Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΜΙΧΑΙΑΣ

Μιχαίας, κεφάλαιο 7

20 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (7)
  1. 1

    ΟΙΜΟΙ, ὅτι ἐγενήθην ὡς συνάγων καλάμην ἐν ἀμήτῳ, καὶ ὡς ἐπιφυλλίδα ἐν τρυγητῷ, οὐχ ὑπάρχοντος βότρυος τοῦ φαγεῖν τὰ πρωτόγονα. οἴμοι, ψυχή,

    Αλλοίμονον! «λέγει ὁ Προφήτης». Ὁμοιάζω μὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος συλλέγει τὰ στάχυα, ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ τὸ δρεπάνι τῶν θεριστῶν, καὶ τὰ τσαμπιὰ μὲ τὶς ἀσθενικὲς καὶ ὀλίγες ρῶγες, ποὺ ἀπέμειναν μετὰ τὸν τρύγον, ὁπότε δὲν ὑπάρχει κανένα πρώϊμον καλὸν σταφύλι διὰ νὰ φάγῃ κανείς. Ἀλλοίμονον, ψυχή μου!

  2. 2

    ὅτι ἀπόλωλεν εὐσεβὴς ἀπὸ τῆς γῆς καὶ κατορθῶν ἐν ἀνθρώποις οὐχ ὑπάρχει· πάντες εἰς αἵματα δικάζονται, ἕκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ ἐκθλίβουσιν ἐκθλιβῇ,

    Διότι εἶναι τόση ἡ κοινωνικὴ ἀποσύνθεσις καὶ διαφθορά, ὥστε ἐχάθη ὁ εὐσεβὴς καὶ εὐλαβὴς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν γῆν τῶν Ἰουδαίων δὲν ὑπάρχει πλέον ἄνθρωπος δίκαιος, ἄνθρωπος ἀρετῆς καὶ θεοφιλῶν ἔργων. Ὅλοι εἶναι δοσίλογοι διὰ φόνους καὶ αἱματηρὰ ἐγκλήματα· καθένας καταπιέζει τὸν πλησίον του μὲ ἀσπλαγχνίαν καὶ σκληρότητα.

  3. 3

    ἐπὶ τὸ κακὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἑτοιμάζουσιν. ὁ ἄρχων αἰτεῖ, καὶ ὁ κριτὴς εἰρηνικοὺς λόγους ἐλάλησε, καταθύμιον ψυχῆς αὐτοῦ ἐστι. καὶ ἐξελοῦμαι τὰ ἀγαθὰ αὐτῶν

    Καὶ ὄχι μόνον δὲν ἐργάζονται τὸ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὁ καθένας δραστηριοποιεῖται μὲ σπουδήν, ὥστε τὰ χέρια του νὰ εἶναι ἕτοιμα μόνον διὰ νὰ κακοποιήσουν καὶ καταπιέσουν ἀνθρώπους. Διεφθαρμένοι εἶναι καὶ οἱ ἄρχοντες· διότι ἕκαστος ἄρχων δὲν περιμένει νὰ τοῦ προσφέρουν δῶρα, ἀλλ' ἀπαιτεῖ δῶρα· ὁ δὲ κριτής, ἀφοῦ ἐδωροδοκήθη ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦν, λαλεῖ λόγια εἰρηνικά, ἐπιθυμητά, εὐάρεστα εἰς τοὺς ἐνόχους καὶ τοὺς ὑπόσχεται τὴν νίκην, ἐκπληρώνων τὶς ἐπιθυμίες των. Ἐγὼ ὅμως θὰ ἀφανίσω καὶ θὰ ἀφαιρέσω ἀπὸ αὐτοὺς τὰ ἀγαθά των, ποὺ ἐμάζευσαν μὲ δόλους, παρανομίες καὶ καταπιέσεις,

  4. 4

    ὡς σὴς ἐκτρώγων καὶ βαδίζων ἐπὶ κανόνος ἐν ἡμέρᾳ σκοπιᾶς. οὐαὶ οὐαί, αἱ ἐκδικήσεις σου ἥκασι, νῦν ἔσονται κλαυθμοὶ αὐτῶν.

