Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 13
- 1
Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς.
Προτοῦ ἔλθῃ δὲ ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἦλθεν ἡ προκαθωρισμένη ἀπὸ τὴν θείαν Πρόνοιαν ὥρα του νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ μεταβῇ πρὸς τὸν Πατέρα του, εἰς τοὺς ἰδικούς του, τοὺς ὁποίους τώρα ἄφινεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ τοὺς ὁποίους καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς γνωριμίας των εἶχεν ἀγαπήσει, ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς καὶ τώρα θερμὴν καὶ στοργικωτάτην ἀγάπην.
- 2
καὶ δείπνου γενομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν ᾿Ιούδα Σίμωνος ᾿Ισκαριώτου ἵνα αὐτὸν παραδῷ,
Καὶ ὅταν εἶχεν ἐτοιμασθῇ δεῖπνον, εἰς καιρὸν ποὺ ὁ διάβολος εἶχε πλέον βάλει μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἰσκαριώτου Ἰούδα, υἱοῦ τοῦ Σίμωνος, τὴν πονηρὰν σκέψιν καὶ ἀπόφασιν νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς του,
- 3
εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι πάντα δέδωκεν αὐτῷ ὁ πατὴρ εἰς τὰς χεῖρας, καὶ ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἐξῆλθε καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπάγει,
ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὁ Πατὴρ τοῦ εἶχε παραδώσει ὅλα εἰς τὰς χεῖρας του, καὶ ὅτι, ὅπως ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐβγῆκε, ἔτσι καὶ πρὸς τὸν Θεὸν πηγαίνει,
- 4
ἐγείρεται ἐκ τοῦ δείπνου καὶ τίθησι τὰ ἱμάτια, καὶ λαβὼν λέντιον διέζωσεν ἑαυτόν.
σηκώνεται ἀπὸ τὸ τραπέζι καὶ ἀποθέτει τὰ ἐξωτερικά του φορέματα καὶ λαβὼν μίαν πλατειὰν ποδιά, ποὺ ἐχρησίμευε καὶ ὡς πετσέτα, τὴν ἐφόρεσε καὶ τὴν ἔδεσεν εἰς τὴν μέσην του.
- 5
εἶτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ ᾧ ἦν διεζωσμένος.
Ἔπειτα ρίχνει νερὸ εἰς τὴν λεκάνην καὶ ἤρχισε νὰ πλένῃ τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ νὰ σφουγγίζῃ αὐτοὺς μὲ τὸ λέντιον, μὲ τὸ ὁποῖον ἦτο ζωσμένος.
- 6
ἔρχεται οὖν πρὸς Σίμωνα Πέτρον, καὶ λέγει αὐτῷ ἐκεῖνος· Κύριε, σύ μου νίπτεις τοὺς πόδας;
Ἔρχεται λοιπὸν πρὸς τὸν Σίμωνα Πέτρον καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ἐκεῖνος· Κύριε, σὺ ὁ διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος, θὰ πλύνῃς τὰ πόδια τὰ δικά μου, τοῦ δούλου;
- 7
ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὃ ἐγὼ ποιῶ, σὺ οὐκ οἶδας ἄρτι, γνώσῃ δὲ μετὰ ταῦτα.
Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν· Αὐτὸ ποὺ κάνω ἐγώ, σὺ δὲν τὸ καταλαβαίνεις τώρα, οὔτε ἐννοεῖς τὴν βαθυτέραν του σημασίαν. Θὰ τὸ μάθῃς ὅμως καὶ θὰ τὸ καταλάβῃς ἀργότερα, ὅταν θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω καὶ ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.
