Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
Β΄ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ

Β΄ Βασιλειών, κεφάλαιο 13

39 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (24)
  1. 1

    ΚΑΙ ἐγενήθη μετὰ ταῦτα καὶ τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ υἱῷ Δαυὶδ ἀδελφὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα, καὶ ὄνομα αὐτῇ Θημάρ, καὶ ἠγάπησεν αὐτὴν ᾿Αμνὼν υἱὸς Δαυίδ.

    Μετὰ ταῦτα συνέβη τὸ ἑξῆς: Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ τὸν ἀπέκτησε μὲ τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῆς Γεδσοὺρ Μααχά, εἶχε μίαν ὡραιοτάτην ἀδελφήν, κόρην καὶ αὐτὴν τοῦ Δαβίδ, ποὺ ἐλέγετο Θημάρ. Τὴν κόρην λοιπὸν αὐτὴν τὴν ἐρωτεύθη μὲ πάθος ὁ Ἀμνών, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Δαβὶδ ἀπὸ ἄλλην σύζυγόν του.

  2. 2

    καὶ ἐθλίβετο ᾿Αμνὼν ὥστε ἀρρωστεῖν διὰ Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ, ὅτι παρθένος ἦν αὕτη, καὶ ὑπέρογκον ἐν ὀφθαλμοῖς ᾿Αμνὼν τοῦ ποιῆσαί τι αὐτῇ.

    Ἐστενοχωρεῖτο δὲ πολὺ ὁ Ἀμνὼν ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος, τόσον πολὺ μάλιστα, ὥστε ἀρρώστησε ἀπὸ τὸν πόθον πρὸς τὴν ἀδελφήν του Θημάρ. Ὁ λόγος τῆς ἀσθενείας του ἦτο τὸ ὅτι ἡ Θημὰρ ἦτο παρθένος καὶ τοῦ ἐφαίνετο πολὺ δύσκολον καὶ τρομερὸν νὰ ἔλθῃ εἰς σχέσιν μαζί της καὶ νὰ τῆς προξενήσῃ κάτι κακόν.

  3. 3

    καὶ ἦν τῷ ᾿Αμνὼν ἑταῖρος, καὶ ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιωναδάβ, υἱὸς Σαμαὰ τοῦ ἀδελφοῦ Δαυίδ· καὶ ᾿Ιωναδὰβ ἀνὴρ σοφὸς σφόδρα.

    Εἶχε δὲ ὁ Ἀμνὼν κάποιον φίλον, ποὺ ὠνομάζετο Ἰωναδὰβ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Δαβὶδ Σαμαά. Ὁ ἐξάδελφος αὐτὸς τοῦ Ἀμνών, ὁ Ἰωναδάβ, ἦτο πολὺ ἔξυπνος καὶ πανοῦργος ἄνθρωπος.

  4. 4

    καὶ εἶπεν αὐτῷ· τί σοι ὅτι σὺ οὕτως ἀσθενής, υἱὲ τοῦ βασιλέως, τὸ πρωΐ πρωΐ; οὐκ ἀπαγγέλλεις μοι; καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Αμνών· Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν ᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ μου ἐγὼ ἀγαπῶ.

    Εἶπε λοιπὸν κάποτε ὁ Ἰωναδὰβ εὶς τὸν Ἀμνών: «Τί σοῦ συμβαίνει, υἱὲ τοῦ βασιλέως (ἐξοχώτατε), καὶ εἶσαι ἔτσι ἄρρωστος κάθε πρωῒ καὶ γίνεσαι χειρότερα ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν; Δὲν θὰ μοῦ εἰπῇς τὸν πόνον σου;» Καὶ ὁ Ἀμνὼν τοῦ εἶπε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Θημάρ, τὴν ἀδελφὴν τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἀβεσσαλώμ».

  5. 5

    καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Ιωναδάβ· κοιμήθητι ἐπὶ τῆς κοίτης σου καὶ μαλακίσθητι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ πατήρ σου τοῦ ἰδεῖν σε, καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτόν· ἐλθέτω δὴ Θημὰρ ἡ ἀδελφή μου καὶ ψωμισάτω με καὶ ποιησάτω κατ' ὀφθαλμούς μου βρῶμα, ὅπως ἴδω καὶ φάγω ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῆς.

