Γ΄ Μακκαβαίων, κεφάλαιο 2
- 1
Ο μὲν οὖν ἀρχιερεὺς Σίμων ἐξεναντίας τοῦ ναοῦ κάμψας τὰ γόνατα καὶ τὰς χεῖρας προτείνας εὐτάκτως, ἐποιήσατο τὴν δέησιν τοιαύτην.
Τότε λοιπὸν ὁ ἀρχιερεὺς Σίμων, ἀφοῦ ἐγονάτισε άπέναντι ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ ὕψωσε ἤρεμα μὲ σεβασμὸν καὶ εὐλάβειαν τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανόν, ἀνέπεμψε πρὸς τὸν Θεὸν τὴν ἀκόλουθον δέησιν:
- 2
Κύριε Κύριε, βασιλεῦ τῶν οὐρανῶν καὶ δέσποτα πάσης κτίσεως, ἅγιε ἐν ἁγίοις, μόναρχε, παντοκράτωρ, πρόσχες ἡμῖν καταπονουμένοις ὑπὸ ἀνοσίου καὶ βεβήλου θράσει καὶ σθένει πεφρυαγμένου.
Κύριε Κύριε, Βασιλεῦ τῶν οὐρανῶν καὶ Δέσποτα ὅλης τῆς κτίσεως, Ἁγιώτατε, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ μόνος ἄρχων καὶ ἀπόλυτος κυρίαρχος, Παντοκράτωρ, ἄκουσε καὶ πρόσεξε ἠμᾶς, οἱ ὁποῖοι πιεζόμεθα καὶ βασανιζόμεθα ἀπὸ ἀνόσιον καὶ βέβηλον ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ὡς ἵππος ἀχαλίνωτος καὶ ἀτίθασος ἀναστατώνεται καὶ ἀφηνιάζει κατὰ τρόπον μανιώδη καὶ αὐθάδη ἐξ αἰτίας τοῦ θράσους καὶ τῆς δυνάμεώς του!
- 3
σὺ γὰρ ὁ κτίσας τὰ πάντα καὶ τῶν ὅλων ἐπικρατῶν δυνάστης δίκαιος εἶ καὶ τοὺς ὕβρει καὶ ἀγερωχίᾳ πράσσοντάς τι κρίνεις.
Διότι Σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ποὺ ἐδημιούργησες τὰ πάντα καὶ ὁ Ὁποῖος συνέχεις καὶ συγκρατεῖς τὴν ὅλην δημιουργίαν· Σὺ εἶσαι ὁ δίκαιος, ὁ ἀπόλυτος ἄρχων καὶ κυβερνήτης, καὶ Σὺ κρίνεις ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κάμνουν κάτι μὲ ἄκρατον αὐθάδειαν, ἀναίδειαν καὶ ἀλαζονείαν!
- 4
σὺ τοὺς ἔμπροσθεν ἀδικίαν ποιήσαντας, ἐν οἷς καὶ γίγαντες ἦσαν ρώμῃ καὶ θράσει πεποιθότες, διέφθειρας ἐπαγαγὼν αὐτοῖς ἀμέτρητον ὕδωρ.
Σὺ κατέστρεψες καὶ ἐξηφάνισες ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παρελθὸν διέπραξαν παρανομίες· μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν οἱ γίγαντες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐμπιστοσύνην καὶ πεποίθησιν εἰς τὴν σωματικήν των δύναμιν, τὸ θράσος καὶ τὴν αὐθάδειάν των.Αὐτοὺς τοὺς ἐξηφάνισες μὲ τὸ νὰ τοὺς καταπνίξῃς εἰς τὸν ἀμέτρητον ὄγκον τῶν ὑδάτων τοῦ φοβεροῦ κατακλυσμοῦ.
- 5
σὺ τοὺς ὑπερηφανίαν ἐργαζομένους Σοδομίτας, διαδήλους ταῖς κακίαις γενομένους, πυρὶ καὶ θείῳ κατέφλεξας, παράδειγμα τοῖς ἐπιγινομένοις καταστήσας.
Σὺ κατέκαυσες καὶ ἐξηφάνισες μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι τοὺς κατοίκους τῶν Σοδόμων, οἱ ὁποῖοι ἐφέροντο μὲ ἀλαζονείαν καὶ προπέτειαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἔγιναν γνωστοὶ καὶ ὁλοφάνεροι διὰ τὴν ἀνήθικον διαγωγὴν καὶ τὶς βδελυκτὲς παρανομίες των μὲ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν τοὺς κατέστησες ἀποκρουστικὸν παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν εἰς τὶς ἐπερχόμενες γενεές.
