Ζαχαρίας, κεφάλαιο 11
- 1
ΔΙΑΝΟΙΞΟΝ, ὁ Λίβανος, τὰς θύρας σου, καὶ καταφαγέτω πῦρ τὰς κέδρους σου·
Σύ, τὸ ὄρος Λίβανος, ἄνοιξε πέρα ὣς πέρα τὶς θύρες σου, καὶ φωτιὰ ἂς καταφάγῃ τὶς περίφημες ὑπερήφανες κέδρους σου.
- 2
ὀλολυξάτω πίτυς, διότι πέπτωκε κέδρος, ὅτι μεγάλως μεγιστᾶνες ἐταλαιπώρησαν· ὀλολύξατε, δρύες τῆς Βασανίτιδος, ὅτι κατεσπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος.
Ἂς θρηνήσουν οὐρλιάζοντας τὰ πεῦκα σου, διότι οἱ κέδροι κατεκάησαν καὶ κατεστράφησαν καὶ τὰ πανύψηλα, δυνατὰ καὶ αἰωνόβια δένδρα ἐρημώθηκαν καὶ ἀφανίσθηκαν. Θρηνήσατε οὐρλιάζοντας, βελανιδιές «καὶ πουρνάρια» τῆς χώρας Βασάν, διότι τὸ δάσος τὸ ἀπρόσιτον καὶ ἀδιάβατον, ἕνεκα τῆς πυκνότητάς του, κατέπεσε, συνετρίβη καὶ κατεστράφη.
- 3
φωνὴ θρηνούντων ποιμένων, ὅτι τεταλαιπώρηκεν ἡ μεγαλωσύνη αὐτῶν· φωνὴ ὠρυομένων λεόντων, ὅτι τεταλαιπώρηκε τὸ φρύαγμα τοῦ ᾿Ιορδάνου.
Ἀκούσθηκαν δυνατὲς θρηνητικὲς φωνὲς καὶ ὀδυρμοὶ βοσκῶν, διότι ἔχουν ἐρημωθῇ καὶ ἀφανισθῇ οἱ κατάφυτες ἀπὸ πλουσίαν καὶ ἄφθονον βοσκὴν πεδιάδες των. Ἐπίσης ἀκούσθηκαν οὐρλιαχτά, ἄγριες φωνὲς λιονταριῶν, ποὺ βρυχῶνται, διότι ἐρημώθηκαν καὶ κατεστράφησαν οἱ κατάφυτες ὄχθες τοῦ Ἰορδάνου, οἱ ὁποῖες ἦσαν ὁ τόπος τῆς καταφυγῆς καὶ βοσκῆς των.
- 4
τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ποιμαίνετε τὰ πρόβατα τῆς σφαγῆς,
Αὐτὰ λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος: «Ποιμαίνετε τὰ πρόβατά μου, τὰ ὁποῖα ἕως τώρα προωρίζοντο διὰ σφαγήν «ἐσύροντο πρὸς σφαγήν»·
- 5
ἃ οἱ κτησάμενοι κατέσφαζον καὶ οὐ μετεμέλοντο, καὶ οἱ πωλοῦντες αὐτὰ ἔλεγον· εὐλογητὸς Κύριος καὶ πεπλουτήκαμεν· καὶ οἱ ποιμένες αὐτῶν οὐκ ἔπασχον οὐδὲν ἐπ᾿ αὐτοῖς.
τὰ ὁποῖα οἱ κάτοχοί των κατέσφαζαν καὶ δὲν μετανοοῦσαν διὰ τὴν πρᾶξιν των, διότι οὐδεμίαν ἐνοχὴν ᾐσθάνοντο· ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἐπωλοῦσαν, ἔλεγαν ἀδιάντροπα καὶ προκλητικά: «Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Κύριος· τώρα ἔχομεν πλουτήσει»! Καὶ ἐνῷ αὐτὰ τὰ κακὰ ὑπέφεραν τὰ πρόβατά μου, οἱ βοσκοί των ἀδιαφοροῦσαν ἐντελῶς καὶ δὲν ἐξεδήλωναν καμμίαν συμπάθειαν δι’ αὐτά.
