Ιώβ, κεφάλαιο 11
- 1
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ Σωφὰρ ὁ Μιναῖος λέγει·
Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Σωφὰρ ὁ Μιναῖος λέγει:
- 2
ὁ τὰ πολλὰ λέγων, καὶ ἀντακούσεται· ἢ καὶ ὁ εὔλαλος οἴεται εἶναι δίκαιος; εὐλογημένος γεννητὸς γυναικὸς ὀλιγόβιος.
«Ἐκεῖνος ποὺ λέγει τὰ πολλά, θὰ ἀκούσῃ καὶ αὐτὸς τὸν συνομιλητήν του ἀποκρινόμενον εἰς ταῦτα.Ἢ μήπως αὐτός, ποὺ ὁμιλεῖ εὔκολα καὶ πολλά, νομίζει ὅτι εἶναι δίκαιος; Ἀληθῶς· εἶναι εὐλογημένος ἐκεῖνος τῆς γυναικὸς ὁ ἀπόγονος, ὅστις ἔζησεν ὀλίγα χρόνια.
- 3
μὴ πολὺς ἐν ρήμασι γίνου, οὐ γάρ ἐστιν ὁ ἀντικρινόμενός σοι·
Μὴ λέγῃς πολλὰ καὶ ἐπαινετικὰ ἢ δικαιολογητικὰ διὰ τὸν ἑαυτόν σου.Διότι τί νομίζεις; Δὲν θὰ εἶναι κάποιος, ποὺ θὰ κριθῇ μαζί σου καὶ θὰ ἀποδείξῃ ἀσύστατα τὰ ὅσα λέγεις;
- 4
μὴ γὰρ λέγε ὅτι καθαρός εἰμι τοῖς ἔργοις καὶ ἄμεμπτος ἐναντίον αὐτοῦ.
Θὰ ὑπάρξῃ ἀσφαλῶς κάποιος νὰ σοῦ ἀντείπῃ.Διότι μὴ λέγῃς, ὅτι εἶμαι καθαρὸς εἰς τὰς πράξεις μου καὶ ἄμεμπτος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
- 5
ἀλλὰ πῶς ἂν ὁ Κύριος λαλήσαι πρός σε, καὶ ἀνοίξει χείλη αὐτοῦ μετὰ σοῦ;
Εἶσαι καὶ σὺ ἔνοχος καὶ δι’ αὐτὸ πάσχεις.Ἀλλὰ πῶς ὁ Κύριος θὰ ὠμιλοῦσε πρὸς σὲ καὶ πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ χείλη του, ὥστε νὰ συνδιαλεχθῇ μετὰ σοῦ καὶ νὰ σοῦ ἀποδείξῃ ὅτι δικαίως πάσχεις;
- 6
εἶτα ἀναγγελεῖ σοι δύναμιν σοφίας, ὅτι διπλοῦς ἔσται τῶν κατά σέ· καὶ τότε γνώσῃ ὅτι ἄξιά σοι ἀπέβη ἀπὸ Κυρίου ὧν ἡμάρτηκας.
Ἔπειτα, ὅταν ὁ Θεὸς ὁμιλήσῃ, θὰ σοῦ ἀναγγείλῃ τὴν δύναμιν καὶ ἄπειρον σοφίαν του, διὰ τῆς ὁποίας γνωρίζει τὰ πάντα, καὶ θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι εἶναι πολὺ ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σὲ ἀφοροῦν, καὶ γνωρίζει κάθε τι ποὺ ἔκαμες, καὶ τότε θὰ μάθῃς ὅτι σοῦ συνέβησαν ἀπὸ τὸν Κύριον ἄξια ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἔχεις ἁμαρτήσει.
