Τωβίτ, κεφάλαιο 5
- 1
ΚΑΙ ἀποκριθεὶς Τωβίας εἶπεν αὐτῷ· πάτερ, ποιήσω πάντα, ὅσα ἐντέταλσαί μοι·
Όταν ἄκουσε τὰς συμβουλὰς τοῦ Τωβὶτ ὁ υἱός του Τωβίας, ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε: Θὰ ἐφαρμόσω, πατέρα, ὅλα, ὅσα μοῦ παρήγγειλες.
- 2
ἀλλὰ πῶς δυνήσομαι λαβεῖν τὸ ἀργύριον καὶ οὐ γινώσκω αὐτόν;
Πῶς ὅμως θὰ ἠμπορέσω νὰ πάρω τὰ χρήματα ἀπὸ τὸν Γαβαήλ, ἀφοῦ δὲν τὸν γνωρίζω;
- 3
καὶ ἔδωκεν αὐτῷ τὸ χειρόγραφον καὶ εἶπεν αὐτῷ· ζήτησον σεαυτῷ ἄνθρωπον, ὃς συμπορεύσεταί σοι, καὶ δώσω αὐτῷ μισθὸν ἕως ζῶ· καὶ λαβὲ πορευθεὶς τὸ ἀργύριον.
Τότε ὁ Τωβὶτ τοῦ ἔδωσε τὸ ἔγγραφον, ποὺ εἶχαν συντάξει μαζί μὲ τὸν Γαβαὴλ διὰ τὰ χρήματα, καὶ τοῦ εἶπε: Πήγαινε καὶ ψάξε νὰ βρῇς κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ νὰ θελήσῃ νὰ σὲ συνοδεύσῃ, καὶ ἐγὼ θὰ τὸν πληρώσω, ἐφ' ὅσον θὰ ζῶ ἀκόμη. Πήγαινε λοιπὸν καὶ πάρε τὰ χρήματά μας.
- 4
καὶ ἐπορεύθη ζητῆσαι ἄνθρωπον καὶ εὗρε τὸν Ραφαήλ, ὃς ἦν ἄγγελος, καὶ οὐκ ᾔδει·
Ἐβγῆκε πράγματι ὁ Τωβίας διὰ νὰ ἀναζητήσῃ κάποιον ἄνθρωπον ὡς σύνοδόν του καὶ εὑρῆκε τὸν Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄγγελος. Ὁ Τωβίας ὅμως δὲν ἐκατάλαβεν ὅτι ἦτο ἄγγελος.
- 5
καὶ εἶπεν αὐτῷ· εἰ δύναμαι πορευθῆναι μετὰ σοῦ ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας, καὶ εἰ ἔμπειρος εἶ τῶν τόπων;
Εἶπε λοιπὸν εἰς τὸν Ραφαήλ: Μήπως μπορῶ νὰ σὲ πάρω μαζί μου εἰς τὸ ταξίδι μου πρὸς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας; Ξέρεις ἄραγε καλὰ τοὺς τόπους ἐκείνους;
- 6
καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος· πορεύσομαι μετὰ σοῦ καὶ τῆς ὁδοῦ ἐμπειρῶ καὶ παρὰ Γαβαὴλ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν ηὐλίσθην.
Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν: Εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἔλθω μαζί σου. Σὲ πληροφορῶ δὲ ὅτι γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸν δρόμον καὶ ἔχω διανυκτερεύσει κάποτε εἰς τὸ σπίτι τοῦ συμπατριώτου μας Γαβαήλ.
- 7
καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίας· ὑπόμεινόν με, καὶ ἐρῶ τῷ πατρί.
Καὶ ὁ Τωβίας τοῦ εἶπε: Περίμενέ με ἐδῶ, διὰ νὰ ἐνημερώσω σχετικῶς τὸν πατέρα μου.
- 8
καὶ εἶπεν αὐτῷ· πορεύου καὶ μὴ χρονίσῃς.