- 6
σὺ τὸν θρασὺν Φαραὼ καταδουλωσάμενον τὸν λαόν σου τὸν ἅγιον ᾿Ισραήλ, ποικίλαις καὶ πολλαῖς δοκιμάσας τιμωρίαις, ἐγνώρισας τὴν σὴν δυναστείαν, ἐφ' αἷς ἐγνώρισας τὸ μέγα σου κράτος·
Σὺ κατέστησες γνώστην τὴν ἀκαταγώνιστον δύναμιν καὶ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν σου μὲ τὸ νὰ τιμωρήσῃς μὲ διάφορες καὶ πολλὲς τιμωρίες τὸν αὐθάδη, ἀλαζόνα καὶ οἰηματίαν Φαραώ, ὁ ὁποῖος εἶχε καταστήσει διὰ τῆς βίας δοῦλον τὸν λαόν σου, τὸν ἅγιον Ἰσραηλιτικὸν λαόν.Μὲ τὶς πληγὲς αὐτές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐτιμώρησες τὸν Φαραώ, ἔκαμες εἰς ὅλους γνωστὴν τὴν μεγάλην καὶ ἀκαταγώνιστον δύναμίν σου.
- 7
καὶ ἐπιδιώξαντα αὐτὸν σὺν ἅρμασι καὶ ὄχλων πλήθει ἐπέκλυσας βάθει θαλάσσης, τοὺς δὲ ἐμπιστεύσαντας ἐπὶ σοὶ τῷ τῆς ἁπάσης κτίσεως δυναστεύοντι σώους διεκόμισας,
Διότι, ὅταν ὁ Φαραὼ κατεδίωξε τοὺς Ἰσραηλῖτες μὲ πολεμικὰ ἅρματα καὶ πλῆθος στρατοῦ, τὸν κατέκλυσες καὶ τὸν ἔπνιξες εἰς τὸ βάθος τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης· τοὺς δὲ Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πίστιν καὶ πεποίθησιν εἰς Σέ, ὁ Ὁποῖος εἶσαι ὁ ἀπόλυτος κυρίαρχος καὶ ἐξουσιαστὴς ὅλης τῆς κτίσεως, τοὺς διέσωσες καὶ τοὺς διεπέρασες ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν σώους καὶ ἀσφαλεῖς.
- 8
οἳ καὶ συνιδόντες ἔργα σῆς χειρὸς ᾔνεσάν σε τὸν παντοκράτορα.
Ὅταν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται εἶδαν καὶ κατενόησαν τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς παντοδυνάμου δεξιᾶς Σου, ὕμνησαν καὶ ἐδοξολόγησαν Σέ, τὸν παντοκράτορα Κύριον.
- 9
σύ, βασιλεῦ, κτίσας τὴν ἀπέραντον καὶ ἀμέτρητον γῆν, ἐξελέξω τὴν πόλιν ταύτην καὶ ἁγιάσας τὸν τόπον τοῦτον εἰς ὄνομά σοι τῷ τῶν ἁπάντων ἀπροσδεεῖ καὶ παρεδόξασας ἐν ἐπιφανείᾳ μεγαλοπρεπεῖ, σύστασιν ποιησάμενος αὐτοῦ πρὸς δόξαν τοῦ μεγάλου καὶ ἐντίμου ὀνόματός σου.
Σύ, Βασιλεῦ, ὅταν ἐδημιούργησες τὴν ἀπέραντον καὶ ἀμέτρητον γῆν, ἐξεχώρισες καὶ ἐδιάλεξες τὴν πόλιν αὐτήν, τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἁγίασες εἰς αὐτὴν τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον, τὸν Ναόν, καὶ τὸν ἀφιέρωσες εἰς τὸ ὄνομά Σου, παρ' ὅλον ὅτι δὲν ἔχεις ἀνάγκην κανενός! Σὺ τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον τὸν ἐμεγάλυνες καὶ τὸν ἐθαυμάστωσες με τὴν μεγαλοπρεπῆ εἰς αὐτὸν ἐμφάνισίν Σου καὶ τὸν κατέστησες σταθερὸ ν σημεῖον διὰ τὴν δόξαν τοῦ μεγάλου καὶ ἐνδόξου ὀνόματός Σου.