- 6
διὰ τοῦτο οὐ φείσομαι οὐκέτι ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν, λέγει Κύριος· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ παραδίδωμι τοὺς ἀνθρώπους, ἕκαστον εἰς χεῖρα τοῦ πλησίον αὐτοῦ καὶ εἰς χεῖρα βασιλέως αὐτοῦ, καὶ κατακόψουσι τὴν γῆν, καὶ οὐ μὴ ἐξέλωμαι ἐκ χειρὸς αὐτῶν.
Διὰ τοῦτο δὲν θὰ λυπηθῶ πλέον τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ νά! Ἐγὼ θὰ παραδώσω τοὺς κατοίκους τῆς Παλαιστίνης εἰς τὰ τιμωρητικὰ χέρια τῶν πλησίον των καὶ εἰς τὰ χέρια τῶν βασιλέων καὶ ἀρχόντων των ἐκεῖνοι δὲ θὰ πετσοκόψουν καὶ θὰ καταστρέψουν τὴν χώραν, καὶ «δὲν θὰ τοὺς γλυτώσω ἀπὸ τὰ χέρια των.
- 7
καὶ ποιμανῶ τὰ πρόβατα τῆς σφαγῆς εἰς τὴν Χαναανῖτιν· καὶ λήψομαι ἐμαυτῷ δύο ράβδους —τὴν μὲν μίαν ἐκάλεσα Κάλλος καὶ τὴν ἑτέραν ἐκάλεσα Σχοίνισμα— καὶ ποιμανῶ τὰ πρόβατα.
Θὰ ποιμάνω τὰ πρόβατά μου, ποὺ ἐσύροντο πρὸς σφαγὴν εἰς τὴν χώραν καὶ τὴν γῆν τῶν Χαναναίων. Διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς βοσκῆς θὰ λάβω δύο ποιμενικὲς ράβδους «ἀγκλίτσες» - τὴν μίαν ὠνόμασα «Κάλλος» καὶ τὴν ἄλλην ὠνόμασα «Καταμέτρησιν» - καὶ θὰ ποιμάνω τὰ πρόβατά μου.
- 8
καὶ ἐξαρῶ τοὺς τρεῖς ποιμένας ἐν μηνὶ ἑνί, καὶ βαρυνθήσεται ἡ ψυχή μου ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ γὰρ αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐπωρύοντο ἐπ᾿ ἐμέ.
Θὰ καταστρέψω δὲ καὶ θὰ ἐξαφανίσω τοὺς τρεῖς ποιμένας μέσα εἰς ἕνα μῆνα, διότι ἡ ψυχή μου τοὺς ἐβαρέθηκε, τοὺς ἀηδίασε, ἐπειδὴ οὔρλιαζαν ἐναντίον μου καὶ μὲ ἀπεχθάνοντο.
- 9
καὶ εἶπα· οὐ ποιμανῶ ὑμᾶς· τὸ ἀποθνῇσκον ἀποθνῃσκέτω, καὶ τὸ ἐκλεῖπον ἐκλιπέτω, καὶ τὰ κατάλοιπα κατεσθιέτωσαν ἕκαστος τὰς σάρκας τοῦ πλησίον αὐτοῦ.
Καὶ κατόπιν εἶπα: «Δὲν θὰ σᾶς ποιμάνω πλέον. Αὐτὸ ποὺ εἶναι πρὸς θάνατον, ἂς ἀποθάνῃ, καὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀδύνατον, ἀσθενικὸν καὶ σχεδὸν ψυχορραγεῖ, ἂς ξεψυχήσῃ· τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἂς ἀλληλοφαγωθοῦν, ἂς φάγῃ τὸ ἕνα τὶς σάρκες τοῦ ἄλλου».
- 10
καὶ λήψομαι τὴν ράβδον μου τὴ καλὴν καὶ ἀπορρίψω αὐτὴν τοῦ διασκεδάσαι τὴν διαθήκην μου, ἣν διεθέμην πρὸς πάντας τοὺς λαούς.
