Πράξεις των Αποστόλων, κεφάλαιο 26
- 1
Ἀγρίππας δὲ πρὸς τὸν Παῦλον ἔφη· Ἐπιτρέπεταί σοι ὑπὲρ σεαυτοῦ λέγειν. τότε ὁ Παῦλος ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἀπελογεῖτο·
Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον· Σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ὁμιλήσῃς περὶ τοῦ ἑαυτοῦ σου. Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ, ὅπως ἐσυνήθιζον οἱ δημηγοροῦντες, ἐτέντωσε ἔξω ἀπὸ τὸν μανδύαν ὁλόκληρον τὸ χέρι του, ἀπελογεῖτο ὡς ἑξῆς:
- 2
Περὶ πάντων ὧν ἐγκαλοῦμαι ὑπὸ Ἰουδαίων, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ἥγημαι ἐμαυτὸν μακάριον ἐπὶ σοῦ μέλλων ἀπολογεῖσθαι σήμερον,
Θεωρῶ τὸν ἑαυτόν μου εὐτυχῆ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διότι μέλλω νὰ ἀπολογηθῶ σήμερον ἐνώπιόν σου δι' ὅλα ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα κατηγοροῦμαι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.
- 3
μάλιστα γνώστην ὄντα σε πάντων τῶν κατὰ Ἰουδαίους ἐθῶν τε καὶ ζητημάτων· διὸ δέομαί σου μακροθύμως ἀκοῦσαί μου.
Εἶμαι δὲ εὐτυχὴς διὰ τοῦτο, διότι σὺ εἶσαι τελείως καὶ κατ' ἐξοχὴν γνώστης ὅλων τῶν ἐθίμων, ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων καὶ ὅλων τῶν θρησκευτικῶν ζητημάτων, ποὺ συζητοῦνται ὑπ' αὐτῶν. Δι' αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ ἀκούσῃς μὲ ὑπομονήν, ἐὰν ἀναγκασθῶ διὰ μακρῶν νὰ ὁμιλήσω.
- 4
Τὴν μὲν οὖν βίωσίν μου τὴν ἐκ νεότητος τὴν ἀπ’ ἀρχῆς γενομένην ἐν τῷ ἔθνει μου ἐν Ἱεροσολύμοις ἴσασι πάντες Ἰουδαῖοι,
Ποῖος λοιπὸν ὑπῆρξεν ἀπὸ τὴν νεότητά μου ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μου, τὴν ὁποίαν ἐξ ἀρχῆς ἔζησα ἐν μέσῳ τοῦ ἔθνους μου καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸ γνωρίζουν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι.
- 5
προγινώσκοντές με ἄνωθεν, ἐὰν θέλωσι μαρτυρεῖν, ὅτι κατὰ τὴν ἀκριβεστάτην αἵρεσιν τῆς ἡμετέρας θρησκείας ἔζησα Φαρισαῖος.
Αὐτοὶ μὲ γνωρίζουν ἀπὸ προτήτερα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς παιδεύσεως καὶ τῶν σπουδῶν μου ἐν Ἱερουσαλήμ, ἐὰν θέλουν νὰ μαρτυρήσουν, ὁπότε θὰ βεβαιώσουν, ὅτι ἔζησα καὶ ἐπολιτεύθην κατὰ τὰς ἀρχὰς καὶ παραδόσεις τῆς ἀκριβεστάτης αἱρέσεως τῆς θρησκείας μας. Ἔζησα δηλαδὴ καὶ ἐπολιτεύθην ὡς Φαρισαῖος.
- 6
καὶ νῦν ἐπ’ ἐλπίδι τῆς πρὸς τοὺς πατέρας ἐπαγγελίας γενομένης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἕστηκα κρινόμενος,
Καὶ τώρα ἀκόμη στέκομαι εἰς τὸ δικαστήριον αὐτὸ καὶ δικάζομαι διὰ τὴν περὶ Μεσσίου ἐλπίδα, ποὺ βασίζεται εἰς τὴν ἐπαγγελίαν, ἡ ὁποία ἔγινεν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς πατέρας μας.
- 7
εἰς ἣν τὸ δωδεκάφυλον ἡμῶν ἐν ἐκτενείᾳ νύκτα καὶ ἡμέραν λατρεῦον ἐλπίζει καταντῆσαι· περὶ ἧς ἐλπίδος ἐγκαλοῦμαι, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων.
