Κριταί, κεφάλαιο 17
- 1
ΚΑΙ ἐγένετο ἀνὴρ ἀπὸ ὄρους ᾿Εφραίμ, καὶ ὄνομα αὐτῷ Μιχαίας.
Υπῆρχε (τότε) ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ· τὸ ὄνομά του ἦταν Μιχαίας.
- 2
καὶ εἶπε τῇ μητρὶ αὐτοῦ· οἱ χίλιοι καὶ ἑκατόν, οὓς ἔλαβες ἀργυρίου σεαυτῇ καί με ἠράσω καὶ προσεῖπας ἐν ὠσί μου, ἰδοὺ τὸ ἀργύριον παρ᾿ ἐμοί, ἐγὼ ἔλαβον αὐτό. καὶ εἶπεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ· εὐλογητὸς ὁ υἱός μου τῷ Κυρίῳ.
Καὶ (ὁ Μιχαίας) εἶπεν εἰς τὴν μητέρα του: «Οἱ χίλιοι ἑκατὸν ἀργυροῖ σίκλοι (νομίσματα), τοὺς ὁποίους ἐκρατοῦσες διὰ τὸν ἑαυτόν σου καὶ κατηράσθης αὐτὸν ποὺ τοὺς ἔκλεψε, οὐσιαστικὰ κατηράσθης ἐμέ - αὐτὸ τὸ ἄκουσα μὲ τὰ αὐτιά μου - ἐγὼ τοὺς ἔκλεψα. Τώρα λοιπὸν κύτταξε, νά· τὸ ποσὸν αὐτὸ τὸ κατέχω ἐγώ». Τότε ἡ μητέρα του τοῦ εἶπεν: «Εἴθε ὁ υἱός μου νὰ εἶναι εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Κύριον».
- 3
καὶ ἀπέδωκε τοὺς χιλίους καὶ ἑκατὸν τοῦ ἀργυρίου τῇ μητρὶ αὐτοῦ· καὶ εἶπεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ· ἁγιάζουσα ἡγίασα τὸ ἀργύριον τῷ Κυρίῳ ἐκ τῆς χειρός μου τῷ υἱῷ μου τοῦ ποιῆσαι γλυπτὸν καὶ χωνευτόν, καὶ νῦν ἀποδώσω αὐτό σοι.
Ὁ Μιχαίας ἐπέστρεψε τοὺς χιλίους ἑκατὸν ἀργυροῦς σίκλους (νομίσματα) εἰς τὴν μητέρα του· καὶ ἡ μητέρα του εἶπεν: «Εἶχα κάμει τάμα νὰ ἀφιερώσω τὸ ἀργυροῦν αὐτὸ ποσὸν μὲ τὰ χέρια μου εἰς τὸν Κύριον ὑπὲρ τοῦ υἱοῦ μου, διὰ νὰ κατασκευασθῇ ἕνα ξύλινον ἄγαλμα σκεπασμένον μὲ ἄργυρον. Τώρα ὅμως θὰ παραδώσω τὸ ἄγαλμα αὐτό, ποὺ θὰ κατασκευάσω, εἰς σέ».
- 4
καὶ ἀπέδωκε τὸ ἀργύριον τῇ μητρὶ αὐτοῦ· καὶ ἔλαβεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ διακοσίους ἀργυρίου καὶ ἔδωκεν αὐτὸ ἀργυροκόπῳ, καὶ ἐποίησεν αὐτὸ γλυπτὸν καὶ χωνευτόν· καὶ ἐγενήθη ἐν οἴκῳ Μιχαία.
Ὁ Μιχαίας ὅμως ἐπέστρεψε τὸ ποσὸν τοῦ ἀργύρου εἰς τὴν μητέρα του. Ἡ μητέρα του ἐπῆρε (ἀπὸ τὸ ποσὸν) διακοσίους ἀργύρους σίκλους καὶ τοὺς ἔδωκεν εἰς μεταλλουργὸν (χύτην μετάλλων), ὁ ὁποῖος κατεσκεύασεν ἕνα ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἐσκάλισε (ἔγλυψε) ἀπὸ ξύλον καὶ κατόπιν ἐκάλυψέ με ἄργυρον. Τὸ ἄγαλμα αὐτὸ ἐτοποθετήθη εἰς τὸ σπίτι τοῦ Μιχαία.
- 5
καὶ ὁ οἶκος Μιχαία, αὐτῷ οἶκος Θεοῦ· καὶ ἐποίησεν ἐφὼδ καὶ θεραφὶν καὶ ἐπλήρωσε τὴν χεῖρα ἀπὸ ἑνὸς υἱῶν αὐτοῦ, καὶ ἐγένετο αὐτῷ εἰς ἱερέα.
Ἔτσι τὸ σπίτι τοῦ Μιχαία ἔγινε (δι' αὐτὸν) ναὸς Θεοῦ. Καὶ ὁ Μιχαίας (μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἐννιακοσίους ἀργυροῦς σίκλους) κατεσκεύασεν ἕνα Ἐφὼδ καὶ μικρὰ ἀγάλματα θεραφίν, καὶ ἐχειροτόνησε (καθιέρωσεν) ἕνα ἀπὸ τοὺς υἱούς του, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε εἰς αὐτὸν ἱερεύς.
- 6
ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις οὐκ ἦν βασιλεὺς ἐν ᾿Ισραήλ· ἀνὴρ τὸ εὐθὲς ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἐποίει.