Πήγαινε καὶ μὴ καθυστερήσῃς, τοῦ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος.
- 9
καὶ εἰσελθὼν εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ εὕρηκα ὃς συμπορεύσεταί μοι. ὁ δὲ εἶπε· φώνησον αὐτὸν πρός με, ἵνα ἐπιγνῶ ποίας φυλῆς ἐστι καὶ εἰ πιστὸς τοῦ πορευθῆναι μετὰ σοῦ.
Καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι των ὁ Τωβίας καὶ εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του: Πατέρα, εὑρῆκα κάποιον, ποὺ θὰ μὲ συνοδεύσῃ εἰς τὸ ταξίδι διὰ τοὺς Ράγους! Φώναξέ τον νὰ ἔλθῃ ἐδῶ κοντά μου, ἀπάντησε ἀμέσως ὁ Τωβίτ. Θέλω νὰ μάθω καλὰ ἀπὸ ποίαν φυλὴν κατάγεται καὶ νὰ καταλάβω ἐὰν εἶναι ἄξιος ἐμπιστοσύνης, ὥστε νὰ γίνῃ σύνοδός σου.
- 10
καὶ ἐκάλεσεν αὐτόν, καὶ εἰσῆλθε, καὶ ἠσπάσαντο ἀλλήλους.
Ἐβγῆκε τότε ὁ Τωβίας καὶ ἐκάλεσε τὸν Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη ἀμέσως καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Τωβὶτ καὶ ἐχαιρέτησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
- 11
καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίτ· ἀδελφέ, ἐκ ποίας φυλῆς καὶ ἐκ ποίας πατριᾶς εἶ σύ; ὑπόδειξόν μοι.
Καὶ ὁ Τωβὶτ τὸν ἐρώτησεν: Ἀπὸ ποίαν φυλὴν κατάγεσαι, ἀδελφέ, καὶ εἰς ποίαν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν ἀνήκεις; Πές μου, σὲ παρακαλῶ.
- 12
καὶ εἶπεν αὐτῷ· φυλὴν καὶ πατριὰν σὺ ζητεῖς ἢ μίσθιον, ὃς συμπορεύσεται μετὰ τοῦ υἱοῦ σου; καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίτ· βούλομαι, ἀδελφέ, ἐπιγνῶναι τὸ γένος σου κα’Ι τὸ ὄνομα.
Καὶ ὁ Ραφαὴλ τοῦ εἶπε: Διὰ φυλὴν καὶ οἰκογένειαν ἐνδιαφέρεσαι, ἢ θέλεις κάποιον μισθωτόν, ποὺ νὰ συνοδεύσῃ τὸν υἱόν σου εἰς τὸ ταξίδι του; Καὶ ὁ Τωβὶτ τοῦ ἀπεκρίθη: Θέλω νὰ μάθω, ἀδελφέ μου, τὴν καταγωγήν σου καὶ τὸ ὄνομά σου.
- 13
ὃς δὲ εἶπεν· ἐγὼ ᾿Αζαρίας ᾿Ανανίου τοῦ μεγάλου, τῶν ἀδελφῶν σου.
Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν: Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἀζαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Ἀνανίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου.
