2007 Φεβρ. «Επιθυμίες – Με τι μοιάζω;» ΓΕΝΕΣΙΣ Γεν.1,26
1 Φεβρουαρίου 2007 · ΓΕΝΕΣΙΣ
Βίντεο
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ "ΓΑΛΙΛΑΙΑ"
Εκπομπή "Στης Γαλιλαίας τις Ακρογιαλιές" στην οποία ο π.Νικηφόρος Κοντογιάννης αναλύει το βιβλίο της Π.Δ. ΓΕΝΕΣΙΣ. - Θέμα: «Επιθυμίες – Με τι μοιάζω;»
Ποιὸ πρότυπο χρησιμοποίησε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ πλάσσει τὸν ἄνδρα καὶ τὴ γυναίκα;
«Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἐαυτοῦ. κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν. ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.» Γεν.1,26
Τί σημαίνει ἡ λέξη ΄΄κατά΄΄; Σημαίνει: ΄΄εἰκόνα τῆς εἰκόνας΄΄ τοῦ Θεοῦ,
Ναί ἀλλά ὁ Θεός δέν ἔχει σῶμα. "πῶς ὁμοίωται τῷ σώματι τό ἀσώματον;.......... Καὶ ποιὸς εἶναι ἡ ἄμεση εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Μὰ φυσικὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἅγ.Γρ.Νύσσης τ.5.115
Κολοσσαεῖς 1,15: ...ὅστις (ΙΣ ΧΡ) εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου...
Μόνο μὲ τὴ γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐμφανίστηκε (ἐπιτέλους) ὁ ἄνθρωπος τέλειος. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὑπῆρξε ὁ μόνος ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν πραγματικὰ τέλειος.
Ἀφοῦ τό πρωτότυπο εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί ἀφοῦ λέγει «ο Λόγος σάρξ εγένετο», τότε τό κατ’ εἰκόνα ἀναφέρεται καί στό σῶμα τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποκλεισθεῖ ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ στὸ «κάτ΄ εἰκόνα». Διότι τὸ σῶμα δὲν δημιουργήθηκε τυχαῖα, ἀλλὰ σύμφωνα πρὸς τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς, γί΄ αὐτὸ καὶ εἶναι κατάλληλο νὰ ἐκτελεῖ τὶς ἐντολές της.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιουργημένος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» (Γέν. 1,27). Ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, καὶ ὅλος ὁ ἄνθρωπος, ψυχὴ καὶ σῶμα (Ἄγ. Εἰρηναίου, «Ἔλεγχος» Ε΄Ἱ 1). «Μὴ ἂν ψυχὴν μόνην μήτε σῶμα μόνον λέγεσθαι ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὸ συναμφότερον, ὃν δὴ καὶ κατ’ εἰκόνα πεποιηκέναι ὁ Θεὸς λέγεται» (Ἄγ. Γρήγ. Παλαμά, PG 150, 1361c). Εἰκὼν τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Χριστός. (Κόρ. Β΄, δ΄4) (Κόλ. 1΄15). Αὐτὸς εἶναι ἡ φανερὴ εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου» , γιατί εἶναι ὁ ἴδιος καὶ ἀόρατος Θεὸς καὶ ὁρατὸς ἄνθρωπος. Βλέποντας τὸν Χριστὸ εἴδαμε τὸν Θεό, γιατί ὁ ἀόρατος Θεὸς εὐδόκησε νὰ γίνει ὁρατὸς ἄνθρωπος σαρκούμενος. Ὁ ἄνθρωπος «θεωρεῖ... τὴν τοῦ Πατρὸς εἰκόνα, τὸν Θεὸν Λόγον, οὐ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» γιατί ἕνας ἀπό μας, ὁ Χριστός, εἶναι Θεός, «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου» .
«Ὁπότε δὲ σὰρξ ἐγένετο ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ... τὴν εἰκόνα ἔδειξεν ἀληθῶς, αὐτὸς τοῦτο γενόμενος, ὅπερ ἣν ἡ εἰκὼν αὐτοῦ» (Ἄγ. Εἰρην. «Ἔλεγχος» Ε΄ XVI 2). Ἔχοντας τὴν ἴδια ἀνθρώπινη φύση μ’ Ἐκεῖνον εἴμαστε, κατ’ εἰκόνα Ἐκείνου, εἰκόνες Θεοῦ. Εἴμαστε «σύμμορφοι τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοὶς ἀδελφοίς» (Ρώμ. Ἡ΄29).