    Καὶ ὁ Ἰωναδὰβ τοῦ εἶπε: «Ξάπλωσε εἰς τὸ κρεββάτι σου καὶ κάνε τὸν ἄρρωστο. Καὶ ὅταν ἔλθῃ ὁ πατέρας σου νὰ σὲ ἰδῇ, νὰ τοῦ εἰπῇς: Ἂς ἔλθῃ, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ ἡ ἀδελφή μου ἡ Θημάρ, διὰ νὰ μοῦ δώσῃ κάτι νὰ φάγω. Ἂς ἑτοιμάσῃ ἐδῶ ἐμπρός μου τὸ φαγητόν, διὰ νὰ ἰδῶ καὶ νὰ φάγω ἀπὸ τὰ χέρια της».

  6. 6

    καὶ ἐκοιμήθη ᾿Αμνὼν καὶ ἠρρώστησε, καὶ εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς ἰδεῖν αὐτόν, καὶ εἶπεν ᾿Αμνὼν πρὸς τὸν βασιλέα· ἐλθέτω δὴ Θημὰρ ἡ ἀδελφή μου πρός με καὶ κολλυρισάτω ἐν ὀφθαλμοῖς μου δύο κολλυρίδας, καὶ φάγομαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς.

    Καὶ ἀμέσως ὁ Ἀμνὼν ἔπεσεν εἰς τὸ κρεββάτι του καὶ ἔκανε ὅτι ἦτο ἄρρωστος, ἐμβῆκε δὲ εἰς τὸ δωμάτιόν του ὁ βασιλεὺς διὰ νὰ τὸν ἰδῇ, καὶ ὁ Ἀμνὼν τοῦ εἶπε: «Ἂς ἔλθῃ ἐδῶ κοντά μου ἡ Θημάρ, ἡ ἀδελφή μου, καὶ ἂς ἑτοιμάσῃ ἐδῶ ἐμπρός μου δύο γλυκὰ κουλούρια, διὰ νὰ φάγω ἀπὸ τὸ χέρι της».

  7. 7

    καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ πρὸς Θημὰρ εἰς τὸν οἶκον λέγων· πορεύθητι δὴ εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ ποίησον αὐτῷ βρῶμα.

    Χωρὶς νὰ ὑποπτευθῇ τίποτε ὁ Δαβὶδ ἀπέστειλεν ἀγγελιαφόρον του ἐκεῖ, ὅπου ἔμενεν ἡ Θημάρ, καὶ τῆς εἶπε: «Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ σου Ἀμνὼν καὶ ἐτοίμασέ του κάτι νὰ φάγῃ».

  8. 8

    καὶ ἐπορεύθη Θημὰρ εἰς τὸν οἶκον ᾿Αμνὼν ἀδελφοῦ αὐτῆς, καὶ αὐτὸς κοιμώμενος. καὶ ἔλαβε τὸ σταῖς καὶ ἐφύρασε καὶ ἐκολλύρισε κατ' ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἥψησε τὰς κολλυρίδας·

    Καὶ ἐπῆγε ἀμέσως ἡ Θημὰρ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της Ἀμνὼν καὶ τὸν εὑρῆκε εἰς τὸ κρεββάτι. Ἐπῆρε λοιπὸν τὸ ζυμάρι, τὸ ἐζύμωσε καὶ ἔφτιαξε ἐμπρός του κουλούρια καὶ τὰ ἔψησε.

  9. 9

    καὶ ἔλαβε τὸ τήγανον καὶ κατεκένωσεν ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠθέλησε φαγεῖν. καὶ εἶπεν ᾿Αμνών· ἐξαγάγετε πάντα ἄνδρα ἀπὸ ἐπάνωθέν μου· καὶ ἐξήγαγον πάντα ἄνδρα ἐπάνωθεν αὐτοῦ.

