7 - "Πειρασμοί και Ελευθερία" ΓΕΝΕΣΙΣ -
7 Μαρτίου 2007 · ΓΕΝΕΣΙΣ
Βίντεο
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ "ΓΑΛΙΛΑΙΑ"
Εκπομπή "Στης Γαλιλαίας τις Ακρογιαλιές" στην οποία ο π.Νικηφόρος Κοντογιάννης αναλύει το βιβλίο της Π.Δ. ΓΕΝΕΣΙΣ. - Θέμα: "Πειρασμοί και Ελευθερία"
Γιατί σέ μιά καλή μας ἐνέργεια συνήθως πάντοτε προηγοῦνται ἤ ἀκολουθοῦν πειρασμοί;
Ερχονται οἱ πειρασμοί ὅταν προσπαθοῦμε γιά μιά ἀρετή. Ὅταν ὅμως μᾶς καταλαμβάνει κάποιες φορές μιά ὀκνηρία καί μάλιστα καμμιά φορά τόσο δυνατή πού δέν θέλουμε νά κάνουμε τίποτε καί μάλιστα μπορεῖ αὐτό νά μᾶς βασανίζει, γιατί θέλουμε τήν ἀρετή ἀλλά δέν ἔχουμε τήν διάθεση νά ἐνεργήσουμε.
Ο καλός Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο του έδωσε χαρ΄σιματα και εφόδια δύναμις για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες.
Τί ἦταν τὸ ἐμφύσημα στὴν πραγματικότητα
1. Ἦταν ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κάτι ποὺ χάθηκε μὲ τὴν παρακοὴ.
«Ἐνεφύσησε γὰρ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, τουτέστι μοῖραν τινὰ τῆς αὐτοῦ χάριτος ἐναπέθετο τῷ ἀνθρώπῳ, ἵνα τῷ ὁμοίῳ ἐπιγινώσκη τὸ ὅμοιον» (Μ. Βάσ., PG 29, 449 Β)
2. Ὁ ἔμφυτος πνευματικός νόμος.
Ἰώβ 33.4 πνεῦμα θεῖον τὸ ποιῆσάν με, πνοὴ δὲ Παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με.
Β. Πνεῦμα Θεοῦ
Τί ἦταν τὸ ἐμφύσημα στὴν πραγματικότητα, τὸ βλέπουμε στὴν Καινὴ Διαθήκη: «Ὁ Ἰησοῦς ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοίς: “Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον”» (Ἰωάννης 20/κ: 22).
«Ἀνακαινίζων τὸν ἄνθρωπον ὁ Κύριος, καὶ ἣν ἀπώλεσε χάριν ἐκ τοῦ ἐμφυσήματος τοῦ Θεοῦ, ταύτην πάλιν ἀποδιδούς, ἐμφυσήσας εἰς τὸ πρόσωπον τῶν μαθητῶν, τί φησί; Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον» (Μ. Βάσ., PG 32, 140D). σοφίζοντάς τους, καὶ ἐνδυναμώνοντάς τους γιὰ τὴν ἀποστολὴ ποὺ τοὺς ἔστελνε. Φυσικὰ αὐτοὶ δὲν ἦταν σωματικὰ νεκροί!
Εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα πού λαμβάνουμε στή Βάπτιση γιά μιά σωστή πνευματική ζωή..
τό ΄΄ἐμφύσημα΄΄ ἦταν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ὄχι ἡ βιολογικὴ ζωή:
Ὅπως λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ζωοποιεῖται μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Ἀδάμ, ζωοποιήθηκε λαβαίνοντας τὴν πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,
Δὲν λέει ὅτι ἔγινε ὁ ἄνθρωπος ΄΄ψυχή΄΄, ἀλλὰ ΄΄ψυχὴ ζῶσα΄΄. Νεκρὸ σῶμα ὑπάρχει. Ὑπάρχει ἄραγε καὶ νεκρὴ ψυχή; Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ νεκρὴ ψυχή, παρὰ ἐκείνη ποῦ δὲν μετέχει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;
εἶπε ὁ Θεὸς στὸν Ἀδάμ: ΄΄Τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ φᾶς ἀπ’ αὐτό, (τὸ δένδρο), θὰ πεθάνεις΄΄. Ὁ Ἀδὰμ ὅμως, ἔζησε ἀκόμα πολλὰ ἔτη! Συνεπῶς, ὁ θάνατός του ἦταν πνευματικός. Ἔγινε ΄΄νεκρὴ ψυχή΄΄, καθὼς ἔχασε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ τοῦ δόθηκε ὅταν ὁ Θεός του ΄΄ἐμφύσησε΄΄ πνοὴ ζωῆς. Κατὰ τὸν ἀντίστροφο τρόπο, μὲ αὐτὸ τὸ φύσιμα, τὸν εἶχε κάνει ψυχὴ ζωντανή.