- 14
καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὑγιαίνων ἔλθοις, ἀδελφέ, καὶ μή μοι ὀργισθῇς, ὅτι ἐζήτησα τὴν φυλήν σου καὶ τὴν πατριάν σου ἐπιγνῶναι. καὶ σὺ τυγχάνεις ἀδελφός μου ἐκ τῆς καλῆς καὶ ἀγαθῆς γενεᾶς· ἐπεγίνωσκον γὰρ ἐγὼ ᾿Ανανίαν καὶ ᾿Ιωνάθαν τοὺς υἱοὺς Σεμεΐ τοῦ μεγάλου, ὡς ἐπορευόμεθα κοινῶς εἰς ῾Ιεροσόλυμα προσκυνεῖν, ἀναφέροντες τὰ πρωτότοκα καὶ τὰς δεκάτας τῶν γεννημάτων, καὶ οὐκ ἐπλανήθησαν ἐν τῇ πλάνῃ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν. ἐκ ρίζης καλῆς εἶ, ἀδελφέ,
Καὶ ὁ Τωβὶτ τοῦ εἶπε: Καλῶς μᾶς ἦλθες, ἀδελφέ, καὶ μὴ θυμώσῃς ἐναντιον μου διὰ τὸ ὅτι ἐζήτησα νὰ μάθω ἀπὸ ποίαν φυλὴν καὶ οἰκογένιαι κατάγεσαι. Διαπιστώνω λοιπὸν ὅτι εἶσαι συγγενής μου καὶ προέρχεσαι ἀπὸ καλὴν καὶ εὐπόληπτον οἰκογένειαν! Ἐγνώριζα πολὺ καλὰ τὸν Ἀνανίαν καὶ τὸν Ἰωνάθαν, τοὺς υἱοὺς τοῦ μεγάλου Σεμεΐ. Ἐπηγαίναμεν μαζὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ προσκυνήσωμεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ να προσψέρωμεν ἐκεῖ τὰς προσφορὰς τῶν πρωτοτόκων καὶ τὰς δεκάτας τῶν γεννημάτων μας. Δὲν εἶχαν παρασυρθῆ εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ὅπως παρεσύρθησαν ἄλλοι συμπατριῶται μας. Προέρχεσαι ἀπὸ καλὴν ρίζαν, ἀδελφέ.
- 15
ἀλλὰ εἰπόν μοι τίνα σοι ἔσομαι μισθὸν διδόναι· δραχμὴν τῆς ἡμέρας καὶ τὰ δέοντά σοι ὡς καὶ τῷ υἱῷ μου.
Πές μου λοιπὸν τώρα: Τί μισθὸν θέλεις νὰ σοῦ δώσω; Ἐγὼ ἀπεφάσισα νὰ σοῦ δώσω μίαν δραχμὴν διὰ κάθε ἡμέραν τοῦ ταξιδιοῦ ἕως τὴν ἐπιστροφήν σας καὶ ὅλα τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὴν συντηρήσίν σου, ὅπως καὶ διὰ τὸν υἱόν μου.
- 16
καὶ ἔτι προσθήσω σοι ἐπὶ τὸν μισθόν, ἐὰν ὑγιαίνοντες ἐπιστρέψητε.
Σοῦ ὑπόσχομαι δὲ ὅτι, ἐὰν ἐπιστρέφετε μὲ τὸ καλὸν ὑγιεῖς, θὰ σοῦ δώσω καὶ ἄλλα χρήματα ἐπὶ πλέον τοῦ μισθοῦ σου.
- 17
καὶ εὐδόκησαν οὕτως. καὶ εἶπε πρὸς Τωβίαν· ἕτοιμος γίνου πρὸς τὴν ὁδόν· καὶ εὐοδωθείητε. καὶ ἡτοίμασεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ τὰ πρὸς τὴν ὁδόν. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ πατὴρ αὐτοῦ· πορεύου μετὰ τοῦ ἀνθρώπου τούτου, ὁ δὲ ἐν τῷ οὐρανῷ οἰκῶν Θεὸς εὐοδώσει τὴν ὁδὸν ὑμῶν, καὶ ὁ ἄγγελος αὐτοῦ συμπορευθήτω ὑμῖν. καὶ ἐξῆλθαν ἀμφότεροι ἀπελθεῖν καὶ ὁ κύων τοῦ παιδαρίου μετ᾿ αὐτῶν.