Εἴμαστε εἰκόνες εἰκόνος. Ὁ ἄνθρωπος στὴν ὁλότητα τῆς φύσης του, «ψυχὴ καὶ σῶμα» , εἶναι εἰκόνα Θεοῦ, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἑνώθηκε μὲ τὴ φύση μας στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν. Ἡ μὲν οὒν εἰκὼν τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐν πάσῃ τὴ ἀνθρωπίνη φύσει θεωρουμένη, τὸ τέλος ἔσχεν. Ὁ δὲ Ἀδὰμ οὔπω ἐγένετο... γέγονεν οὒν κατ’ εἰκόνα ὁ ἄνθρωπος, ἡ καθόλου φύσις... ὄχι μέρος τοῦ ὅλου, ἀλλ’ ἅπαν ἀθρόως τὸ τῆς φύσεως πλήρωμα» (Ἄγ. Γρήγ. Νύσ., PG 44, 204 D).
Η ἕνωση τῶν φύσεων στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο, κατὰ Χάριν, ἐκεῖνα τὰ χαρακτηριστικά του Θεοῦ ποὺ τὸν διακρίνουν: τὴν ἐλευθερία, τὴν δημιουργικότητα, τὴν κυριαρχία, τὸν λόγο (ὄχι τὴν ὁμιλία, οὔτε τὴν ἐξυπνάδα, ἀλλὰ κάτι πολὺ βαθύτερο) κ.λπ.
και την ἀθανασία. «Ζωὴ γὰρ ὢν κατὰ φύσιν ὡς Θεός, ἐπειδὴ γέγονεν ἐν πρὸς τὴν ἐαυτοῦ σάρκα, ζωοποιὸν ἀπέφηνεν αὐτήν» (Ἄγ. Κυρίλ. Ἀλεξ., PG 77, 113). ἡ πηγὴ λοιπὸν τῆς ἀθανασίας στὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι κάποια ἀθάνατη ψυχὴ ἀλλὰ ἡ ζωοποιὸς σὰρξ τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.
Ἂν καὶ ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ ἔγινε σ’ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ χρόνου καὶ τῆς ἱστορίας, ἐν τούτοις εἶναι ἡ ἀπ’ ἀρχῆς ὀντολογικὴ πραγματικότητα τῆς κτίσεως. «Τὸ μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν» (Κολασ. Ἅ΄26). «Τοῦτό ἐστι τὸ μέγα καὶ ἀπόκρυφον μυστήριον. Τοῦτο ἐστὶ τὸ μακάριον, δι’ ὃ τὰ πάντα συνέστησαν τέλος. Τοῦτο ἐστιν ὁ τῆς ἀρχῆς τῶν ὄντων προεπινοούμενος θεῖος σκοπός, ὃν ὁρίζοντες εἶναι φαμεν προεπινοούμενον τέλος, οὗ ἕνεκα μὲν πάντα, αὐτὸ δὲ οὐδενὸς ἔνεκα πρὸς τοῦτο τὸ τέλος ἀφορῶν (τὴν ὑποστατικὴ ἕνωση θείας καὶ ἀνθρωπίνης φύσεως, τὸν Χριστό), τᾶς τῶν ὄντων ὁ Θεὸς παρήγαγεν οὐσίας» (Ἄγ. Μάξ. Ὁμολ., PG 90, 621A).
Ὁ Χριστὸς εἶναι «πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, τὰ ἐν τοὶς οὐρανοὶς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα... τὰ πάντα δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται καὶ αὐτός ἐστι πρὸ πάντων, καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε» (Κολασ. Ἅ΄15-17).
Ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι ὁ μακάριος σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖον τὰ πάντα δημιουργήθηκαν, γιατί Αὐτὸς εἶναι ἡ πραγματοποίηση τοῦ σκοποῦ, ἡ ἀσύγχυτη καὶ ἀδιαίρετη ἕνωση τοῦ Δημιουργοῦ μὲ τὴ δημιουργία Του, ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν ἀρκέσθηκε νὰ μᾶς δώσει κάτι, οὔτε ἔστω τὰ πάντα, ἀλλὰ θέλησε νὰ μᾶς δώσει τὸν ἴδιο τὸν Ἑαυτό Του.
Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀληθινός, ὁ αἰώνιος ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε καὶ κάθεται στὰ δεξιά του θρόνου τοῦ Θεοῦ. «Τὸν ἀληθινὸν ἄνθρωπον καὶ τέλειον... πρῶτος καὶ μόνος ἔδειξεν ὁ Σωτήρ» (Νικολ. Καβάσιλας, PG 150, 680c).
Μᾶς ἔκανε δοχεῖα κατάλληλα νὰ δεχθοῦν τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