- 8
λέγει αὐτῷ Πέτρος· οὐ μὴ νίψῃς τοὺς πόδας μου εἰς τὸν αἰῶνα. ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐὰν μὴ νίψω σε, οὐκ ἔχεις μέρος μετ' ἐμοῦ.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος, ὅστις ἐξακολουθοῦσε νὰ νομίζῃ, ὅτι ἐταπεινοῦτο ὁ Διδάσκαλος, ἐὰν τοῦ ἔπλενε τὰ πόδια· Ποτὲ δὲν θὰ ἀφήσω νὰ μοῦ πλύνῃς τὰ πόδια μου. Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν δὲν σὲ πλύνω καὶ δὲν δεχθῇς τὸν καθαρμόν, τὸν ὁποῖον σοῦ προσφέρω καὶ ὁ ὁποῖος συμβολίζεται μὲ τὸ πλύσιμον τοῦτο, δὲν ἔχεις θέσιν καὶ συμμετοχὴν μαζί μου εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.
- 9
λέγει αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, μὴ τοὺς πόδας μου μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος, φοβηθεὶς μὴν τυχὸν χωρισθῇ ἀπὸ τὸν Διδάσκαλον· Κύριε, μὴ μοῦ πλύνῃς μόνον τὰ πόδια, ἀλλὰ καὶ τὰ χέρια καὶ τὸ κεφάλι.
- 10
λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὁ λελουμένος οὐ χρείαν ἔχει ἢ τοὺς πόδας νίψασθαι, ἀλλ' ἔστι καθαρὸς ὅλος· καὶ ὑμεῖς καθαροί ἐστε, ἀλλ' οὐχὶ πάντες.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει λουσθῇ καὶ εἶναι καθαρός, δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ πλύνῃ παρὰ μόνον τὰ πόδια του, τὰ ὁποῖα λερώνονται, καθὼς βαδίζει κανεὶς εἰς τὸν σκονισμένον δρόμον. Κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως εἶναι ὅλος καθαρός. Ἔτσι καὶ σεῖς ἔχετε λουσθῇ διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ λόγου μου καὶ εἶσθε καθαροί. Καὶ δὲν ἔχετε ἀνάγκην παρὰ νὰ καθαρίζεσθε ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας, εἰς τὰς ὁποίας ὡς ἄνθρωποι πίπτετε καθ’ ἑκάστην. Δὲν εἶσθε ὅμως καθαροὶ ὅλοι.
- 11
ᾔδει γὰρ τὸν παραδιδόντα αὐτόν· διὰ τοῦτο εἶπεν· οὐχὶ πάντες καθαροί ἐστε.
Εἶπε δὲ τὸ «δὲν εἶσθε ὅλοι καθαροί», διότι ἤξευρεν ἐκεῖνον, ποὺ τὸν παρέδιδεν εἰς τοὺς ἐχθρούς του. Δι’ αὐτὸ εἶπεν, ὅτι δὲν εἶσθε ὅλοι καθαροί.
- 12
Ὅτε οὖν ἔνιψε τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἔλαβε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἀναπεσὼν πάλιν εἶπεν αὐτοῖς· γινώσκετε τί πεποίηκα ὑμῖν;
Ὅταν λοιπὸν ἔπλυνε τοὺς πόδας των καὶ ἐφόρεσε πάλιν τὰ ἐξωτερικά του ἐνδύματα, ἐκάθισε πάλιν εἰς τὸ τραπέζι καὶ τοὺς εἶπε· Καταλαβαίνετε τί σᾶς ἔχω κάμει;
- 13
ὑμεῖς φωνεῖτέ με ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος, καὶ καλῶς λέγετε· εἰμὶ γάρ.
Σεῖς μὲ προσφωνεῖτε, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος. Καὶ καλὰ λέγετε, διότι εἶμαι πράγματι.
- 14
εἰ οὖν ἐγὼ ἔνιψα ὑμῶν τοὺς πόδας ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας.
Ἐὰν λοιπὸν ἐγώ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, σᾶς ἔπλυνα τὰ πόδια καὶ σᾶς ὑπηρέτησα ὡς ὁ ἔσχατος δοῦλος, καὶ σεῖς ἔχετε χρέος νὰ ταπεινώνεσθε καὶ νὰ πλένετε ὁ ἕνας τὰ πόδια τοῦ ἄλλου.