    Ἐπῆρε κατόπιν τὸ τηγάνι καὶ ἄδειασε τὰ κουλούρια ἐμπρός του. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ φάγῃ. Εἶπε δὲ ὁ Ἀμνών: «Νὰ βγάλετε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι κάθε ἄνδρα, ποὺ στέκεται ἐδῶ ἐπάνω μου». Καὶ ἔβγαλαν ἀμέσως ὁποιονδήποτε ἄνδρα εὑρίσκετο ἐκεῖ ἐμπρός του.

  10. 10

    καὶ εἶπεν ᾿Αμνὼν πρὸς Θημάρ· εἰσένεγκε τὸ βρῶμα εἰς τὸ ταμιεῖον, καὶ φάγομαι ἐκ τῆς χειρός σου. καὶ ἔλαβε Θημὰρ τὰς κολλυρίδας, ἃς ἐποίησε, καὶ εἰσήνεγκε τῷ ᾿Αμνὼν ἀδελφῷ αὐτῆς εἰς τὸν κοιτῶνα

    Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀμνὼν εἰς τὴν Θημάρ: «Φέρε τὸ φαγητὸν μέσα εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιον, διὰ νὰ φάγω ἀπὸ τὸ χέρι σου». Καὶ ἐπῆρε ἡ Θημὰρ τὰ κουλούρια, ποὺ ἔφτιαξε, καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὸν ἀδελφόν της τὸν Ἀμνὼν μέσα εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιον.

  11. 11

    καὶ προσήγαγεν αὐτῷ τοῦ φαγεῖν, καὶ ἐπελάβετο αὐτῆς καὶ εἶπεν αὐτῇ· δεῦρο κοιμήθητι μετ' ἐμοῦ, ἀδελφή μου.

    Τοῦ τὰ προσέφερε δὲ διὰ νὰ φάγῃ. Ἐκεῖνος ὅμως τὴν ἅρπαξε ξαφνικὰ καὶ τῆς εἶπε: «Ἔλα καὶ κοιμήσου μαζί μου, ἀδελφή μου!»

  12. 12

    καὶ εἶπεν αὐτῷ· μή, ἀδελφέ μου· μὴ ταπεινώσῃς με, διότι οὐ ποιηθήσεται οὕτως ἐν ᾿Ισραήλ, μὴ ποιήσῃς τὴν ἀφροσύνην ταύτην·

    Καὶ ἐκείνη τοῦ εἶπε: « Μή, ἀδελφέ μου! Μὴ μὲ ἐξευτελίσῃς! Διότι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ κάτι τέτοιο μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Μὴ διαπράξῃς τὴν παραφροσύνην αὐτήν!

  13. 13

    καὶ ἐγὼ ποῦ ἀποίσω τὸ ὄνειδός μου; καὶ σὺ ἔσῃ ὡς εἷς τῶν ἀφρόνων ἐν ᾿Ισραήλ· καὶ νῦν λάλησον δὴ πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι οὐ μὴ κωλύσῃ με ἀπὸ σοῦ.

    Ἂν γίνῃ αὐτό, πῶς θὰ ὑποφέρω ἐγὼ καὶ ποὺ θὰ ἐκμυστηρευθῶ τὴν ἐντροπήν μου; Καὶ σὺ θὰ θεωρῆσαι μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν σὰν ἕνας ἄνθρωπος παράφρων. Ἀντὶ νὰ γίνῃ αὐτό, μίλησε μὲ τὸν βασιλέα καὶ ζήτησέ με σὰν γυναῖκα σου καὶ δὲν θὰ μὲ ἐμποδίσῃ νὰ γίνω ἰδική σου».

  14. 14

    καὶ οὐκ ἠθέλησεν ᾿Αμνὼν τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς αὐτῆς καὶ ἐκραταίωσεν ὑπὲρ αὐτὴν καὶ ἐταπείνωσεν αὐτὴν καὶ ἐκοιμήθη μετ' αὐτῆς.

    Ὁ Ἀμνὼν ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκούσῃ τὰ λόγια της, ἀλλὰ σὰν δυνατώτερος τὴν ἔρριξε κάτω καὶ τὴν ἐβίασε. Τὴν ἐταπείνωσε καὶ τὴν διέφθειρε.