- 7
ἦ ἴχνος Κυρίου εὑρήσεις ἢ εἰς τὰ ἔσχατα ἀφίκου, ἃ ἐποίησεν ὁ Παντοκράτωρ;
Ἢ μήπως θὰ εὕρῃς τὰ ἴχνη τῆς σοφίας τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ κατανοήσῃς τὰς βουλὰς καὶ τὰ σχέδια αὐτοῦ; Ἢ μήπως ἔφθασες εἰς τὴν πλήρη καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων λεπτομερειῶν γνῶσιν ἐκείνων, τὰ ὅποία ἐποίησεν ὁ Παντοκράτωρ;
- 8
ὑψηλὸς ὁ οὐρανός, καὶ τί ποιήσεις; βαθύτερα δὲ τῶν ἐν ᾃδου τί οἶδας;
Εἶναι ὁ Θεὸς ὑψηλότερος ἀπὸ τὸν οὐρανόν.Καὶ τί λοιπὸν θὰ κάμῃς σύ, ὁ τόσον μικρὸς καὶ ἀφανής, Εἶναι βαθύτερος ἀπὸ τὸν Ἅδην.Καὶ τί λοιπὸν ἠμπορεῖς σὺ νὰ γνωρίσῃς περὶ αὐτοῦ;
- 9
ἢ μακρότερα μέτρου γῆς ἢ εὔρους θαλάσσης;
Ἢ δὲν εἶναι τὸ μέτρον του μακρότερον ἀπὸ τὸ μέτρον τῆς γῆς καὶ πλατύτερον ἀπὸ τὴν θάλασσαν;
- 10
ἐὰν δὲ καταστρέψῃ τὰ πάντα, τίς ἐρεῖ αὐτῷ· τί ἐποίησας;
Ἐὰν δὲ καταστρέψῃ τὰ πάντα, ποῖος θὰ εἴπῃ εἰς τὸν Παντοδύναμον καὶ Παντοκράτορα αὐτόν· Τί εἶναι αὐτό, ποὺ ἔκαμες; Κανείς.
- 11
αὐτὸς γὰρ οἶδεν ἔργα ἀνόμων, ἰδὼν δὲ ἄτοπα οὐ παρόψεται.
Διότι Αὐτὸς γνωρίζει τὰ ἔργα τῶν παρανόμων, ἅπαξ δὲ εἶδε τὰ ἄτοπα, δὲν θὰ τὰ παραβλέψῃ, ἀλλὰ θὰ τιμωρήσῃ αὐτά.
- 12
ἄνθρωπος δὲ ἄλλως νήχεται λόγοις, βροτὸς δὲ γεννητὸς γυναικὸς ἴσα ὄνῳ ἐρημίτῃ.
Ἐνῷ δὲ ὁ Θεὸς εἶναι ἀπείρως σοφὸς καὶ δίκαιος, ὁ ἄνθρωπος ἀντιθέτως κολυμβᾷ μέσα εἰς λόγους ματαίους καὶ ξένους πρὸς τὴν πραγματικὴν ἀλήθειαν· ὁ θνητὸς δὲ γεννᾶται ἀπὸ τὴν γυναῖκα μητέρα του ὅμοιος πρὸς ἄγριον ὄνον, ἀτίθασος καὶ αὐτὸς καὶ ἀχαλίνωτος σὰν ἐκεῖνον.
- 13
εἰ γὰρ σὺ καθαρὰν ἔθου τὴν καρδίαν σου, ὑπτιάζεις δὲ χεῖρας πρὸς αὐτόν,
Ἐὰν ὅμως σὺ καθαρίσῃς τὴν καρδίαν σου, σηκώνῃς δὲ ὑπτίας τὰς χεῖρας σου εἰς προσευχὴν πρὸς Αὐτόν,
- 14
εἰ ἄνομόν τί ἐστιν ἐν χερσί σου, πόρρω ποίησον αὐτὸ ἀπὸ σοῦ, ἀδικία δὲ ἐν διαίτῃ σου μὴ αὐλισθήτω.
ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι παράνομον καὶ ἄδικον εἰς τὰς χεῖρας σου, ἀπομάκρυνέ το ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου, ἀδικία δὲ ἂς μὴ παραμείνῃ καὶ ἂς μὴ διανυκτερεύσῃ εἰς τὴν κατοικίαν σου.
