Ησαΐας, κεφάλαιο 33
- 1
ΟΥΑΙ τοῖς ταλαιπωροῦσιν ὑμᾶς, ὑμᾶς δὲ οὐδεὶς ποιεῖ ταλαιπώρους, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς οὐκ ἀθετεῖ· ἁλώσονται οἱ ἀθετοῦντες καὶ παραδοθήσονται καὶ ὡς σὴς ἐφ᾿ ἱματίου, οὕτως ἡττηθήσονται.
Αλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς ταλαιπωροῦν.Ὅσην δύναμιν καὶ ἂν ἔχῃ κανείς, δὲν δύναται νὰ σᾶς κάμῃ ταλαιπώρους, ἐφ’ ὅσον δὲν τὸ ἐπιτρέπω Ἐγώ.Καὶ αὐτὸς ποὺ σᾶς περιφρονεῖ, δὲν σᾶς βλάπτει ὁριστικῶς.Θὰ συλληφθοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι σᾶς περιφρονοῦν, καὶ θὰ παραδοθοῦν εἰς τιμωρίαν καὶ ὅπως ὁ σκόρος τρώγει τὸ ἱμάτιον καὶ εἰς τὸ τέλος καταστρέφεται καὶ αὐτός, οὕτω θὰ ἡττηθοῦν καὶ θὰ καταστραφοῦν καὶ αὐτοί.
- 2
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν· ἐγενήθη τὸ σπέρμα τῶν ἀπειθούντων εἰς ἀπώλειαν, ἡ δὲ σωτηρία ἡμῶν ἐν καιρῷ θλίψεως.
Κύριε, ἐλέησόν μας, διότι εἰς Σὲ καὶ μόνον ἔχομεν στηρίξει τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα μας· οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀπειθούντων εἰς Σὲ ὠρισμένως θὰ καταστραφοῦν, ἡ ἰδική μας ὅμως σωτηρία εἶναι βεβαία ἐν καιρῷ θλίψεως.
- 3
διὰ φωνὴν τοῦ φόβου ἐξέστησαν λαοὶ ἀπὸ τοῦ φόβου σου, καὶ διεσπάρησαν τὰ ἔθνη.
Ἐξ αἰτίας τῆς φοβερᾶς φωνῆς τοῦ θυμοῦ σου κατεπλάγησαν ἀπὸ τὸν φόβον, ποὺ τοὺς ἐνέπνευσες, οἱ λαοὶ καὶ διεσκορπίσθησαν τὰ ἔθνη.
- 4
νῦν δὲ συναχθήσεται τὰ σκῦλα ὑμῶν μικροῦ καὶ μεγάλου· ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη ἀκρίδας, οὕτως ἐμπαίξουσιν ὑμῖν.
Μετὰ δὲ τὸν διασκορπισμὸν θὰ συναχθοῦν εὐθὺς τὰ λάφυρά σας, ὦ ἐχθροί, τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ μεγάλου· καθ’ ὅν τρόπον ἐὰν μαζεύσῃ κανεὶς ἀκρίδας ψόφιας, τοιουτοτρόπως θὰ ἐμπαίξουν καὶ σᾶς.
- 5
ἅγιος ὁ Θεὸς ὁ κατοικῶν ἐν ὑψηλοῖς, ἐνεπλήσθη Σιὼν κρίσεως καὶ δικαιοσύνης.
Εἶναι ἅγιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὰ ὕψη τῶν οὐρανῶν.Ἡ πόλις Σιὼν ἐγέμισεν ἀπὸ ὀρθὴν κρίσιν καὶ δικαιοσύνην.
- 6
ἐν νόμῳ παραδοθήσονται, ἐν θησαυροῖς ἡ σωτηρία ἡμῶν, ἐκεῖ σοφία καὶ ἐπιστήμη καὶ εὐσέβεια πρὸς τὸν Κύριον· οὗτοί εἰσι θησαυροὶ δικαιοσύνης.
Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην οἱ ἄνθρωποι θὰ παραδοθοῦν εἰς τὸν Νόμον, πρὸς αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου συμμορφούμενοι.Ναὶ εἰς τοὺς θησαυροὺς τοῦ Νόμον ὑπάρχει καὶ ἐξασφαλίζεται ἡ σωτηρία μας· ἐκεῖ εἰς τὸν Νόμον εὑρίσκεται ἡ ἀληθινὴ σοφία καὶ γνώσις καὶ εὐσέβεια πρὸς τὸν Κύριον.Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ πραγματικοὶ θησαυροί, τῆς δικαιοσύνης καὶ πάσης ἀρετῆς οἱ θησαυροί.
- 7
ἰδοὺ δὴ ἐν τῷ φόβῳ ὑμῶν αὐτοὶ φοβηθήσονται· οὓς ἐφοβεῖσθε, φοβηθήσονται ἀφ᾿ ὑμῶν· ἄγγελοι γὰρ ἀποσταλήσονται πικρῶς κλαίοντες, παρακαλοῦντες εἰρήνην.
Ἰδοὺ λοιπόν, ὅτι ἐκ τοῦ φόβου σας, τὸν ὁποῖον θὰ ἐμπνεύσῃ ἡ προστασία τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ὑμῶν, θὰ φοβηθοῦν αὐτοί· καὶ ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἐφοβεῖσθε, θὰ φοβηθοῦν πλέον ἀπὸ σᾶς· θὰ καταστῇ δὲ τοῦτο ἐμφανές, διότι καὶ ἀγγελιαφόροι θὰ ἀποσταλοῦν κλαίοντες πικρῶς καὶ παρακαλοῦντες τὴν σύναψιν εἰρήνης.
- 8
ἐρημωθήσονται γὰρ αἱ τούτων ὁδοί· πέπαυται ὁ φόβος τῶν ἐθνῶν, καὶ ἡ πρὸς τούτους διαθήκη αἴρεται, καὶ οὐ μὴ λογίσησθε αὐτοὺς ἀνθρώπους.
Θὰ σᾶς ζητοῦν δὲ κλαίοντες εἰρήνην, διότι οἱ δρόμοι, οἱ μέχρι πρὸ ὀλίγου κατεχόμενοι ὑπ’ αὐτῶν καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἐφοβοῦντο οἱ Ἰουδαῖοι νὰ κυκλοφοροῦν, θὰ ἐρημωθοῦν καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τούτους θὰ ἔχῃ παύσει ὁ φόβος, ποὺ ἐνέπνεον οἱ ἐθνικοί, καὶ ἡ πρὸς αὐτοὺς συνθήκη, ἐπειδὴ αὐτοὶ τὴν ἠθέτησαν, ἀκυροῦται· καὶ κατ’ οὐδένα λόγον θὰ λογαριάζετε αὐτοὺς ὡς ἀνθρώπους.
- 9
ἐπένθησεν ἡ γῆ, ᾐσχύνθη ὁ Λίβανος, ἕλη ἐγένετο ὁ Σάρων· φανερὰ ἔσται ἡ Γαλιλαία καὶ ὁ Κάρμηλος.
Ἒκ τῆς ἐχθρικῆς εἰσβολῆς θὰ πενθήσῃ ἡ χώρα τῆς Παλαιστίνης· θὰ καταισχυνθῇ ὁ Λίβανος, καταστρεφομένων τῶν ὑψηλῶν τοῦ κέδρων θὰ μεταβληθῇ εἰς ἕλη ἡ πεδιὰς τοῦ Σάρωνος· θὰ ἀπογυμνωθῇ ἡ Γαλιλαία καὶ τὸ Καρμήλιον ὄρος.
- 10
νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι·
Τώρα θὰ σηκωθῶ, λέγει ὁ Κύριος· τώρα θὰ δοξασθῶ, τώρα θὰ ἀποδείξω, πόσον ὑψηλὰ εἶμαι καὶ ἀπὸ ποῖον ὕψος ἐνεργῷ.