  15. 15

    καὶ ἐμίσησεν αὐτὴν ᾿Αμνὼν μῖσος μέγα σφόδρα, ὅτι μέγα τὸ μῖσος, ὃ ἐμίσησεν αὐτὴν ὑπὲρ τὴν ἀγάπην, ἣν ἠγάπησεν αὐτήν. καὶ εἶπεν αὐτῇ ᾿Αμνών· ἀνάστηθι καὶ πορεύου.

    Ἀμέσως ὅμως μετὰ τὴν διάπραξιν τῆς αἱμομειξίας ὁ Ἀμνὼν ἐμίσησε μὲ πολὺ μεγάλο μίσος τὴν Θημάρ. Τὸ μισός του μάλιστα αὐτὸ ἐναντίον της ἦτο πολὺ μεγαλύτερον ἀπὸ τὸν πόθον, ποὺ εἶχε προηγουμένως πρὸς αὐτήν. Καὶ τῆς εἶπε ὀ Ἀμνών: «Σήκω καὶ φύγε ἀμέσως!»

  16. 16

    καὶ εἶπεν αὐτῷ Θημάρ· μή, ἀδελφέ, ὅτι μεγάλη ἡ κακία ἡ ἐσχάτη ὑπὲρ τὴν πρώτην, ἣν ἐποίησας μετ' ἐμοῦ τοῦ ἐξαποστεῖλαί με. καὶ οὐκ ἠθέλησεν ᾿Αμνὼν ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς αὐτῆς.

    Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ Θημάρ: «Μὴ μὲ διώχνῃς, ἀδελφέ μου! Διότι αὐτὸ τὸ κακόν, ἂν δηλαδὴ μὲ διώξῃς, θὰ εἶναι δι’ ἐμὲ βαρυτέρα ἀτίμωσις, μεγαλύτερα καὶ ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ ἔπαθα μὲ τὴν διαφθοράν μου». Ὁ Ἀμνὼν ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκούσῃ τὰ λόγια της.

  17. 17

    καὶ ἐκάλεσε τὸ παιδάριον αὐτοῦ τὸν προεστηκότα τοῦ οἴκου καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐξαποστείλατε δὴ ταύτην ἀπ' ἐμοῦ ἔξω καὶ ἀπόκλεισον τὴν θύραν ὀπίσω αὐτῆς.

    Ἐφώναξε δὲ τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην, ποὺ ἐφρόντιζε τὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ τὴν βγάλετε ἀμέσως ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ νὰ κλείσῃς ἀπὸ πίσω της τὴν ἐξώθυραν».

  18. 18

    καὶ ἐπ' αὐτῆς ἦν χιτὼν καρπωτός, ὅτι οὕτως ἐνεδιδύσκοντο αἱ θυγατέρες τοῦ βασιλέως αἱ παρθένοι τοὺς ἐπενδύτας αὐτῶν· καὶ ἐξήγαγεν αὐτὴν ὁ λειτουργὸς αὐτοῦ ἔξω καὶ ἀπέκλεισε τὴν θύραν ὀπίσω αὐτῆς.

    Ἡ Θημὰρ ἐφοροῦσε ἐκείνην τὴν ὥραν τὸν μακρὺν πολύχρωμον χιτῶνα της, ποὺ εἶχεν ὑφασμένους ἐπάνω του καρπούς, διότι τέτοιο ἔνδυμα ἐφοροῦσαν οἱ θυγατέρες τοῦ βασιλέως, ποὺ ἦσαν παρθένοι. Καὶ ὁ ὑπηρέτης, ἐφ' ὅσον τὸν διέταξεν ὁ κύριός του, τὴν ἔβγαλε ἀμέσως ἔξω καὶ ἔκλεισε πίσω τῆς τὴν ἐξώθυραν.

  19. 19

    καὶ ἔλαβε Θημὰρ σποδὸν καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸν χιτῶνα τὸν καρπωτὸν τὸν ἐπ' αὐτῆς διέρρηξε καὶ ἐπέθηκε τὰς χεῖρας αὐτῆς ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ ἐπορεύθη πορευομένη καὶ κράζουσα.

