Ιώβ, κεφάλαιο 13
- 1
ΙΔΟΥ ταῦτα ἑώρακέ μου ὁ ὀφθαλμὸς καὶ ἀκήκοέ μου τὸ οὖς·
Ιδοὺ ὅλα αὐτά, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα, τὰ ἔχουν ἴδει τὰ μάτια μου εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἐπαληθεύοντα καὶ τὰ ἔχουν ἀκούσει τὰ αὐτιά μου ἐπιβεβαιούμενα καὶ ἀπὸ τὴν πεῖραν ἄλλων πρεσβυτέρων μου.
- 2
καὶ οἶδα ὅσα καὶ ὑμεῖς ἐπίστασθε, καὶ οὐκ ἀσυνετώτερός εἰμι ὑμῶν.
Καὶ ξεύρω καὶ ἐγὼ ὅσα ἠξεύρετε καὶ σεῖς, καὶ δὲν εἶμαι ἀσυνετώτερος καὶ ἀμαθέστερος ἀπὸ σᾶς.
- 3
οὐ μὴν δὲ ἀλλ᾿ ἐγὼ πρὸς Κύριον λαλήσω, ἐλέγξω δὲ ἐναντίον αὐτοῦ ἐὰν βούληται.
Δὲν θὰ σᾶς ἀκούσω λοιπόν, ἀλλ’ ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω πρὸς τὸν Κύριον, ἐνώπιον δὲ αὐτοῦ, ἐὰν θελήσῃ, θὰ ἐξετάσω καὶ θὰ συζητήσω περὶ αὐτῶν ποὺ μοῦ λέγετε.
- 4
ὑμεῖς δέ ἐστε ἰατροὶ ἄδικοι καὶ ἰαταὶ κακῶν πάντες.
Σεὶς ὅμως εἶσθε ἰατροὶ ἄδικοι καὶ ὅλοι σας θεραπευταὶ κακῶν φαρμάκων, ποὺ δὲν φέρουν ὠφέλειαν, ἀλλὰ βλάπτουν.
- 5
εἴη δὲ ὑμῖν κωφεῦσαι, καὶ ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς σοφίαν.
Εἴθε δὲ νὰ ἐσιωπᾶτε σὰν κωφοί, ποὺ δὲν ἀκούουν τίποτε, καὶ τότε ἡ σιωπή σας αὐτὴ θὰ σᾶς παρουσίαζε σοφοὺς καὶ συνετούς.
- 6
ἀκούσατε ἔλεγχον τοῦ στόματός μου, κρίσιν δὲ χειλέων μου προσέχετε.
Ἀκούσατε δὲ καὶ σεῖς τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν ἐπιτίμησιν, τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς εἴπῃ τὸ στόμα μου, προσέχετε δὲ εἰς τὴν ἐπίκρισιν, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὰ χείλη μου.
- 7
πότερον οὐκ ἔναντι Κυρίου λαλεῖτε, ἔναντι δὲ αὐτοῦ φθέγγεσθε δόλον;
Μήπως δὲν ὁμιλεῖτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ σὰν νὰ εἶχεν ἀνάγκην συνηγόρου ὁ Κύριος, λέγετε ψευδῆ καὶ ἀσύστατα, ὦσαν νὰ μὴ ἠδύνατο ὁ Κύριος να καταστήσῃ φανερὰς τὰς δικαίας ἐνεργείας του;
- 8
ἦ ὑποστελεῖσθε; ὑμεῖς δὲ αὐτοὶ κριταὶ γίνεσθε.
Ἢ θὰ μεροληπτήσετε σεῖς πρὸς χάριν του, ὡσὰν νὰ ἔχῃ αὐτὸς ἀνάγκην διὰ μεροληψίας να δικαιολογηθῶ; Σεῖς δὲ οἱ ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι γίνεσθε κριταί, διὰ νὰ ὑπερασπίσητε τὸν ἐν πᾶσι δίκαιον Κριτὴν
- 9
καλόν γε, ἐὰν ἐξιχνιάσῃ ὑμᾶς· εἰ γὰρ τὰ πάντα ποιοῦντες προστεθήσεσθε αὐτῷ,
Καλὸν βέβαια θὰ εἶναι διὰ σᾶς, ἐὰν σᾶς ἐξετάσῃ καὶ σᾶς ἐρευνήσῃ ὁ Θεός! Εἴθε σεῖς, ποὺ κάνετε τὰ πάντα καὶ παρουσιάζεσθε παντοῦ ἐμπρός, νὰ προστεθῆτε εἰς Αὐτόν, γινόμενοι καὶ σεὶς σὰν Αὐτόν!