    ὅπως ἀκριβῶς τὸ σκουλήκι κατατρώγει, ἀφανίζει καὶ δαπανᾷ ὅλως διόλου τὸ ξύλον, καθὼς βαδίζει κατὰ μῆκος τοῦ ἐσωτερικοῦ του. Ὁ ἀφανισμὸς αὐτὸς θὰ γίνῃ κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ. Ἀλλοίμονον! Ἀλλοίμονον! Ἔφθασεν ἤδη ὁ καιρὸς τῆς δίκης· ὁ πόλεμος ἄρχισε· ὁ πόνος εἶναι ἤδη εἰς τὴν πόρταν σου· τώρα θὰ ἀκουσθοῦν οἱ θρῆνοι καὶ οἱ κλαυθμοὶ ἐκείνων, ποὺ θὰ ἀποθνήσκουν ἀπὸ τὴν πεῖναν, ἀπὸ τὸ ἀδελφικὸν ἢ τὸ ἐχθρικὸν ξίφος, καὶ γενικῶς «θὰ ἀκουσθοῦν οἱ θρῆνοι» ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ ὑποφέρουν καὶ θὰ πάσχουν.

  5. 5

    μὴ καταπιστεύετε ἐν φίλοις καὶ μὴ ἐλπίζετε ἐπὶ ἡγουμένοις, ἀπὸ τῆς συγκοίτου σου φύλαξαι τοῦ ἀναθέσθαι τι αὐτῇ·

    Μὴ ἔχετε ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς φίλους σας καὶ μὴ στηρίζετε καμμίαν ἐλπίδα εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς βασιλεῖς σας. Πρόσεχε καὶ φυλάξου ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν σύζυγόν σου, ὥστε νὰ μὴ ἐμπιστευθῇς τίποτε εἰς αὐτήν·

  6. 6

    διότι υἱὸς ἀτιμάζει πατέρα, θυγάτηρ ἐπαναστήσεται ἐπὶ τὴν μητέρα αὐτῆς, νύμφη ἐπὶ τὴν πενθερὰν αὐτῆς, ἐχθροὶ πάντες ἀνδρὸς οἱ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. -

    διότι καὶ αὐτοὶ οἱ ἐξ αἵματος συγγενεῖς θὰ ἐνδιαφέρωνται μόνον διὰ τὸ συμφέρον των, ἔστω καὶ ἂν βλάψουν τοὺς οἰκείους των. Ἔτσι ὁ υἱὸς περιφρονεῖ καὶ ὑβρίζει τὸν πατέρα του· ἡ θυγατέρα ἐπαναστατεῖ κατὰ τῆς μητέρας της· ἡ νύμφη κατὰ τῆς πενθερᾶς της· γενικῶς δὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς ἰδίας οἰκογενείας εἶναι ἐχθροὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς οἰκογενείας καὶ μεταξύ των.

  7. 7

    ᾿Εγὼ δὲ ἐπὶ τὸν Κύριον ἐπιβλέψομαι, ὑπομενῶ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου, εἰσακούσεταί μου ὁ Θεός μου.

    Ὅμως ἐγώ, ὁ προφήτης, δὲν θὰ ἐμπιστευθῶ κανένα ἄνθρωπον θὰ στρέψω τὸ βλέμμα μου μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ ἱκεσίαν εἰς τὸν Κύριον, θὰ ἀναμείνω τὴν σωτηρίαν μου μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐλπίδα εἰς τὸν Θεόν, τὸν σωτῆρα μου, καὶ εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι ὁ Θεός μου θὰ ἀκούσῃ καὶ θὰ κάμῃ δέκτην τὴν ἱκεσίαν μου.

  8. 8

    μὴ ἐπίχαιρέ μοι, ἡ ἐχθρά μου, ὅτι πέπτωκα· καὶ ἀναστήσομαι, διότι ἐὰν καθίσω ἐν τῷ σκότει, Κύριος φωτιεῖ μοι.

    Διὰ τοῦτο «λέγει ἡ Ἱερουσαλήμ» μὴ χαιρεκακεῖτε σεῖς, οἱ ἐχθροί μου, ἐπειδὴ ἔχω πέσει εἰς τόσες συμφορές· θὰ ἐγερθῶ, θὰ ἀναστηθῶ καὶ πάλιν· διότι, ἔστω καὶ ἂν τώρα ζῶ μέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῶν συμφορῶν καὶ τῶν κακώσεων, ὁ Κύριος θὰ ἀνατείλῃ εἰς ἐμὲ τὸ φῶς τῆς σωτηρίας καὶ εὐτυχίας μου.