- 10
καὶ ἀγαπῶν τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπηγγείλω δὴ ὅτι ἐὰν γένηται ἡμῶν ἀποστροφὴ καὶ καταλάβῃ ἡμᾶς στενοχωρία καὶ ἐλθόντες εἰς τὸν τόπον τοῦτον δεηθῶμεν, εἰσακούσῃ τῆς δεήσεως ἡμῶν.
Ἐπειδὴ δὲ ἀγαπᾷς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὑπεσχέθης εἰς αὐτὸν ὅτι, ἐὰν φύγωμεν καὶ ἀποστατήσωμεν ἀπὸ Σὲ καὶ ἕνεκα τούτου μᾶς καταλάβῃ θλίψις καὶ στενοχωρία, ἔλθωμεν ὅμως κατόπιν μὲ μετάνοιαν εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον καὶ προσευχηθῶμεν μὲ πίστιν εἰς Σέ, θὰ ἀκούσῃς καὶ θὰ δεχθῇς τὴν προσευχήν μας.
- 11
καὶ δὴ πιστὸς εἶ καὶ ἀληθινός.
Πράγματι δὲ Σύ, Κύριε, εἶσαι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς εἰς τὰ λόγια καὶ τὶς ὑποσχέσεις Σου.
- 12
ἐπεὶ δὲ πλεονάκις θλιβέντων τῶν πατέρων ἡμῶν ἐβοήθησας αὐτοῖς ἐν τῇ ταπεινώσει καὶ ἐρρύσω αὐτοὺς ἐκ μεγάλων κινδύνων,
Ἐπειδὴ λοιπὸν πολλὲς φορὲς ἐδοκιμάσθησαν καὶ ἐθλίβησαν οἱ πατέρες μας καὶ Σὺ τοὺς ἐβοήθησες εἰς τὴν ταπείνωσίν των, ὅταν κατεπιέζοντο, καὶ τοὺς ἔσωσες ἀπὸ μεγάλους κινδύνους,
- 13
ἰδοὺ δὲ νῦν, ἅγιε βασιλεῦ, διὰ τὰς πολλὰς καὶ μεγάλας ἡμῶν ἁμαρτίας καταπονούμεθα καὶ ὑπετάγημεν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν καὶ παρείμεθα ἐν ἀδυναμίαις.
διὰ τοῦτο, νά· τώρα καὶ ἠμεῖς καταφεύγομεν εἰς Σέ, ἅγιε Βασιλεῦ, καὶ ὁμολογοῦμεν ὅτι διὰ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες μας ἁμαρτίες καταβαλλόμεθα καὶ συντριβόμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ ἔχομεν ὑποδουλωθῇ εἰς τοὺς ἐχθρούς μας.Ἔχομεν παραλύσει καὶ μείνει ἀβοήθητοι ἕνεκα τῶν πολλῶν ἀδυναμιῶν μας.
- 14
ἐν δὲ τῇ ἡμετέρᾳ καταπτώσει ὁ θρασὺς καὶ βέβηλος οὗτος ἐπιτηδεύει καθυβρίσαι τὸν ἐπὶ τῆς γῆς ἀναδεδειγμένον τῷ ὀνόματι τῆς δόξης σου ἅγιον τόπον.
Εἰς αὐτὴν δὲ τὴν τελείαν ἀδυναμίαν μας ὁ αὐθάδης αὐτὸς ἀλαζὼν καὶ βέβηλος βασιλιᾶς προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀτιμάσῃ, περιυβρίσῃ καὶ μολύνῃ τὸν ἅγιον τόπον (τὸν Ναόν), ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν γῆν αὐτὴν καὶ εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ἔνδοξον καὶ μεγαλοπρεπὲς Ὄνομά Σου.
- 15
τὸ μὲν γὰρ οἰκητήριόν σου οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ ἀνέφικτος ἀνθρώποις ἐστίν.
Διότι τὸ ἐνδιαίτημα καὶ τὸ κατοικητήριόν Σου εἶναι ὁ ὑπερυψηλὸς καὶ ὑπέρτατος οὐρανός, ὁ ὁποῖος ὑπέρκειται τοῦ ἐνάστρου οὐρανοῦ καὶ εἶναι ἀπρόσιτος εἰς τοὺς ἀνθρώπους.