- 10
οὐθὲν ἧττον ἐλέγξει ὑμᾶς· εἰ δὲ καὶ κρυφῇ πρόσωπα θαυμάσεσθε,
Ὀσονδήποτε δὲ καὶ ἂν προσωποληπτῆτε ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ, ὅταν σᾶς ἐξετάσῃ, δὲν θὰ ἐμποδισθῇ ἀπὸ τὴν προσωποληψίαν σας αὐτὴν νὰ σᾶς ἐλέγξῃ καὶ νὰ σᾶς τιμωρήσῃ· ἐὰν δὲ καὶ ἀπὸ τὰ κρυφὰ ἐλατήρια τοῦ θαυμασμοῦ πρὸς πρόσωπα μεροληπτῆτε,
- 11
πότερον οὐχὶ δεινὰ αὐτοῦ στροβήσει ὑμᾶς, φόβος δὲ παρ᾿ αὐτοῦ ἐπιπεσεῖται ὑμῖν;
δὲν θὰ σᾶς στριφογυρίσουν αἱ δειναὶ τιμωρίαι του, δὲν θὰ ἐπιπέσῃ δὲ φόβος εἰς σᾶς ἀπὸ Αὐτόν, ὅπως καὶ εἰς πάντα ἔνοχον;
- 12
ἀποβήσεται δὲ ὑμῶν τὸ γαυρίαμα ἴσα σποδῷ, τὸ δὲ σῶμα πήλινον.
Ὅταν δὲ ἐπιπέσῃ ἡ τρομερὰ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπάνω σας, ἡ ὑπερηφάνειά σας καὶ κάθε τι, διὰ τὸ ὁποῖον καυχᾶσθε, θὰ ἐξισωθῇ πρὸς τὴν στάκτην, τὸ δὲ σῶμα σας θὰ γίνῃ πηλὸς καὶ στάκτη.
- 13
κωφεύσατε, ἵνα λαλήσω καὶ ἀναπαύσωμαι θυμοῦ
Καὶ τώρα σιωπήσατε καὶ καθίσατε σὰν κωφοὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω, χωρὶς νὰ μὲ διακόψετε, καὶ διὰ νὰ ξεσπάσω καὶ ἀνακουφισθῶ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῶν σκέψεων καὶ παραπόνων μου.
- 14
ἀναλαβὼν τὰς σάρκας μου τοῖς ὀδοῦσι, ψυχὴν δέ μου θήσω ἐν χειρί.
Ὑποφέρω τόσον πολύ, ὥστε κρατῶ τὰς σάρκας μου δαγκωμένας μὲ τὰ δόντια μου, τὴν δὲ ζωήν μου τὴν ἔχω στὰ χέρια μου παρακινούμενος νὰ θέσω τέρμα εἰς αὐτήν.
- 15
ἐάν με χειρώσηται ὁ δυνάστης, ἐπεὶ καὶ ἦρκται, ἦ μὴν λαλήσω καὶ ἐλέγξω ἐναντίον αὐτοῦ·
Ἐὰν μὲ φονεύσῃ ὁ ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν Κύριος - λέγω τοῦτο, διότι ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ μὲ μεταχειρίζεται ὡς αἰχμάλωτον - σᾶς βεβαιῶ, ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ ὑπερασπισθῶ τὴν ἀθωότητά μου ἐνώπιόν του.
- 16
καὶ τοῦτό μοι ἀποβήσεται εἰς σωτηρίαν, οὐ γὰρ ἐναντίον αὐτοῦ δόλος εἰσελεύσεται.
Καὶ τοῦτο θὰ μοῦ ἀποβῇ εἰς σωτηρίαν.Διότι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσχωρήσῃ ψεῦδος ἢ δόλος.Καὶ συνεπῶς σωτήρ μου θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός.
- 17
ἀκούσατε ἀκούσατε τὰ ρήματά μου, ἀναγγελῶ γὰρ ὑμῶν ἀκουόντων.
Ἀκούσατε μετ’ ἐνδιαφέροντος, ἀκούσατε μετὰ προσοχῆς τοὺς λόγους μου, διότι θὰ καταστήσω γνωστὴν δημοσίᾳ τὴν συμπεριφοράν μου, καθ' ὃν χρόνον σεῖς θὰ ἀκούετε, χωρὶς νὰ μὲ διακόπτετε.
- 18
ἰδοὺ ἐγὼ ἐγγύς εἰμι τοῦ κρίματός μου, οἶδα ἐγὼ ὅτι δίκαιος ἀναφανοῦμαι·
Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι πλησίον τῆς κρίσεως καὶ ἀποφάσεως, ἡ ὁποία θὰ ἐκδοθῇ περὶ ἐμοῦ· γνωρίζω καλὰ ὅτι θὰ φανῶ τότε δίκαιος.
- 19
τίς γάρ ἐστιν ὁ κριθησόμενός μοι, ὅτι νῦν κωφεύσω καὶ ἐκλείψω;
Διότι ποῖος θὰ μὲ κατηγορήσῃ καὶ θὰ κριθῇ μετ’ ἐμοῦ; Ἂς ἔλθῃ.Διότι ἐὰν προβάλῃ βασίμους κατηγορίας κατ’ ἐμοῦ, ἐγὼ θὰ σιωπήσω καὶ θὰ δεχθῶ ὡς τιμωρίαν τὸν θάνατόν μου.