  9. 9

    ὀργὴν Κυρίου ὑποίσω, ὅτι ἥμαρτον αὐτῷ, ἕως τοῦ δικαιῶσαι αὐτὸν τὴν δίκην μου· καὶ ποιήσει τὸ κρίμα μου καὶ ἐξάξει με εἰς τὸ φῶς. ὄψομαι τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ,

    Ἐπειδὴ γνωρίζω τὸ δίκαιον τῆς θείας τιμωρίας, θὰ ὑπομείνω τὴν ὀργὴν τοῦ Κυρίου διὰ τὶς ἁμαρτίες μου πρὸς Αὐτόν, μέχρις ὅτου μὲ δικαιώσῃ ὁ Κύριος, μετὰ τὴν τιμωρίαν ποὺ μοῦ ἐπέβαλε διὰ τὸ πλῆθος καὶ μέγεθος τῶν ἁμαρτιῶν μου. Εἶμαι βεβαία «συνεχίζει ἡ Ἱερουσαλήμ» ὅτι ὁ Κύριος, ἀφοῦ μὲ δικάσῃ καὶ μὲ τιμωρήσῃ, θὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς δουλείας εἰς τὸ φῶς τῆς ἐλευθερίας. Θὰ ἴδω ὁπωσδήποτε τὴν καλωσύνην καὶ ἀγαθότητά του, διότι ἐτιμώρησεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀδίκησαν.

  10. 10

    καὶ ὄψεται ἡ ἐχθρά μου καὶ περιβαλεῖται αἰσχύνην ἡ λέγουσα πρός με· ποῦ Κύριος ὁ Θεός σου; οἱ ὀφθαλμοί μου ἐπόψονται αὐτήν· νῦν ἔσται εἰς καταπάτημα ὡς πηλὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς

    Καὶ οἱ ἐχθροί μου θὰ ἰδοῦν τὴν εὐμένειαν καὶ χρηστότητα αὐτὴν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἰδικήν μου εὐημερίαν καὶ θὰ κατεντροπιασθοῦν· θὰ κατεντροπιασθοῦν αὐτοί, ποὺ μοῦ ἔλεγαν: «Ποὺ εἶναι Κύριος ὁ Θεός σου;» Τὰ μάτια μου θὰ ἰδοῦν τότε τὴν ἀξιοθρήνητον δυστυχίαν τῶν ἐχθρῶν μου. Καθὼς θὰ εἶναι ἐξουθενωμένοι, θὰ καταπατηθοῦν ἀπὸ ὅλους, ὅπως καταπατεῖται ὁ πηλὸς εἰς τοὺς δρόμους «διὰ νὰ ζυμωθῇ καλύτερα καὶ γίνῃ μαλακώτερος καὶ χρησιμώτερος»

  11. 11

    ἡμέρας ἀλοιφῆς πλίνθου. ἐξάλειψίς σου ἡ ἡμέρα ἐκείνη, καὶ ἀποτρίψεται νόμιμά σου ἡ ἡμέρα ἐκείνη·

    κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ θὰ χρισθοῦν οἱ τοῖχοι οἰκοδομῆς κατασκευασμένης ἀπὸ πλίθες. Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ συμβῇ καὶ ἡ ἐξαφάνισίς σου, καὶ κατ’ αὐτὴν οἱ παράνομοι νόμοι σου θὰ καταλυθοῦν καὶ θὰ ἐξαλειφθοῦν.

  12. 12

    καὶ αἱ πόλεις σου ἤξουσιν εἰς ὁμαλισμὸν καὶ εἰς διαμερισμὸν ᾿Ασσυρίων καὶ αἱ πόλεις σου αἱ ὀχυραὶ εἰς διαμερισμὸν ἀπὸ Τύρου ἕως τοῦ ποταμοῦ καὶ ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης καὶ ἀπὸ ὄρους ἕως τοῦ ὄρους·

    Οἱ πόλεις σου θὰ κατεδαφισθοῦν καὶ θὰ ἰσοπεδωθοῦν, ἡ δὲ γῆ των θὰ διανεμηθῇ μεταξὺ τῶν Ἀσσυρίων θὰ διανεμηθοῦν ἐπίσης μεταξὺ τῶν Ἀσσυρίων καὶ οἱ ὠχυρωμένες πόλεις σου, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν περιοχήν, ἡ ὁποία ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν Τύρον μέχρι τὸν ποταμὸν τῆς Αἰγύπτου «ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: «Ἕως ποταμοῦ Συρίας», δηλαδὴ μέχρι τὸν ποταμὸν Εὐφράτην» καὶ ἀπὸ τὴν εἰς τὰ ἀνατολικὰ Νεκρὰν θάλασσαν μέχρι τὴν πρὸς τὰ δυτικὰ Μεσόγειον θάλασσαν καὶ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ὄρους μέχρι τοῦ ἄλλου (δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ὄρος Κάρμηλον μέχρι τὸ ὄρος Λίβανος».