Κατὰ τὶς ἡμέρες δὲ ἐκεῖνες δὲν ὑπῆρχε βασιλιᾶς εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν· ὁ καθένας ἔκαμνε ὅ,τι ἐπιθυμοῦσε! (ὅ,τι τοῦ ἐκάπνιζε!).
- 7
Καὶ ἐγενήθη νεανίας ἐκ Βηθλεὲμ δήμου ᾿Ιούδα, καὶ αὐτὸς Λευίτης, καὶ οὗτος παρῴκει ἐκεῖ.
(Τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἐποχὴν) ὑπῆρχε ἕνας νεαρός, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα· αὐτὸς δὲ ἦταν Λευΐτης καὶ διέμενε εἰς τὴν Βηθλεέμ.
- 8
καὶ ἐπορεύθη ὁ ἀνὴρ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς πόλεως ᾿Ιούδα παροικῆσαι ἐν ᾧ ἐὰν εὕρῃ τόπῳ, καὶ ἦλθεν ἕως ὄρους ᾿Εφραὶμ καὶ ἕως οἴκου Μιχαία τοῦ ποιῆσαι ὁδὸν αὐτοῦ.
Καὶ ὁ νεαρὸς αὐτὸς Λευΐτης ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ, πόλιν τῆς Ἰουδαίας, διὰ νὰ ἐγκατασταθῇ κάπου ἀλλοῦ· ὁπουδήποτε θὰ εὕρισκε κατάλληλον τόπον. Καὶ καθὼς ἐπροχωροῦσε, ἔφθασε μέχρι τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραὶμ καὶ μέχρι τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Μιχαία (διὰ νὰ ξεκουρασθῇ καί) μὲ σκοπὸν νὰ συνεχίσῃ πάλιν τὴν πορείαν καὶ περιπλανήσή του.
- 9
καὶ εἶπεν αὐτῷ Μιχαίας· πόθεν ἔρχῃ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Λευίτης εἰμὶ ἐκ Βηθλεὲμ ᾿Ιούδα, καὶ ἐγὼ πορεύομαι παροικῆσαι ἐν ᾧ ἐὰν εὕρω τόπῳ.
Ὁ Μιχαίας τὸν ἐρώτησε: Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι;» Αὐτὸς δὲ τοῦ ἀπάντησε: «Εἶμαι Λευΐτης καὶ ἔρχομαι ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα· ἔφυγα ἀπὸ ἐκεῖ καὶ προχωρῶ διὰ νὰ ἐγκατασταθῶ, ὁπουδήποτε εὕρω κατάλληλον τόπον».
- 10
καὶ εἶπεν αὐτῷ Μιχαίας· κάθου μετ᾿ ἐμοῦ καὶ γίνου μοι εἰς πατέρα καὶ εἰς ἱερέα, καὶ ἐγὼ δώσω σοι δέκα ἀργυρίου εἰς ἡμέραν καὶ στολὴν ἱματίων καὶ τὰ πρὸς ζωήν σου.
Ὁ Μιχαίας τοῦ εἶπε: «Μεῖνε (κατοίκησε) μαζί μου, καὶ γίνε εἰς ἐμὲ (πνευματικός μου) πατέρας (ἰδιαίτερος συμβουλός μου) καὶ ἱερεύς· καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ δίδω δέκα ἀργυροῦς σίκλους τὴν ἡμέραν καὶ μίαν στολὴν ἐξωτερικήν (ἄλλα χειρόγραφα ὑπονοοῦν στολὴν ἐπίσημον, ἱερατικὴν) καὶ ὅσα σοῦ χρειάζονται διὰ τὴν τροφήν σου».
- 11
καὶ ἐπορεύθη ὁ Λευίτης καὶ ἤρξατο παροικεῖν παρὰ τῷ ἀνδρί, καὶ ἐγενήθη ὁ νεανίας αὐτῷ ὡς εἷς ἀπὸ υἱῶν αὐτοῦ.
Ὁ Λευΐτης ἐσυμφώνησε νὰ μένῃ καὶ ἐπῆγε καὶ ἄρχισε νὰ κατοικῇ μαζὶ μὲ τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον (-τὸν Μιχαίαν)· καὶ ὁ νεαρὸς Λευΐτης ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸν Μιχαίαν καὶ ἔγινε εἰς αὐτὸν ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱούς του.
- 12
καὶ ἐπλήρωσε Μιχαίας τὴν χεῖρα τοῦ Λευίτου, καὶ ἐγένετο αὐτῷ εἰς ἱερέα καὶ ἐγένετο ἐν τῷ οἴκῳ Μιχαία.
Καὶ ὁ Μιχαίας (ἐχειροτόνησε, καθιέρωσε καὶ) ἐγκατέστησε τὸν Λευΐτην ὡς ἱερέα του καὶ ἔτσι ἔγινε ἐκεῖνος ἱερεύς τοῦ Μιχαία καὶ ἑκατοίκησε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Μιχαία.
- 13
καὶ εἶπε Μιχαίας· νῦν ἔγνων ὅτι ἀγαθυνεῖ μοι Κύριος, ὅτι ἐγένετό μοι ὁ Λευίτης εἰς ἱερέα.
Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ὁ Μιχαίας γεμᾶτος ἰκανοποιησιν εἶπε: «Τώρα γνωρίζω ὅτι ὁ Κύριος θὰ μὲ εὐλογῇ καὶ θὰ μοῦ τὰ φερνει ὅλα δεξιά, διότι ὁ Λευΐτης αὐτὸς ἔγινε ἱερεύς μου»
