Τωβίτ, κεφάλαιο 3
- 1
ΚΑΙ λυπηθεὶς ἔκλαυσα καὶ προσευξάμην μετ᾿ ὀδύνης λέγων·
Όταν ἄκουσα τὰ λόγια αὐτὰ τῆς συζύγου μου, ἐπόνεσεν ἡ ψυχή μου καὶ ἔκλαυσα. Προσευχήθηκα μὲ μεγάλην λύπην καὶ εἶπα:
- 2
δίκαιος εἶ, Κύριε, καὶ πάντα τὰ ἔργα σου καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἐλεημοσύναι καὶ ἀλήθεια, καὶ κρίσιν ἀληθινὴν καὶ δικαίαν σὺ κρίνεις εἰς τὸν αἰῶνα.
Σύ, Κύριε, εἶσαι δίκαιος καὶ ὅλα τὰ ἔργα Σου καὶ κάθε ἐνέργειά Σου, ὀτιδήποτε κάμνεις, πηγάζει ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνίαν Σου καὶ συμφωνεῖ μὲ τὸν νόμον τῆς ἀληθείας. Σὺ κρίνεις αἰωνίως μὲ τελείαν δικαιοσύνην καὶ ὀρθὴν κρίσιν.
- 3
μνήσθητί μου καὶ ἐπίβλεψον ἐπ᾿ ἐμέ· μή με ἐκδικήσῃς ταῖς ἁμαρτίαις μου καὶ τοῖς ἀγνοήμασί μου καὶ τῶν πατέρων μου, ἃ ἥμαρτον ἐνώπιόν σου·
Ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ ἐμὲ καὶ ρίξε τὸ εὐσπλαγχνικὸν βλέμμα Σου ἐπάνω μου. Μὴ μὲ τιμωρήσῃς διὰ τὰς ἁμαρτίας μου καὶ δι’ ὅσα ἔκαμα καὶ παρέβην τὸ θέλημά Σου ἐν ἀγνοίᾳ μου. Ἂς μὴ τιμωρηθῶ ἐπίσης καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ διέπραξαν οἱ πρόγονοί μου ἐνώπιόν Σου.
- 4
παρήκουσαν γὰρ τῶν ἐντολῶν σου, καὶ ἔδωκας ἡμᾶς εἰς διαρπαγὴνκαὶ αἰχμαλωσίαν καὶ θάνατον καὶ παραβολὴν ὀνειδισμοῦ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, ἐν οἷς ἐσκορπίσμεθα.
Γνωρίζω ὅτι παρήκουσαν τὰς ἐντολάς Σου καὶ δι' αὐτὸ ἐπέτρεψες Σὺ νὰ ἁρπάξουν οἱ ἐχθροὶ τὰς περιουσίας καὶ τὰ ἀγαθά μας, νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσουν, νὰ μᾶς θανατώσουν καὶ νὰ γίνωμεν περίγελως ὅλων τῶν ἐθνῶν, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ἔχομεν διασκορπισθῆ.
- 5
καὶ νῦν πολλαὶ αἱ κρίσεις σού εἰσι καὶ ἀληθιναὶ ἐξ ἐμοῦ ποιῆσαι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ τῶν πατέρων μου, ὅτι οὐκ ἐποιήσαμεν τὰς ἐντολάς σου· οὐ γὰρ ἐπορεύθημεν ἐν ἀληθείᾳ ἐνώπιόν σου.
Καὶ τώρα ὅμως ὡς πρὸς τὴν περίπτωσίν μου ἔχεις πολλὰς ἀφορμὰς διὰ νὰ μὲ κρίνῃς μὲ τὸν νόμον τῆς ἀληθείας Σου καὶ νὰ μὲ τιμωρήσῃς δικαίως διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ διεπράξαμεν ἐγὼ καὶ οἱ πατέρες μου· διότι δὲν ἐτηρήσαμεν τὰς ἐντολάς Σου δὲν ἐφέρθημεν μὲ ἀλήθειαν καὶ εὐθύτητα ἐνώπιόν Σου.