  13. 13

    καὶ ἔσται ἡ γῆ εἰς ἀφανισμὸν σὺν τοῖς κατοικοῦσιν αὐτὴν ἀπὸ καρπῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν. -

    Ὅλη δὲ αὐτὴ ἡ χώρα θὰ παραδοθῇ εἰς καταστροφὴν καὶ ἐξολόθρευσιν μαζὶ μὲ ὅσους κατοικοῦν εἰς αὐτὴν ὁ ἀφανισμὸς αὐτὸς εἶναι οἱ πικροὶ καρποὶ τῶν πονηρῶν ἔργων των.

  14. 14

    Ποίμανε λαόν σου ἐν ράβδῳ σου, πρόβατα κληρονομίας σου, κατασκηνοῦντας καθ᾿ ἑαυτοὺς δρυμὸν ἐν μέσῳ τοῦ Καρμήλου· νεμήσονται τὴν Βασανῖτιν καὶ τὴν Γαλλαδῖτιν καθὼς αἱ ἡμέραι τοῦ αἰῶνος.

    Κύριε, ποίμαινε, κυβέρνα τὸν λαόν σου μὲ τὴν ποιμαντικήν σου ράβδον, τὰ πρόβατα αὐτὰ τῆς κληρονομίας σου «τὸν περιούσιον λαόν σου», τὰ ὁποῖα ζοῦν ἀπομονωμένα καὶ χωρισμένα ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς εἰς τὰ δάση, ποὺ εὑρίσκονται ἀνάμεσα εἰς τὸ ὄρος Κάρμηλον. Ἂς βοσκήσουν καὶ ἂς καρπωθοῦν τὴν χώραν Βασάν καὶ Γαλαάδ, ὅπως ἔκαμναν καὶ εἰς τὰ παλαιοτέρα χρόνια.

  15. 15

    καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐξοδίας σου ἐξ Αἰγύπτου ὄψεσθε θαυμαστά.

    «Ὁ Κύριος συγκατατίθεται εἰς τὸ αἴτημα τοῦ λαοῦ του καὶ λέγει:» Ὅπως κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐξόδου σας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἔτσι καὶ τώρα, ποὺ θὰ ἐπιστρέφετε ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, θὰ ἰδῆτε πολλὰ θαύματα.

  16. 16

    ὄψονται ἔθνη καὶ καταισχυνθήσονται ἐκ πάσης τῆς ἰσχύος αὐτῶν, ἐπιθήσουσι χεῖρας ἐπὶ τὸ στόμα αὐτῶν, τὰ ὦτα αὐτῶν ἀποκωφωθήσεται,

    Οἱ ἐθνικοὶ λαοὶ θὰ ἰδοῦν τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔργα καὶ θὰ κατεντροπιασθοῦν, παρ' ὅλην τὴν μεγάλην δύναμιν, τὴν ὁποίαν ἔχουν. Θὰ μείνουν κατάπληκτοι ἀπὸ ὅσα θὰ βλέπουν, ὥστε θὰ βάλουν τὰ χέρια των εἰς τὸ στόμα των, θὰ ἀποστομωθοῦν, χωρὶς νὰ τολμοῦν νὰ εἰποῦν λόγια ἀνάρμοστα ἐναντίον σας. Ἐπίσης τὰ αὐτιά των θὰ κουφαθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὰ ξεσπάσματα τῆς μεγάλης χαρᾶς, ποὺ θὰ προκαλοῦν τὰ ἀλλεπάλληλα γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐργάζεται ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ.

  17. 17

    λείξουσι χοῦν ὡς ὄφεις σύροντες γῆν, συγχυθήσονται ἐν συγκλεισμῷ αὐτῶν· ἐπὶ τῷ Κυρίῳ Θεῷ ἡμῶν ἐκστήσονται καὶ φοβηθήσονται ἀπὸ σοῦ.

    Θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ τόσον μεγάλον φόβον καὶ τρόμον, ὥστε νὰ μὴ τολμοῦν να εἴπουν κάτι· ὑπὸ τὸ κράτος τέτοιου φόβου θὰ ταπεινωθοῦν τόσον πολύ, ὥστε θὰ σύρωνται κατὰ γῆς, διὰ νὰ γλείψουν μὲ τὴν γλῶσσαν των τὸ χῶμα ὅπως τὰ φίδια, ποὺ σύρονται εἰς τὴν γῆν. Θὰ καταντήσουν εἰς σύγχυσιν μεγάλην καὶ φοβισμένοι θὰ κλεισθοῦν εἰς τὶς πόλεις των. Θὰ ἐκπλαγοῦν τόσον, ὥστε θὰ ἀλλάξουν ὄψιν, διὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα, ποὺ εἰργάσθη ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἄφατόν του φιλανθρωπίαν καὶ διὰ τὸ πῶς ἠλέησε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τὸν παρώργισαν τόσον πολὺ μὲ τὶς ἁμαρτίες των. Φόβος καὶ τρόμος θὰ τοὺς κυριεύσῃ ἐνώπιόν σου.

  18. 18

    τίς Θεὸς ὥσπερ σύ; ἐξαίρων ἀνομίας καὶ ὑπερβαίνων ἀσεβείας τοῖς καταλοίποις τῆς κληρονομίας αὐτοῦ καὶ οὐ συνέσχεν εἰς μαρτύριον ὀργήν αὐτοῦ, ὅτι θελητὴς ἐλέους ἐστίν.

    «Ὁ λαὸς γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην αἰνεῖ τὸν Θεὸν καὶ λέγει:» Ποῖος ἄλλος θεὸς εἶναι ἀγαθὸς καὶ ἀμνησίκακος, ὅπως εἶσαι Σύ, Κύριε; Σὺ συγχωρεῖς, ἐξαλείφεις, ἀφανίζεις ἀνομίες καὶ μὲ μακροθυμίαν παραβλέπεις τὶς ἀσέβειες τῶν Ἰουδαίων ἐκείνων, ποὺ ἐναπέμειναν ἀπὸ τὸν περιούσιον λαόν σου, τὸν ὁποῖον εὐδόκησες νὰ ἐπαναφέρῃς ἀπὸ τὴν Βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν. Δὲν ἐκράτησεν ὁ Κύριος καὶ δὲν ἐφύλαξε τὴν δικαίαν ὀργὴν του ὡς ἔλεγχον καὶ μαρτύρων «μέχρι τέλους» τῆς παρανομίας τοῦ λαοῦ του, διότι εἶναι μᾶλλον ἐλεήμων, παρὰ ἐλεγκτὴς καὶ τιμωρός.

  19. 19

    αὐτὸς ἐπιστρέψει καὶ οἰκτειρήσει ἡμᾶς, καταδύσει τὰς ἀδικίας ἡμῶν καὶ ἀπορριφήσονται εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης, πάσας τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.

    Ὁ Κύριος θὰ ἐπιστρέψῃ, θὰ μᾶς ἐυσπλαγχνισθῇ καὶ θὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ θὰ καταβυθίσῃ τὶς ἀδικίες μας εἰς τὸν ἀπύθμενον βυθὸν τῆς λήθης· ὅλες δὲ οἱ ἁμαρτίες μας θὰ ἀπορριφθοῦν εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης καὶ ἔτσι θὰ ἐξαφανισθοῦν ἐντελῶς καὶ θὰ λησμονηθοῦν παντελῶς.

  20. 20

    δώσει εἰς ἀλήθειαν τῷ ᾿Ιακώβ, ἔλεον τῷ ῾Αβραάμ, καθότι ὤμοσας τοῖς πατράσιν ἡμῶν κατὰ τὰς ἡμέρας τὰς ἔμπροσθεν.

    Ὁ Κύριος θὰ ἐνεργήσῃ ὅλα αὐτά, ὥστε νὰ ἐπαληθευθοῦν, ὅσα εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὸν Ἰακώβ, διὰ νὰ δείξῃ ὅτι ἐλεεῖ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνούς του, ὅπως εἶχεν ὁρκισθῇ εἰς τοὺς πατέρας μας αὐτούς, τοὺς Πατριάρχας, κατὰ τὰ παλαιὰ χρόνια, ποὺ προηγήθησαν τῶν ἰδικῶν μας.