8 Αρετής επιθυμία και Δημιουργία ΓΕΝΕΣΙΣ 16ο Μέρος Β΄
8 Μαρτίου 2006 · ΓΕΝΕΣΙΣ
Βίντεο
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ "ΓΑΛΙΛΑΙΑ"
Εκπομπή "Στης Γαλιλαίας τις Ακρογιαλιές" στην οποία ο π.Νικηφόρος Κοντογιάννης αναλύει το βιβλίο της Π.Δ. ΓΕΝΕΣΙΣ. - Θέμα: Αρετής επιθυμία και Δημιουργία Μέρος Β΄"
Η πνευματική προκοπή μας δέν ἔρχεται μόνο μέ λόγια ἤ μέ εὐχές.
Οὔτε βέβαια μόνο μέ τήν δική μας ἄσκηση ἤ τόν δικό μας ἀγῶνα, ἀλλά καί μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἐξ ἄλλου γι’ αὐτό καί ἀγωνίζεται κάθε πιστός, γι’ αὐτό κάνει τόν πνευματικό του ἀγῶνα. Γιά νά μπορεῖ νά διατηρεῖ καθαρή τήν ὕπαρξή του ὥστε νά μήν ἐκδιώκεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μέ τήν βρωμιά πού δημιουργεῖ ἡ ἁμαρτία κι ἔτσι στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό νά ἔχει κανείς συμπαραστάτη καί βοηθό τόν ἴδιο τόν Κύριο.
Καί ὁ ἀπ.Παῦλος λέγει ὅτι Γαλ.5.22 «ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, 23 πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. 24 οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις».
Δηλαδή τό Πνεῦμα τό Ἅγιο βοηθᾶ στήν ἐμφάνιση τοῦ καρποῦ. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἐμεῖς εἴμεθα τό δένδρο καί οἱ κηπουροί.Δηλαδή ὅπως ἕνας κηπουρός δέν κατασκευάζει τούς καρπούς στά δένδρα, ἀλλά δουλεύει στό δένδρο καί καλλιεργεῖ τήν γῆ ὥστε μέ τούς δικούς του κόπους καί μέ τίς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου νά ἐμφανισθοῦν στήν ὥρα τους οἱ καρποί τοῦ δένδρου.
Ὅσο κι ἄν δουλέψουμε καί δέν ἔχουμε ἤλιο τό δένδρο δέν καρπίζει.
Ἀλλά κι ἀντίστροφα πάτερ. Ἄν ὁ ἥλιος στέλνει τίς ἀκτῖνες του κι ἐμεῖς δέν φροντίζουμε τό δέν δρο τότε καί πάλι δέν κάνει καρπούς καλούς. Ἤ θά κάνει καρπούς, ἀλλά θά εἶναι μικροί, σκουλικιασμένοι, ζαρωμένοι καί τελικά ἄχριστοι.
Γι’ αὐτό καί λέγει ὁ Ἅγ.Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης «διά τοῦτο καί καρπόν αὐτά ὠνόμασε τοῦ Ἁγ.Πνεύματος, καθ’ ὅ,τι ἀπό λόγου μας μέν καταβάλλεται καί φυτεύεται ὁ σπόρος τῶν ἀρετῶν, ὅς τις εἶναι ἡ καλή μας γνώμη καί προαίρεσις˙ τῆς δέ τοῦ Θεοῦ δυνάμεως εἶναι ἔργον, τό νά γένουν αὐταί καρπός, καί νά τελεσφορήσουν. Ἑρμην.Ἐπιστ.Β΄192
Ἔτσι λοιπόν δική μας εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ νά ἀποκτίσουμε ἀρετές πάνω στήν ὁποία προασπάθεια ὁ Θεός ἔρχεται νά ἀναδείξει τίς ἀρετές καί τά χαρίσματα.
Ὅμως ἄν δέν γίνει συνήθεια στή ζωή μας ὁ ἀγῶνας κατά τοῦ κακοῦ καί για τήν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς τότε ἄς μή νομίζουμε ὅτι θά τά καταφέρουμε ὅταν βρεθοῦμε μπροστά στούς πειρασμούς.