Ἔπειτα θὰ λάβω τὴν ποιμενικὴν ράβδον «ἀγκλίτσα» μου, τὴν ὁποίαν ὠνόμασα «Κάλλος», καὶ θὰ τὴν ρίψω «πετάξω» μακριά, διὰ νὰ λύσω καὶ ἀκυρώσω τὴν συνθήκην, ποὺ εἶχα συνάψει μὲ ὅλους τοὺς ἐθνικοὺς λαοὺς ὑπὲρ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.
- 11
καὶ διασκεδασθήσεται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καί γνώσονται οἱ Χαναναῖοι τὰ πρόβατα τὰ φυλασσόμενα, διότι λόγος Κυρίου ἐστί.
Πράγματι· ἡ διαθήκη μου αὐτὴ θὰ λυθῇ καὶ θὰ ἀκυρωθῇ κατὰ τὴν κοσμοϊστορικὴν καὶ κρίσιμον ἐκείνην ἐποχήν. Καὶ τότε οἱ Χαναναῖοι, δηλαδὴ ὅσοι ἀπὸ τὰ ἔθνη θὰ ἔχουν πιστεύσει εἰς Ἐμέ, τὰ πρόβατα τὰ ὁποῖα φυλάσσονται δι’ Ἐμέ, ὅταν θὰ ἴδουν τὸν ὄλεθρον τῶν ἀπίστων, θὰ μάθουν διὰ τῆς πείρας ὅτι ἦταν πράγματι λόγος Κυρίου ἡ προφητεία ἐκείνη, ποὺ διετύπωσα.
- 12
καὶ ἐρῶ πρὸς αὐτούς· εἰ καλὸν ἐνώπιον ὑμῶν ἐστι, δότε στήσαντες τὸν μισθόν μου ἢ ἀπείπασθε· καὶ ἔστησαν τὸν μισθόν μου τριάκοντα ἀργυροῦς.
Καὶ θὰ εἴπω πρὸς αὐτούς «τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ»: «Ἐὰν τὸ νομίζετε καλὸν καὶ τὸ εὑρίσκετε δίκαιον, ὁρίσατε καὶ δώσατε τὸν μισθόν μου· διαφορετικὰ ἀρνηθῆτε καὶ μὴ δώσετε». Αὐτοὶ δὲ ὥρισαν «συνεφώνησαν» καὶ «ἀφοῦ ἐζύγισαν ἄργυρον βάρους τριάντα ἀργυρῶν σίκλων» ἐπλήρωσαν τὸν μισθόν μου μὲ τὸ εὐτελὲς καὶ ἐλάχιστον ποσὸν τῶν τριάντα «30» ἀργυρῶν σίκλων.
- 13
καὶ εἶπε Κύριος πρός με· κάθες αὐτοὺς εἰς τὸ χωνευτήριον, καὶ σκέψαι εἰ δόκιμόν ἐστιν, ὃν τρόπον ἐδοκιμάσθην ὑπέρ αὐτῶν. καὶ ἔλαβον τοὺς τριάκοντα ἀργυροῦς καὶ ἐνέβαλον αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον Κυρίου εἰς τὸ χωνευτήριον.
Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Ρίψε τοὺς τριάντα ἀργυροὺς σίκλους εἰς τὸ χωνευτήριον «τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ) καὶ ἐρεύνησε νὰ διαπιστώσῃς, ἐὰν εἶναι γνήσιος ὁ ἄργυρος αὐτός, μὲ τὸν ὁποῖον ἐξετιμήθην ἐκ μέρους των». Ἐγὼ δὲ ἔλαβα τοὺς τριάντα ἀργυροὺς σίκλους καὶ τοὺς ἔρριψα εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου εἰς τὸ χωνευτήριον «τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ».
- 14
καὶ ἀπέρριψα τὴν ράβδον τὴν δευτέραν, τὸ Σχοίνισμα, τοῦ διασκεδάσαι τὴν κατάσχεσιν ἀνὰ μέσον ᾿Ιούδα καὶ ἀνὰ μέσον ᾿Ισραήλ.
Κατόπιν ἔρριψα «ἐπέταξα» μακριὰ τὴν δευτέραν ποιμενικὴν ράβδον «ἀγκλίτσα» μου, τὴν ὁποίαν ὠνόμασα «Καταμέτρησιν», διὰ νὰ λύσω καὶ ἀκυρώσω τὴν κληρονομίαν τῆς χώρας Χαναὰν «Παλαιστίνης» ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἰσραηλῖτες.