- 15
ὑπόδειγμα γὰρ ἔδωκα ὑμῖν ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.
Διότι παράδειγμα σᾶς ἔδωκα, διὰ νὰ κάνετε καὶ σεῖς, ὅπως ἔκαμα ἐγὼ εἰς σᾶς, καὶ νὰ μὴν ἀρνῆσθε νὰ ὑπηρετῆτε μὲ ταπεινοφροσύνην καὶ ἀγάπην ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
- 16
ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ, οὐδὲ ἀπόστολος μείζων τοῦ πέμψαντος αὐτόν.
Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν εἶναι ὁ δοῦλος ανώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του, οὔτε ὁ ἀπεσταλμένος εἶναι ανώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἔστειλε. Ἀφοῦ λοιπὸν ἐγὼ ὁ Κύριος σᾶς ὑπηρέτησα, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ὑπηρετῆτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶσθε δοῦλοι καὶ ἀπεσταλμένοι μου.
- 17
εἰ ταῦτα οἴδατε, μακάριοί ἐστε ἐὰν ποιῆτε αὐτά.
Ἐὰν τὰ ξέρετε αὐτά, εἶσθε καλοτύχοι καὶ μακάριοι, ὄχι ἂν ἁπλῶς τὰ γνωρίζετε, ἀλλ’ ἐὰν τὰ ἐφαρμόζετε.
- 18
οὐ περὶ πάντων ὑμῶν λέγω· ἐγὼ οἶδα οὓς ἐξελεξάμην· ἀλλ' ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὁ τρώγων μετ' ἐμοῦ τὸν ἄρτον ἐπῆρεν ἐπ' ἐμὲ τὴν πτέρναν αὐτοῦ.
Δὲν λέγω δι’ ὅλους σᾶς, ὅτι εἶσθε μακάριοι. Ἐγὼ ξέρω ποίους διάλεξα. Ἀλλὰ συνέβη νὰ εὑρεθῇ μεταξὺ σας ἕνας προδότης, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος τῆς Γραφῆς· Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει μαζί μου ψωμὶ καὶ τὸν περιβάλλω μὲ τιμὴν καὶ ἐμπιστοσύνην, ἐσήκωσε τὴν φτέρνα του καὶ μὲ ἐκλώτσησε.
- 19
ἀπ' ἄρτι λέγω ὑμῖν πρὸ τοῦ γενέσθαι, ἵνα ὅταν γένηται πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι.
Σᾶς τὸ λέγω τώρα, πρὶν γίνῃ ἡ προδοσία, διὰ νὰ πιστεύσετε ὅταν γίνῃ, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ παντογνώστης Θεὸς καὶ ὅτι ἑκουσίως παραδίδομαι εἰς τὸν θάνατον.
- 20
ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ λαμβάνων ἐάν τινα πέμψω, ἐμὲ λαμβάνει, ὁ δὲ ἐμὲ λαμβάνων λαμβάνει τὸν πέμψαντά με.
Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω· ἐκεῖνος ποὺ δέχεται καὶ ὑπακούει εἰς ὅποιον τυχὸν ἤθελα στείλει ἐγώ, δέχεται ἐμέ. Καὶ ὅποιος δέχεται ἐμέ, δέχεται ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε.
- 21
Ταῦτα εἰπὼν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐταράχθη τῷ πνεύματι, καὶ ἐμαρτύρησε καὶ εἶπεν· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.
Ὅταν εἶπεν αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἐταράχθη ἐσωτερικῶς, διότι ᾐσθάνθη βαθειὰν λύπην διὰ τὴν ἀχαριστίαν καὶ τὴν σκληρότητα τοῦ προδότου, καὶ εἶπε μὲ βεβαιότητα καὶ εὐκρίνειαν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ.