Ο ἀρχαῖος Ἕλληνας φιλόσοφος Ἀριστοτέλης, λέγει «μένοντας συστηματικά μακριά ἀπό τίς ἡδονές γινόμαστε σώφρονες, καί ὅταν γίνουμε, ἔχουμε πιά σέ πολύ μεγάλο βαθμό τή δύναμη νά μένουμε μακριά τους... καί προσθέτει «ὁ μέν γάρ ἀπεχόμενος τῶν σωματικῶν ἡδονῶν καί αὐτῷ τούτῳ χαίρων σώφρων, ὁ δ’ ἀπεχόμενος ἀκόλαστος δηλαδή ὅποιος μένει μακριά ἀπό τίς σωματικές ἡδονές (πού εἶναι ἐπιφανιακές ἡδονές καί προσωρινές ἀπολαύσεις) καί αὐτό τοῦ προκαλεῖ εὐχαρίστηση, εἶναι ἄνθρωπος σώφρων˙ ἀκόλαστος εἶναι αὐτός πού τό πρᾶγμα αὐτό τόν δυσαρεστεῖ. Καί συνεχίζει ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει μέ εὐχαρίστηση τήν ἀποφυγή τῶν ἀκόλαστων πράξεων καί δέν λυπᾶται γι’ αὐτό, αὐτός εἶναι πραγματικά ἀνδρεῖος˙ δειλός δέ εἶναι αὐτός πού ὁ ἀγῶνας κατά τοῦ κακοῦ τόν δυσαρεστεῖ. Ὅταν ὅμως ἀναζητοῦμε μόνο σαρκικές ἀπολαύσεις (δηλ. τήν ἐπιφανιακή εὐχαρίστηση), αὐτό μᾶς σπρώχνει στό νά κάνουμε φαῦλες, ἁμαρτωλές καί ἐξαθλιωμένες πράξεις γι’ αὐτό καί ἐπειδή λυπούμεθα ὅταν χάνουμε τίς ἁμαρτωλές ἁπολαύσεις, αὐτή ἡ λύπη μᾶς κάνει τελικά νά ἀποφεύγουμε τά καλά γιατί μάθαμε νά κάνουμε μόνο ὅ,τι προκαλεῖ στόν ἄνθρωπο εὐχαρίστηση ἐφήμερη.
Καί ἐπειδή λοιπόν ὁ ἄνθρωπος πιό εὔκολα ἐπιδιώκει αὐτά πού φαίνονται εὐχάριστα, δηλαδή αὐτά πού εἶναι ἐπιφανιακά καί ἐφήμερα, αὐτό θά πεῖ οὐσιαστικά σαρκική ἡδονή, καί βέβαια αὐτή ἡ συμπεριφορά μᾶς κάνει νά ἀδιαφοροῦμε γιά τό ἀποτέλεσμα. Ἔτσι λοιπόν συμβουλεύει κάτι πολύ σωστό ὁ Ἀριστοτέλης καί λέγει «διό δεῖ ἦχθαί πως εὐθύς ἐκ νέων.. δηλαδή Γιαυτό καί εἶναι ἀνάγκη - ὅπως λέει ὁ Πλάτωνας- βλέπετε ἀκόμη καί σοφοί ἀκόμη, δέν στηρίζονται στή γνώμη τους, γιατί εἶνα σοφό νά ἀκούς καί τήν γνώμη τῶν ἄλλων καί μάλιστα ὄπως κάνουμε κι ἐμεῖς κι ἀναζητοῦμε τήν γνώμη τῶν ἁγίων, λέγει λοιπόν ὅτι πρέπει νά πάρει κανείς ἤδη ἀπό μικρός ἐκείνη τήν ἀγωγή πού θά τόν κάνει νά εὐχαριστιέται καί νά δυσαρεστεῖται γι’ αὐτά πού πρέπει. Αὐτή εἶναι ἡ σωστή παιδεία.
