Ψαλμός 122
- 1
(Μασ. 123) ΠΡΟΣ σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ.
Πρὸς σὲ καὶ ὄχι πρὸς ἄλλον ἔχω ὑψωμένους τοὺς ὀφθαλμούς μου, ὁ ὁποῖος κατοικεῖς εἰς τὸν οὐρανόν.
- 2
ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, ὡς ὀφθαλμοὶ παιδίσκης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς.
Ἰδού, καθὼς οἱ ὀφθαλμοὶ δούλων εἶναι προσηλωμένοι εἰς χεῖρας τῶν κυρίων των, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ δούλης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας της, ἵνα λάβουν ἐξ αὐτῶν τὸ σύνθημα τῆς ἐργασίας, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς προστασίας των, οὕτω καὶ οἱ ἰδικοί μας ὀφθαλμοὶ εἶναι ἐστραμμένοι μετ’ ἐμπιστοσύνης καὶ εὐπειθοῦς ἐγκαρτερήσεως πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, Ἕως ὅτου μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ καὶ μᾶς ἐλεήσῃ.
- 3
ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως,
Ἐλέησόν μας, Κύριε, ἐπιμόνως σὲ ἱκετεύομεν· ἐλέησόν μας. Διότι καθ’ ὑπερβολὴν ἐχορτάσθημεν ἀπὸ καταφρόνησιν.
- 4
ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχὴ ἡμῶν. Τὸ ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, καὶ ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις.
Ὑπερεγέμισε καὶ ὑπερεχορτάσθη ἡ ψυχή μας. Εἴθε ἡ ἐντροπὴ νὰ ἔλθῃ εἰς τοὺς εὐδαιμονοῦντας τυράννους μας καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς εἰς τοὺς ὑπερηφάνους καταδυναστευτάς μας.