- 11
νῦν ὄψεσθε, νῦν αἰσθηθήσεσθε· ματαία ἔσται ἡ ἰσχὺς τοῦ πνεύματος ὑμῶν, πῦρ κατέδεται ὑμᾶς.
Τώρα θὰ ἴδητε· τώρα θὰ αἰσθανθῆτε, ὦ Ἀσσὐριοι, μὲ Ποῖον ἔχετε νὰ κάμετε· ματαία θὰ εἶναι ἡ δύναμις τῆς ὁρμητικῆς πνοῆς σας, φωτιὰ θὰ σᾶς καταφάγῃ.
- 12
καὶ ἔσονται ἔθνη κατακεκαυμένα ὡς ἄκανθα ἐν ἀγρῷ ἐρριμμένη καὶ κατακεκαυμένη.
Καὶ θὰ εἶναι τὰ εἰσβαλόντα ἐθνικὰ στρατεύματα κατακεκαυμένα, ὡσὰν σωρὸς ἀπὸ ἀγκαθιές, ὁ ὁποῖος ἐρρίφθη εἰς ἀγρόν, ἀφοῦ ἐκόπη προηγουμένως καὶ ἐξηράνθη, καὶ ὁ ὁποῖος γρήγορα καὶ μὲ πολλὴν εὐκολίαν ἔχει κατακαῇ.
- 13
ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν ἃ ἐποίησα, γνώσονται οἱ ἐγγίζοντες τὴν ἰσχύν μου.
Θὰ ἀκούσουν αὐτοί, ποὺ κατοικοῦν μακράν, τὰ ὅσα ἐποίησα θαυμαστά· θὰ γνωρίσουν ἐκεῖνοι, ποὺ κατοικοῦν πλησίον, τὴν ἀκαταγώνιστον δύναμίν μου.
- 14
ἀπέστησαν οἱ ἐν Σιὼν ἄνομοι, λήψεται τρόμος τοὺς ἀσεβεῖς· τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν, ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον;
Ἐσυγχύσθησαν οἱ ἐν τῇ πόλει Σιὼν κατοικοῦντες παράνομοι, τρόμος θὰ καταλάβῃ τοὺς ἀσεβεῖς.Ποῖος θὰ σᾶς ἀναγγείλῃ, ὅτι πῦρ θείας ὀργῆς καίεται; Ποῖος θὰ σᾶς ἀναγγείλῃ τὸν τόπον τὸν αἰώνιον τῆς τιμωρίας, ἡ ὁποία σᾶς περιμένει;
- 15
πορευόμενος ἐν διακαιοσύνῃ, λαλῶν εὐθεῖαν ὁδόν, μισῶν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν καὶ τὰς χεῖρας ἀποσειόμενος ἀπὸ δώρων, βαρύνων τὰ ὦτα, ἵνα μὴ ἀκούσῃ κρίσιν αἵματος, καμμύων τοὺς ὀφθαλμούς, ἵνα μὴ ἴδῃ ἀδικίαν,
Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος πολιτεύεται ἐν δικαιοσύνῃ, ὁ ὁποῖος λαλεῖ εὐθέως καὶ μὲ εἰλικρίνειαν, οὐχὶ δὲ πλαγίως καὶ μετὰ δόλου, ὁ ὁποῖος μισεῖ τὴν ἀνομίαν καὶ τὴν ἀδικίαν καὶ μετὰ βιαιότητος ἀπομακρύνει τὰς χεῖρας ἀπὸ δῶρα· κλείει δὲ καὶ καθιστᾷ βαριὰ τὰ αὐτιά του, διὰ νὰ μὴ ἀκούσῃ ἀπόφασιν προκαλοῦσαν αἱματοχυσίαν, κλείει καὶ τοὺς ὀφθαλμούς, διὰ νὰ μὴ ἴδῃ οὔτε ὑπ' ἄλλων διαπραττομένην τὴν ἀδικίαν,
- 16
οὗτος οἰκήσει ἐν ὑψηλῷ σπηλαίῳ πέτρας ἰσχυρᾶς· ἄρτος αὐτῷ δοθήσεται, καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῦ πιστόν.
