BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//ΓΑΛΙΛΑΙΑ - ECPv5.4.0.2//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:ΓΑΛΙΛΑΙΑ
X-ORIGINAL-URL:https://galilea.gr
X-WR-CALDESC:ΓΑΛΙΛΑΙΑ - Εκδηλώσεις
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Athens
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20230326T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20231029T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Athens:20230101T073000
DTEND;TZID=Europe/Athens:20230101T103000
DTSTAMP:20260710T152838
CREATED:20221224T095942Z
LAST-MODIFIED:20221231T192903Z
UID:30801-1672558200-1672569000@galilea.gr
SUMMARY:ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ) 1 Ιαν. 2023 - ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (Ζωντανή μετάδοση).
DESCRIPTION:[vc_row][vc_column width=”1/4″][vc_single_image image=”18145″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][vc_column width=”3/4″][vc_column_text] \nΚΥΡΙΑΚΗ  ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ – ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ\n \nΖωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ \n (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση). \nΔιαβάστε την ακολουθία της Κυριακής ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΔΩ \n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text] \nΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ\nὉ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Βασίλειος ὁ Μέγας γεννήθηκε τὸ 329 στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ πλούσια καὶ διακεκριμένη οἰκογένειά του διαθέτει ὡς πιὸ τιμητικὸ τίτλο της τὸ ὅτι στόλισε τὴν Ἐκκλησία μὲ σειρὰ ἁγίων\, ὡσὰν μὲ πολύτιμους λίθους. Ἕνας ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς τῆς μητέρας του εἶχε κατακτήσει τὸν καλλίνικο στέφανο τοῦ μαρτυρίου\, οἱ παπποῦδες του ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ πατέρα του εἶχαν ὀμολογήσει τὴν πίστη τους στὸν Χριστὸ κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Μαξιμίνου Δάια (305) καὶ εἶχαν καταφύγει στὰ ὄρη τοῦ Πόντου\, ὅπου ἔζησαν περίπου ἑπτὰ χρόνια\, τρεφόμενοι θαυματουργικὰ ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία. Οἱ γονεῖς του\, ὁ ἅγιος Βασίλειος ὁ Παλαιὸς καὶ ἡ ἁγία ‘Εμμέλεια\, κατέστησαν ὀνομαστοὶ γιὰ τὶς ἀρετές\, τὴν φροντίδα γιὰ τοὺς πτωχοὺς καθὼς καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι διαπαιδαγώγησαν τὰ δέκα παιδιὰ τους στὸ δρόμο τῆς ἁγιοσύνης. Ἡ ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου Βασιλείου\, ἡ ἁγία Μακρινὰ ἡ Φιλόσοφος [19 Ἰουλ.]\, ἀληθινὸς πνευματικὸς ὁδηγὸς τῆς οἰκογένειας\, παρότρυνε τὴν μητέρα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς της πρὸς τὸ μοναστικὸ βίο: τὸν ἅγιο Ναυκράτιο\, τὸν ἅγιο Γρηγόριο\, μελλοντικὸ ἐπίσκοπο Νύσσης [10 Ἰαν.]