Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΚΡΙΤΑΙ

Κριταί, κεφάλαιο 9

57 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (21)
  1. 1

    ΚΑΙ ἐπορεύθη ᾿Αβιμέλεχ υἱὸς ῾Ιεροβάαλ εἰς Συχὲμ πρὸς ἀδελφοὺς μητρὸς αὐτοῦ καὶ ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς πᾶσαν συγγένειαν οἴκου πατρὸς μητρὸς αὐτοῦ λέγων·

    Ο Ἀβιμελεχ, ὃ υἱός του Ἱεροβααλ, ἐπῆγε εἰς τὴν Συχὲμ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς τῆς μητέρας του καὶ ἐμίλησε πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ πατρικοῦ οἴκου του καὶ τοὺς εἶπε:

  2. 2

    λαλήσατε δὴ ἐν τοῖς ὠσὶ πάντων τῶν ἀνδρῶν Συχέμ· τί τὸ ἀγαθὸν ὑμῖν, κυριεῦσαι ὑμῶν ἑβδομήκοντα ἄνδρας, πάντας υἱοὺς ῾Ιεροβάαλ, ἢ κυριεύειν ὑμῶν ἄνδρα ἕνα; καὶ μνήσθητε ὅτι ὀστοῦν ὑμῶν καὶ σὰρξ ὑμῶν εἰμι.

    «Πέστε, σᾶς παρακαλῶ, εἰς τοὺς ἄνδρες τῆς Συχέμ: «Τί εἶναι προτιμότερον καὶ ὠφελιμώτερον διὰ σᾶς; Νὰ σᾶς κυβερνήσουν ὡς βασιλεῖς ἑβδομῆντα ἄνδρες, ὅλοι δηλαδὴ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἱεροβάαλ, ἢ νὰ βασιλεύσῃ εἰς σᾶς ἕνας μόνον ἄνδρας; Θυμηθῆτε ἐπίσης ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἰδκόν σας κόκκαλο καὶ ἰδική σας σάρκα· γέννημα καὶ θρέμμα ἰδικόν σας».

  3. 3

    καὶ ἐλάλησαν περὶ αὐτοῦ οἱ ἀδελφοὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τοῖς ὠσὶ πάντων τῶν ἀνδρῶν Συχὲμ πάντας τοὺς λόγους τούτους, καὶ ἔκλινεν ἡ καρδία αὐτῶν ὀπίσω ᾿Αβιμέλεχ, ὅτι εἶπαν· ἀδελφὸς ἡμῶν ἐστι.

    Καὶ οἱ ἀδελφοὶ τῆς μητέρας του (οἱ θεῖοι του) ἐμίλησαν περὶ τοῦ Ἀβιμέλεχ πρὸς ὅλους τοὺς ἄνδρες (ἀρχηγούς) τῆς Συχὲμ ὅλα (αὐτά) τὰ λόγια, ποὺ τοὺς εἶπε. Καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ἀρχηγῶν τῆς Συχὲμ ἔκλινεν εἰς τὸ νὰ ταχθοῦν μὲ τὸ μέρος τοῦ Ἀβιμέλεχ· διότι εἶπαν· «αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μας, στενώτατος συγγενής μας».

  4. 4

    καὶ ἔδωκαν αὐτῷ ἑβδομήκοντα ἀργυρίου ἐξ οἴκου Βααλβερίθ, καὶ ἐμισθώσατο ἑαυτῷ ᾿Αβιμέλεχ ἄνδρας κενοὺς καὶ δειλούς, καὶ ἐπορεύθησαν ὀπίσω αὐτοῦ.

    Καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς Συχὲμ ἔδωκαν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ ἑβδομῆντα ἀργυροῦς σίκλους ἀπὸ τὸ ταμεῖον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ναοῦ τοῦ Βααλβερίθ· μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ ὁ Ἀβιμέλεχ ἐστρατολόγησε ὁμάδα ἀπὸ ἀναξίους παλιανθρώπους, δειλούς, ματαιοδόξους καὶ τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

  5. 5

    καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ εἰς ᾿Εφραθὰ καὶ ἀπέκτεινε τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ υἱοὺς ῾Ιεροβάαλ ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἐπὶ λίθον ἕνα· καὶ κατελείφθη ᾿Ιωάθαμ υἱὸς ῾Ιεροβάαλ ὁ νεώτερος, ὅτι ἐκρύβη.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ μὲ τοὺς μισθοφόρους του αὐτοὺς ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατέρα τοῦ (Γεδεών) εἰς τὴν Ἐφραθὰ καὶ ἐσκότωσε τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἱεροβάαλ, ἑβδομῆντα συνολικῶς ἄνδρες, ἐπάνῶ εἰς μίαν ἁπλὴν πέτραν. Ἀλλ' ἀπὸ τοὺς ἑβδομῆντα ἐσώθη ὁ Ἰωάθαμ, ὁ νεώτερος υἱὸς τοῦ Ἱεροβάαλ, διότι κατώρθωσε νὰ κρυφθῇ.

  6. 6

    καὶ συνήχθησαν πάντες ἄνδρες Σικίμων καὶ πᾶς οἶκος Βηθμααλὼν καὶ ἐπορεύθησαν καὶ ἐβασίλευσαν τὸν ᾿Αβιμέλεχ πρὸς τῇ βαλάνῳ τῇ εὑρετῇ τῆς στάσεως τῆς ἐν Σικίμοις.