- 20
δυοῖν δέ μοι χρήσῃ· τότε ἀπὸ τοῦ προσώπου σου οὐ κρυβήσομαι.
Παρακαλῶ δὲ σέ, Κύριε, ἵνα μοῦ δώσῃς δύο τινά, καὶ τότε ἐγὼ δὲν θὰ κρυβῶ ἀπὸ τὸ πρόσωπόν σου, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω ἄφοβα καὶ θὰ φανερώσω ὅλον τὸν ἑαυτόν μου.
- 21
τὴν χεῖρα ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀπέχου, καὶ ὁ φόβος σου μή με καταπλησσέτω.
Παρακαλῶ δὲ σέ, Κύριε, ἵνα μοῦ δώσῃς δύο τινά, καὶ τότε ἐγὼ δὲν θὰ κρυβῶ ἀπὸ τὸ πρόσωπόν σου, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω ἄφοβα καὶ θὰ φανερώσω ὅλον τὸν ἑαυτόν μου.
- 22
εἶτα καλέσεις, ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι· ἢ λαλήσεις, ἐγὼ δέ σοι δώσω ἀνταπόκρισιν.
Ὅταν δὲ μοῦ δώσῃς τὰ δύο αὐτά, θὰ μὲ καλέσῃς, ἐγὼ δὲ θὰ σὲ ἀκούσω εὐλαβῶς, ἢ θὰ μοῦ ὁμιλήσῃς, ἐγὼ δὲ εἰς ὅ,τι μὲ ἐρωτήσῃς, θὰ σοῦ δώσω ἀπόκρισιν.
- 23
πόσαι εἰσὶν αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ ἀνομίαι μου; δίδαξόν με τίνες εἰσί.
Καὶ πρωτίστως σὲ παρακαλῶ, Κύριε, νὰ μὲ διδάξῃς πόσαι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ αἱ παραβάσεις τοῦ νόμου Σου, εἰς τὰς ὁποίας ὑπέπεσα.Δίδαξόν με καὶ πληροφόρησόν με Σύ, ποῖαι εἶναι αὗται.
- 24
διατί ἀπ᾿ ἐμοῦ κρύπτῃ, ἥγησαι δέ με ὑπεναντίον σοι;
Διατὶ κρύπτεσαι ἀπὸ ἐμὲ καὶ δὲν μοῦ ὁμιλεῖς; Διατὶ δὲ μὲ νομίζεις, ὅτι εἶμαι ὑπεναντίος καὶ ἐχθρός σου;
- 25
ἦ ὡς φύλλον κινούμενον ὑπὸ ἀνέμου εὐλαβηθήσῃ ἢ ὡς χόρτῳ φερομένῳ ὑπὸ πνεύματος ἀντίκεισαί μοι;
Ἢ δὲν θὰ θελήσῃς νὰ μὲ φυλάξῃς, ποὺ κατὰ τὴν ἀδυναμίαν ὁμοιάζω πρὸς φύλλον, ποὺ κινεῖται ἀπὸ ἄνεμον, ἢ εἶσαι δυσμενῶς διατεθειμένος εἰς ἐμέ, σὰν εἰς χόρτον ξηρόν, ποὺ τὸν σηκώνει καὶ τὸν πετᾷ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἡ πνοὴ τοῦ ἀνέμου;
- 26
ὅτι κατέγραψας κατ᾿ ἐμοῦ κακά, περιέθηκας δέ μοι νεότητος ἁμαρτίας,
Λέγω ταῦτα, διότι μὲ κατεδίκασας νὰ ὑποστῶ πικρὰς καὶ κακὰς τιμωρίας, μὲ περιέβαλες δὲ μὲ τὰς ἁμαρτίας τῆς νεότητάς μου,
- 27
ἔθου δέ μου τὸν πόδα ἐν κωλύματι, ἐφύλαξας δέ μου πάντα τὰ ἔργα, εἰς δὲ ρίζας τῶν ποδῶν μου ἀφίκου·
ἔθεσας δὲ τοὺς πόδας μου εἰς τὸ βασανιστικὸν ὄργανον, διὰ τοῦ ὁποίου κρατοῦνται σφιγμένοι καὶ ἀκίνητοι, ἐφύλαξες δὲ ὅλα μου τὰ ἔργα διὰ νὰ μοῦ ζητῇς λόγον δι’ αὐτά, καὶ ἔφθασες εἰς αὐτὰς ἀκόμη τὰς πρώτας πράξεις μου καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν διαβημάτων μου καὶ τῆς συμπεριφορᾶς μου.
- 28
ὃ παλαιοῦται ἴσα ἀσκῷ ἢ ὥσπερ ἱμάτιον σητόβρωτον.
Ὄχι δὲ μόνον οἱ πόδες, ἀλλ’ ὁλόκληρον τὸ σῶμα παλιώνει σὰν τὸν ἀσκόν, ὅστις μὲ τὸν καιρὸν σήπεται καὶ εἶναι ἄχρηστος, ἢ ὅπως τὸ ροῦχον τὸ σκωροφαγωμένον.