    Ἐπῆρε τότε ἡ Θημὰρ στάχτην (ἢ χῶμα) καὶ τὴν ἔβαλεν εἰς τὸ κεφάλι της καὶ ἔσχισε τὸν πολύτιμον καρπωτὸν χιτῶνα της καὶ ἔβαλε τὰ χέρια της εἰς τὸ κεφάλι της καὶ ἐβάδιζε καὶ ἔκλαιε μὲ φωνάς.

  20. 20

    καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Αβεσσαλὼμ ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς· μὴ ᾿Αμνὼν ὁ ἀδελφός σου ἐγένετο μετὰ σοῦ; καὶ νῦν, ἀδελφή μου, κώφευσον, ὅτι ἀδελφός σού ἐστι· μὴ θῇς τὴν καρδίαν σου τοῦ λαλῆσαι τὸ ρῆμα τοῦτο. καὶ ἐκάθισε Θημὰρ χηρεύουσα ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς.

    Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ ἀδελφός της ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Μήπως σὲ ἀτίμασε ὁ ἀδελφός σου ὁ Ἀμνών;» Καὶ ὅταν ἀντελήφθη ὅτι αὐτὸ ἔγινε πράγματι, τῆς εἶπε: «Τώρα, ἀδελφή μου, μὴ φωνάζῃς πλέον, διότι εἶναι ἀδελφός σου. Σκέπασέ το καὶ μὴ σχεδιάζῃς νὰ ἀνακοινώσῃς τὸ γεγονὸς αὐτό». Καὶ ἐκάθησεν ἀπὸ τότε ἡ Θημὰρ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της τοῦ Ἀβεσσαλώμ, σὰν νὰ ἦτο χήρα.

  21. 21

    καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ ἐθυμώθη σφόδρα· καὶ οὐκ ἐλύπησε τὸ πνεῦμα ᾿Αμνὼν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἠγάπα αὐτόν, ὅτι πρωτότοκος αὐτοῦ ἦν.

    Τὰ ἔμαθε δὲ ὅλα αὐτὰ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ἐθύμωσε πολύ. Δὲν ἐτιμώρησεν ὅμως τὸν ἔνοχον Ἀμνών, διὰ νὰ μὴ τὸν λυπήσῃ, ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο ὁ πρωτότοκος υἱός του.

  22. 22

    καὶ οὐκ ἐλάλησεν ᾿Αβεσσαλὼμ μετὰ ᾿Αμνὼν ἀπὸ πονηροῦ ἕως ἀγαθοῦ,ὅτι ἐμίσει ᾿Αβεσσαλὼμ τὸν ᾿Αμνὼν ἐπὶ λόγου, οὗ ἐταπείνωσε Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ.

    Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ δὲν εἶπε τίποτε εἰς τὸν Ἀμνών, οὔτε καλὸν οὔτε κακόν. Διέκοψεν ἁπλῶς τὶς σχέσεις του μαζί του, διότι ἐμισοῦσε τὸν Ἀμνὼν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖον ἐξευτέλισε ἐκεῖνος τὴν ἀδελφήν του Θημάρ, καὶ ἐπερίμενε τὴν εὐκαιρίαν διὰ νὰ ἐκδικηθῇ.

  23. 23

    Καὶ ἐγένετο εἰς διετηρίδα ἡμερῶν καὶ ἦσαν κείροντες τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ ἐν Βελασὼρ τῇ ἐχόμενα ᾿Εφραίμ, καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αβεσσαλὼμ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως.

    Ἐπέρασαν ἀπὸ τότε δύο χρόνια καὶ ἦτο ἡ ἐποχή, ποὺ ἐκούρευαν τὰ πρόβατα τοῦ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν περιοχὴν Βελασώρ, ποὺ συνώρευε μὲ τὴν χώραν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ. Ἐκάλεσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε κατὰ τὴν κουρὰν τῶν προβάτων, ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, διὰ συμπόσιον.

  24. 24

    καὶ ἦλθεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπεν· ἰδοὺ δὴ κείρουσι τῷ δούλῳ σου, πορευθήτω δὴ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ μετὰ τοῦ δούλου σου.