    Μετὰ τὴν δολοφονίαν αὐτὴν συνεκεντρώθησαν ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῆς Συχὲμ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια Βηθμααλὼν καὶ ἐπῆγαν καὶ ἀνεκήρυξαν ὡς βασιλιᾶ τὸν Ἀβιμελεχ κοντὰ εἰς τὴν (ἱεράν;) βελανιδιάν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς κάποιον λόφον (κοντά) εἰς τὴν Συχέμ.

  7. 7

    Καὶ ἀνηγγέλη τῷ ᾿Ιωάθαμ, καὶ ἐπορεύθη καὶ ἔστη ἐπὶ κορυφὴν ὄρους Γαριζὶν καὶ ἐπῇρε τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἔκλαυσε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἀκούσατέ μου, ἄνδρες Σικίμων, καὶ ἀκούσεται ὑμῶν ὁ Θεός.

    Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Ἰωάθαμ, ὁ ὁποῖος, ὅταν τὸ ἐπληροφορήθη, ἐπῆγε καὶ ἐστάθη εἰς μίαν κορυφὴν τοῦ ὄρους Γαριζὶν καὶ ἔκλαυσε διὰ τὰ γεγονότα αὐτά· κατόπιν ὕψωσε τὴν φωνήν του καὶ ἐφώναξε πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Συχέμ: «Ἀκοῦστε με, ἄνδρες τῆς Συχέμ, διὰ νὰ ἀκούσῃ καὶ σᾶς ὁ Θεός!

  8. 8

    πορευόμενα ἐπορεύθη τὰ ξύλα τοῦ χρῖσαι ἐφ᾿ ἑαυτὰ βασιλέα καὶ εἶπον τῇ ἐλαίᾳ· βασίλευσον ἐφ᾿ ἡμῶν.

    Κάποτε τὰ δένδρα ἐμαζεύθησαν διὰ νὰ ἐκλέξουν καὶ νὰ χρίσουν βασιλιᾶ ἰδικόν των. Καὶ (καθὼς ἦσαν μαζεμένα) εἶπαν εἰς τὴν ἐλιά· «γίνε βασιλιᾶς μας!»

  9. 9

    καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ ἐλαία· μὴ ἀπολείψασα τὴν ποιότητά μου, ἐν ᾗ δοξάσουσι τὸν Θεὸν ἄνδρες, πορεύσομαι κινεῖσθαι ἐπὶ τῶν ξύλων;

    Ἄλλα ἡ ἐλιὰ τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν καὶ λογικὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τὸν καρπόν μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον βγαίνει τὸ λάδι, μὲ τὸ ὁποῖον οἱ ἄνδρες δοξάζουν καὶ τιμοῦν τὸν Θεόν, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς, μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

  10. 10

    καὶ εἶπαν τὰ ξύλα τῇ συκῇ· δεῦρο βασίλευσον ἐφ᾿ ἡμῶν.

    Κατόπιν τὰ δένδρα ἐστράφησαν πρὸς τὴν συκιὰ καὶ τῆς εἴπαν· «ἐμπρός, γίνε βασιλιᾶς μας σύ!»

  11. 11

    καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ συκῆ· μὴ ἀπολείψασα ἐγὼ τὴν γλυκύτητά μου καὶ τὰ γενήματά μου τὰ ἀγαθά, πορεύσομαι κινεῖσθαι ἐπὶ τῶν ξύλων;

    Ἡ συκιὰ ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ λογικὸν νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τοὺς γλυκούς, εὔγευστους καὶ ὠφέλιμους καρπούς μου, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς, μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

  12. 12

    καὶ εἶπαν τὰ ξύλα πρὸς τὴν ἄμπελον· δεῦρο βασίλευσον ἐφ᾿ ἡμῶν.

    Ἔτσι τὰ δένδρα ἐστράφησαν κατόπιν πρὸς τὴν ἄμπελον καὶ τῆς εἶπαν· «ἐμπρός, ἔλα καὶ γίνε βασιλιᾶς μας σύ!»

  13. 13

    καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ ἄμπελος· μὴ ἀπολείψασα τὸν οἶνόν μου τὸν εὐφραίνοντα Θεὸν καὶ ἀνθρώπους, πορεύσομαι κινεῖσθαι ἐπὶ τῶν ξύλων;

    Ἡ ἄμπελος ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ λογικὸν νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τὸ κρασί μου, τὸ ὁποῖον (μὲ τὶς σπονδὲς καὲ τὶς θυσίες τοῦ οἴνου) εὐφραίνει τὸν Θεόν, ἀλλὰ καὶ τὴν καρδιὰν τῶν ἀνθρώπων, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

  14. 14

    καὶ εἶπαν πάντα τὰ ξύλα τῇ ράμνῳ· δεῦρο σὺ βασίλευσον ἐφ᾿ ἡμῶν.

    Κατόπιν τῶν ἀρνήσεων αὐτῶν ὅλα τὰ δένδρα ἐστράφησαν πρὸς τὸν ἀσήμαντον καὶ τιποτένιον θάμνον, τὸ παλιούρι (ἀγκαθερὸν θάμνον) καὶ τοῦ εἶπαν· «ἐμπρός, ἔλα σὺ νὰ γίνῃς βασιλιᾶς μας!»

  15. 15

    καὶ εἶπεν ἡ ράμνος πρὸς τὰ ξύλα· εἰ ἐν ἀληθείᾳ χρίετέ με ὑμεῖς τοῦ βασιλεύειν ἐφ᾿ ὑμᾶς, δεῦτε ὑπόστητε ἐν τῇ σκιᾷ μου· καὶ εἰ μή, ἐξέλθοι πῦρ ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ καταφάγοι τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου.