- 6
καὶ νῦν κατὰ τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιόν σου ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ· ἐπίταξον ἀναλαβεῖν τὸ πνεῦμά μου, ὅπως ἀπολυθῶ καὶ γένωμαι γῆ· διότι λυσιτελεῖ μοι ἀποθανεῖν ἢ ζῆν, ὅτι ὀνειδισμοὺς ψευδεῖς ἤκουσα, καὶ λύπη ἐστὶ πολλὴ ἐν ἐμοί· ἐπίταξον ἀπολυθῆναί με τῆς ἀνάγκης ἤδη εἰς τὸν αἰώνιον τόπον, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ἐμοῦ.
Κάμε λοιπόν, Κύριε, τώρα καὶ πρὸς ἐμὲ ὅ,τι εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιόν Σου. Δῶσε ἐντολὴν νὰ φύγῃ ἡ ψυχή μου, ὥστε νὰ πεθάνω καὶ νὰ γίνῃ χῶμα τὸ σῶμα μου. Σοῦ τὸ ζητῶ αὐτό, διότι μὲ συμφέρει περισσότερον νὰ πεθάνω παρὰ νὰ ζῶ, ἐπειδὴ ἔχω ἀκούσει εἰς βάρος μου ὕβρεις, ποὺ δὲν στηρίζονται εἰς τὴν ἀλήθειαν, καὶ μὲ ἐκυρίευσε μεγάλη λύπη. Διάταξε νὰ πεθάνω καὶ νὰ γλυτώσω ἀπὸ τὴν θλῖψιν μου αὐτὴν καὶ νὰ πορευθῶ εἰς τὸν τόπον τῆς αἰωνίου κατοικίας μου. Μὴ ἀποστρέψῃς ὠργισμένος τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ ἐμέ.
- 7
᾿Εν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ συνέβη τῇ θυγατρὶ Ραγουὴλ Σάρρᾳ ἐν ᾿Εκβατάνοις τῆς Μηδίας καὶ ταύτην ὀνειδισθῆναι ὑπὸ παιδισκῶν πατρὸς αὐτῆς,
Κατὰ τὴν ἰδίαν δὲ ἡμέραν συνέβη νὰ περιφρονηθῇ καὶ νὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ νεαρᾶς ὑπηρετρίας τοῦ πατέρα της καὶ ἡ κόρη τοῦ Ραγουὴλ Σάρρα, ποὺ ἐζοῦσεν εἰς τὰ Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας.
- 8
ὅτι ἦν δεδομένη ἀνδράσιν ἑπτά, καὶ ᾿Ασμοδαῖος τὸ πονηρὸν δαιμόνιον ἀπέκτεινεν αὐτοὺς πρὶν ἢ γενέσθαι αὐτοὺς μετ᾿ αὐτῆς ὡς ἐν γυναιξί. καὶ εἶπαν αὐτῇ· οὐ συνιεῖς ἀποπνίγουσά σου τοὺς ἄνδρας; ἤδη ἑπτὰ ἔσχες καὶ ἑνὸς αὐτῶν οὐκ ὠνομάσθης·
Ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον τὴν ἐχλεύαζαν, ἦτο ὅτι ἐδόθη ὡς σύζυγος εἰς ἑπτὰ ἄνδρας, ἀλλά, πρὶν προλάβουν νὰ ἔλθουν εἰς συζυγικὴν σχέσιν, τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ὁ Ἀσμοδαῖος, ἐθανάτωνε τοὺς ἄνδρας της. Τῆς ἔλεγαν συγκεκριμένως: Δὲν συναισθάνεσαι τὸ κακὸν ποὺ κάμνεις, μὲ τὸ νὰ πνίγῃς τοὺς ἄνδρας σου; Ἕως τώρα εἶχες ἑπτὰ ἄνδρας καὶ ὅμως δὲν ἐπῆρες τὸ ὄνομα κανενὸς ἀπὸ αὐτούς.