    Ἦλθε δηλαδὴ ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του τὸν βασιλέα καὶ τοῦ εἶπε: «Σοῦ ἀνακοινώνω ὅτι αὐτὰς τὰς ἡμέρας κουρεύουν τὰ πρόβατά μου, τὰ πρόβατα τοῦ δούλου σου Ἀβεσσαλώμ. Ἂς μὲ τιμήσῃ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεὺς καὶ ἂς ἔλθῃ μὲ τοὺς ἀνθρώπους του πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου».

  25. 25

    καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· μὴ δή, υἱέ μου, μὴ πορευθῶμεν πάντες ἡμεῖς, καὶ οὐ μὴ καταβαρυνθῶμεν ἐπὶ σέ. καὶ ἐβιάσατο αὐτόν, καὶ οὐκ ἠθέλησε τοῦ πορευθῆναι καὶ εὐλόγησεν αὐτόν.

    Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ: «Μὴ ἐπιμένῃς, παιδί μου. Δὲν πρέπει νὰ ἔλθωμεν ὅλοι ἐμεῖς, διὰ νὰ μὴ σὲ ἐπιβαρύνωμεν». Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ὅμως ἐπανέλαβε μὲ ἐπιμονὴν τὸ αἴτημά του, ἀλλ’ εἰς μάτην. Ὁ Δαβὶδ δὲν ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ. Τοῦ ἔδωσεν ὅμως μὲ εὐχαρίστησιν τὴν εὐχήν του.

  26. 26

    καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς αὐτόν· καὶ εἰ μή, πορευθήτω δὴ μεθ' ἡμῶν ᾿Αμνὼν ὁ ἀδελφός μου. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· ἱνατί πορευθῇ μετὰ σοῦ;

    Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἐφ’ ὅσον δὲν θέλεις νὰ ἔλθῃς σύ, ἂς ἔλθῃ τουλάχιστον μαζί μας ὁ ἀδελφός μου ὁ Ἀμνών». Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Τί νὰ ἔλθῃ νὰ κάνη μαζί σου;»

  27. 27

    καὶ ἐβιάσατο αὐτὸν ᾿Αβεσσαλώμ, καὶ ἀπέστειλε μετ' αὐτοῦ τὸν ᾿Αμνὼν καὶ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως. καὶ ἐποίησεν ᾿Αβεσσαλὼμ πότον κατὰ τὸν πότον τοῦ βασιλέως.

    Ἐπέμεινεν ὅμως καὶ πάλιν πολὺ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἠναγκάσθη ὁ βασιλεὺς νὰ στείλῃ μαζί του τὸν Ἀμνὼν καὶ ὅλα τὰ παιδιά του. Ἔκανε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ συμπόσιον μὲ ὅλα τὰ σχετικὰ τῶν μεγάλων βασιλικῶν συμποσίων.

  28. 28

    καὶ ἐνετείλατο ᾿Αβεσσαλὼμ τοῖς παιδαρίοις αὐτοῦ λέγων· ἴδετε ὡς ἂν ἀγαθυνθῇ ἡ καρδία ᾿Αμνὼν ἐν τῷ οἴνῳ καὶ εἴπω πρὸς ὑμᾶς· πατάξατε τὸν ᾿Αμνών, καὶ θανατώσατε αὐτόν· μὴ φοβηθῆτε, ὅτι οὐχὶ ἐγώ εἰμι ὁ ἐντελλόμενος ὑμῖν; ἀνδρίζεσθε καὶ γίνεσθε εἰς υἱοὺς δυνάμεως.

    Ἔδωσε δὲ διαταγὴν εἰς τοὺς νεαροὺς δούλους τοῦ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τοὺς εἶπε: «Προσέξατε, μόλις θὰ ἔλθῃ εἰς κατάστασιν εὐθυμίας ὁ Ἀμνὼν ἀπὸ τὸ κρασὶ καὶ σᾶς εἰπῶ· χτυπήσατε τὸν Ἀμνὼν καὶ σκοτώσατέ τον, νὰ μὴ διστάσετε καὶ μὴ φοβηθῆτε. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ποὺ σᾶς διατάζω; Νὰ ἔχετε λοιπὸν θάρρος καὶ νὰ ἐνεργήσετε μὲ γενναιότητα καὶ δύναμιν».