Εἰς τὴν πλήρωσιν δὲ καὶ πραγματοποίησιν τῆς ἐπαγγελίας ταύτης ὁλόκληρος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ δώδεκα φυλάς, ἐλπίζει νὰ φθάσῃ, καὶ διὰ τὴν ἐλπίδα του ταύτην τελεῖ ἀδιακόπως καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν τὰς θυσίας τῆς λατρείας. Δι' αὐτὴν τὴν ἐλπίδα κατηγοροῦμαι, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ὄχι ἀπὸ ἄλλους τινάς, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.
- 8
τί ἄπιστον κρίνεται παρ’ ὑμῖν εἰ ὁ Θεὸς νεκροὺς ἐγείρει;
Διατί θεωρεῖται ἀπίστευτον μεταξὺ σας, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς; Εἶναι γενικὴ πίστις τοῦ ἔθνους ἡμῶν, ὅτι οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν. Διατί λοιπὸν δὲν πιστεύετε εἰς τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, ὅταν τὴν κηρύττωμεν ἐπιβεβαιωθεῖσαν διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ;
- 9
ἐγὼ μὲν οὖν ἔδοξα ἐμαυτῷ πρὸς τὸ ὄνομα Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου δεῖν πολλὰ ἐναντία πρᾶξαι·
Καὶ ἐγὼ ἠπίστησα εἰς τὴν ἀνάστασιν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἐνόμισα λοιπόν, ὅτι ὤφειλον κατὰ τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου εἰς πολλὰς ἐχθρικὰς ἐνεργείας νὰ προβῶ καὶ πολλὰ δυσμενῆ καὶ ἐναντία κατ' αὐτοῦ νὰ πράξω.
- 10
ὃ καὶ ἐποίησα ἐν Ἱεροσολύμοις, καὶ πολλοὺς τῶν ἁγίων ἐγὼ ἐν φυλακαῖς κατέκλεισα τὴν παρὰ τῶν ἀρχιερέων ἐξουσίαν λαβών, ἀναιρουμένων τε αὐτῶν κατήνεγκα ψῆφον,
Πράγματι δὲ καὶ ἔθεσα εἰς ἐνέργειαν τὰ ἐναντία ταῦτα ἐν Ἱεροσολύμοις, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἁγιασμένους μαθητὰς ἔκλεισα ἐγὼ μέσα εἰς φυλακάς, ἀφοῦ ἔλαβον τὴν πρὸς τοῦτο ἐξουσίαν ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ ὅταν οἱ ἀθῷοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἐφονεύοντο, ἔδωκα τὴν ψῆφον μου κατ' αὐτῶν,
- 11
καὶ κατὰ πάσας τὰς συναγωγὰς πολλάκις τιμωρῶν αὐτοὺς ἠνάγκαζον βλασφημεῖν, περισσῶς τε ἐμμαινόμενος αὐτοῖς ἐδίωκον ἕως καὶ εἰς τὰς ἔξω πόλεις.
καὶ εἰς ὅλας τὰς συναγωγάς, ὅπου ὡδηγοῦντο πρὸς δίκην, εἰς πολλὰς περιπτώσεις τιμωρῶν αὐτοὺς διὰ ραβδισμῶν προσεπάθουν νὰ τοὺς ἐξαναγκάσω νὰ βλασφημήσουν τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἐπειδὴ μὲ πλεονάζουσαν μανίαν παρεφερόμην κατ' αὐτῶν, τοὺς κατεδίωκον ἀκόμη καὶ μέχρι τῶν πόλεων, ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Ἰουδαίας.
- 12
Ἐν οἷς καὶ πορευόμενος εἰς τὴν Δαμασκὸν μετ’ ἐξουσίας καὶ ἐπιτροπῆς τῆς παρὰ τῶν ἀρχιερέων,
Καὶ ἐνῷ ἐνησχολούμην μὲ τὰς καταδιώξεις αὐτὰς καὶ ἐπήγαινα εἰς τὴν Δαμασκὸν μὲ ἐξουσίαν καὶ ἄδειαν, τὴν ὁποίαν ἔλαβον ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς,
- 13
ἡμέρας μέσης κατὰ τὴν ὁδὸν εἶδον, βασιλεῦ, οὐρανόθεν ὑπὲρ τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου περιλάμψαν με φῶς καὶ τοὺς σὺν ἐμοὶ πορευομένους·
κατὰ τὸ μεσημέρι, ὅταν ἀκριβῶς ὁ ἥλιος ἔχῃ τὴν μεγαλυτέραν λάμψιν του καὶ ἐξουδετερώνῃ μὲ αὐτὴν κάθε ἄλλο φῶς εἰς τὴν γῆν, εἶδον εἰς τὸν δρόμον, ὦ βασιλεῦ, νὰ λάμψῃ γύρω ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐπήγαιναν μαζί μου, φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἰσχυρότερον ἀπὸ τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου.