    Καὶ τὸ ἀσήμαντον, κουτὸν καὶ φιλόδοξον παλιούρι ἀπάντησε πρὸς τὰ δένδρα: « Ἐὰν πράγματι θέλετε νὰ μὲ χρίσετε βασιλιᾶ σας, ἐλᾶτε καὶ μαζευθῆτε κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο μου διὰ νὰ προφυλαχθῆτε! Ἐὰν δὲν θελήσετε νὰ τὸ κάμετε, εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ φωτιὰ ἀπὸ τὰ ἀγκαθερὰ κλαδιά μου καὶ νὰ καταβροχθίσῃ τὶς κέδρους τοῦ ὄρους Λιβάνου!» (Αὐτὰ λέγει ἡ παραβολή· ἡ δὲ ἐφαρμογή της εἶναι ἡ ἀκόλουθη):

  16. 16

    καὶ νῦν εἰ ἐν ἀληθείᾳ καὶ τελειότητι ἐποιήσατε καὶ ἐβασιλεύσατε τὸν ᾿Αβιμέλεχ, καὶ εἰ ἀγαθωσύνην ἐποιήσατε μετὰ ῾Ιεροβάαλ, καὶ μετὰ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ εἰ ὡς ἀνταπόδοσις χειρὸς αὐτοῦ ἐποιήσατε αὐτῷ,

    «Τώρα λοιπόν», συνέχισεν ὁ Ἰωάθαμ, «ἂς ἐξετάσωμεν τοῦτο: Ὑπήρξατε πράγματι ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς μὲ τὸ νὰ ἀνακηρύξετε τὸν Ἀβιμέλεχ ὡς βασιλιᾶ σας; Ἐτιμήσατε πράγματι τὴν μνήμην καὶ ἐξεδηλώσατε εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Ἱεροβάαλ καὶ ἐφερθήκατε μὲ ἐκτίμησιν πρὸς τὴν οἰκογένειάν του; Ἐφερθήκατε τιρὸς αὐτὸν ἀνάλογα πρὸς τὶς εὐεργεσίες, ποὺ σᾶς ἔκαμε;

  17. 17

    ὡς παρετάξατο ὁ πατήρ μου ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ἐξέρριψε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐξεναντίας καὶ ἐρρύσατο ὑμᾶς ἐκ χειρὸς Μαδιάμ,

    (Διότι ἐνθυμηθῆτε)· ὁ πατέρας μου ἐπολέμησε διὰ σᾶς καὶ ἐρριψοκινδύνευσε τὴν ζωήν του πρὸς χάριν σας καὶ σᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Μαδιανιτῶν·

  18. 18

    καὶ ὑμεῖς ἐπανέστητε ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου σήμερον καὶ ἀπεκτείνατε τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἐπὶ λίθον ἕνα, καὶ ἐβασιλεύσατε τὸν ᾿Αβιμέλεχ υἱὸν παιδίσκης αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ἄνδρας Σικίμων, ὅτι ἀδελφὸς ὑμῶν ἐστι,

    σήμερα ὅμως σεῖς ἐπανεστατήσατε ἐναντίον τῆς οἰκογενείας τοῦ πατέρα μου καὶ ἐσκοτώσατε τὰ παιδιά του, ἑβδομῆντα ἄνδρες εἰς μίαν ἁπλὴν πέτραν, καὶ ἀνεκηρύξατε τὸν Ἀβιμέλεχ, υἱὸν τῆς δούλης του, ὡς βασιλιᾶ τῶν κατοίκων τῆς Συχέμ, διότι εἶναι ἀδελφός (συγγενής) σας.

  19. 19

    καὶ εἰ ἐν ἀληθείᾳ καὶ τελειότητι ἐποιήσατε μετὰ ῾Ιεροβάαλ καὶ μετὰ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, εὐφρανθείη τε ἐν ᾿Αβιμέλεχ, καὶ εὐφρανθείη καί γε αὐτὸς ἐφ᾿ ὑμῖν.

    Ἂς ἐξετάσωμεν λοιπόν· ὑπήρξατε πράγματι ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀπέναντι τοῦ Ἱεροβάαλ καὶ τῆς οἰκογενείας του κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν; Ἐὰν ναί, τότε να εἶσθε εὐτυχεῖς μὲ τὸν Ἀβιμέλεχ· νὰ τὸν χαίρεσθε, νὰ σᾶς χαίρεται δὲ καὶ αὐτός!

  20. 20

    εἰ δὲ οὔ, ἐξέλθοι πῦρ ἀπὸ ᾿Αβιμέλεχ καὶ καταφάγοι τοὺς ἄνδρας Σικίμων καὶ τὸν οἶκον Βηθμααλὼν καὶ ἐξέλθοι πῦρ ἀπὸ ἀνδρῶν Σικίμων καὶ ἐκ τοῦ οἴκου Βηθμααλὼν καὶ καταφάγοι τὸν ᾿Αβιμέλεχ.

    Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπήρξατε ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀπέναντι τοῦ Ἱεροβάαλ, εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ φωτιὰ ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ εἴθε νὰ καταβροχθίσω τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ τὴν οἰκογένειαν Βηθμααλών. Εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ ἐπίσης φωτιὰ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν Βηθμααλὼν καὶ εἴθε νὰ καταβροχθίσω τὸν Ἀβιμέλεχ».

  21. 21

    καὶ ἔφυγεν ᾿Ιωάθαμ καὶ ἀπέδρα καὶ ἐπορεύθη ἕως Βαιὴρ καὶ ᾤκησεν ἐκεῖ ἀπὸ προσώπου ᾿Αβιμέλεχ ἀδελφοῦ αὐτοῦ.

    Ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ἰωαθάμ, ἔφυγε γρήγορα καὶ ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Βαιήρ· καὶ ἐγκατεστάθη ἐκεῖ μακριά, διότι ἐφοβήθη τὸν ἀδελφόν του Ἀβιμέλεχ.

  22. 22

    Καὶ ἦρξεν ᾿Αβιμέλεχ ἐπὶ ᾿Ισραὴλ τρία ἔτη.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐβασίλευσεν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐπὶ τρία χρόνια.

  23. 23

    καὶ ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς πνεῦμα πονηρὸν ἀνὰ μέσον ᾿Αβιμέλεχ καὶ ἀνὰ μέσον τῶν ἀνδρῶν Σικίμων, καὶ ἠθέτησαν ἄνδρες Σικίμων ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Αβιμέλεχ,

    Κατόπιν ὁ Θεὸς παρεχώρησε νὰ εἰσχωρήσῃ πονηρὸν πνεῦμα, ὁ διάβολος, μεταξὺ τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ μεταξὺ τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ· τοῦτο ἐδημιούργησε διχόνοιαν καὶ ἔκαμεν ὥστε νὰ ἐπαναστατήσουν οἱ πολῖται τῆς Συχὲμ καὶ νὰ χωρισθοῦν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀβιμέλεχ.

  24. 24

    τοῦ ἐπαγαγεῖν τὴν ἀδικίαν τῶν ἑβδομήκοντα υἱῶν ῾Ιεροβάαλ καὶ τὰ αἵματα αὐτῶν τοῦ θεῖναι ἐπὶ ᾿Αβιμέλεχ τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν, ὃς ἀπέκτεινεν αὐτούς, καὶ ἐπὶ ἄνδρας Σικίμων, ὅτι ἐνίσχυσαν τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἀποκτεῖναι τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ.

    Αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν παραχώρησιν τοῦ Θεοῦ, ἔγινε διὰ νὰ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν ἀγνωμοσύνην καὶ τὸ ἔγκλημα κατὰ τῶν ἑβδομῆντα υἱῶν τοῦ Ἱεροβάαλ, καὶ νὰ ἐπιστρὲψῃ τὰ ἀθῶα αἵματά των εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἀδελφοῦ των Ἀβιμέλεχ, ποὺ τοὺς ἐσκότωσε, καὶ εἰς τὴν κεφαλὴν τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐνεθάρρυναν καὶ τὸν ἐνίσχυσαν νὰ δολοφονήσῃ τοὺς ἀδελφούς του.

  25. 25

    καὶ ἔθηκαν αὐτῷ οἱ ἄνδρες Σικίμων ἐνεδρεύοντας ἐπὶ τὰς κεφαλὰς τῶν ὀρέων καὶ διήρπαζον πάντα, ὃς παρεπορεύετο ἐπ᾿ αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ· καὶ ἀπηγγέλη τῷ βασιλεῖ ᾿Αβιμέλεχ.

    Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Συχὲμ ἔστησαν ἐνέδρες ἐναντίον τοῦ Ἀβιμέλεχ εἰς τὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν, καὶ οἱ ἐνέδρες αὐτὲς ἐλήστευαν ὅλους, ὅσοι ἐπερνοῦσαν ἀπὸ τὶς κοντινὲς μὲ αὐτοὺς διαβάσεις. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ.

  26. 26

    καὶ ἦλθε Γαὰλ υἱὸς ᾿Ιωβὴλ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ παρῆλθον ἐν Σικίμοις, καὶ ἤλπισαν ἐν αὐτῷ οἱ ἄνδρες Σικίμων.

    Τότε ὁ (τυχοδιώκτης) Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, καὶ οἱ ἀδελφοί (συγγενεῖς) του ἦλθαν εἰς τὴν Συχέμ· καὶ οἱ πολῖται τῆς Συχὲμ ἐτάχθησαν μὲ τὸ μέρος του καὶ τοῦ ἔδωκαν τὴν ἐμπιστοσύνην των.

  27. 27

    καὶ ἐξῆλθον εἰς ἀγρὸν καὶ ἐτρύγησαν τοὺς ἀμπελῶνας αὐτῶν καὶ ἐπάτησαν καὶ ἐποίησαν ᾿Ελλουλὶμ καὶ εἰσήνεγκαν εἰς οἶκον Θεοῦ αὐτῶν καὶ ἔφαγον καὶ ἔπιον καὶ κατηράσαντο τὸν ᾿Αβιμέλεχ.

    Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Συχὲμ ἐπῆγαν ἔξω εἰς τὰ χωράφια καὶ ἐτρύγησαν τὰ ἀμπέλια των καὶ ἐπάτησαν τὰ σταφύλια καὶ ἑώρτασαν ἑορτήν (Ἐλλουλίμ). Κατόπιν ἐμπῆκαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ των καὶ ἐκεῖ ἔφαγαν καὶ ἤπιαν καὶ ἐμίλησαν περιφρονητικά, ὕβρισαν, ἀνεθεμάτισαν καὶ ἀπεκήρυζαν τὸν Ἀβιμέλεχ.