- 15
οὕτως γὰρ ἀναλάμψει σου τὸ πρόσωπον ὥσπερ ὕδωρ καθαρόν, ἐκδύσῃ δὲ ρύπον, καὶ οὐ μὴ φοβηθῇς·
Σοῦ συνιστῶ δὲ ταῦτα καὶ τὴν ἀποχὴν ἀπὸ πάσης ἀδικίας, διότι ἔτσι τὸ πρόσωπόν σου θὰ γίνῃ καὶ πάλιν λαμπρὸν καὶ καθαρόν, σὰν τὸ διαυγὲς καὶ καθαρὸν νερόν, θὰ ἐκδυθῇς δὲ καὶ θὰ ἀποβάλῃς τὸν ρύπον τῶν ἁμαρτιῶν καὶ δὲν θὰ φοβηθῇς πλέον νέαν τινὰ τιμωρίαν ἀπὸ τὸν Θεόν.
- 16
καὶ τὸν κόπον ἐπιλήσῃ ὥσπερ κῦμα παρελθὸν καὶ οὐ πτοηθήσῃ.
Καὶ τὴν δυστυχίαν, ποὺ ὑποφέρεις τώρα, θὰ τὴν ξεχάσῃς, σὰν κῦμα ποὺ ἐπέρασε καὶ ἐχάθη, καὶ δὲν θὰ φοβῆσαι, μήπως καὶ πάλιν δυστυχήσῃς.
- 17
ἡ δὲ εὐχή σου ὥσπερ ἑωσφόρος, ἐκ δὲ μεσημβρίας ἀνατελεῖ σοι ζωή·
Ἡ εὐχή σου δέ, ποὺ ἐκφράζει τοὺς πόθους σου τώρα, θὰ πραγματοποιηθῇ λαμπρῶς σὰν τὸ πρωϊνὸν ἄστρον, ποὺ λέγεται ἑωσφόρος ἢ αὐγερινός, ἡ ζωή σου δὲ θὰ ἀνατείλῃ καὶ θὰ λάμψῃ σὰν τὸ φῶς τῆς μεσημβρίας.
- 18
πεποιθώς τε ἔσῃ ὅτι ἔστι σοι ἐλπίς, ἐκ δὲ μερίμνης καὶ φροντίδος ἀναφανεῖταί σοι εἰρήνη.
Καὶ θὰ εἶσαι πάντοτε γεμᾶτος πεποίθησιν διὰ τὴν ἀσφάλειάν σου, διότι θὰ ὑπάρχῃ εἰς σὲ ἐλπίς, ποὺ θὰ σοῦ τὴν ἐμπνέῃ ἡ προστασία τοῦ Θεοῦ· ὅταν δὲ μέριμναι καὶ φροντίδες ἐπέρχωνται νὰ σὲ ζαλίσουν, ἀπὸ τὴν σύγχυσιν αὐτὴν θὰ ἀναφαίνεται εἰς σὲ εἰρήνη.
- 19
ἡσυχάσεις γάρ, καὶ οὐ ἔσται ὁ πολεμῶν σε· μεταβαλόμενοι δὲ πολλοί σου δεηθήσονται.
Θὰ ἀπολαμβάνῃς δὲ εἰρήνην.Διότι καὶ κατὰ τὴν νύκτα θὰ ἠσυχάζῃς, παραδιδόμενος εἰς ὕπνον ἀδιατάρακτον, καὶ κανεὶς δὲν θὰ εἶναι ποὺ νὰ σὲ ἐπιβουλεύεται καὶ νὰ σὲ πολεμῇ.Πολλοὶ δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τώρα σὲ περιφρονοῦν, θὰ μεταβάλουν στάσιν καὶ θὰ σὲ παρακαλοῦν ἱκετεύοντες τὴν προστασίαν σου.
- 20
σωτηρία δὲ αὐτοὺς ἀπολείψει· ἡ γὰρ ἐλπὶς αὐτῶν ἀπώλεια, ὀφθαλμοὶ δὲ ἀσεβῶν τακήσονται.
Αὐτοὺς ὅμως, ποὺ μὲ ψεύδη ζητοῦν νὰ ἐξασφαλίσουν βίον εὐτυχῆ, θὰ τοὺς ἐγκαταλίπῃ ἡ σωτηρία διότι ἡ ἐλπίς των στηρίζεται ἐπάνω εἰς πράγματα ποὺ χάνονται καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν· τὰ μάτια δὲ τῶν ἀσεβῶν θὰ λειώσουν ἀπὸ τὸν κόπον καὶ τὴν ματαίαν ἀναμονήν».