- 14
πάντων δὲ καταπεσόντων ἡμῶν εἰς τὴν γῆν ἤκουσα φωνὴν λαλοῦσαν πρός με καὶ λέγουσαν τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ, Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις; σκληρόν σοι πρὸς κέντρα λακτίζειν.
Ἐνῷ δὲ ὅλοι μας μὴ ἀντέχοντες εἰς τὴν λάμψιν αὐτὴν ἐπέσαμεν κάτω εἰς τὴν γῆν, ἤκουσα φωνὴν νὰ μοῦ ὁμιλῇ καὶ νὰ λέγῃ εἰς γλῶσσαν ἑβραϊκήν· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις; Εἶναι σκληρὸν διὰ σὲ νὰ κλωτσᾷς ἐπάνω εἰς τὰ σιδερένια καρφιὰ τῶν βουκέντρων.
- 15
ἐγὼ δὲ εἶπον· τίς εἶ, Κύριε; ὁ δὲ εἶπεν· ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὃν σὺ διώκεις.
Ἐγὼ δὲ εἶπον· Ποῖος εἶσαι, Κύριε; Οὗτος δὲ εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις. Διότι τοὺς διωγμούς, ποὺ κάνεις εἰς τοὺς ὀπαδούς μου, εἶναι ὡς νὰ τοὺς κάνῃς εἰς ἐμὲ τὸν ἴδιον.
- 16
ἀλλὰ ἀνάστηθι καὶ στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου· εἰς τοῦτο γὰρ ὤφθην σοι, προχειρίσασθαί σε ὑπηρέτην καὶ μάρτυρα ὧν τε εἶδες ὧν τε ὀφθήσομαί σοι,
Ἀλλὰ σήκω καὶ στάσου ὄρθιος εἰς τὰ πόδια σου. Διότι δι' αὐτὸ ἐνεφανίσθην εἰς σέ, διὰ νὰ σὲ καταστήσω ὑπηρέτην καὶ μάρτυρα καὶ αὐτῶν ποὺ εἶδες τώρα, καὶ ἐκείνων ποὺ θὰ ἴδῃς, ὁσάκις εἰς τὸ μέλλον θὰ σοῦ ἐμφανισθῶ.
- 17
ἐξαιρούμενός σε ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐθνῶν, εἰς οὓς ἐγώ σε ἀποστέλλω
Καὶ ἀπὸ τοὺς κινδύνους, ποὺ θὰ διατρέξῃς κατὰ τὴν διακονίαν σου ταύτην, θὰ σὲ σώζω καὶ θὰ σὲ ἐλευθερώνω ἀπὸ τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν καὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω.
- 18
ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, τοῦ ἐπιστρέψαι ἀπὸ σκότους εἰς φῶς καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ σατανᾶ ἐπὶ τὸν Θεόν, τοῦ λαβεῖν αὐτοὺς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κλῆρον ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πίστει τῇ εἰς ἐμέ.
Καὶ σὲ ἀποστέλλω εἰς αὐτούς, διὰ νὰ τοὺς ἀνοίξω τὰ μάτια τῆς διανοίας, ἵνα ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας εἰς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ σατανᾶ εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λάβουν διὰ τῆς πίστεως εἰς ἐμὲ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μὲ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἁγιασθῆ.
- 19
Ὅθεν, βασιλεῦ Ἀγρίππα, οὐκ ἐγενόμην ἀπειθὴς τῇ οὐρανίῳ ὀπτασίᾳ,
Ὕστερον ἀπὸ αὐτά, βασιλεῦ Ἀγρίππα, δὲν ἔγινα ἀπειθὴς εἰς τὰς διαταγάς, αἱ ὁποῖαι μοῦ ἐδόθησαν κατὰ τὴν οὐράνιον ἐκείνην ὀπτασίαν.