  28. 28

    καὶ εἶπε Γαὰλ υἱὸς ᾿Ιωβήλ· τίς ἐστιν ᾿Αβιμέλεχ καὶ τίς ἐστιν υἱὸς Συχέμ, ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ; οὐχ υἱὸς ῾Ιεροβάαλ, καὶ Ζεβοὺλ ἐπίσκοπος αὐτοῦ δοῦλος αὐτοῦ σὺν τοῖς ἀνδράσιν ᾿Εμμὼρ πατρὸς Συχέμ; καὶ τί ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ ἡμεῖς;

    Καὶ ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, εἶπε: «Ποιὸς εἶναι τέλος πάντων αὐτὸς ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τῆς Συχέμ, ὥστε νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του; Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ Ἱεροβάαλ καὶ δὲν εἶναι ὁ δοῦλος του ὁ Ζεβούλ, ὁ ἀντιπρόσωπος καὶ ἐντολοδόχος του, μαζὶ μὲ τοὺς ἄρχοντες (ἀπογόνους τοῦ) Ἐμμώρ, τοῦ προπάτορα τῆς Συχέμ; Διατὶ λοιπὸν ἐμεῖς πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του;

  29. 29

    καὶ τίς δῴη τὸν λαὸν τοῦτον ἐν χειρί μου; καὶ μεταστήσω τὸν ᾿Αβιμέλεχ καὶ ἐρῶ πρὸς αὐτόν· πλήθυνον τὴν δύναμίν σου καὶ ἔξελθε.

    Ποιὸς ἄραγε θὰ μὲ κάμῃ ἀρχηγὸν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ! Ἐὰν ἐγινόμουν ἀρχηγός, θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐκθρονίσω καὶ νὰ διώξω τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ νὰ τοῦ εἰπῶ: « Ἐμπρός· αὔξησε καὶ ἐνίσχυσε τὸν στρατόν σου καὶ ἔλα νὰ πολεμήσωμεν! Ἐγὼ θὰ σὲ νικήσω καὶ θὰ σὲ διώξω ἀπὸ ἐδῶ!»

  30. 30

    καὶ ἤκουσε Ζεβοὺλ ἄρχων τῆς πόλεως τοὺς λόγους Γαὰλ υἱοῦ ᾿Ιωβὴλ καὶ ὠργίσθη θυμῷ αὐτός.

    Ὅταν ο Ζεβούλ, ὁ διοικητὴς τῆς Συχέμ, ἄκουσε τὰ λόγια τοῦ Γαάλ, του υἱοῦ τοῦ Ἰωβήλ, ὠργίσθη πάρα πολύ, ἄναψε ὁ θυμός του·

  31. 31

    καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸς ᾿Αβιμέλεχ ἐν κρυφῇ λέγων· ἰδοὺ Γαὰλ υἱὸς ᾿Ιωβὴλ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἔρχονται εἰς Συχέμ, καὶ ἰδοὺ αὐτοὶ περικάθηνται τὴν πόλιν ἐπὶ σέ·

    καὶ ἔστειλε μυστικῶς ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ καὶ τοῦ ἐμήνυσε: «Νά· ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, καὶ οἱ ἀδελφοί (συγγενεῖς) του ἔχουν ἔλθει εἰς τὴν Συχέμ· καὶ νά· αὐτοὶ σπρώχνουν εἰς ἐπανάστασιν τὸν λαὸν τῆς πόλεως ἐναντίον σου·

  32. 32

    καὶ νῦν ἀνάστηθι νυκτός, σὺ καὶ ὁ λαὸς ὁ μετὰ σοῦ, καὶ ἐνέδρευσον ἐν τῷ ἀγρῷ,

    σήκω λοιπὸν νύκτα, σὺ καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ εἶναι μαζί σου, καὶ στῆσε ἐνέδραν εἰς τὰ χωράφια, ποὺ εἶναι γύρω ἀπὸ τὴν Συχέμ.

  33. 33

    καὶ ἔσται τὸ πρωΐ ἅμα τῷ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον, ὀρθριεῖς καὶ ἐκτενεῖς ἐπὶ τὴν πόλιν, καὶ ἰδοὺ αὐτὸς καὶ ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ἐκπορεύονται πρὸς σέ, καὶ ποιήσεις αὐτῷ ὅσα ἂν εὕρῃ ἡ χείρ σου.

    Καὶ τὴν ἑπομένην πρωΐ- πρωΐ, μόλις ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος, σήκω καὶ ὅρμησε μὲ αἰφνιδιαστικὴν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς πόλεως. Ὅταν δὲ αὐτός (ὁ Γαάλ) καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ εἶναι μαζί του, ἐπιτεθοῦν ἐναντίον σου, κτύπησέ τους σκληρὰ καὶ κάμε τους ὅ,τι ἠμπορεῖς νὰ τοὺς κάμης, ὅπως σὲ βολεύει ἡ περίστασις!»

  34. 34

    καὶ ἀνέστη ᾿Αβιμέλεχ καὶ πᾶς ὁ λαὸς μετ᾿ αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἐνήδρευσαν ἐπὶ Συχὲμ τέτρασιν ἀρχαῖς.

    Ἔτσι ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ὅλοι οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζί του, ἐσηκώθηκαν νύκτα καὶ ἔστησαν ἐνέδρες γύρω ἀπὸ τὴν Συχέμ, ἀφοῦ ἐχωρίσθησαν εἰς τέσσερις ὁμάδες.

  35. 35

    καὶ ἐξῆλθε Γαὰλ υἱὸς ᾿Ιωβὴλ καὶ ἔστη πρὸς τῇ θύρᾳ τῆς πύλης τῆς πόλεως, καὶ ἀνέστη ᾿Αβιμέλεχ καὶ ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἐνέδρου.

    Καὶ ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Συχὲμ καὶ ἐστάθη κοντὰ εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πύλης τῆς πόλεως· τότε ἐσηκώθησαν ἀπὸ τὴν ἐνέδραν (ποὺ ἦσαν κρυμμένοι) ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζί του.