αὐτὸς θὰ κατοικήσῃ ἀσφαλῶς, ὡσὰν εἰς ὑψηλὸν σπήλαιον βράχου ἰσχυροῦ καὶ ἀδιασείστου· θὰ δoθῇ ἄρτος εἰς αὐτόν, καὶ τὸ ἀναγκαιοῦν εἰς αὐτὸν ὕδωρ δὲν θὰ τοῦ λείψῃ.
- 17
βασιλέα μετὰ δόξης ὄψεσθε, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὄψονται γῆ πόρρωθεν.
Θὰ ἴδητε βασιλέα μὲ δόξαν, καὶ οἱ ὀφθαλμοί σας θὰ ἴδουν χώραν ἀπὸ μακράν, ἐκτεταμένην καὶ εὐρεῖαν.
- 18
ἡ ψυχὴ ἡμῶν μελετήσει φόβον· ποῦ εἰσιν οἱ γραμματικοί; ποῦ εἰσιν οἱ συμβουλεύοντες; ποῦ ἔστιν ὁ ἀριθμῶν τοὺς στρεφομένους
Ἡ ψυχή σας θὰ ἐνθυμηθῇ καὶ θὰ σκεφθῇ μετ' ἀνακουφίσεως τὸν φόβον τῶν παλαιῶν ἐκείνων ἡμερῶν, αἱ ὁποῖαι ἤδη παρῆλθον.Ποὺ εἶναι οἱ γραμματεῖς τοῦ ἐχθροῦ, οἱ καταγράφοντες τοὺς φόρους; Ποὺ εἶναι οἱ οἰκονομικοὶ τοῦ ἐχθρικοῦ στρατεύματος σύμβουλοι; Ποὺ εἶναι ὁ ἀριθμῶν καὶ ὑπολογίζων τὰς συγκροτουμένας εἰς μάχην ὁμάδας
- 19
μικρὸν καὶ μέγα λαόν; ᾧ οὐ συνεβουλεύσατο, οὐδὲ ᾔδει βαθύφωνον ὥστε μὴ ἀκοῦσαι λαὸς πεφαυλισμένος καὶ οὐκ ἔστι τῷ ἀκούοντι σύνεσις.
μικροῦ ἢ μεγάλου λαοῦ; Τοῦ μεγάλου ἐκείνου λαοῦ, μὲ τὸν ὁποῖον δὲν συνεννοηθῇ ἐν συμβουλίῳ ὁ λαός μου, οὔτε ἐγνώριζε τὴν σκοτεινὴν γλῶσσαν του, ὥστε νὰ μὴ τὴν ἀκούσῃ κατανοῶν αὐτήν.Ἦτο ὁ ἐχθρικὸς αὐτὸς λαὸς φαῦλος λαός, καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος τὸν ἤκουεν ὁμιλοῦντα, δὲν ἠδύνατο νὰ τὸν κατανοήσῃ.
- 20
ἰδοὺ Σιὼν ἡ πόλις, τὸ σωτήριον ἡμῶν· οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται ῾Ιερουσαλήμ, πόλις πλουσία, σκηναί, αἳ οὐ μὴ σεισθῶσιν, οὐδὲ μὴ κινηθῶσιν οἱ πάσσαλοι τῆς σκηνῆς αὐτῆς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ τὰ σχοινία αὐτῆς οὐ μὴ διαρραγῶσιν.
Ἰδοὺ ἡ πόλις Σιών, ἡ σωτηρία ἡμῶν.Οἱ ὀφθαλμοί σου θὰ ἴδουν τὴν Ἱερουσαλήμ.Εἶναι πόλις πλουσία καὶ ἐν αὐτῇ ὑπάρχουν σκηναί, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀδύνατον νὰ σεισθοῦν.Οὔτε θὰ κινηθοῦν οἱ πάσσαλοι τῆς σκηνῆς αὐτῆς αἰωνίως· οὔτε τὰ σχοινία της θὰ διαρραγοῦν ποτέ.