Καὶ συνεφώνησαν ἀμέσως μὲ τὴν πρότασιν αὐτὴν τοῦ Τωβίτ. Εἶπε δὲ ὁ πατέρας πρὸς τὸν Τωβίαν: Ἐτοιμάσου γρήγορα διὰ τὸ ταξίδι. Καὶ εὔχομαι νὰ εὐοδωθῇ ἡ πορεία σας. Καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Τωβὶτ ἐτοίμασεν ἀμέσως ὅ,τι ἐχρειάζετο διὰ τὸ ταξίδι. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ πατέρας του: Πήγαινε μὲ συμπαραστάτην τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ εἴθε νὰ εὐοδώσῃ τὸ ταξίδι σας ὁ Θεός, ποὺ κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανόν. Εὔχομαι ἐπίσης νὰ ἔχετε συνοδοιπόρον σας τὸν ἄγγελον τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ταῦτα ἐβγῆκαν καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὸ σπίτι διὰ νὰ φύγουν καὶ ἐπῆραν μαζί των καὶ τὸ σκυλὶ τοῦ νεαροῦ Τωβία.
- 18
ἔκλαυσε δὲ ῎Αννα ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς Τωβίτ· τί ἐξαπέστειλας τὸ παιδίον ἡμῶν; ἢ οὐχὶ ἡ ράβδος τῆς χειρὸς ἡμῶν ἐστιν ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι αὐτὸν καὶ ἐκπορεύεσθαι ἐνώπιον ἡμῶν;
Μόλις ἀνεχώρησεν ὁ Τωβίας, ἐλυπήθη πολὺ καὶ ἔκλαυσεν ἡ μητέρα του Ἄννα καὶ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίτ: Διατὶ ἔστειλες τόσον μακριὰ τὸ παιδί μας; Αὐτὸς δὲν ἦταν τὸ στήριγμα τῆς δυνάμεώς μας καὶ ἡ ἐλπίδα μας, ὅταν τὸν ἐβλέπαμεν νὰ μπαίνῃ καὶ νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ σπίτι μας;
- 19
ἀργύριον τῷ ἀργυρίῳ μὴ φθάσαι, ἀλλὰ περίψημα τοῦ παιδίου ἡμῶν γένοιτο·
Ἂς μὴ ἔλθῃ οὔτε δραχμὴ ἀπὸ τὰ χρήματά μας, ἐὰν πρόκειται νὰ χάσωμεν ἀπὸ τὰ μάτια μας τὸ παιδί μας! Ἂς ἔλειπαν τὰ χρήματα! Αὐτὰ δὲν ἀξίζουν τίποτε ἐμπρὸς εἰς τὸ παιδί μας!
- 20
ὡς γὰρ δέδοται ἡμῖν ζῆν παρὰ τοῦ Κυρίου, τοῦτο ἱκανὸν ἡμῖν ὑπάρχει.
Μᾶς εἶναι ἀρκετὸν νὰ ζῇ καὶ αὐτὸ μαζί μας μὲ τὰ λίγα ἔστω ἀγαθά, ποὺ ἐπέτρεψε νὰ ἔχωμεν ὁ Κύριος.
- 21
καὶ εἶπεν αὐτῇ Τωβίτ· μὴ λόγον ἔχε, ἀδελφή· ὑγιαίνων ἐλεύσεται, καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται αὐτόν·
Καὶ ὁ Τωβὶτ τῆς εἶπε: Μὴ ἀνησυχῇς καὶ γογγύζῃς, ἀδελφή μου! Ὁ Τωβίας μας θὰ γυρίσῃ πίσω ὑγιὴς καὶ θὰ τὸν ἰδοῦν καὶ πάλιν τὰ μάτια σου.
- 22
ἄγγελος γὰρ ἀγαθὸς συμπορεύσεται αὐτῷ, καὶ εὐοδωθήσεται ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, καὶ ὑποστρέψει ὑγιαίνων. καὶ ἐπαύσατο κλαίουσα.
Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἄγγελος ἀγαθὸς θὰ εἶναι συνοδοιπόρος του. Θὰ εὐοδωθῇ τὸ ταξίδι του καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ ὑγιής. Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἀνδρός της ἡ Ἄννα ἐσταμάτησε τὰ κλάματά της.