- 22
ἔβλεπον οὖν εἰς ἀλλήλους οἱ μαθηταί, ἀπορούμενοι περὶ τίνος λέγει.
Ἐκύτταζαν λοιπὸν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον οἱ μαθηταὶ καὶ ἦσαν εἰς ἀπορίαν, διὰ ποῖον ἆραγε λέγει.
- 23
ἦν δὲ ἀνακείμενος εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἐν τῷ κόλπῳ τοῦ ᾿Ιησοῦ, ὃν ἠγάπα ὁ ᾿Ιησοῦς.
Ἐκάθητο δὲ πλησίον εἰς τὸ τραπέζι ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, πλαγιασμένος ἔμπροσθεν τοῦ στήθους τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ὁ Ἰησοῦς ἠγάπα.
- 24
νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει.
Εἰς αὐτὸν λοιπὸν κάνει νέυμα ὁ Σίμων Πέτρος νὰ ἐρωτήσῃ, ποῖος τάχα νὰ εἶναι αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον λέγει.
- 25
ἐπιπεσὼν δὲ ἐκεῖνος ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ ᾿Ιησοῦ λέγει αὐτῷ· Κύριε, τίς ἐστιν;
Γέρνει τότε ἐκεῖνος ἐπάνω εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ λέγει μυστικά· Κύριε, ποῖος εἶναι;
- 26
ἀποκρίνεται ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐκεῖνός ἐστιν ᾧ ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον ἐπιδώσω. καὶ ἐμβάψας τὸ ψωμίον δίδωσιν ᾿Ιούδᾳ Σίμωνος ᾿Ισκαριώτῃ.
Ἀποκρίνεται ὁ Ἰησοῦς· Εἶναι ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ βουτήξω τὴν μπουκιὰ καὶ θὰ τοῦ τὴν δώσω. Καὶ ἀφοῦ ἐβούτηξε τὸ ψωμί, τὸ δίδει εἰς τὸν Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος τὸν Ἰσκαριώτην.
- 27
καὶ μετὰ τὸ ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς. λέγει οὖν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὃ ποιεῖς, ποίησον τάχιον.
Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὸ ψωμί, ποὺ ἐδέχθη ὁ Ἰούδας μὲ τόσην ἀναίδειαν καὶ σκληρότητα, τότε ἐκυρίευσεν αὐτὸν τελείως ὁ σατανᾶς. Λέγει λοιπὸν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Αὐτὸ ποὺ σκέπτεσαι νὰ κάμῃς, κάμε το γρήγορα.
- 28
τοῦτο δὲ οὐδεὶς ἔγνω τῶν ἀνακειμένων πρὸς τί εἶπεν αὐτῷ·
Αὐτὸ δὲ κανεὶς ἀπὸ τοὺς καθημένους εἰς τὸ τραπέζι δὲν τὸ ἐκατάλαβε, διατὶ τοῦ τὸ εἶπε.
- 29
τινὲς γὰρ ἐδόκουν, ἐπεὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχεν ὁ ᾿Ιούδας, ὅτι λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς, ἀγόρασον ὧν χρείαν ἔχομεν εἰς τὴν ἑορτήν, ἢ τοῖς πτωχοῖς ἵνα τι δῷ.
Διότι μερικοὶ ἐνόμιζαν, ἐπειδὴ ὁ Ἰούδας ἐκρατοῦσε τὸ πουγγί, ὅτι λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἀγόρασε ὅσα χρειαζόμεθα διὰ τὴν ἑορτὴν ἢ τοῦ εἶπε νὰ δώσῃ κάτι εἰς τοὺς πτωχούς.
- 30
λαβὼν οὖν τὸ ψωμίον ἐκεῖνος εὐθέως ἐξῆλθεν· ἦν δὲ νύξ.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἐπῆρε τὴν μπουκιὰν ἐκεῖνος, ἐβγῆκεν ἀμέσως ἔξω. Ἦτο δὲ νύκτα.
- 31
Ὅτε οὖν ἐξῆλθε, λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ.