- 21
ὅτι τὸ ὄνομα Κυρίου μέγα ὑμῖν· τόπος ὑμῖν ἔσται, ποταμοὶ καὶ διώρυχες πλατεῖς καὶ εὐρύχωροι· οὐ πορεύσῃ ταύτην τὴν ὁδόν, οὐδὲ πορεύσεται πλοῖον ἐλαῦνον.
Θὰ εἶναι δὲ ἀδιάσειστος ἡ σκηνὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, διότι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ ἀποδεικνύεται μέγα πρὸς προστασίαν ὑμῶν.Αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ τόπος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ εἶναι στερεωμένη ἡ σκηνή σας· τόπος, ὅπου θὰ ὑπάρχουν ποταμοὶ καὶ πλατεῖαι καὶ εὐρύχωροι διώρυγες, κυκλοῦντες καὶ προστατεύοντες τὴν πόλιν.Δὲν θὰ πορευθῇς σύ, ὁ ἐχθρός, εἰς τὴν ὁδὸν αὐτήν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν πόλιν, οὔτε θὰ πλεύσῃ πλοῖον ἐπιτιθέμενον μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις.
- 22
ὁ γὰρ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτὴς ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεὺς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει.
Δὲν θὰ μὲ προσβάλῃ ὁ ἐχθρός, διότι ὁ Θεός μου εἶναι μέγας· δὲν θὰ μὲ παραβλέψῃ οὔτε θὰ μὲ παρατρέξῃ ἀδιάφορος ὁ Κύριος.Ὁ Κύριος εἶναι Κριτής μας, ὁ Κύριος εἶναι ἄρχων καὶ νομοθέτης μας, ὁ Κύριος εἶναι βασιλεύς μας· Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσῃ.
- 23
ἐρράγησαν τὰ σχοινία σου, ὅτι οὐκ ἐνίσχυσαν· ὁ ἱστός σου ἔκλινεν, οὐ χαλάσει τὰ ἱστία· οὐκ ἀρεῖ σημεῖον, ἕως οὗ παραδοθῇ εἰς προνομήν· τοίνυν πολλοὶ χωλοὶ προνομὴν ποιήσουσι.
Ἔσπασαν τὰ σχοινιά σου, διότι δὲν ἄνθεξαν· τὸ κατάρτιόν σου ἐκάμφθη, καὶ δὲν θὰ ἀνοίξουν τὰ πανιά σου· δὲν θὰ σηκώσῃ σημεῖον νίκης ὁ ἐχθρός· θὰ μείνῃ ἡττημένος, ἕως ὅτου παραδοθῇ εἰς λαφυραγώγησῃ.Καὶ θὰ εἶναι τόσον πολλὰ τὰ λάφυρα, ὥστε καὶ πολλοὶ χωλοὶ θὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τὴν λαφυραγώγησιν.
- 24
καὶ οὐ μὴ εἴπῃ· κοπιῶ, ὁ λαὸς ἐνοικῶν ἐν αὐτοῖς· ἀφέθη γὰρ αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία.
Καὶ δὲν θὰ εἴπῃ κανείς: Αἰσθάνομαι κόπον καὶ ἀσθενῶ καὶ ἀδυνατῷ διὰ τοῦτο νὰ μετάσχω εἰς τὴν κοινὴν χαράν.Ὅλος ὁ λαός, ὅστις θὰ κατοικῇ μεταξὺ τῶν νικητῶν, δὲν θὰ εἴπῃ τοιοῦτον τι.Διότι συνεχωρήθη εἰς αὐτοὺς ἡ ἁμαρτία των καὶ δὲν ἑξασθενοῦν πλέον ἐξ αὐτῆς.