- 20
ἀλλὰ τοῖς ἐν Δαμασκῷ πρῶτον καὶ Ἱεροσολύμοις, εἰς πᾶσάν τε τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ τοῖς ἔθνεσιν ἀπαγγέλλω μετανοεῖν καὶ ἐπιστρέφειν ἐπὶ τὸν Θεόν, ἄξια τῆς μετανοίας ἔργα πράσσοντας.
Ἀλλὰ πρῶτον εἰς τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὰ ἔθνη ἐκήρυττον νὰ μετανοοῦν καὶ νὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὸν Θεόν, πράττοντες εἰς τὸ ἑξῆς ἔργα ἀρετῆς, ἄξια μετανοίας, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται αὕτη εἰλικρινὴς καὶ πραγματική.
- 21
ἕνεκα τούτων με οἱ Ἰουδαῖοι συλλαβόμενοι ἐν τῷ ἱερῷ ἐπειρῶντο διαχειρίσασθαι.
Ἕνεκα δὲ τοῦ ὅτι ἐκήρυττον καὶ εἰς Ἰουδαίους καὶ εἰς ἐθνικοὺς τὸ αὐτὸ εὐαγγέλιον καὶ ἀνεγνώριζα καὶ εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ἴσα προνόμια πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ Ἰουδαῖοι, ἀφοῦ μὲ συνέλαβον εἰς τὸ ἱερόν, προσεπάθουν νὰ μὲ φονεύσουν.
- 22
ἐπικουρίας οὖν τυχὼν τῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ ἄχρι τῆς ἡμέρας ταύτης ἕστηκα μαρτυρόμενος μικρῷ τε καὶ μεγάλῳ, οὐδὲν ἐκτὸς λέγων ὧν τε οἱ προφῆται ἐλάλησαν μελλόντων γίνεσθαι καὶ Μωϋσῆς,
Ἀλλ' ὁ Θεὸς μὲ ἐπροστάτευσε καὶ δὲν ἐφονεύθην. Κατόπιν λοιπὸν τῆς βοηθείας αὐτῆς καὶ προστασίας, τὴν ὁποίαν ἔλαβον ἀπὸ τὸν Θεόν, στέκομαι σῶος καὶ ἀβλαβὴς μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ παρέχω μαρτυρίαν καὶ εἰς μικροὺς καὶ εἰς μεγάλους. Καὶ μὲ τὴν μαρτυρίαν μου αὐτὴν δὲν λέγω τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἐκείνων, ποὺ προεῖπαν ὡς μέλλοντα νὰ γίνουν καὶ οἱ προφῆται καὶ ὁ Μωϋσῆς.
- 23
εἰ παθητὸς ὁ Χριστός, εἰ πρῶτος ἐξ ἀναστάσεως νεκρῶν φῶς μέλλει καταγγέλλειν τῷ λαῷ καὶ τοῖς ἔθνεσι.
Καὶ δίδω ἀπάντησιν εἰς τὰ συζητούμενα μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων ζητήματα, περὶ τοῦ ἂν δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἔμελλε νὰ ὑποστῇ πάθημα σκληρόν· περὶ τοῦ ἂν πρῶτος θὰ ἀνεσταίνετο ἐκ νεκρῶν καὶ περὶ τοῦ ἂν ἐπρόκειτο νὰ κηρύξῃ τὸ φῶς τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας ὄχι μόνον εἰς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς.
- 24
Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἀπολογουμένου ὁ Φῆστος μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἔφη· Μαίνῃ, Παῦλε· τὰ πολλά σε γράμματα εἰς μανίαν περιτρέπει.
Ἐνῷ δὲ αὐτὸς ἔλεγε πρὸς ὑπεράσπισίν του ταῦτα, εἶπεν ὁ Φῆστος μὲ μεγάλην φωνήν· Εἶσαι τρελλός, Παῦλε. Τὰ πολλὰ γράμματα, ποὺ ἔμαθες, σοῦ ἔστριψαν τὸ μυαλό.
- 25
ὁ δὲ, Οὐ μαίνομαι, φησί, κράτιστε Φῆστε, ἀλλὰ ἀληθείας καὶ σωφροσύνης ῥήματα ἀποφθέγγομαι.
Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· Δὲν εἶμαι τρελλός, ἐξοχώτατε Φῆστε, ἀλλὰ λέγω λόγους ἀληθείας καὶ διανοίας σώφρονος καὶ ὑγιοῦς.