Ὅταν λοιπὸν ἐβγῆκεν ὁ προδότης, λέγει ὁ Ἰησοῦς· Τώρα, ποὺ ὁ προδότης ἔφυγε διὰ νὰ θέσῃ εἰς ἐνέργειαν τὴν προδοσίαν, ἡ ὁποία θὰ μὲ φέρῃ εἰς τὸν θάνατον, ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, διότι ἤρχισεν ἡ θυσία του, διὰ τῆς ὁποίας θὰ συντρίψῃ τὸν διάβολον καὶ θὰ σώσῃ τὸν κόσμον. Καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη δι’ αὐτοῦ, διότι διὰ τῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ του ἀπεκαλύφθη ἡ ἀγάπη, ἡ σοφία, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ.
- 32
εἰ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ, καὶ ὁ Θεὸς δοξάσει αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ, καὶ εὐθὺς δοξάσει αὐτόν.
Ἐὰν ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη δι’ αὐτοῦ, καὶ ὁ Θεὸς θὰ δοξάσῃ αὐτὸν καὶ ὡς ἄνθρωπον, διὰ τῆς θεότητος ποὺ ἔχει μέσα του ὁ Υἱός, καὶ θὰ τὸν δοξάσῃ πολὺ γρήγορα.
- 33
τεκνία, ἔτι μικρὸν μεθ' ὑμῶν εἰμι. ζητήσετέ με, καὶ καθὼς εἶπον τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ὅπου ὑπάγω ἐγὼ, ὑμεῖς οὐ δύνασθε ἐλθεῖν, καὶ ὑμῖν λέγω ἄρτι.
Παιδιά μου ἀγαπητά, ἀκόμη λίγον καιρὸν εἶμαι μαζί σας. Θὰ μὲ ζητήσετε καὶ καθὼς εἶπα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω ἐγώ, σεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ ἔλθετε, τὸ λέγω τώρα καὶ εἰς σᾶς.
- 34
ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.
Σᾶς δίδω ἐντολὴν νέαν καὶ ἄγνωστον μέχρι τοῦδε εἰς τὸν κόσμον, νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Νέαν λέγω ἐντολήν, διότι ζητῶ νὰ ἀγαπᾶτε ἀλλήλους ὄχι ἁπλῶς, ἀλλὰ ὅπως σᾶς ἀγάπησα ἐγώ, μὲ αὐταπάρνησιν δηλαδὴ καὶ μὲ θυσίαν τῆς ζωῆς σας.
- 35
ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.
Μὲ αὐτὸ θὰ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι εἶσθε μαθηταί μου, ἐὰν ἔχετε μεταξὺ σας ἀγάπην.
- 36
Λέγει αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, ποῦ ὑπάγεις; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὅπου ὑπάγω, οὐ δύνασαί μοι νῦν ἀκολουθῆσαι, ὕστερον δὲ ἀκολουθήσεις μοι.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· Κύριε, ποὺ πηγαίνεις; Τοῦ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω, δὲν μπορεῖς τώρα νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς, θὰ μὲ ἀκολουθήσῃς ὅμως ὕστερα.
- 37
λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Κύριε, διατί οὐ δύναμαί σοι ἀκολουθῆσαι ἄρτι; τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Κύριε, διατὶ δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀκολουθήσω τώρα; Ἐγὼ καὶ τὴν ζωήν μου ἀκόμη θὰ θυσιάσω χάριν σου.
- 38
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· τὴν ψυχήν σου ὑπὲρ ἐμοῦ θήσεις! ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, οὐ μὴ ἀλέκτωρ φωνήσει ἕως οὗ ἀπαρνήσῃ με τρίς.
Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Τὴν ζωήν σου θὰ θυσιάσῃς δι’ ἐμέ; Ἀληθῶς, ἀληθῶς σοῦ λέγω, δὲν θὰ λαλήσῃ ὁ πετεινός, ἕως ὅτου μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φορές.
