Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΨΑΛΜΟΙ

Ψαλμός 38

14 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλοι οι ψαλμοί
  1. 1

    Εἰς τὸ τέλος, τῷ ᾿Ιδιθούν· ᾠδὴ τῷ Δαυΐδ.

  2. 2

    (Μασ. 39) ΕΙΠΑ· φυλάξω τὰς ὁδούς μου τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν με ἐν γλώσσῃ μου· ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακὴν ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου.

    Εἶπα κατ' ἐμαυτὸν καὶ ἀπεφάσισα νὰ προοέχω εἰς τὴν ὅλην συμπεριφορὰν καὶ διαγωγήν μου, διὰ νὰ μὴ ἁμαρτάνω διὰ τῆς γλώσσης μου, ἐπικρίνων τὰς μυστηριώδεις καὶ οὐχὶ σπανίως δυσεξιχνιάστους ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ καὶ παραπονούμενος διὰ τὸ πλῆθος τῶν δοκιμασιῶν μου. Ἔθεσα λοιπὸν φραγμὸν καὶ χαλινὸν εἰς τὸ στόμα μου, ὅταν συνηντώμην μετὰ ἁμαρτωλοῦ, διὰ νὰ μὴ δώσω εἰς αὐτὸν λαβήν, ὅπως μεμφθῇ τὸν Θεὸν καὶ βλασφημήσῃ αὐτὸν ὡς ἀνίκανον νὰ προστατεύσω τοὺς ἰδικούς του.

  3. 3

    ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν, καὶ τὸ ἄλγημά μου ἀνεκαινίσθη.

    Κωφάλαλος κατήντησα, καὶ μὲ ταπείνωσιν πολλὴν ἐτήρησα σιγὴν ἀκόμη περὶ λόγων καὶ πραγμάτων ἀγαθῶν, διὰ νὰ μὴ δώσω οἰανδήποτε ἀφορμὴν εἰς τὸν ἀσεβῆ νὰ βλασφημήσῃ. Καὶ ἐκ τῆς τοιαύτης στάσεως καὶ συμπεριφορᾶς μου τὸ ἄλγος καὶ ἡ πίεσις τῆς ψυχῆς μου ηὔξησε καὶ ἀνενεώθη.

  4. 4

    ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου, καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ. ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου·

    Ἠρεθίσθη ἡ καρδία μου εἰς τὸ ἐσωτερικόν μου· ἢναψε φωτιὰ μέσα μου ἀπὸ τὴν μελέτην, ποὺ ἔκαμα ἐπὶ τῆς φαινομενικῆς ἐγκαταλείψεως τῶν δικαίων καὶ τῆς εὐδοκιμήσεως τῶν ἀσεβῶν, αἱ φλόγες τοῦ πυρὸς αὐτοῦ ηὐξήθησαν καὶ αἱ βασανίζουσαι τὴν καρδίαν μου ἀπορίαι ἐπολλαπλασιάσθησαν. Καὶ ἔλυσα τότε τὴν γλῶσσαν μου καὶ ἀπευθυνόμενος ὄχι εἰς ἀνθρώπους, ἀλλὰ εἰς τὸν μόνον δυνάμενον νὰ σοφίζῃ τὰς διανοίας Κύριον, εἶπα:

  5. 5

    γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ.

    Σὲ παρακαλῶ, Κύριε, κατάστησον εἰς ἐμὲ γνωστὸν πότε θὰ ἐπέλθῃ τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου καὶ ποῖος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἡμερῶν μου, διὰ νὰ μάθω πόσος χρόνος ζωῆς βασανισμένης μου ὑπολείπεται ἀκόμη καὶ πόσας δοκιμασίας πρόκειται ἀκόμη νὰ ὑποστῶ, μήπως παρηγορηθῶ ἀπὸ τὸ πλησιάζον τέλος μου.

  6. 6

    ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου· πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης, πᾶς ἄνθρωπος ζῶν. (διάψαλμα).

    Ἰδοὺ μὲ πολὺ μικρὸν μέτρον, ποὺ μόλις φθάνει τὸ ἐν τρίτον τῆς σπιθαμῆς, μετροῦνται αἱ ἡμέραι, ποὺ μοῦ ὤρισες νὰ ζήσω. Πολὺ ὀλίγαι λοιπὸν μου ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ἡ ὅλη ὕπαρξις καὶ ζωή μου εἶναι σὰν τὸ μηδὲν ἔμπροσθεν σοῦ τοῦ ἀνάρχου καὶ αἰωνίου. Ὁμολογουμένως δὲ κατὰ πάσας τὰς ἐπόψεις του καὶ κατὰ σύμπαντα τὸν βίον αὐτοῦ καὶ τὴν δρᾶσιν του ἐξεταζόμενος κάθε ἄνθρωπος καὶ πᾶσα ἡ ζωὴ αὐτοῦ εἶναι ματαιότης.

  7. 7

    μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται· θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά.

    Ναί, ἀληθῶς· ὡσὰν σκιώδης εἰκών, ποὺ μετ’ ὀλίγον σβήνει, πορεύεται διὰ μέσου τοῦ ὁρατοῦ τούτου κόσμου καὶ διαβαίνει δι’ αὐτοῦ ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλ’ ὄμως μὴ συνετιζόμενος ὑπὸ τῆς ματαιότητος καὶ βραχύτητος τῆς ζωῆς, ταράττεται καὶ καταλαμβάνεται ἀπὸ ἀνωφελεῖς καὶ βασανιστικὰς φροντίδας, μάτην μοχθῶν καὶ κοπιάζων. Θησαυρίζει καὶ δὲν γνωρίζει διὰ ποῖον συνάζει τὰ ἀγαθὰ ταῦτα καὶ ποῖος θὰ κληρονομήσῃ αὐτά.

  8. 8

    καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ ὁ Κύριος; καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστιν.

    Καὶ τώρα λοιπόν, ἀφοῦ ὁ βίος εἶναι τόσον βραχὺς καὶ εἰς μάτην ἀποβαίνουν αἱ προσπάθειαι τῶν ἀνθρώπων, τὶ περιμένω ἐγὼ ἐδῶ καὶ ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐλπίς μου; Δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὁ Κύριος ἡ μόνη προσδοκία μου καὶ πρὸς αὐτὸν νὰ στηριχθῇ ὁλόκληρος ἡ ἐλπίς μου; Ναί, διότι καὶ ἂν ὑπάρχω, σύ μου ἔδωκες τὴν ὕπαρξιν, καὶ ὁλόκληρον τὸ εἶναι μου ἀπὸ σὲ ἐξαρτᾶται καὶ σὺ εἶσαι τὸ στήριγμά μου.

  9. 9

    ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με, ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με.

    Καὶ διὰ νὰ γίνω λοιπὸν ἀρεστὸς ἐνώπιόν σου, ὥστε νὰ μὴ τιμωροῦμαι ἀπὸ σέ, ἀλλὰ νὰ ἀπολαμβάνω τὴν προστασίαν σου, ἐλευθέρωσέ με ἀπὸ ὅλας τὰς ἀνομίας μου, διότι ἐξ αἰτίας τούτων παρεχώρησας νὰ καταντήσω περίγελως καὶ ἐμπαιγμὸς παντὸς ἀσεβοῦς καὶ ἀνοήτου.

  10. 10

    ἐκωφώθην καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου, ὅτι σὺ ἐποίησας.

    Ἔγινα θεληματικῶς κωφάλαλος καὶ δὲν ἤνοιξα τὸ στόμα μου διὰ νὰ παραπονεθῶ ἢ νὰ εἴπω λόγον ἐπικρίσεως δι’ ὅσα μοῦ συμβαίνουν διότι σὺ ἐπέτρεψας ταῦτα καὶ εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι εἰς τὸ τέλος θὰ μοῦ ἀποβοῦν εἰς καλόν.

  11. 11

    ἀπόστησον ἀπ᾿ ἐμοῦ τὰς μάστιγάς σου· ἀπὸ γὰρ τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγὼ ἐξέλιπον.

    Ἀπομάκρυνε τὰς μαστιγώσεις σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ παῦσε πλέον νὰ μὲ τιμωρῇς, διότι εἶναι τόσον ἰσχυρὰ τὰ κτυπήματα, ποὺ μοῦ δίδει ἡ χείρ σου, καὶ τόσον βαρεῖαι αἱ θλίψεις καὶ αἱ δοκιμασίαι μὲ τὰς ὁποίας μὲ παιδαγωγεῖς, ὥστε ἐγὼ κινδυνεύω νὰ ἀφανισθῶ.

  12. 12

    ἐν ἐλεγμοῖς ὑπὲρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον καὶ ἐξέτηξας ὡς ἀράχνην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ· πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος. (διάψαλμα).

    Μὲ ἐπιτιμήσεις καὶ τιμωρίας παιδαγωγεῖς πρὸς διόρθωσίν του τὸν ἄνθρωπον διὰ τὴν ἀνομίαν καὶ παραβάσῃ τοῦ νόμου σου, εἰς τὴν ὁποίαν παρεσύρθη, ἀλλὰ καὶ μόνοι οἱ ἔλεγχοί σου μεταβάλλουν αὐτὸν εἰς ράκος, καὶ σὰν ἀράχνην διαλύεις τὴν ζωήν του καὶ ὅλην,τὴν δύναμιν αὐτοῦ. Εἶναι τόσον ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος ὁ ἄνθρωπος, ὥστε μακρὰν ἀπὸ σὲ ὅσα καὶ ἂν κάνῃ, ματαίως καὶ χωρὶς μόνιμόν τι ὄφελος καὶ ἀποτέλεσμα ἀνησυχεῖ καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ προσπαθειῶν ταράττεται.

  13. 13

    εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, Κύριε, καὶ τῆς δεήσεώς μου, ἐνώτισαι τῶν δακρύων μου· μὴ παρασιωπήσῃς, ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου.

    Εὐδόκησον, Κύριε, νὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν μου καὶ τὴν παράκλησιν καὶ ἱκεσίαν μου. Ἂς ἔμβουν εἰς τὰ ὦτα σου καὶ ἂς ἀκουσθοῦν ἀπὸ αὐτὰ οἱ λυγμοὶ καὶ οἱ ἐκσπῶντες εἰς γοερὰς κραυγὰς κλαυθμοί μου. Μὴ σιωπήσῃς παραβλέπων τὰ δάκρυά μου καὶ παρατρέχων τοὺς θρήνους μου. Διότι, ὅπως ὅλοι οἱ πατέρες μου, οὕτω καὶ ἐγὼ εἶμαι ξένος, προσωρινῶς διαμένων ἐν τῇ γῇ, φιλοξενούμενος ἀπὸ σὲ καὶ μὴ ἔχων μόνιμον πατρίδα πουθενὰ ἐν τῷ κόσμῳ.

  14. 14

    ἄνες μοι, ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω.

    Παῦσε νὰ μὲ τιμωρῇς καὶ ἄφες με ἐπ' ὀλίγον, διὰ νὰ ἀνακουφισθῶ καὶ λάβω κάποιαν ἀναψυχὴν προτοῦ νὰ ἀπέλθω ἐκ τῆς ζωῆς ταύτης, ὁπότε πλέον δὲν θὰ ὑπάρχω ἐπὶ τῆς γῆς.