- 16
ἀλλ' ἐπεὶ εὐδοκήσας τὴν δόξαν σου ἐν τῷ λαῷ σου ᾿Ισραὴλ ἡγίασας τὸν τόπον τοῦτον,
Ἐπειδὴ ὅμως ἕνεκα τῆς ἀγαθῆς καὶ εὐνοϊκῆς σνγκαταβάσεώς Σου ἐπεδαψίλευσες τὴν δόξαν Σου εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν Σου, ἐξεχώρισες δὲ καὶ ἁγίασες τὸν τόπον αὐτόν,
- 17
μὴ ἐκδικήσῃς ἡμᾶς ἐν τῇ τούτων ἀκαθαρσίᾳ, μηδὲ εὐθύνῃς ἡμᾶς ἐν βεβηλώσει, ἵνα μὴ καυχήσωνται οἱ παράνομοι ἐν θυμῷ αὐτῶν, μηδὲ ἀγαλλιάσωνται ἐν ὑπερηφανίᾳ γλώσσης αὐτῶν λέγοντες·
μὴ μᾶς τιμωρήσῃς μὲ τὸ νὰ ἐπιτρέψῃς τὸν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν μολυσμὸν τοῦ Ναοῦ, καὶ μὴ μᾶς ζητήσῃς λόγον (μὴ μᾶς δικάσῃς) διὰ τὶς ἁμαρτίες μας μὲ τὴν βεβήλωσιν του Ναοῦ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς· διὰ νὰ μὴ καυχηθοῦν κομπαστικῶς οἱ παράνομοι, κυριευμένοι ἀπὸ τὸν ἐναντίον μας θυμόν των, οὔτε νὰ γεμίσουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν καὶ νὰ εἴπουν μὲ τὴν ὑπερήφανον καὶ ἀλαζονικὴν γλῶσσαν των:
- 18
ἡμεῖς κατεπατήσαμεν τὸν οἶκον τοῦ ἁγιασμοῦ, ὡς καταπατοῦνται οἱ οἶκοι τῶν προσοχθισμάτων.
(Ἡμεῖς κατεπατήσαμεν τὸν ἅγιον οἶκον (τὸν Ναόν), ὅπως καταπατοῦνται οἱ μυσαροὶ εἰδωλολατρικοὶ ναοί)!
- 19
ἀπάλειψον τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ διασκέδασον τὰς ἀμπλακίας ἡμῶν καὶ ἐπίφανον τὸ ἔλεός σου κατὰ τὴν ὥραν ταύτην.
Σβῆσε λοιπὸν τελείως καὶ ἐξάλειψε ἐντελῶς τὶς ἁμαρτίες μας, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται πλέον, καὶ διασκόρπισε τὰ πταίσματα καὶ ἁμαρτήματά μας, δεῖξε δὲ καὶ φανέρωσε τὸ ἔλεός σου κατὰ τὴν ὥραν αὐτήν.
- 20
ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, καὶ δὸς αἰνέσεις ἐν στόματι τῶν καταπεπτωκότων καὶ συντετριμμένων τὰς ψυχὰς ποιήσας ἡμῖν εἰρήνην.
Ἂς μᾶς προφθάσουν καὶ ἂς μᾶς προλάβουν γρήγορα καὶ χωρὶς ἀργοπορίαν ἡ συμπάθεια καὶ ἡ εὐσπλαγχνία Σου· δῶσε δὲ δοξολογίες εἰς τὸ στόμα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταπέσει καὶ συντριβῆ ψυχικῶς, καὶ χάρισέ μας εἰρήνην.
- 21
᾿Ενταῦθα ὁ πάντων ἐπόπτης Θεὸς καὶ πρὸ πάντων ἅγιος ἐν ἁγίοις εἰσακούσας τῆς ἐνθέσμου λιτανείας, τὸν ὕβρει καὶ θράσει μεγάλως ἐπῃρμένον ἐμάστιξεν αὐτόν,
Ὁ δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος γνωρίζει καὶ ἐποπτεύει τὰ πάντα, Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὁ Ἁγιώτατος, ἀφοῦ ἄκουσε καὶ ἐδέχθη αὐτὴν τὴν νόμιμον καὶ σύμφωνον μὲ τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς παράκλησιν καὶ ἱκεσίαν, ἐμαστίγωσεν ἀμέσως τὸν βασιλιᾶ Πτολεμαῖον, ὁ ὁποῖος εἶχε κυριευθῇ ἀπὸ ἄκρατον αὐθάδειαν καὶ ἀναίδειαν καὶ μεγάλο θράσος.
