6 «Απόρθητο οχυρό-Δημιουργία» ΓΕΝΕΣΙΣ 30ο Μέρος ΙΣΤ΄
6 Νοεμβρίου 2006 · ΓΕΝΕΣΙΣ
Βίντεο
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ "ΓΑΛΙΛΑΙΑ"
Εκπομπή "Στης Γαλιλαίας τις Ακρογιαλιές" στην οποία ο π.Νικηφόρος Κοντογιάννης αναλύει το βιβλίο της Π.Δ. ΓΕΝΕΣΙΣ. - Θέμα: «Απόρθητο οχυρό-Δημιουργία» Μέρος ΙΣΤ΄
Όλοι μας ψάχνουμε νά βροῦμε λύσεις γιά νά ξεπεράσουμε τά προβλήματα ἤ ἀκόμη ψάχνουμε νά βροῦμε τρόπους καί διέξοδα γιά νά ξεφύγουμε ἀπό τά δύσκολα, ἀπό ὅλα ἐκεῖνα πού βαραίνουν τήν ψυχή καί τῆς δημιουργοῦν μιά πίκρα καί μιά λύπη.
Κι αὐτό τό ἐπιτυγχάνουμε μέ χίλιους δυό τρόπους. Εἴτε μέ τήν διασκέδαση, εἴτε μέ τήν ἐργασία, εἴτε μέ τό νά συζητοῦμε τό πρόβλημά μας μέ ἄλλους, εἴτε μέ τό νά προσπαθοῦμε νά τό ξεχάσουμε, εἴτε μέ τό τσιγάρο, εἴτε ἀκόμη καί μέ ψυχολόγους καί ψυχοφάρμακα κ.ἄ.
Ὅλοι αὐτοί οἱ τρόποι μοιάζουν γιά τούς ἀνθρώπους σωστοί, ἀλλά εἶναι προσορινές λύσεις ἤ ἀκόμη καί ἀπατηλές. Καί λέω προσορινές καί ἀπατηλές διότι ἤ μεταθέτουν τό πρόβλημα ἤ δείχνουν νά τό ἐξαφανίζουν, ὅμως τό πρόβλημα παραμένει πρόβλημα γιατί ἡ ψυχή δέν ἀναπαύεται.
Ο Θεός στέλνει πάρα πολλές εὐλογίες μέσα στήν κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας. Βέβαια ὅταν οἱ καρδιές μας καί ἡ ψυχές μας εἶναι κλειστές τότε αὐτές οἱ εὐλογίες χάνονται. Μάλιστα λέγει ὁ Κύριος Ματθ.11.28 Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. 29 ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· 30 ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.
Μικρό εἶναι αὐτό τό κάλεσμα τοῦ Κυρίου μας κι αὐτή ἡ ἐναπόθεση τῆς ζωῆς μας στίς δικές του δυνάμεις; Τρέχουμε σέ χίλιους δυό ἀνθρώπους, γιατρούς, φίλους ἀνθρώπους καί στό Θεό δέν καταφεύγουμε καί δέν Τοῦ παραδίδουμε τήν ζωή μας.
Ὅμως δέν μᾶς ἐκβιάζει νά πᾶμε κοντά του, ἀλλά περιμένει περιμένει νά τόν καλέσουμε γιά νά σπεύσει νά βοηθήσει. Ἡ ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μέσα βαθιά εἶναι σάν ἕνα ὀχυρό ἀπόρθητο. Σ’ αὐτό τό ἀπόρθητο φρούριο φθάνουν οἱ χάρες και οἱ εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μένουν ἀπ’ ἔξω διότι ἡ πόρτα ἀνοίγει ἀπό μέσα. Ἡ Χάρις ἔχει αὐτή τήν λεπτότητα νά μή παραβιάζει, διότι κάθε παραβίαση τῆς προσωπικότητας εἶναι δαιμονική ἐνέργεια.
Ὁ ἄνθρωπος ὅμως φοβᾶται ἤ ἄδιαφορεῖ ἤ δυσκολεύεται καί δέν προσπαθεῖ ἄν καί ξέρει ὅτι ἀπ’ ἔξω περιμένει ἡ Χάρις νά βοηθήσει νά φέρει τήν εἰρήνη, τήν ἀνάπαυση καί νά γλυκάνει τήν ψυχή μέ τήν παρουσία της.
Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο μαθαίνουμε νά ζοῦμε ἀπό παιδιά μᾶς κάνει εὔκολη ἤ δύσκολη τήν κατάσταση αὐτή. Ἄν μάθουμε ἀπό παιδιά νά ἐμπιστευόμαστε στόν Θεό τά ἁπλά καί παιδικά μας θέματα, κι ἄν μάλιστα ἔχουμε καί τίς ἀνάλογες ἐμπειρίες, γιατί τῶν παιδιῶν ἡ ψυχή εἶναι πιό καθαρή καί οἱ προσευχές τους ἀκούγονται ἀπό τόν Θεό, τότε καί ὅταν μεγαλώσουν θά ἔχουν αὐτή τήν ἄνεση νά ἀναπαύονται μέ τήν ἐμπιστοσύνη τους στό Θεό.
Πάντως πρέπει νά μάθουμε νά ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας ἐλεύθερο στά χέρια τοῦ Θεοῦ γιατί αὐτός μᾶς ἔπλασε, ἑπομένως αὐτός γνωρίζει νά διορθώνει καλύτερα ἀπό μᾶς ὅ,τι μέσα μας εἶναι χαλασμένο.
Γιατί νά διαμαρτυρόμαστε καί νά κλαψουρίζουμε καί νά μήν ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ;
Ἀφοῦ μόνοι μας μέχρι τώρα τίποτα δέν καταφέραμε, γιατί να μή κάνουμε μιά δοκιμή μήπως καί αὐτό πού λέγει ὁ Θεός θά μᾶς τό κάνει, ἄν ἐμεῖς παραδωθοῦμε ὄχι μέ δικαιολογίες καί μέ ἀπαιτήσεις, ἀλλά ὡς ἁμαρτωλοί πού δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτα.