Ὅ,τι ἦταν τὸ ἐμφύσημα στὴν Καινὴ Διαθήκη τὸ ἴδιο ἦταν καὶ στὴν Παλαιά: Ἡ Χάρις καὶ ἡ Ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Οἱ ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι «Ἂν καὶ οἱ μὴ ἔχοντες Πνεῦμα Ἅγιον ζοῦν, ἐν τούτοις εἶναι κατὰ ψυχὴν νεκροί... ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ χωρισμὸς αὐτῆς ἀπὸ τῆς ζωοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». (Τὸ Πρωπατορικὸ ἁμάρτημα σέλ. 119. Ἔκδοσις 1957).
Ἔπειτα λέγει ὁ Κύριος γιά τούς ἁμαρτωλούς «Ἅφες τοὺς νεκροὺς θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς» . Αὐτοὶ οἱ νεκροὶ ἦσαν ἔμψυχοι καὶ κινούμενοι ἄνθρωποι ἀλλὰ δὲν εἶχαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ποὺ ζωοποιεῖ (Β΄ Κόρ. Γ΄6).
Ενα ἀντίφωνο πού μάλιστα τό ψάλουμε καί στήν μικρή παράκληση λίγω πρίν τό ἱ.Εὐαγγέλιο λέγει «Ἁγίω Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται» . Αὐτὴ ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δίδεται σ’ ὁλόκληρο τὸν ἄνθρωπο, ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ τὸν ἁγιάζει καὶ τὸν ζωοποιεῖ.
Πνεῦμα Ἅγιο, βιαῖα πνοὴ τῆς Πεντηκοστῆς καί ἐμφύσημα ἔχουν στενή σχέση μεταξύ τους.
Τὸ ἐμφύσημα στὸν Ἀδὰμ καὶ στοὺς Ἀποστόλους προηγεῖται μὲν χρονικὰ τῆς Πεντηκοστῆς ὅμως δυνάμει αὐτῆς δίδεται.
«Ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς» . Ἕνα πρόσωπο δὲν εἶναι ποτὲ κάτι τὸ ἄψυχο. Ἕνα πτῶμα ἢ ἕνα ἄγαλμα πήλινο δὲν εἶναι πρόσωπο. Ὁ Ἀδὰμ ἦταν πρόσωπο ἐπειδὴ ἦταν εἰκόνα τοῦ σαρκωθέντος Προσώπου τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Στὴν εἰκόνα, ποὺ εἶναι δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δίδεται ἡ δόξα καὶ ἡ ἐνέργειά Του. Οἱ πρωτόπλαστοι «τὴ ἄνωθεν ἤσαν δόξη ἠμφιεσμένοι... ἡ ἄνωθεν δόξα παντὸς ἱματίου μᾶλλον αὐτοὺς περιέσκεπε» (Ἄγ. Ἰω. Χρύσ., PG 53, 123 καὶ 131). H «ἄνωθεν δόξα» δὲν εἶναι βέβαια κάτι τὸ κτιστό, δὲν εἶναι ψυχὴ ἢ ὁτιδήποτε δημιουργημένο, εἶναι ἡ ἄκτιστη δόξα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἀνεβάζει τὸν ἄνθρωπο στὸ «καθ’ ὁμοίωσιν» . Αὐτὴ τὴν ἄκτιστη δόξα ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ τὴν χάσει ἢ νὰ μὴ τὴν ἀποκτήσει ποτέ. Τὴν εἰκόνα ὅμως δὲν τὴν χάνουμε ποτὲ γιατί τὴν ἔχουμε ἀπὸ τὴ γέννησή μας. «Τὸ καθ’ ὁμοίωσιν εἶναι θείαν ἀποβαλόντες, τὸ κατ’ εἰκόνα οὐκ ἀπωλέσαμεν» (Ἄγ. Γρήγ. Πάλ., PG 150, 1148). Εἴμαστε ἄνθρωποι ἐπειδὴ εἴμαστε εἰκόνες Χριστοῦ καὶ αὐτὸ γιατί Ἐκεῖνος εἶναι Θεάνθρωπος καὶ φέρει τὴ σάρκα μας. Αὐτὴ ἡ Σάρκα ποὺ κάθεται στὰ δεξιά του Πατρός, στὸν θρόνο τῆς θεότητος, εἶναι ἡ δόξα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ἡ ταυτότητά της, ἡ πηγὴ ὅλων τῶν ἀγαθῶν, πού μας δίδονται χωρὶς διάκριση ἀλλὰ ἐμεῖς ἂν θέλουμε τὰ δεχόμαστε. Δὲν μεταβλήθηκε ὁ Ἀδὰμ σὲ πήλινο ἄγαλμα χωρὶς διάκριση, ἀλλὰ μὲ τὴν παρακοή, ἔχασε τὴν Χάρη τοῦ ἐμφυσήματος ἀλλὰ γνώρισε τὴν γύμνια τοῦ (Γέν. Γ΄7) καὶ φρόντισε νὰ τὴν σκεπάσει μὲ γήϊνα ὑποκατάστατα ἐκείνης τῆς Δόξας ποὺ τὸν σκέπαζε πρίν, ὅπως κάνει μέχρι σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα.
Χωρὶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο οἱ ἄνθρωποι εἶναι «ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντες» (Ἰουδ. 19)