- 22
ἔνθεν καὶ ἔνθεν κραδάνας αὐτὸν ὡς κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου, ὥστε κατ' ἐδάφους ἄπρακτον, ἔτι καὶ τοῖς μέλεσι παραλελυμένον μηδὲ φωνῆσαι δύνασθαι δικαίᾳ περιπεπλεγμένον κρίσει.
Μὲ τὶς μαστιγώσεις τὸν συνεκλόνισε καὶ τὸν ἐκίνησεν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπως κλονίζεται καὶ σαλεύει τὸ καλάμι ἀπὸ τὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου, ἔτσι ὥστε τελακῶς νὰ πέσῃ κάτω καὶ νὰ μένῃ ξαπλωμένος εἰς τὸ ἔδαφος, ἀνίσχυρος, ἀβοήθητος καὶ μὲ παράλυτα ὅλα τὰ μέλη του, χωρὶς νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀρθρώσῃ οὔτε λέξιν! Ὅλα δὲ αὐτά, διότι εἶχε σφικταγκαλιασθῆ μὲ τὴν δικαίαν τιμωρίαν τοῦ Θεοῦ.
- 23
ὅθεν οἵ τε φίλοι καὶ οἱ σωματοφύλακες αὐτοῦ ταχεῖαν καὶ ὀξεῖαν ἰδόντες τὴν καταλαβοῦσαν αὐτὸν εὔθυναν, φοβούμενοι μὴ καὶ τὸ ζῆν ἐκλείπῃ, ταχέως αὐτὸν ἐξείλκυσαν ὑπερβάλλοντι καταπεπληγμένοι φόβῳ.
Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ φίλοι καὶ οἱ σωματοφύλακές του ἀντελήφθησαν τὴν σοβαρὰν καὶ σκληρὰν τιμωρίαν, ἡ ὁποία τὸν ἐκτύπησε φοβούμενοι δὲ μήπως ἀποθάνῃ, τὸν ἔσυραν γρήγορα ἔξω ἀπὸ τὸν Ναόν, κατάπληκτοι καὶ πάρα πολὺ πανικοβλημένοι ἀπὸ ὅσα ἀντίκρυσαν.
- 24
ἐν χρόνῳ δὲ ὕστερον ἀναλεξάμενος ἑαυτὸν οὐδαμῶς εἰς μετάμελον ἦλθεν ἐπιτιμηθείς, μετ' ἀπειλῆς δὲ πικρᾶς ἀνέλυσε.
Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὀλίγον χρόνον ὁ Πτολεμαῖος συνῆλθεν ἀπὸ τὴν παράλυσιν καὶ τὴν ἀφωνίαν ἐν τούτοις, καὶ παρ’ ὅλον ὅτι εἶχε τιμωρηθῇ τόσον σκληρά, δὲν μετενόησε καθόλου, ἀλλ’ ἀνεχώρησεν ἐκτοξεύων φοβερὲς ἀπειλὲς ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ Ναοῦ!
- 25
Διακομισθεὶς δὲ εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ τὰ τῆς κακίας ἐπαύξων, διὰ δὲ τῶν προαποδεδειγμένων συμποτῶν καὶ ἑταίρων τοῦ παντὸς δικαίου κεχωρισμένων,
Ὅταν δὲ ὁ Φιλοπάτωρ ἔφθασεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, αὔξησε ἀκόμη περισσότερον τὴν κακίαν του, ὑποκινούμενος καὶ ὑποδαυλιζόμενος ἀπὸ τοὺς συμπότας καὶ φίλους του, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἶχαν ἤδη χωρισθῇ ἐντελῶς ἀπὸ κάθε ἔννοιαν δικαίου.
- 26
οὐ μόνον ταῖς ἀναριθμήτοις ἀσελγείαις διηρκέσθη, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοσοῦτον θράσους προῆλθεν, ὥστε δισφυμίας ἐν τοῖς τόποις συνίστασθαι καὶ πολλοὺς τῶν φίλων ἀτενίζοντας εἰς τὴν τοῦ βασιλέως πρόθεσιν καὶ αὐτοὺς ἕπεσθαι τῇ ἐκείνου θελήσει.