  29. 29

    καί ἐποίησαν τὰ παιδάρια ᾿Αβεσσαλὼμ τῷ ᾿Αμνὼν καθὰ ἐνετείλατο αὐτοῖς ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ ἀνέστησαν πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως καὶ ἐπεκάθισαν ἀνὴρ ἐπὶ τὴν ἡμίονον αὐτοῦ καὶ ἔφυγαν.

    Καὶ ἔκαναν οἱ νεαροὶ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ὡς πρὸς τὸν Ἀμνὼν ὅ,τι τοὺς διέταξεν ὁ Ἀβεσσαλώμ. Ἐσηκώθηκαν δὲ ἀμέσως ἀπὸ τὸ τραπέζι ὅλοι οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως καὶ ἀνέβηκαν καθένας εἰς τὸν ἡμίονόν του καὶ ἔφυγαν.

  30. 30

    καὶ ἐγένετο αὐτῶν ὄντων ἐν τῷ ὁδῷ καὶ ἡ ἀκοὴ ἦλθε πρὸς Δαυὶδ λέγων· ἐπάταξεν ᾿Αβεσσαλὼμ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, καὶ οὐ κατελείφθη ἐξ αὐτῶν οὐδὲ εἷς.

    Ἐνῷ δὲ εὑρίσκοντο αὐτοὶ εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασεν ἡ ἑξῆς φήμη εἰς τὸν Δαβίδ: «Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐσκότωσε ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἔμεινεν οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτούς».

  31. 31

    καὶ ἀνέστη ὁ βασιλεὺς καὶ διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ οἱ περιεστῶτες αὐτῷ διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν.

    Ἐσηκώθη λοιπὸν ἀμέσως ὁ βασιλεὺς καί, διὰ νὰ ἐκδηλώσῃ τὸ πένθος του ὅπως ἐσυνήθιζαν τότε, ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐξάπλωσε διὰ νὰ κοιμηθῇ κατὰ γῆς. Μαζί του ἔσχισαν τὰ ροῦχα των καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του, ποὺ τὸν ἐφρόντιζαν.

  32. 32

    καὶ ἀπεκρίθη ᾿Ιωναδὰβ υἱὸς Σαμαὰ ἀδελφοῦ Δαυὶδ καὶ εἶπε· μὴ εἰπάτω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι πάντα τὰ παιδάρια τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως ἐθανάτωσεν, ὅτι ᾿Αμνὼν μονώτατος ἀπέθανεν· ὅτι ἐπὶ στόματος ᾿Αβεσσαλὼμ ἦν κείμενος ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἐταπείνωσε Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ·

    Ἐπῆρε δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰωναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Δαβὶδ Σαμαά, καὶ εἶπε: «Ἂς μὴ νομίσῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, ὅτι ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐσκότωσε ὅλους τοὺς νεαροὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, διότι κανεὶς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀμνὼν δὲν πέθανε. Τὸν ἐσκότωσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλώμ, διότι τὸν ἐμισοῦσε θανασίμως, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀτίμασε τὴν ἀδελφήν του Θημάρ.

  33. 33

    καὶ νῦν μὴ θέσθω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ ρῆμα λέγων· πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἀπέθανον, ὅτι ἀλλ' ἢ ᾿Αμνὼν μονώτατος ἀπέθανε.

    Τώρα λοιπὸν ἂς μὴ νομίσῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, καὶ εἰπῇ μὲ πόνον ψυχῆς ὅτι πέθαναν ὅλοι οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως, ἀλλ’ ἂς εἶναι βέβαιος ὅτι πέθανε μόνον ὁ Ἀμνὼν καὶ κανεὶς ἄλλος».

