7 «Μυνήματα-Δημιουργία» ΓΕΝΕΣΙΣ 25ο Μέρος ΙΑ΄
7 Ιουνίου 2006 · ΓΕΝΕΣΙΣ
Βίντεο
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ "ΓΑΛΙΛΑΙΑ"
Εκπομπή "Στης Γαλιλαίας τις Ακρογιαλιές" στην οποία ο π.Νικηφόρος Κοντογιάννης αναλύει το βιβλίο της Π.Δ. ΓΕΝΕΣΙΣ. - Θέμα: «Μυνήματα-Δημιουργία» Μέρος ΙΑ΄
Μοῦ κάνει πολύ ἐντύπωση ὅτι ἐνῶ ζοῦμε μέσα σ’ ἕναν κόσμο τόσο θαυμαστό, μέσα σ’ ἕναν κόσμο πού μᾶς βομβαρδίζει μέ χιλιάδες μυνήματα ἐμεῖς δέν συλλαμβάνουμε τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά.
Πῶς νά συλλάβουμε τά μυνήματα πού λαμβάνουμε ἀπό τόν θαυμαστό κόσμο πού μᾶς περιβάλλει ὅταν ζοῦμε μόνο γιά τό τί θά φᾶμε καί τό τί θά φορέσουμε καί τό πῶς θά διασκεδάσουμε.
Καί νά θυμηθοῦμε στό σημεῖο αὐτό τόν Ψαλμωδό πού λέγει Ψαλμ.18.2 Οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα.... 4 οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι, ὧν οὐχὶ ἀκούονται αἱ φωναὶ αὐτῶν· 5 εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ρήματα αὐτῶν. Δηλαδή οἱ οὑρανοί διηγοῦνται τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τό στερέωμα μᾶς ἀναγγέλει ὅτι ὄλα εἶναι ἔργα τῶν δικῶν του χεριῶν. Χωρίς νά ἔχουν φωνή καί χωρίς λόγια μπορεῖ μέν ἡ φωνή τους νά μήν ἀκούγεται, ὅμως τελικά σ’ ὅλη τή γῆ ἁπλώθηκε ἡ φωνή τους καί τά λόγια τους στά πέρατα τῆς οἰκουμένης.
Καί πῶς μποροῦμε νά ἀκούσουμε αὐτές τίς φωνές καί τελικά νά δόσουμε λίγη προσοχή στά τόσα καί ἔντονα μυνήματα πού μᾶς στέλενει ἡ ὄμορφη φύση;
Βλέπουμε ὅτι ὡς ἄνθρωποι για΄να΄μποροῦμε νά συλαμβάνουμε τόσα ἀνθρώπινα μυνήματα ἔχουμε κατασκευάσει τόσες μηχανές. Ἁσύρματο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, κινητά κ.ἄ. Ὅμως τά μυνήματα τῆς φύσης πῶς;
Θά μποροῦε νά πάρουμε τά μυνήματα τῆς φύσης μέ πολύ ἁπλό τρόπο. Μέ τό νά τῆς δόσουμε λίγη προσοχή. Δηλαδή ὅταν κοιτάζω μιά ὄμορφη ἀνατολή τότε δέν γαληνεύει ἡ ψυχή μου; Αὑτό τί εἶναι μιά ἀπάτνηση στήν ταραχή μου. Ἀκόμη ὅταν μυρίζω ἕνα λουλούδι, ἀτενίζω τήν ὄμορφη θάλασσα, ἀπολαμβάνω τό δροσερό νερό μιᾶς πηγῆς, τόν ἴσκιο ἑνός δένδρου, κ. ἄλλα πολλά ὅλα αὐτά τί εἶναι; Δέν εἶναι μιά ἀπάντηση τῆς φύσης πρός τήν ἀναζήτηση τῆς ψυχῆς μου;
Μά καί τό λουλούδι πού μᾶς προσφέρει τό ἄρωμά του, ἡ γάτα πού θέλει νά τήν χαϊδέψουμε ὁ σκύλος πού παίζει μαζί μας, ὅλα θέλουν νά μᾶς μεταφέρουν τό δικό τους μύνημα.
Ολη ἡ κτίσης μᾶς μεταφέρει κάποιο μύνημα, ἀλλά ἄν τά περάσεις ἀπαρατήρητα τότε τίποτε δέν θά κατανοήσεις.
Δέν φθάνει νά ἀκοῦς τά μυνήματα πού ὁ γύρω κόσμος μᾶς στέλνει ἀλλά πρέπει καί νά τά προσέχεις καί νά μπορεῖς νά μαθαίνεις σέ τί μποροῦν νά σέ βοηθήσουν καί πῶς μπορεῖς νά τά ἀξιοποιήσεις.
Δέν φθάνει να δῶ μιά ὄμορφη ἀνατολή ἤ νά ἀκούσω τό κελάϊδημα τῶν πουλιῶν ἤ νά δῶ ἕνα ὡραῖο λουλούδι, ἀλλά πρέπει νά μπορέσω μέσα ἀπό τήν ὀμορφιά πού μοῦ προσφέρει αὐτό τό μύνημα νά μπορέσω νά ὡφεληθῶ. Πρέπει νά μάθω νά τά παρατηρῶ.
Δηλαδή νά γαληνεύσει ἡ ψυχή μου, νά τυπώσω αὐτήν τήν εἰκόνα ἤ τό ἄκουσμα μέσα μου καί νά τό ἀναπολῶ καί νά φτιάχνω μιά εἰκόνα, «ἄς ποῦμε ἕνα ὄνειρο» καί ἔτσι νά μπορῶ τίς ὧρες τίς ἔντασης ἤ τῆς πίκρας ἤ τῆς ἀπόγνωσης νά χαλαρώνω.