\, καὶ τὸν ἅγιο Πέτρο\, μελλοντικὸ ἐπίσκοπο Σεβαστείας. \nὉ ἅγιος Βασίλειος πέρασε τὴν παιδικὴ του ἡλικία στὴν Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου\, ὅπου ἔλαβε τὰ πρῶτα σπέρματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀπὸ τὴν μητέρα του καὶ τὴν γιαγιὰ του\, τὴν ἁγία Μακρινὰ τὴν Παλαιά\, μαθήτρια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θαυματουργοῦ [17 Νοεμ.]. Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ πατέρα του\, φημισμένου διδασκάλου ρητορικῆς\, προόδευσε γρήγορα στὴν θύραθεν γνώση ποὺ φρόντιζε νὰ συνδυάσει μαζὶ μὲ τὴν πρόοδο στὴν ἀρετή. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του συνέχισε τὶς σπουδὲς του\, ἀναζητώντας τοὺς καλύτερους διδασκάλους στὰ μεγαλύτερα πολιτιστικὰ κέντρα τῆς ἐποχῆς: τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης\, τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τελικὰ τὴν Ἀθήνα\, τὴν ἀρχαία πρωτεύουσα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ρητορικῆς\, στὴν ὁποία ἡ φήμη του τὸν εἶχε προφτάσει\, χάρις στὴ μεσολάβηση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου μὲ τὸν ὁποῖο εἶχαν γνωρισθεῖ στὴν Καππαδοκία. Ἡ φιλία τους\, ἀρχικὰ συνηθισμένη φιλία μεταξὺ ἀνθρώπων\, ἐξελίχθηκε σὲ ἱερὴ πνευματικὴ ὅταν ἀνακάλυψαν ὅτι καὶ οἱ δύο τους δὲν εἶχαν ἄλλο σκοπὸ παρὰ τὸν θεάρεστο βίο καὶ τὴν ἀπόκτηση τῶν οὐράνιων ἀγαθῶν. Δεμένοι μὲ μεγάλη ἀγάπη\, εἶχαν τὰ πάντα κοινὰ: τὴν διαμονή\, τὴν λιτὴ τράπεζα\, τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὶς ἀσωτεῖες τῶν συνομηλίκων τους\, τὴν ἀκόρεστη δίψα γιὰ γνώση καὶ σοφία\, τὴν τόλμη γιὰ ὑψηλὲς θεωρήσεις τῆς διάνοιας\, τὴν ἀγάπη τῆς ρητορικῆς καὶ προπαντὸς μιὰ ἱερὴ ἅμιλλα στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν τελείωση τῶν ἀρετῶν. Θὰ μπορούσαμε νὰ πιστέψουμε ὅτι εἶχαν μιὰ ψυχὴ σὲ δύο σώματα παρὰ τὸν πολὺ διαφορετικὸ τοὺς χαρακτήρα. Ὁ Βασίλειος\, μὲ τὴν ἀνδρεία του καρδιά\, μὲ σκέψη ρωμαλέα καὶ ἀποφασιστική\, ἐνδιαφερόταν γιὰ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες καὶ διέπρεπε παντοῦ: τόσο στὴν φιλοσοφία\, τὴν γραμματική\, τὴν λογική\, τὴν ρητορικὴ ὅσο καὶ στὰ μαθηματικά\, τὴν ἀστρονομία\, ἀκόμη καὶ σὲ πρακτικὲς τέχνες ὅπως ἡ ἰατρική. Ἐκεῖ ὅπου ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶχε ἀπορριφθεῖ περιφρονητικὰ ἀπὸ άλλαζόνες σοφιστές\, ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος ἔκαναν νὰ θριαμβεύει ἡ μωρία τοῦ Σταυροῦ\, χρησιμοποιώντας τὰ ἴδια τὰ ὄπλα τῆς θύραθεν γνώσης. Ὁ Βασίλειος ἀπέκτησε τέτοιο κύρος\, ὥστε μόλις ἀποπεράτωσε τὶς σπουδὲς του\, οἱ συμφοιτητὲς του ἤθελαν νὰ τὸν κρατήσουν γιὰ δάσκαλο τους. Ἐκεῖνος ὅμως\, διψώντας γιὰ νέους ὁρίζοντες\, ἐγκατέλειψε τὴν Ἀθήνα καὶ μαζὶ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία\, ἀφήνοντάς τους γιὰ λίγο καιρὸ ἀκόμη τὸν Γρηγόριο\, σὰν ὅμηρο. \nἘπιστρέφοντας στὴν γενέτειρά του (356) βρῆκε τὴν μητέρα του Ἐμμέλεια καὶ τὴν ἀδελφὴ του Μακρινὰ νὰ ἔχουν μετατρέψει τὴν οἰκογενειακὴ κατοικία τῶν Ἀννήσων σὲ μοναστήρι καὶ τοὺς ἀδελφοὺς του νὰ ζοῦν κι αὐτοὶ μοναχικὴ ζωὴ σὲ γειτνίαση μὲ τοὺς ἄνδρες. Οἱ ἔνθερμες προτροπὲς τῆς Μακρίνας\, τὸ παράδειγμα τῶν ἀσκητῶν ποὺ παρακινημένοι ἀπὸ τὸν Εύστάθιο Σεβαστείας