Ὁ βασιλιᾶς, ὑπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν ὅλων αὐτῶν, δὲν ἠρκέσθη εἰς τὶς ἀναρίθμητες πράξεις ἀσελγείας, ἀλλ’ ἐπροχώρησε εἰς τόσον μεγάλο θράσος, ὥστε διετύπωνε καὶ διέδιδε κατὰ τῶν Ἰουδαίων συκοφαντίες εἰς τοὺς διαφόρους τόπους· πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς κόλακες φίλους του, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν μὲ προσοχήν τὶς προθέσεις τοῦ βασιλιᾶ, ἀκολουθοῦσαν καὶ αὐτοὶ τὴν ἐχθρικὴν διάθεσιν ἐκείνου κατὰ τῶν Ἰουδαίων.
- 27
προέθετο δὲ δημοσίᾳ κατὰ τοῦ ἔθνους διαδοῦναι ψόγον· καὶ ἐπὶ τοῦ κατὰ τὴν αὐλὴν πύργου στήλην ἀναστήσας ἐξεκόλαψε γραφήν,
Ἐσχεδίασε δὲ ὁ Πτολεμαῖος καὶ ἀπεφάσισε νὰ δυσφημήσῃ δημοσίως τὸ Ἰουδαϊκὸν ἔθνος.Ἔτσι, ἀφοῦ ἔστησε μίαν στήλην εἰς τὸν πύργον τῆς αὐλῆς τοῦ ἀνακτόρου του, ἐχάραξεν ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν ἀκόλουθον ἐπιγραφήν:
- 28
μηδένα τῶν μὴ θυόντων εἰς τὰ ἱερὰ αὐτῶν εἰσιέναι, πάντας δὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους εἰς λαογραφίαν καὶ οἰκετικὴν διάθεσιν ἀχθῆναι, τοὺς δὲ ἀντιλέγοντας βίᾳ φερομένους τοῦ ζῆν μεταστῆσαι,
Κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ δὲν θυσιάζουν εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχεται εἰς τὰ ἱερά (τις συναγωγές) των· ὅλοι δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Αἴγυπτον, πρέπει νὰ καταγραφοῦν εἰς καταλόγους ὄχι τῶν ἰσοτίμων Ἑλλήνων Μακεδόνων, ἀλλὰ τῶν ἄλλων κατωτέρων λαῶν (τῶν ἰθαγενῶν Αἰγυπτίων), καὶ ἀπὸ ἐλεύθεροι ποὺ εἶναι, νὰ περιέλθουν εἰς κατάστασιν δουλοπαροικίας.Ὅσοι τυχὸν ἀνθίστανται εἰς τὴν διαταγὴν αὐτήν, νὰ συλλαμβάνωνται διὰ τῆς βίας καὶ νὰ θανατώνωνται.
- 29
τούς τε ἀπογραφομένους χαράσσεσθαι καὶ διὰ πυρὸς εἰς τὸ σῶμα παρασήμῳ Διονύσου κισσοφύλλῳ, οὓς καὶ καταχωρίσαι εἰς τὴν προσυνεσταλμένην αὐθεντίαν.
Ὅσοι Ἰουδαῖοι θὰ καταγράφωνται εἰς τοὺς ἐν λόγῳ καταλόγους τῶν δούλων, θὰ στιγματίζωνται μὲ πυρακτωμένον σίδηρον εἰς τὸ σῶμα των μὲ τὸ σῆμα - ἔμβλημα τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Διονύσου, δηλαδὴ μὲ τὸ ψύλλον κισσοῦ· αὐτοὶ δὲ θὰ καταχωρίζωνται εἰς τοὺς καταλόγους καὶ θὰ ὑποβιβάζωνται εἰς τὴν περιωρισμένην καὶ ταπεινὴν κοινωνικὴν θέσιν (κατάστασιν) τῶν ἰθαγενῶν τῆς Αἰγύπτου, ποὺ εἶχαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωσίν των (ἀπὸ τὸν Πτολεμαῖον Β' Φιλάδελφον).
- 30
ἵνα δὲ μὴ τοῖς πᾶσιν ἀπεχθόμενος φαίνηται, ὑπέγραψεν· ἐὰν δέ τινες ἐξ αὐτῶν προαιρῶνται ἐν τοῖς κατὰ τὰς τελετὰς μεμυημένοις ἀναστρέφεσθαι, τούτους ἰσοπολίτας ᾿Αλεξανδρεῦσιν εἶναι.