- 15
Καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἔτι λάβε σεαυτῷ σκεύη ποιμενικὰ ποιμένος ἀπείρου,
Ἔπειτα ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Πάρε πάλιν διὰ τὸ ἔργον σου ποιμενικὰ σκεύη «ποιμενικὴν ἐξάρτυσιν» ἑνὸς ἀπείρου καὶ ἀνοήτου ποιμένος,
- 16
διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ποιμένα ἐπὶ τὴν γῆν· τὸ ἐκλιμπάνον οὐ μὴ ἐπισκέψηται καὶ τὸ ἐσκορπισμένον οὐ μὴ ζητήσῃ καὶ τὸ συντετριμμένον οὐ μὴ ἰάσηται καὶ τὸ ὁλόκληρον οὐ μὴ κατευθύνῃ καὶ τὰ κρέα τῶν ἐκλεκτῶν καταφάγεται καὶ τούς ἀστραγάλους αὐτῶν ἐκστρέψει.
διότι, νά· Ἐγὼ θὰ παραχωρήσω, ὥστε νὰ ἠγεμονεύσῃ εἰς τὴν χώραν ἄφρων καὶ ἀνόητος ἡγεμών· ὁ ἄρχων αὐτὸς δὲν θὰ ἐπισκεφθῇ τὸ ἀδύνατον καὶ ἀσθενικὸν πρόβατον, οὔτε θὰ φροντίσῃ νὰ ἀναζητήσῃ τὸ ἐγκαταλελειμμένον πρόβατον, ποὺ ἔφυγεν ἀπὸ τὸ κοπάδι καὶ πλανᾶται, οὔτε θὰ θεραπεύσῃ τὸ τραυματισμένον καὶ τσακισμένον, τὸ δὲ ὑγιὲς δὲν θὰ τὸ κατευθύνῃ καὶ δὲν θὰ τὸ ὁδηγήσῃ ἐκεῖ, ὅπου πρέπει. Ὁ ἄφρων αὐτὸς βοσκὸς θὰ κατατρώγῃ τὰ κρέατα τῶν ἐκλεκτῶν προβάτων, θὰ στραγγαλίζῃ δὲ καὶ θὰ ἐξαρθρώνῃ τοὺς ἀστραγάλους των».
- 17
ὦ οἱ ποιμαίνοντες τὰ μάταια καὶ οἱ καταλελοιπότες τὰ πρόβατα· μάχαιρα ἐπὶ τοὺς βραχίονας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν ὀφθαλμὸν τὸν δεξιὸν αὐτοῦ· ὁ βραχίων αὐτοῦ ξηραινόμενος ξηρανθήσεται, καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ὁ δεξιὸς αὐτοῦ ἐκτυφλούμενος ἐκτυφλωθήσεται.
Ὦ σεῖς, οἱ ἄστοργοι, ἀνίκανοι καὶ ἀνόητοι ποιμένες, οἱ ὁποῖοι ποιμαίνετε τὶς μάταιες, ἰδιοτελεῖς ἐπιθυμίες σας καὶ ἔχετε ἐγκαταλείψει τὰ πρόβατα! Τὸν ἀνίκανον βοσκὸν θὰ κτυπήσῃ τιμωρία βαρεῖα, σταλμένη ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὸ μαχαίρι τῆς δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ θὰ πέσῃ εἰς τὰ ἀνίκανα καὶ ἀμελῆ χέρια τοῦ ἀνοήτου, κακοῦ βοσκοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς τὸ δεξί του ἄστοργον μάτι. Ὁ βραχίονάς του θὰ ξεραθῇ καὶ θὰ παραλύσῃ ἐντελῶς καὶ τὸ δεξί του μάτι θὰ σκοτισθῇ, θὰ τυφλωθῇ ἐντελῶς. Ἔτσι ὁ κακὸς ποιμὴν θὰ ἀπογυμνωθῇ ἀπὸ κάθε σωματικὴν καὶ πνευματικὴν δύναμιν.