  36. 36

    καὶ εἶδε Γαὰλ υἱὸς ᾿Ιωβὴλ τὸν λαὸν καὶ εἶπε πρὸς Ζεβούλ· ἰδοὺ λαὸς καταβαίνει ἀπὸ τῶν κεφαλῶν τῶν ὀρέων. καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Ζεβούλ· τὴν σκιὰν τῶν ὀρέων σὺ βλέπεις ὡς ἄνδρας.

    Ὅταν ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, εἶδε τὸν λαόν, ποὺ ἦταν μὲ τὸν Ἀβιμέλεχ, εἶπε πρὸς τὸν Ζεβούλ: «Κύτταξε! λαὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν!» Ὁ Ζεβοὺλ ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτοὶ δὲν εἶναι λαός· βλέπεις τὸν ἴσκιο τῶν βουνῶν καὶ σοῦ φαίνονται ὅτι εἶναι ἄνθρωποι»,

  37. 37

    καὶ προσέθετο ἔτι Γαὰλ τοῦ λαλῆσαι καὶ εἶπεν· ἰδοὺ λαὸς καταβαίνων κατὰ θάλασσαν ἀπὸ τοῦ ἐχόμενα ὀμφαλοῦ τῆς γῆς, καὶ ἀρχὴ ἑτέρα ἔρχεται δι᾿ ὁδοῦ ῾Ηλωνμαωνενίμ.

    Ἀλλὰ ὁ Γαὰλ ἐπῆρε πάλιν τὸν λόγον καὶ εἶπε: «Κύτταξε! λαὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὰ βουνὰ πρὸς τὰ δυτικὰ ἀπὸ τὸ μέρος, ποὺ εἶναι εἰς τὸ κέντρον τῆς περιοχῆς, καὶ μιὰ ἄλλη ὁμάδα ἀκολουθεῖ τὸν δρόμον Ἠλωνμαωνενίμ».

  38. 38

    καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Ζεβούλ· καὶ ποῦ ἐστι τὸ στόμα σου ὡς ἐλάλησας, τίς ἐστιν ᾿Αβιμέλεχ, ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ; μὴ οὐχὶ οὗτος ὁ λαός, ὃν ἐξουδένωσας; ἔξελθε δὴ νῦν καὶ παράταξαι αὐτῷ.

    Τότε ὁ Ζεβοὺλ ἀπάντησε εἰς τὸν Γαάλ: «Ποὺ εἶναι τώρα τὰ μεγάλα, ἐγωϊστικὰ καὶ ἀπειλητικὰ λόγια σου, ποὺ ἔλεγες· «καὶ ποιὸς εἶναι τέλος πάντων ὁ Ἀβιμέλεχ, ὥστε νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του;» Αὐτὸς ὁ λαός, ποὺ κατεβαίνει, δὲν εἶναι μήπως ἐκεῖνοι, διὰ τοὺς ὁποίους σὺ ἐμίλησες χλευαατικῶς καὶ περιφρονητικῶς; Προχώρει λοιπὸν τώρα νὰ ἐπιτεθῇς καὶ νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον των».

  39. 39

    καὶ ἐξῆλθε Γαὰλ ἐνώπιον ἀνδρῶν Συχὲμ καὶ παρετάξατο πρὸς ᾿Αβιμέλεχ.

    Καὶ ὁ Γαὰλ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πολιτῶν τῆς Συχὲμ ἐβγῆκε καὶ ἐπετέθη καὶ ἐπολέμησε κατὰ τοῦ Ἀβιμέλεχ.

  40. 40

    καὶ ἐδίωξεν αὐτὸν ᾿Αβιμέλεχ, καὶ ἐφυγεν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ· καὶ ἔπεσον τραυματίαι πολλοὶ ἕως τῆς θύρας τῆς πύλης.

    Ἀλλ' ἐνικήθη καὶ ὁ Ἀβιμέλεχ τὸν κατεδίωξε καὶ αὐτός (ὁ Γαὰλ) ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ ἐγλύτωσε, ἐνῷ κατεδιώκετο ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ. Καὶ πολλοὶ ἐτραυματίσθησαν (κατ' ἄλλους: ἐθανατώθησαν) μέχρι τῆς εἰσόδου τῆς πύλης τῆς πόλεως Συχέμ.

  41. 41

    καὶ εἰσῆλθεν ᾿Αβιμέλεχ ἐν ᾿Αρημά· καὶ ἐξέβαλε Ζεβοὺλτὸν Γαὰλ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ μὴ οἰκεῖν ἐν Συχέμ.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ μετὰ τὴν μάχην ἐπῆγε εἰς τὴν Ἀρημά (περίπου 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικὰ τῆς Συχέμ). Καὶ ὁ Ζεβοὺλ ἔδιωξε τὸν Γαὰλ καὶ τοὺς ἀδελφούς (συγγενεῖς) του ἀπὸ τὴν Συχὲμ καὶ δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ κατοικοῦν πλέον εἰς αὐτήν.

  42. 42

    καὶ ἐγένετο τῇ ἐπαύριον καὶ ἐξῆλθεν ὁ λαὸς εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ ἀνήγγειλε τῷ ᾿Αβιμέλεχ.

    Τὴν ἑπομένην ἡμέραν τῆς μάχης ὁ λαὸς ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Συχὲμ εἰς τὰ χωράφια διὰ γεωργικὲς ἐργασίες· τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ.

  43. 43

    καὶ ἔλαβε τὸν λαόν, καὶ διεῖλεν αὐτοὺς εἰς τρεῖς ἀρχὰς καὶ ἐνήδρευσεν ἐν ἀγρῷ· καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ λαὸς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως, καὶ ἀνέστη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς.

    Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπῆρε τοὺς στρατιῶτες του καὶ τοὺς ἐχώρισεν εἰς τρεῖς ὁμάδες καὶ ἔστησαν ἐνέδρες εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐπερίμενε. Κάποιαν στιγμήν (ὁ Ἀβιμέλεχ) ἐκύτταξε καὶ εἶδε νὰ βγαίνῃ λαὸς πολὺς ἀπὸ τὴν πόλιν· τότε ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν ἐνέδραν, ποὺ ἦταν κρυμμένος, τοὺς ἐπετέθη, τοὺς ἐκτύπησε καὶ τοὺς ἐσκότωσε.

  44. 44

    καὶ ᾿Αβιμέλεχ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ἐξέτειναν καὶ ἔστησαν παρὰ τὴν θύραν τῆς πύλης τῆς πόλεως, καὶ αἱ δύο ἀρχαὶ ἐξέτειναν ἐπὶ πάντας τοὺς ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ ἐπάταξαν αὐτούς.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατοῦ, ποὺ ἦσαν μαζί του, ὥρμησαν γρήγορα πρὸς τὰ ἐμπρὸς καὶ ἐστάθη· σὰν εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλης τῆς πόλεως· ταυτοχρόνως οἱ ἄλλες δύο ὁμάδες ὥρμησαν καὶ ἐπετέθησαν ἐναντίον ὅλου τοῦ λαοῦ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ χωράφια, τοὺς ἐκτύπησαν καὶ τοὺς ἐσκότωσαν.

  45. 45

    καὶ ᾿Αβιμέλεχ παρετάσσετο ἐν τῇ πόλει ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ κατελάβετο τὴν πόλιν καὶ τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῇ ἀπέκτεινε καὶ τὴν πόλιν καθεῖλε καὶ ἔσπειρεν αὐτὴν ἅλας.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπολεμοῦσε ἐναντίον τῆς Συχὲμ ὅλην ἐκείνην τὴν ἡμέραν· καὶ ἐκυρίευσε τὴν πόλιν καὶ ὅλον τὸν λαόν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς αὐτήν, τὸν ἐσκότωσε, κατεδάφισε δὲ καὶ κατέσκαψε τὴν πόλιν καὶ ἔσπειρε τὸ ἔδαφός της μὲ ἁλάτι.

  46. 46

    καὶ ἤκουσαν πάντες οἱ ἄνδρες πύργων Συχὲμ καὶ ἦλθον εἰς συνέλευσιν Βαιθηλβερίθ.

    Ὅταν ὅλοι οἱ ἄνδρες, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς πύργους τῆς Συχέμ, ἐπληροφορήθησαν τὸ γεγονός, ἐμαζεύθησαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βαιθηλβερίθ (ἢ Βαὰλ Βερίθ) διὰ περισσοτέραν ἀσφάλειαν.

  47. 47

    καὶ ἀνηγγέλη τῷ ᾿Αβιμέλεχ ὅτι συνήχθησαν πάντες οἱ ἄνδρες πύργων Συχέμ.

    Καὶ ἐπληροφόρησαν τὸν Ἀβιμέλεχ ὅτι ἐμαζεύθησαν ἐκεῖ ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν πύργων τῆς Συχέμ.

  48. 48

    καὶ ἀνέβη ᾿Αβιμέλεχ εἰς ὄρος ῾Ερμὼν καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἔλαβεν ᾿Αβιμέλεχ τὰς ἀξίνας ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ ἔκοψε κλάδον ξύλου καὶ ᾖρε καὶ ἔθηκεν ἐπὶ ὤμων αὐτοῦ καὶ εἶπε τῷ λαῷ τῷ μετ᾿ αὐτοῦ· ὃ εἴδετέ με ποιοῦντα, ταχέως ποιήσατε ὡς ἐγώ.

    Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἀνέβη εἰς τὸ ὅρος Ἐρμὼν μὲ ὅλον τὸν στρατόν, ποὺ ἦταν μαζί του. Καὶ ἐκεῖ ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπῆρε εἰς τὰ χέρια του τσεκούρι καὶ ἔκοψε κλαδί (κλαδιά) ἀπὸ ἕνα δένδρον, τό (τὰ) ἔβαλε εἰς τοὺς ὤμους του καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του· «αὐτὸ ποὺ εἴδατε νὰ κάμνω ἐγώ, τὸ ἴδιον ἀκριβῶς νὰ κάμετε γρήγορα καὶ σεῖς».

  49. 49

    καὶ ἔκοψαν καί γε ἀνὴρ κλάδον πᾶς ἀνὴρ καὶ ἐπορεύθησαν ὀπίσω ᾿Αβιμέλεχ καὶ ἐπέθηκαν ἐπὶ τὴν συνέλευσιν καὶ ἐνεπύρισαν ἐπ᾿ αὐτοὺς τὴν συνέλευσιν ἐν πυρί, καὶ ἀπέθανον καί γε πάντες οἱ ἄνδρες πύργου Σικίμων ὡσεὶ χίλιοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

    Ἔτσι κάθε ἄνδρας (στρατιώτης) ἔκοψαν κλαδιά, τὰ ἐφορτώθησαν, ὅπως ἔκαμεν ἐκεῖνος, καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἀβιμέλεχ. Καὶ ἐστοίβασαν τὰ κλαδιὰ τὸ ἕνα ἐπάνω εἰς τὸ ἄλλο ἔξω ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸν ναόν, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι οἱ πολῖται τῆς Συχέμ, καὶ ἔβαλαν εἰς τὰ κλαδιὰ φωτιὰν καὶ ἔκαυσαν τὸν ναόν, ὅπου ἦταν ἡ συγκέντρωσις. Ἔτσι ἐκάησαν καὶ ἀπέθαναν ὅλοι οἱ πολῖται τοῦ πύργου τῆς Συχέμ· ὅσοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ μέσα, ἦσαν περίπου χίλιοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

  50. 50

    Καὶ ἐπορεύθη ᾿Αβιμέλεχ ἐκ Βαιθηλβερὶθ καὶ παρενέβαλεν ἐν Θήβης καὶ κατέλαβεν αὐτήν.