- 9
τί ἡμᾶς μαστιγοῖς; εἰ ἀπέθαναν, βάδιζε μετ᾿ αὐτῶν· μὴ ἴδοιμέν σου υἱὸν ἢ θυγατέρα εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἐὰν ἀπέθαναν, ὅπως λέγεις, διατὶ μᾶς τιμωρεῖς καὶ μᾶς μαστιγώνεις; Πήγαινε καὶ σὺ μαζί των εἰς τὸν Ἅδην. Νὰ μὴ ἀξιωθῶμεν ποτέ, εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα, νὰ ἀντικρύσωμεν ἰδικόν σου παιδί, υἱὸν ἢ θυγατέρα!
- 10
ταῦτα ἀκούσασα ἐλυπήθη σφόδρα ὥστε ἀπάγξασθαι. καὶ εἶπε· μία μέν εἰμι τῷ πατρί μου· ἐὰν ποιήσω τοῦτο, ὄνειδος αὐτῷ ἔσται, καὶ τὸ γῆρας αὐτοῦ κατάξω μετ᾿ ὀδύνης εἰς ᾅδου.
Μόλις τὰ ἄκουσε αὐτὰ ἡ Σάρρα, ἐλυπήθη τόσον πολύ, ὥστε ἐσκέφθη νὰ κρεμασθῇ καὶ νὰ αὐτοκτονήσῃ. Εἶπεν ὅμως κατόπιν μέσα της: Εἶμαι μοναχοκόρη. Δὲν ἔχει ἄλλο παιδὶ ὁ πατέρας μου. Ἐὰν κάμω αὐτὸ ποὺ σκέπτομαι καὶ αὐτοκτονήσω, θὰ γίνω αἰτία νὰ κυριευθῇ ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ νὰ τὸν ὀνειδίζουν ὅλοι. Ἔτσι θὰ σύρω καὶ θὰ κρημνίσω τὰ γηρατειά του εἰς τὸν Ἅδην μὲ μεγάλον πόνον ψυχῆς.
- 11
καὶ ἐδεήθη πρὸς τῇ θυρίδι καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ ἔντιμον εἰς τοὺς αἰῶνας· εὐλογήσαισάν σε πάντα τὰ ἔργα σου εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἐστάθη λοιπὸν εἰς τὴν μικρὰν θύραν τοῦ ὑπερώου τῆς οἰκίας της καὶ ἔκαμε προσευχὴν καὶ εἶπεν: Εἶσαι δοξασμένος, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ δοξασμένον εἶναι τὸ Ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἂς Σὲ εὐλογοῦν καὶ ἂς Σὲ δοξάζουν αἰωνίως ὅλα τὰ δημιουργήματά Σου.
- 12
καὶ νῦν, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ τὸ πρόσωπόν μου εἰς σὲ δέδωκα·
Καὶ τώρα, Κύριε, ἔχω ὑψώσει πρὸς Σὲ τὰ μάτια μου καὶ τὸ πρόσωπόν μου.
- 13
εἰπὸν ἀπολῦσαί με ἀπὸ τῆς γῆς καὶ μὴ ἀκοῦσαί με μηκέτι ὀνειδισμόν.
Δῶσε ἐντολὴν νὰ φύγω ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὴν γῆν αὐτήν, διὰ νὰ μὴ ἀκούω πλέον χλευασμοὺς εἰς βάρος μου.
- 14
σὺ γινώσκεις, Κύριε, ὅτι καθαρά εἰμι ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας ἀνδρὸς
Γνωρίζεις πολὺ καλὰ Σύ, Κύριε, ὅτι εἶμαι ἁγνὴ καὶ δὲν εἶχα παράνομον σχέσιν μὲ ἄνδρα.
- 15
καὶ οὐκ ἐμόλυνα τὸ ὄνομά μου οὐδὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός μου ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας μου. μονογενής εἰμι τῷ πατρί μου, καὶ οὐχ ὑπάρχει αὐτῷ παιδίον, ὃ κληρονομήσει αὐτόν, οὐδὲ ἀδελφὸς ἐγγὺς οὐδὲ ὑπάρχων αὐτῷ υἱός, ἵνα συντηρήσω ἐμαυτὴν αὐτῷ γυναῖκα. ἤδη ἀπώλοντό μοι ἑπτά· ἵνα τί μοι ζῆν; καὶ εἰ μὴ δοκεῖ σοι ἀποκτεῖναί με, ἐπίταξον ἐπιβλέψαι ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ ἐλεῆσαί με καὶ μηκέτι ἀκοῦσαί με ὀνειδισμόν.