Ὁ Φιλοπάτωρ ὅμως, διὰ νὰ μὴ παρουσιασθῇ μισητὸς καὶ θεωρηθῇ ἐχθρὸς ὅλων τῶν Ἰουδαίων, ἔγραψε κάτω ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω ἐπιγραφὴν καὶ τοῦτο: Ἐὰν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς (τοὺς Ἰουδαίους) προτιμοὺν νὰ συμμετέχουν μὲ ἐκείνους, ποὺ λαμβάνουν μέρος εἰς τὰ (εἰδωλολατρικά) μυστήρια (τοῦ Διονύσου), αὐτοὶ θὰ ἔχουν ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς πολίτες τῆς Ἀλεξανδρείας.
- 31
῎Ενιοι μὲν οὖν ἐπὶ πόλεως τὰς τῆς πόλεως εὐσεβείας ἐπιβάθρας στυγοῦντες εὐχερῶς ἑαυτοὺς ἐδίδοσαν ὡς μεγάλης τινὸς κοινωνήσοντες εὐκλείας ἀπὸ τῆς ἐσομένης τῷ βασιλεῖ συναναστροφῆς.
Μερικοὶ λοιπὸν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἤθελαν να στερηθοῦν τὸ δικαίωμα τοῦ Ἀλεξανδρέως πολίτου μὲ τόσον ἄκληρον τίμημα καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καμμίαν διάθεσιν νὰ ἀνεβαίνουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν τῆς Ἰουδαϊκῆς εὐσεβείας, ἐξώμοσαν καὶ παρέδωσαν προθύμως τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὸ διάταγμα τοῦ Πτολεμαίου· ἔγιναν ἐξωμόται, διότι ἐπερίμεναν ὅτι θὰ ἐγίνοντο μέτοχοι μεγαλυτέρου γοήτρου καὶ κοσμικῆς δόξης ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφήν, ποὺ θὰ εἶχαν μὲ τὸν βασιλιᾶ.
- 32
οἱ δὲ πλεῖστοι γενναίᾳ ψυχῇ ἐνίσχυσαν καὶ οὐ διέστησαν τῆς εὐσεβείας, τά τε χρήματα περὶ τοῦ ζῆν ἀντικαταλλασσόμενοι ἀδεῶς ἐπειρῶντο ἑαυτοὺς ρύσασθαι ἐκ τῶν ἀπογραφῶν·
Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἔμειναν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν πίστιν τῶν πατέρων των μὲ ψυχὴν σταθεράν, γενναίαν καὶ ἀποφασιστικὴν καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν εὐσεβῆ αὐτὴν πίστιν.Προσφέροντες δὲ χρήματα εἰς τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ Φιλοπάτορος ὡς ἀντάλλαγμα διὰ τὴν ἑξαγορὰν τῆς ζωῆς των, προσπαθοῦσαν άφόβως νὰ γλυτώσουν καὶ νὰ ἁπαλλάξουν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τὴν καταγραφήν (τὴν ἀπογραφὴν εἰς τοὺς καταλόγους).
- 33
εὐέλπιδες δὲ καθειστήκεισαν ἀντιλήψεως τεύξεσθαι· καὶ τοὺς ἀποχωροῦντας ἐξ αὐτῶν ἐβδελύσσοντο καὶ ὡς πολεμίους τοῦ ἔθνους ἔκρινον καὶ τῆς κοινῆς συναναστροφῆς καὶ εὐχρηστίας ἐστέρουν.
Οἱ Ἰουδαῖοι αὐτοὶ ἔμεναν μὲ τὴν βεβαίαν καὶ σταθερὰν ἐλπίδα, ὅτι θὰ λάβουν ἀνακούφισιν καὶ βοήθειαν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐσιχαίνοντο δὲ ὅσους Ἰουδαίους ἀποχωροῦσαν καὶ ἐγίνοντο ἐξωμόται, καὶ τοὺς ἐθεωροῦσαν ὡς ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους των τοὺς ἀπέκλειαν δὲ ἀπὸ τὴν συνήθη κοινωνικὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναλλαγὴν καὶ τοὺς ἐστεροῦσαν ἀπὸ τὴν ἀμοιβαίαν βοήθειαν καὶ διευκόλυνσιν.