  34. 34

    καὶ ἀπέδρα ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ ᾖρε τὸ παιδάριον ὁ σκοπὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ λαὸς πολὺς πορευόμενος ἐν τῇ ὁδῷ ὄπισθεν αὐτοῦ ἐκ πλευρᾶς τοῦ ὄρους ἐν τῇ καταβάσει· καὶ παρεγένετο ὁ σκοπὸς καὶ ἀπήγγειλε τῷ βασιλεῖ καὶ εἶπεν· ἄνδρας ἑώρακα ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς ῾Ωρωνῆν ἐκ μέρους τοῦ ὄρους.

    Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐν τῷ μεταξὺ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο, καὶ ἐπῆγε εἰς ἄλλον τόπον. Ἐσήκωσε δὲ ὁ δοῦλος, ποὺ ἦταν τότε σκοπός, τὰ μάτια του καὶ εἶδεν ὅτι πολὺς λαὸς ἐπροχωροῦσε εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἦτο πίσω του, εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ βουνοῦ, πρὸς τὸν κατήφορον. Καὶ ἐπαρουσιάσθη ἀμέσως ὁ σκοπὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσε τὰ ἑξῆς: «Εἶδα ἄνδρας νὰ κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς Ὡρωνῆν, εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ βουνοῦ».

  35. 35

    καὶ εἶπεν ᾿Ιωναδὰβ πρὸς τὸν βασιλέα· ἰδοὺ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως πάρεισι· κατὰ τὸν λόγον τοῦ δούλου σου, οὕτως ἐγένετο.

    Ὁ δὲ Ἰωναδὰβ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα: «Νά, ἔρχονται λοιπὸν οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως! Ὅπως σοῦ τὸ εἶπα ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἔτσι καὶ ἔγινε»,

  36. 36

    καὶ ἐγένετο ἡνίκα συνετέλεσε λαλῶν, καὶ ἰδοὺ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἦλθαν καὶ ἐπῇραν τὴν φωνὴν αὐτῶν καὶ ἔκλαυσαν, καί γε ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ ἔκλαυσαν κλαυθμὸν μέγαν σφόδρα.

    Μόλις δὲ ἐτελείωσε τὰ λόγια του ὁ Ἰωναδάβ, νά, καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως φθάνουν ἀνάμεσά των. Καὶ μόλις ἦλθαν, ἐφάναξαν μὲ δύναμιν ὅλοι καὶ ἔκλαυσαν. Ὅλοι δὲ οἱ παρόντες, ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του, ἔκλαυσαν καὶ ἐθρήνησαν μὲ πολὺν πόνον.

  37. 37

    καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἔφυγε καὶ ἐπορεύθη πρὸς Θολμὶ υἱὸν ᾿Εμιοὺδ βασιλέα Γεδσοὺρ εἰς γῆν Μαχάδ. καὶ ἐπένθησεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἐπὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας.

    Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ ἔφυγε καὶ ἐζήτησε καταφύγιον εἰς τὸν πάππον του Θολμί, τὸν υἱὸν τοῦ Ἐμιούδ, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῆς Γεδσούρ, εἰς τὴν χώραν Μαχάδ. Ἐπένθησε δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἀμνῶν καθ' ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ πένθους, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε.

  38. 38

    καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἀπέδρα καὶ ἐπορεύθη εἰς Γεδσοὺρ καὶ ἦν ἐκεῖ ἔτη τρία.

    Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅπως προανεφέρθη, ἔφυγε κρυφὰ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γεδσοὺρ καὶ ἔμεινε ἐκεῖ ἐπὶ τρία χρόνια.

  39. 39

    καὶ ἐκόπασε τὸ πνεῦμα τοῦ βασιλέως τοῦ ἐξελθεῖν ὀπίσω ᾿Αβεσσαλώμ, ὅτι παρεκλήθη ἐπὶ ᾿Αμνὼν ὅτι ἀπέθανε.

    Ἠρέμησε δὲ ἐν τῷ μεταξὺ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ δὲν εἶχε πλέον τὴν διάθεσιν νὰ βγῇ καὶ νὰ καταδιώξῃ τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου ἐπαρηγορήθη διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἀμνών.