Ψαλμός 112
- 1
(Μασ. 113) ΑΙΝΕΙΤΕ, παῖδες, Κύριον, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου·
Αἰνεῖτε, δοῦλοι Θεοῦ, τὸν Κύριον· αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου. Δοξολογήσατε τὸν Κύριον διὰ τὰς ἀπείρους τελειότητας, αἱ ὁποῖαι σημαίνονται διὰ τοῦ ὀνόματός του.
- 2
εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.
Ἂς εἶναι τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον καὶ δοξασμένον ἀπὸ τώρα καὶ πάντοτε, διὰ μέσου πάντων τῶν αἰώνων.
- 3
ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν αἰνετὸν τὸ ὄνομα Κυρίου.
Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν, καθ’ ὅλην τὴν γῆν, εἶναι πρέπον νὰ ἀνυμνῆται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ἂς μὴ μείνῃ οὔτε σπιθαμὴ γῆς, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ μὴ ἀντηχοῦν ὕμνοι δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον.
- 4
ὑψηλὸς ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη ὁ Κύριος, ἐπὶ τοὺς οὐρανοὺς ἡ δόξα αὐτοῦ.
Ὑψηλότερος καὶ ὑπέρτερος ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη εἶναι ὁ Κύριος· ὑπερβαίνει τὴν μεγαλοπρέπειαν τῶν οὐρανῶν ἡ δόξα του.
- 5
τίς ὡς Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν; ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν
Ποῖος εἶναι σὰν τὸν Κύριον, τὸν ὁποῖον λατρεύομεν ὡς τὸν μόνον Θεόν μας; Ποῖος εἶναι τόσον μέγας καὶ ὑψηλός, ἀλλὰ καὶ τόσον συμπαθὴς καὶ συγκαταβατικὸς πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ ταπεινούς; Αὐτὸς εἶναι ποὺ κατοικεῖ εἰς τὰ ὕψη τῶν οὐρανῶν ὡς μόνος Ὕψιστος.
- 6
καὶ τὰ ταπεινὰ ἐφορῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ,
Καὶ ὅμως πάντοτε ρίπτει συμπαθές, καταδεκτικὸν καὶ εὐμενὲς τὸ βλέμμα του εἰς τὰ ταπεινά, ὁπουδήποτε καὶ ἂν ὑπάρχουν, ὄχι μόνον ἐν τῷ οὐρανῷ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ γῇ·
- 7
ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα
Αὐτὸς σηκώνει τὸν πτωχὸν ἀπὸ τὸ χῶμα, εἰς τὸ ὁποῖον γυμνὸς σχεδὸν κατάκειται· καὶ αὐτὸς ἀνυψώνει τὸν πένητα ἀπὸ τὰ σκύβαλα καὶ τὴν κοινωνικὴν αὐτοῦ ἀθλιότητα καὶ καταφρόνησιν,
- 8
τοῦ καθίσαι αὐτὸν μετὰ ἀρχόντων, μετὰ ἀρχόντων λαοῦ αὐτοῦ·
διὰ νὰ τὸν βάλῃ νὰ καθίσῃ μὲ ἄρχοντας, μὲ τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ του, τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἐξέλεξε καὶ ἀνέδειξε τοιούτους.
- 9
ὁ κατοικίζων στεῖραν ἐν οἴκῳ, μητέρα ἐπὶ τέκνοις εὐφραινομένην.
Αὐτὸς ἐγκαθιστᾲ εἰς οἶκον τὴν στεῖραν καὶ τὴν εὐλογεῖ, ὥστε νὰ γίνῃ μήτηρ καὶ νὰ εὐφραίνεται διὰ τὰ ἀποκτηθέντα ὑπ’ αὐτῆς τέκνα.