- 26
ἐπίσταται γὰρ περὶ τούτων ὁ βασιλεύς, πρὸς ὃν καὶ παρρησιαζόμενος λαλῶ· λανθάνειν γὰρ αὐτόν τι τούτων οὐ πείθομαι οὐδέν· οὐ γάρ ἐστιν ἐν γωνίᾳ πεπραγμένον τοῦτο.
Μεταχειρίζομαι ὅμως σήμερον τὴν γλῶσσαν αὐτήν, διότι ἔχει γνῶσιν περὶ τῶν γεγονότων αὐτῶν ὁ βασιλεύς, πρὸς τὸν ὁποῖον μὲ τόσον θάρρος καὶ μὲ τόσην ἐλευθερίαν ὁμιλῶ. Καὶ δὲν φοβοῦμαι μήπως μὲ διαψεύσῃ, διότι δὲν πείθομαι, ὅτι εἶναι ἄγνωστον εἰς αὐτὸν κανὲν ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλῶ. Καὶ εἶναι εἰς αὐτὸν γνωστὰ τὰ συμβάντα ταῦτα, διότι δὲν ἔχουν γίνει εἰς ἀπόμερόν τινα γωνίαν, ἀλλ' εἰς αὐτὴν τὴν πρωτεύουσαν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ κάτω ἀπὸ τὰ μάτια ὅλων τῶν Ἰουδαίων.
- 27
πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, τοῖς προφήταις; οἶδα ὅτι πιστεύεις.
Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, εἰς τοὺς προφήτας; Γνωρίζω ὅτι πιστεύεις.
- 28
ὁ δὲ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον ἔφη· Ἐν ὀλίγῳ με πείθεις Χριστιανὸν γενέσθαι.
Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον· Ὀλίγον ἀκόμη καὶ μὲ πείθεις νὰ γίνω Χριστιανός.
- 29
ὁ δὲ Παῦλος εἶπεν· Εὐξαίμην ἂν τῷ Θεῷ καὶ ἐν ὀλίγῳ καὶ ἐν πολλῷ οὐ μόνον σὲ, ἀλλὰ καὶ πάντας τοὺς ἀκούοντάς μου σήμερον γενέσθαι τοιούτους ὁποῖος κἀγώ εἰμι, παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων.
Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· Θὰ ηὐχόμην εἰς τὸν Θεόν, εἴτε εὔκολα καὶ μὲ ὀλίγον κόπον, εἴτε δύσκολα καὶ μὲ πολλὴν προσπάθειαν, ὄχι μόνον σύ, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι μὲ ἀκούουν σήμερον, νὰ γίνουν τοιοῦτοι, ὁποῖος εἶμαι καὶ ἐγώ, ἔξω ἀπὸ τὰς ἁλυσίδας μου αὐτάς, τὰς ὁποίας εὔχομαι κανεὶς ἀπὸ σᾶς νὰ μὴ δοκιμάσῃ.
- 30
Καὶ ταῦτα εἰπόντος αὐτοῦ ἀνέστη ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ ἡγεμὼν ἥ τε Βερνίκη καὶ οἱ συγκαθήμενοι αὐτοῖς,
Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος εἶπε ταῦτα, ἐσηκώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ρωμαῖος ἐπίτροπος καὶ ἡ Βερνίκη καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐκάθηντο μαζί τους.
- 31
καὶ ἀναχωρήσαντες ἐλάλουν πρὸς ἀλλήλους λέγοντες ὅτι Οὐδὲν θανάτου ἄξιον ἢ δεσμῶν πράσσει ὁ ἄνθρωπος οὗτος.
Καὶ ὅταν ἀνεχώρησαν, ὡμίλουν μεταξὺ των καὶ ἔλεγον ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἔπραξε τίποτε ἄξιον θανάτου ἢ φυλακίσεως.
- 32
Ἀγρίππας δὲ τῷ Φήστῳ ἔφη· Ἀπολελύσθαι ἐδύνατο ὁ ἄνθρωπος οὗτος, εἰ μὴ ἐπεκέκλητο Καίσαρα.
Ὁ Ἀγρίππας δὲ εἶπεν εἰς τὸν Φῆστον· Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἠδύνατο νὰ εἶχεν ἀπολυθῆ ἐλεύθερος, ἐὰν δὲν εἶχεν ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα.
