕΙΜΕΝΟ

13 καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. 14 καὶ καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, 15 ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 16 οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

13Όταν, μάλιστα, στον ουρανό δεν ανέβηκε κανένας, παρά μόνο αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Γιος του Aνθρώπου, που διαμένει στον ουρανό; 14Kι όπως ύψωσε ο Mωυσής το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Γιος του ανθρώπου, 15ώστε να μη χαθεί ο καθένας που πιστεύει σ’  αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. 16Γιατί ο Θεός αγάπησε με μια τέτοια αγάπη τον κόσμο, ώστε πρόσφερε το Γιο του το Mονογενή, για να μη χαθεί ο καθένας που πιστεύει σ’  αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. 17Διότι το Γιο του ο Θεός δεν τον έστειλε στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού.