Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ

Σοφία Σολομώντος, κεφάλαιο 14

31 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (19)
  1. 1

    Πλοῦν τις πάλιν στελλόμενος καὶ ἄγρια μέλλων διοδεύειν κύματα, τοῦ φέροντος αὐτὸν πλοίου σαθρότερον ξύλον ἐπιβοᾶται.

    Ιδοὺ καὶ ἕτερον παράδειγμα λαμβανόμενον ἀπὸ τὰ διὰ πλοίων ταξίδια. Κάποιος ἄλλος πάλιν, ποὺ ἐτοιμάζεται διὰ θαλάσσιον ταξίδιον καὶ πρόκειται νὰ περάσῃ διὰ μέσου ἀγρίων κυμάτων, ἐπικαλεῖται μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς ἄγαλμα ἐκ ξύλου, τὸ ὁποῖον εἶναι πιὸ εὔθραυστον καὶ σάπιον ἀπὸ τὸ ξύλον τοῦ πλοίου, τοῦ ὁποῖον τὸν μεταφέρει.

  2. 2

    ἐκεῖνο μὲν γὰρ ὄρεξις πορισμῶν ἐπενόησε, τεχνῖτις δὲ σοφίᾳ κατεσκεύασεν·

    Εἶναι δὲ πιὸ στερεὸν τὸ ξύλινον πλοῖον, διότι αὐτὸ μὲν τὸ ἐφεύρεν ἡ ἐπιθυμία τοῦ πορισμοῦ κέρδους, τὸ κατεσκεύασε δὲ μὲ δεξιότητα καὶ σοφίαν ὁ τεχνίτης.

  3. 3

    ἡ δὲ σή, πάτερ, διακυβερνᾷ πρόνοια, ὅτι ἔδωκας καὶ ἐν θαλάσσῃ ὁδὸν καὶ ἐν κύμασι τρίβον ἀσφαλῆ,

    Ἡ Πρόνοιά σου ὅμως, ὦ Πάτερ, κυβερνᾷ διὰ μέσου τῶν κυμάτων τὸ πλοῖον, διότι Σὺ ἔχεις δώσει καὶ εἰς τὴν θάλασσαν δρόμον καὶ ἐπὶ τῶν ταρασσομένων κυμάτων ἀσφαλῆ πορείαν.

  4. 4

    δεικνὺς ὅτι δύνασαι ἐκ παντὸς σώζειν, ἵνα κἂν ἄνευ τέχνης τις ἐπιβῇ.

    Καὶ δείχνεις ἔτσι ὅτι ἠμπορεῖς ἀπὸ πάντα κίνδυνοι νὰ σώζῃς· ἵνα οὕτω ὑπὸ τὴν προστασίαν σου εἶναι ἀσφαλὴς πᾶς τις, ἔστω καὶ ἂν ἐπιβῇ ἐπὶ τῆς θαλάσσης χωρὶς νὰ ἔχῃ γνῶσιν τῆς ναυτικῆς τέχνης.

  5. 5

    θέλεις δὲ μή ἀργὰ εἶναι τὰ τῆς σοφίας σου ἔργα, διὰ τοῦτο καὶ ἐλαχίστῳ ξύλῳ πιστεύουσιν ἄνθρωποι ψυχὰς καὶ διελθόντες κλύδωνα σχεδίᾳ διεσώθησαν.

    Ἐπειδὴ δὲ θέλεις τὰ ἔργα τῆς σοφίας σου νὰ μὴ μείνουν ἀργά, διὰ τοῦτο ἐφώτισες τοὺς ἀνθρώπους νὰ κατασκευάσουν πλοῖα, καὶ ἐμπιστεύονται τὴν ζωήν των εἰς ξύλον πλοίου ἐλάχιστον ἐν σχέσει πρὸς τὰς θαλάσσας, ποὺ διαπλέουν, καὶ ἀφοῦ διασχίσουν καὶ περάσουν διὰ μέσου τῶν ταρασσομένων κυμάτων, σώζονται μὲ αὐτό.

  6. 6

    καὶ ἀρχῆς γὰρ ἀπολλυμένων ὑπερηφάνων γιγάντων, ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου ἐπὶ σχεδίας καταφυγοῦσα ἀπέλιπεν αἰῶνι σπέρμα γενέσεως τῇ σῇ κυβερνηθεῖσα χειρί.

    Σώζονται, ἐπειδὴ Σὺ τοὺς κυβερνᾷς. Διότι καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ κόσμου, ἐνῷ κατεστρέφοντο οἱ ὑπερήφανοι γίγαντες, ὁ Νῶε, ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου, ἀφοῦ κατέφυγεν ἐπὶ μεγάλης βάρκας, ἐπὶ τῆς γνωστῆς κιβωτοῦ, διέσωσε καὶ ἀφῆκεν εἰς τὸν κόσμον ἀπογόνους μελλούσης γενεᾶς, διότι ἡ κιβωτὸς αὐτὴ ἐκυβερνήθη ἀπὸ τὴν παντοδύναμον χεῖρα σου.

  7. 7

    εὐλόγηται γὰρ ξύλον, δι᾿ οὗ γίνεται δικαιοσύνη·

    Καὶ ἐκυβερνήθη ἀπὸ Σέ, διότι εἶναι εὐλογημένον τὸ ξύλον, διὰ τοῦ ὁποίου ἀσκεῖται δικαιοσύνη καὶ ἀρετή.

  8. 8

    τὸ χειροποίητον δέ, ἐπικατάρατον αὐτὸν καὶ ὁ ποιήσας αὐτό, ὅτι ὁ μὲν εἰργάζετο, τὸ δὲ φθαρτὸν θεὸς ὠνομάσθη.

    Τὸ εἴδωλον ὅμως, ποὺ κατασκευάζεται ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, εἶναι ἐπικατάρατον καὶ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐποίησε τοῦτο· διότι δὲν ἔμενε μὲν οὗτος ἀργός, ἀλλ' εἰργάσθη διὰ τὴν κατασκευήν του, αὐτὸ ὅμως, ἐνῷ εἶναι φθαρτὸν καὶ ὑπόκειται εἰς σαπίλαν, ὠνομάσθη θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄφθαρτος καὶ αἰώνιος.

  9. 9

    ἐν ἴσῳ γὰρ μισητὰ Θεῷ καὶ ὁ ἀσεβῶν καὶ ἡ ἀσέβεια αὐτοῦ·

    Διότι ἐξ ἴσου εἶναι μισητὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ αὐτός, ποὺ ἀσεβεῖ κατασκευάζων τὸ εἴδωλον, καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ εἴδωλον, τὸ προϊὸν τῆς ἀσεβείας, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκτρέπεται διὰ τῆς ἐργασίας του.

  10. 10

    καὶ γὰρ τὸ πραχθὲν σὺν τῷ δράσαντι κολασθήσεται.

    Εἶναι ἐξ ἴσου μισητὰ καὶ τὰ δύο ταῦτα εἰς τὸν Θεόν. Καὶ δι’ αὐτὸ βεβαίως θὰ τιμωρηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὸ κατασκευασθὲν εἴδωλον μαζὶ μὲ ἐκεῖνον, ποὺ τὸ κατεσκεύασεν.

  11. 11

    διὰ τοῦτο καὶ ἐν εἰδώλοις ἐθνῶν ἐπισκοπὴ ἔσται, ὅτι ἐν κτίσματι Θεοῦ εἰς βδέλυγμα ἐγενήθησαν καὶ εἰς σκάνδαλα ψυχαῖς ἀνθρώπων καὶ εἰς παγίδα ποσὶν ἀφρόνων.

    Ἐπειδὴ δὲ εἶναι ἐξ ἴσου μισητὰ εἰς τὸν Θεόν, δι’ αὐτὸ καὶ εἰς τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνικῶν θὰ γίνῃ ἐν ὀργῇ καὶ καταστροφὴ θεία ἐπίσκεψις καὶ κρίσις, διότι ἐν μέσῳ τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ ἔγιναν ταῦτα σιχαμερὰ καὶ βδελυκτά, ἀλλὰ καὶ αἰτία σκανδάλου εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων καὶ παγίδα κάτω ἀπὸ τὰ πόδια ἀνοήτων ἀνθρώπων, εἰς τὴν ὁποίαν οὖτοι συνελήφθησαν εἰς καταστροφὴν καὶ θάνατον.

  12. 12

    ᾿Αρχὴ γὰρ πορνείας ἐπίνοια εἰδώλων, εὕρεσις δὲ αὐτῶν φθορὰ ζωῆς.

    Ἀποτελοῦν δὲ παγίδα θανατηφόρον τὰ εἴδωλα, διότι ἡ ἐπινόησις τῶν εἰδώλων εἶναι αἰτία τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς πνευματικῆς πρῶτον, εἶτα δὲ καὶ τῆς σωματικῆς πορνείας· ἡ ἐφεύρεσις δὲ αὐτῶν εἶναι διαφθορὰ καὶ κατάρρευσις τῆς ζωῆς.

  13. 13

    οὔτε γὰρ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, οὔτε εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται·

    Εἶναι δὲ πράγματι ἐπινόησις καὶ ἐφεύρεσις ἡ εἰδωλολατρία, διότι αὕτη οὔτε ἐξ ἀρχῇς τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρχεν, οὔτε θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸ μέλλον αἰωνίως.

  14. 14

    κενοδοξίᾳ γὰρ ἀνθρώπων εἰσῆλθεν εἰς κόσμον, καὶ διὰ τοῦτο σύντομον αὐτῶν τέλος ἐπενοήθη.

    Δὲν θὰ ὑπάρχῃ δὲ αἰωνίως ἡ εἰδωλολατρία, διότι ἀπὸ τὴν ματαιοδοξίαν τῶν ἀνθρώπων εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ διὰ τοῦτο ἀπεφασίσθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι σύντομον τὸ τέλος τῶν εἰδώλων.

  15. 15

    ἀώρῳ γὰρ πένθει τρυχόμενος πατήρ, τοῦ ταχέως ἀφαιρεθέντος τέκνου εἰκόνα ποιήσας, τὸν τότε νεκρὸν ἄνθρωπον νῦν ὡς Θεὸν ἐτίμησε καὶ παρέδωκε τοῖς ὑποχειρίοις μυστήρια καὶ τελετάς.

    Ἰδοὺ δὲ πῶς ἐκ ματαίων λόγων εἰσῆλθεν ἡ εἰδωλολατρία εἰς τὸν κόσμον· διότι ἕνας πατέρας, ὁ ὁποῖος ἐβασανίζετο ἀπὸ πρόωρον πένθος, ἀφοῦ κατεσκεύασεν εἰκόνα τοῦ παιδιοῦ του, ποὺ τοῦ ἀφαιρέθηκε γρήγορα καὶ παράκαιρα ἀπὸ τὸν θάνατον, τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ποὺ ἦτο πλέον τότε νεκρός, τώρα τὸν ἐτίμησεν ὡς θεὸν καὶ πρὸς τιμὴν καὶ λατρείαν του παρέδωκε καὶ καθώρισεν εἰς τοὺς ἐξαρτωμένους ἀπὸ αὐτὸν δούλους καὶ ὑπεξουσίους νὰ τελοῦν μυστήριο καὶ τελετάς.

  16. 16

    εἶτα ἐν χρόνῳ κρατυνθὲν τὸ ἀσεβὲς ἔθος ὡς νόμος ἐφυλάχθη, καὶ τυράννων ἐπιταγαῖς ἐθρησκεύετο τὰ γλυπτά,

    Ἔπειτα, μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου, ἀφοῦ ἐνισχύθη καὶ ἐπεκράτησε τὸ ἀσεβὲς αὐτὸ ἔθιμον, ἐφυλάχθη, σὰν νὰ ἦτο νόμος, καὶ σύμφωνα μὲ τὰς διαταγὰς τῶν ματαιοδόξων καὶ ὑπὸ ἰδιοτελῶν κολάκων παρακινουμένων ἀρχόντων τὰ σκαλιστὰ εἴδωλα ἐλατρεύοντο.

  17. 17

    οὓς ἐν ὄψει μὴ δυνάμενοι τιμᾶν ἄνθρωποι διὰ τὸ μακρὰν οἰκεῖν, τὴν πόρρωθεν ὄψιν ἀνατυπωσάμενοι, ἐμφανῆ εἰκόνα τοῦ τιμωμένου βασιλέως ἐποίησαν, ἵνα τὸν ἀπόντα ὡς παρόντα κολακεύωσι διὰ τῆς σπουδῆς.

    Ἑτέρα περίπτωσις θεοποιήσεως τῶν βασιλέων ἐκείνων δηλαδή, τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι δὲν ἠδύναντο νὰ τιμήσουν κατὰ πρόσωπον καὶ ἐπὶ παρουσία των, διότι κατῴκουν μακρὰν καὶ εἰς ἄλλον τόπον, ἀφοῦ ἀπετύπωσαν τὴν μακρόθεν διὰ τῆς φαντασία, θεωμένην ὑπ’ αὐτῶν μορφήν, ἔκαμαν ὁρατὴν καὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν των φανερὰν μίαν εἰκόνα τοῦ βασιλέως, τὸν ὁποῖον ἤθελαν νὰ τιμήσουν, ἵνα τοιουτοτρόπως κολακεύσουν καὶ προσκυνήσουν τὸν ἀπόντα βασιλέα μὲ τὴν ἰδίαν σπουδὴν καὶ φροντίδα, ὡς νὰ ἦτο παρών.

  18. 18

    εἰς ἐπίτασιν δὲ θρησκείας καὶ τοὺς ἀγνοοῦντας ἡ τοῦ τεχνίτου προετρέψατο φιλοτιμία·

    Πρὸς αὔξησιν δὲ καὶ μεγαλυτέραν ἐνίσχυσιν τῆς δεισιδαιμονίας καὶ πεπλανημένης ταύτης θρησκεία, ὤθησε καὶ παρεκίνησε τοὺς εὑρισκομένους εἰς ἄγνοιαν καὶ τρίτη τις αἰτία. Εἶναι δὲ αὕτη ἡ ματαιοδοξία καὶ φιλοτιμία τοῦ τεχνίτου.

  19. 19

    ὁ μὲν γὰρ τάχα τῷ κρατοῦντι βουλόμενος ἀρέσαι, ἐξεβιάσατο τῇ τέχνῃ τὴν ὁμοιότητα ἐπὶ τὸ κάλλιον·

    Λέγομεν ματαιοδοξίαν τοῦ τεχνίτου, διότι αὐτός, ἐπειδὴ πιθανώτατα ἤθελε νὰ ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ποὺ εἶχε τὴν ἐξουσίαν, κατέβαλε πᾶσαν προσπάθειαν μέχρι τοῦ νὰ ἐκβιάσῃ καὶ ἐξαντλήσῃ ὅλην τὴν δεξιότητα τῆς τέχνης του, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ὁμοίωμα τῆς εἰκόνος, ὅσον τὸ δυνατὸν ὡραιότερον ἀπὸ τὸ πρωτοτύπον.

  20. 20

    τὸ δὲ πλῆθος ἐφελκόμενον διὰ τὸ εὔχαρι τῆς ἐργασίας, τὸν πρὸ ὀλίγου τιμηθέντα ἄνθρωπον νῦν σέβασμα ἐλογίσαντο.

    Τὸ πλῆθος ὅμως τῶν ἀγνοούντων ἀνθρώπων, ἐπειδὴ εἱλκύετο ἀπὸ τὴν χάριν καὶ εὐμορφίαν τοῦ καλλιτεχνήματος, αὐτόν, ὁ ὁποῖος μόλις πρὸ ὀλίγου ἐτιμήθη ὡς ἄνθρωπος, τὸν ἐθεώρησαν τώρα ὡς ἄξιον σεβασμοῦ καὶ λατρείας.

  21. 21

    καὶ τοῦτο ἐγένετο τῷ βίῳ εἰς ἔνεδρον, ὅτι ἢ συμφορᾷ ἢ τυραννίδι δουλεύσαντες ἄνθρωποι τὸ ἀκοινώνητον ὄνομα λίθοις καὶ ξύλοις περιέθεσαν.

    Καὶ ἡ κατὰ τοὺς τρόπους τούτους εἴσοδος αὕτη τῆς εἰδωλολατρίας εἰς τὸν κόσμον ἔγινε διὰ τὸν βίον τῶν ἀνθρώπων παγίδα καὶ ἐνέδρα ἀποπλανήσεως, διότι οἱ ἄνθρωποι οὗτοι, ἐπειδὴ κατέστησαν δοῦλοι εἴτε εἰς τὴν συμφορὰν εἴτε εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν τυράννων, περιέβαλον λίθους καὶ ξύλα μὲ τὸ Ὄνομα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπιτρέπεται, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθῇ καὶ εἰς ἄλλον τινά.

  22. 22

    Εἶτ᾿ οὐκ ἤρκεσε τὸ πλανᾶσθαι περὶ τὴν τοῦ Θεοῦ γνῶσιν, ἀλλὰ καὶ μεγάλῳ ζῶντες ἀγνοίας πολέμῳ τὰ τοσαῦτα κακὰ εἰρήνην προσαγορεύουσιν.

    Ἔπειτα δὲν ὑπῆρξεν ἀρκετὸν εἰς αὐτοὺς τὸ νὰ πλανῶνται περὶ τὴν γνῶσιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔζων καὶ εἰς μεγάλον ἐσωτερικὸν πόλεμον καὶ ἠθικὸν σκοτισμὸν ἐξ αἰτίας τῆς ἀγνοίας των, εἰς τὰ τόσον πολλὰ κακά, εἰς τὰ ὁποῖα ἐνέπεσαν, ἔδωκαν τὸ ὄνομα τῆς εἰρήνης.

  23. 23

    ἢ γὰρ τεκνοφόνους τελετὰς ἢ κρύφια μυστήρια ἢ ἐμμανεῖς ἐξ ἄλλων θεσμῶν κώμους ἄγοντες,

    Ὑπῆρξαν δὲ πολὺ μεγάλα τὰ κακὰ ταῦτα. Διότι διεξάγοντες τελετάς, εἰς τὰς ὁποίας ἐθυσίαζον τὰ τέκνα των, ἢ ἀπόκρυφα μυστήρια ἢ μετὰ μανίας παραδιδόμενοι εἰς ἀκόλαστα ὄργια καὶ συμπόσια ἐθίμων καὶ νόμων ξένης προελεύσεως,

  24. 24

    οὔτε βίους οὔτε γάμους καθαροὺς ἔτι φυλάσσουσιν, ἕτερος δ᾿ ἕτερον ἢ λοχῶν ἀναιρεῖ ἢ νοθεύων ὀδυνᾷ.

    οὔτε τὴν ζωήν των οὔτε τοὺς γάμους των διατηροῦν πλέον καθαρούς, ἀλλὰ παραμονεύων ὁ ἕνας τὸν ἄλλον φονεύει αὐτὸν ἢ τοῦ προκαλεῖ λύπην καὶ στενοχώριαν, ἐξαπατῶν τοῦτον διὰ τῆς μοιχείας.

  25. 25

    πάντας δ᾿ ἐπιμὶξ ἔχει αἷμα καὶ φόνος, κλοπὴ καὶ δόλος, φθορά, ἀπιστία, ταραχή, ἐπιορκία, θόρυβος ἀγαθῶν,

    Εἰς τὸν καθένα τους δὲ ὑπάρχουν μέσα του ὅλα ἀνακατευμένα, τὸ αἷμα καὶ ὁ φόνος, ἡ κλοπὴ καὶ ἡ δολία ἀπάτη, ἡ διαφθορά, ἡ ἀνειλικρίνεια καὶ ἔλλειψις ἐμπιστοσύνης, ταραχώδης ἀνησυχία, ἐπιορκία, διωγμὸς καὶ ξεσήκωμα ἀνθρώπων φιλησύχων καὶ ἀγαθῶν·

  26. 26

    χάριτος ἀμνησία, ψυχῶν μιασμός, γενέσεως ἐναλλαγή, γάμων ἀταξία, μοιχεία καὶ ἀσέλγεια.

    ἐξ ἀγνωμοσύνης ἐπιλησμοσύνη τῶν εὐεργεσιῶν, μολυσμὸς τῶν ψυχῶν, μεταβολὴ τοῦ φύλου διὰ τῆς παρὰ φύσιν ἀσελγείας, ἀταξία εἰς τοὺς γάμους διὰ τῶν εὐκόλων διαζυγίων καὶ τῆς ἄνευ λόγου διαλύσεως αὐτῶν, μοιχεία καὶ ἀσέλγεια.

  27. 27

    ἡ γὰρ τῶν ἀνωνύμων εἰδώλων θρησκεία παντὸς ἀρχὴ κακοῦ καὶ αἰτία καὶ πέρας ἐστίν·

    Ὑπάρχουν δὲ ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ ἀνακατευμένα, διότι ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων, τὰ ὁποῖα οὔτε ἔχουν ὄνομα οὔτε ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν θεῖον νόμον νὰ κατονομάζωνται, εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ αἰτία καὶ τὸ τέρμα παντὸς κακοῦ.

  28. 28

    ἢ γὰρ εὐφραινόμενοι μεμήνασιν ἢ προφητεύουσι ψευδῆ ἢ ζῶσιν ἀδίκως ἢ ἐπιορκοῦσι ταχέως·

    Εἶναι δὲ αἰτία παντὸς κακοῦ ἡ εἰδωλολατρία, διότι οἱ εἰδωλολάτραι, ἢ ὅταν εὐφραίνωνται καὶ διασκεδάζουν, ἐκτρέπονται εἰς μανιώδη καὶ τρελλὰ ὄργια, ἢ προφητεύουν ψευδεῖς καὶ ἀπατηλὰς προρρήσεις, ἢ ζοῦν μὲ ἀδικίας εἰς βάρος τῶν πλησίον των καὶ χωρὶς κανένα δισταγμόν, ἀλλὰ μὲ κάθε εὐκολίαν ψευδορκοῦν.

  29. 29

    ἀψύχοις γὰρ πεποιθότες εἰδώλοις κακῶς ὀμόσαντες, ἀδικηθῆναι οὐ προσδέχονται.

    Ψευδορκοῦν δὲ εὔκολα, διότι, ἐπειδὴ πιστεύουν εἰς ἄψυχα εἴδωλα, δὲν περιμένουν καὶ δὲν φοβοῦνται νὰ τιμωρηθοῦν ἀπὸ αὐτά, ἐὰν ὁρκισθοῦν ψευδῶς.

  30. 30

    ἀμφότερα δὲ αὐτοὺς μετελεύσεται τὰ δίκαια, ὅτι κακῶς ἐφρόνησαν περὶ Θεοῦ προσχόντες εἰδώλοις καὶ ἀδίκως ὤμοσαν ἐν δόλῳ καταφρονήσαντες ὁσιότητος·

    Ἀντιθέτως ὅμως πρὸς τὴν ἀπατηλὴν ταύτην ἐλπίδα των, θὰ ἐπακολουθήσῃ εἰς αὐτοὺς ἡ τιμωρία καὶ διὰ τὰ δύο κακὰ καὶ ἁμαρτήματά των, καὶ διότι δηλαδὴ ἐσχημάτισαν ἐσφαλμένον καὶ πεπλανημένον φρόνημα καὶ ἰδέαν περὶ τοῦ Θεοῦ, δίδοντες σημασίαν καὶ προσοχὴν εἰς τὰ εἴδωλα, καὶ διότι ὡρκίσθησαν ψευδῶς καὶ ἀδίκως, διὰ νὰ ἐξαπατήσουν καὶ δολιευθοῦν τὸν πλησίον των, περιφρονήσαντες τὴν ἱερότητα τοῦ ὅρκου.

  31. 31

    οὐ γὰρ ἡ τῶν ὀμνυομένων δύναμις, ἀλλ᾿ ἡ τῶν ἁμαρτανόντων δίκη ἐπεξέρχεται ἀεὶ τὴν τῶν ἀδίκων παράβασιν.

    Ἀποτελεῖ δὲ περιφρόνησιν ἱερῶν καὶ ἡ ψευδορκία αὐτή, παρὰ τὸ ὅτι ὁ ὅρκος δίδεται εἰς ψευδεῖς θεούς, διότι οὐχὶ ἡ δύναμις τῶν εἰδώλων, εἰς τὰ ὁποῖα ὡρκίσθησάν οἱ ψεύδορκοι οὗτοι, ἀλλ’ ἡ δικαία τιμωρία ἐπιπίπτει καὶ ἐπέρχεται ἀδυσωπήτως πάντοτε κατὰ τῆς παραβάσεως τῶν ἀδίκων καὶ ἀσεβῶν.