    Κατόπιν ὁ Ἀβιμέλεχ ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸν ναὸν τοῦ Βαιθηλβερὶθ ἐπῆγε καὶ ἐπολιόρκησε τὴν Θήβην καὶ τὴν ἐκυρίευσε.

  51. 51

    καὶ πύργος ἰσχυρὸς ἦν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, καὶ ἔφυγον ἐκεῖ πάντες οἱ ἄνδρες καὶ αἱ γυναῖκες τῆς πόλεως καὶ ἔκλεισαν ἔξωθεν αὐτῶν καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ δῶμα τοῦ πύργου.

    Ὑπῆρχε ὅμως εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως ἕνας ἰσχυρός, ὠχυρωμένος πύργος καὶ εἰς αὐτὸν κατέφυγαν ὅλοι οἱ ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκαις· ἀφοῦ δὲ ἔκλεισαν τὶς πόρτες τοῦ πύργου, ἀνέβησαν εἰς τὸ δῶμα (ταράτσαν) τοῦ πύργου.

  52. 52

    καὶ ἦλθεν ᾿Αβιμέλεχ ἕως τοῦ πύργου, καὶ παρετάξαντο αὐτῷ· καὶ ἤγγισεν ᾿Αβιμέλεχ ἕως τῆς θύρας τοῦ πύργου τοῦ ἐμπρῆσαι αὐτὸν ἐν πυρί.

    Ὁ Ἀβιμέλεχ ἦλθε μέχρι τὸν πύργον καὶ ἐπετέθη ἐναντίον του. Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπλησίασε τὴν πόρταν τοῦ πύργου μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πυρπολήσῃ.

  53. 53

    καὶ ἔρριψε γυνὴ μία κλάσμα ἐπιμύλιον ἐπὶ κεφαλὴν ᾿Αβιμέλεχ καὶ ἔκλασε τὸ κρανίον αὐτοῦ.

    Μία γυναῖκα ὅμως, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ εἶχαν κλεισθῇ εἰς τὸν πύργον, ἔρριψεν ἕνα κομμάτι μυλόπετρας εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ τοῦ ἔσπασε τὸ κρανίον!

  54. 54

    καὶ ἐβόησε ταχὺ πρὸς τὸ παιδάριον τὸ αἷρον τὰ σκεύη αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· σπάσον τὴν ρομφαίαν μου καὶ θανάτωσόν με, μή ποτε εἴπωσι· γυνὴ ἀπέκτεινεν αὐτόν. καὶ ἐξεκέντησεν αὐτὸν τὸ παιδάριον αὐτοῦ, καὶ ἀπέθανε.

    Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἐφώναξε γρήγορα τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην του, ὁ ὁποῖος ἐκρατοῦσε τὸν ὁπλισμόν του, καὶ τοῦ εἶπε: «Σύρε τὸ σπαθί μου καὶ σκότωσέ με σύ, διὰ νὰ μὴ εἶπουν ποτέ· «τὸν ἐσκότωσε μιὰ γυναῖκα». Καὶ ὁ νεαρὸς ὑπηρέτης του τὸν ἐτρύπησε μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἔτσι ἀπέθανεν ὁ Ἀβιμέλεχ.

  55. 55

    καὶ εἶδεν ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ ὅτι ἀπέθανεν ᾿Αβιμέλεχ, καὶ ἐπορεύθησαν ἀνὴρ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.

    Ὅταν οἰ Ἰσραηλῖται εἶδαν ὅτι ἀπέθανεν ὁ Ἀβιμέλεχ, ἔφυγαν ὁ καθένας εἰς τὴν πατρίδα του.

  56. 56

    καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Θεὸς τὴν πονηρίαν ᾿Αβιμέλεχ, ἣν ἐποίησε τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἀποκτεῖναι τοὺς ἑβδομήκοντα ἀδελφοὺς αὐτοῦ.

    Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ δίκαιος Θεὸς ἐτιμώρησε τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, τὸ ἔγκλημα τοῦ Ἀβιμέλεχ, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα του, μὲ τὸ νὰ σκοτώσῃ τοὺς ἑβδομῆντα ἀδελφούς του.

  57. 57

    καὶ τὴν πᾶσαν πονηρίαν ἀνδρῶν Συχὲμ ἐπέστρεψεν ὁ Θεὸς εἰς κεφαλὴν αὐτῶν, καὶ ἐπῆλθεν ἐπ᾿ αὐτοὺς ἡ κατάρα ᾿Ιωάθαμ υἱοῦ ῾Ιεροβάαλ.

    Ἔτσι ἐπίσης ὁ δίκαιος Θεὸς ἔκαμεν ὥστε καὶ ὅλη ἡ ἀδικία καὶ κακία τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ, ποὺ ἔγιναν συνεργοὶ καὶ συνένοχοι τοῦ βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ, νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ κεφάλι των. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἦλθε καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ τοὺς πολίτες τῆς Συχὲμ ἡ κατάρα τοῦ Ἰωάθαμ, υἱοῦ τοῦ Ἱεροβάαλ (δηλαδὴ τοῦ Γεδεών).