Δὲν ἀτίμασα τὸ ὄνομά μου, οὔτε τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα μου εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ὅπου ζῶ ὡς αἰχμάλωτη. Εἶμαι μοναχοκόρη εἰς τὸν πατέρα μου, καὶ δὲν ἔχει ἄλλο παιδί, ἀγόρι, ποὺ νὰ τὸν κληρονομήσῃ. Δὲν ὑπάρχει ἐπίσης κάποιος ἄλλος στενὸς συγγενὴς ἢ υἱός του, διὰ νὰ περιμένω ὥστε νὰ δοθῶ εἰς αὐτὸν ὡς σύζυγος, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος Σου. Ἤδη μοῦ ἐχάθηκαν ἑπτὰ ἄνδρες. Πρὸς τί λοιπὸν νὰ ζῶ ἐγώ; Ἐὰν ὅμως δὲν σοῦ φαίνεται καλὸν νὰ μὲ θανατώσῃς, δῶσαι ἐντολὴν νὰ μὲ βλέπουν μὲ εὐσπλαγχνίαν καὶ συμπάθειαν καὶ νὰ μὴ ἀκούω πλέον εἰρωνείας καὶ χλευασμούς.
- 16
Καὶ εἰσηκούσθη προσευχὴ ἀμφοτέρων ἐνώπιον τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Ραφαήλ,
Ἔγινε δὲ εὐμενῶς δεκτὴ ἡ προσευχὴ καὶ τῶν δύο, τῆς Σάρρας δηλαδὴ καὶ τοῦ Τωβίτ, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἵστατο καὶ ὁ ἔνδοξος μέγας Ἀρχάγγελος Ραφαήλ.
- 17
καὶ ἀπεστάλη ἰάσασθαι τοὺς δύο, τοῦ Τωβὶτ λεπίσαι τὰ λευκώματα καὶ Σάρραν τὴν τοῦ Ραγουὴλ δοῦναι Τωβίᾳ τῷ υἱῷ Τωβὶτ γυναῖκα καὶ δῆσαι ᾿Ασμοδαῖον τὸ πονηρὸν δαιμόνιον, διότι Τωβίᾳ ἐπιβάλλει κληρονομῆσαι αὐτήν. ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ ἐπιστρέψας Τωβὶτ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ Σάρρα ἡ τοῦ Ραγουὴλ κατέβη ἐκ τοῦ ὑπερῴου αὐτῆς.
Καὶ ἀπεστάλη ὁ Ραφαὴλ διὰ νὰ θεραπεύσῃ καὶ βοηθήσῃ καὶ τοὺς δύο. Ἀποστολή του ἦτο νὰ βγάλῃ σὰν λέπια τὰ λευκώματα τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Τωβὶτ καὶ νὰ δώσῃ ὡς σύζυγον εἰς τὸν Τωβίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Τωβίτ, τὴν κόρην τοῦ Ραγουὴλ Σάρραν. Ἀποστολὴ τοῦ Ραφαὴλ ἐπίσης ἦτο νὰ ἐμποδίσῃ τὸ πονηρὸν δαιμόνιον, τὸν Ἀσμοδαῖον, διὰ νὰ μὴ θανατώσῃ καὶ τὸν Τωβίαν, ὅπως τοὺς ἄλλους συζύγους τῆς Σάρρας, διότι ἦτο σχέδιον καὶ θέλημα Θεοῦ νὰ κληρονομήσῃ τὴν Σάρραν ὁ Τωβίας. Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσαν τὴν προσευχήν των, ὁ μὲν Τωβίτ, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Νινευῆ (ἢ εἰς τὰ Σοῦσα), ἐστράφη καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι του, ἡ δὲ Σάρρα, ἡ κόρη τοῦ Ραγουήλ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ Ἐκβάτανα, κατέβη ἀπὸ τὸ ὑπερῶον, ὅπου προσηύχετο, καὶ ἐμβῆκε καὶ αὐτὴ εἰς τὸ σπίτι της.