εἶχαν πρόσφατα ἐγκατασταθεῖ στὴν Καππαδοκία\, καὶ προπαντὸς ἡ βαθειὰ μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου\, τὸν ἔκαναν νὰ αἰσθανθεῖ πόσο μάταιο ἦταν νὰ κυνηγᾶ ὡς ἐκείνη τὴν ὥρα τὴν θύραθεν σοφία. Ἐγκατέλειψε τὴν πολλὰ ὑποσχόμενη σταδιοδρομία τοῦ ρητοροδιδασκάλου\, βαπτίσθηκε καὶ ἀποφάσισε νὰ βρει ἕναν πνευματικὸ πατέρα γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ὁδὸ τοῦ ἀσκητισμοῦ. Μὴ βρίσκοντας στὰ μέρη του\, ἐπιχείρησε ἕνα μεγάλο ταξίδι πρὸς τὰ φημισμένα κέντρα τῆς ἀληθινῆς φιλοσοφίας: τὴν Αἴγυπτο\, τὴν Παλαιστίνη\, τὴν Συρία καὶ ἀκόμη τὴν Μεσοποταμία\, ὅπου μπόρεσε νὰ θαυμάσει τοὺς ἀσκητικοὺς ἄθλους καὶ τὶς θεῖες ἀρετὲς τῶν ὀνομαστῶν ἀσκητῶν ποὺ ζοῦσαν στοὺς τόπους αὐτούς. \nὩσὰν μέλισσα\, τρυγοῦσε ἀπὸ τὸν καθένα ὅτι καλύτερο ἔβρισκε\, ἀποκτώντας ἔτσι σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα βαθειὰ γνώση τῆς ἀσκητικῆς τέχνης. Δὲν ἔμενε παρὰ νὰ τὴν ἐφαρμόσει σὲ κατάλληλο τόπο\, ἀπομακρυσμένο ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ἥσυχο\, ὥστε νὰ ἀφοσιωθεῖ ἀπερίσπαστα στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Βρῆκε ἕναν ἔρημο λόφο\, στὴν ἄλλη ὄχθη τοῦ Ἴριδα ποταμοῦ\, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ μοναστήρι τῶν Ἀννήσων∙  ἕναν ἀληθινὸ ἐπίγειο παράδεισο\, ὅπου κατάφερε νὰ ἑλκύσει καὶ τὸν Γρηγόριο ὥστε νὰ ἐγκαταβιώσουν μαζὶ ἀσκητικά\, μὲ ἐργόχειρο\, μελέτη τῆς Γραφῆς καὶ προσευχὴ: ὅτι ὀνειρευόταν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ σπούδαζαν στὴν Ἀθήνα. Ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπαρνήθηκε τὴν δόξα του γιὰ νὰ μᾶς πλουτίσει μὲ τὴν θεότητά του\, ὁ Βασίλειος ἀπαρνήθηκε ὅλα του τὰ ἀγαθὰ γιὰ νὰ ζήσει ἐν πτωχεία\, δὲν κράτησε παρὰ τὸ ἀπολύτως ἀπαραίτητο γιὰ νὰ σκεπάζει τὸ σῶμα του καὶ νὰ ἐπιβιώνει ὡς τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Μόνος του θησαυρὸς ἦταν ὁ Σταυρὸς ποὺ τὸν ἐναγκαλιζόταν μὲ ὅλη του τὴν βιοτή: μὲ τὴν ἄσκηση\, ζῶντας σὰν νὰ μὴν εἶχε σάρκα\, ὑπομένοντας τὴν ἀρρώστια ποὺ θὰ τὸν συντρόφευε ὡς τὸν θάνατό του. Μετὰ ἕναν χρόνο\, ὁ Βασίλειος ἔμεινε μόνος καὶ ἀκτινοβολοῦσε σοφία καὶ ἀρετὴ σὲ ὅλη τὴν περιοχή\, καὶ πολὺς κόσμος ἐρχόταν νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ: μοναχοί\, λαϊκοί\, ἀκόμη καὶ παιδιά\, ἀπέναντι στὰ ὁποία ἔδειχνε μεγάλη τρυφερότητα. Καθὼς ὅλο καὶ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἐπισκέπτες ἀποφάσιζαν νὰ ἀσπασθοῦν καὶ ἐκεῖνοι τὴν ἰσάγγελο αὐτὴ βιοτή\, ὁ Βασίλειος ἄρχισε νὰ συντάσσει γιὰ αὐτοὺς τοὺς περίφημους Ὄρους\, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ὡς ὁ ἱδρυτικὸς χάρτης τοῦ μοναχισμοῦ σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση. Παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικία του\, νομοθετοῦσε μὲ αὐστηρότητα παλιοῦ γέροντος ποὺ εἶχε στὸ ἐνεργητικὸ του χρόνους πολλοὺς ἀσκητικῶν ἀγώνων\, δείχνοντας βαθειὰ γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς\, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ ἀποκτήσει κατὰ τὰ ἡμερονύκτια ποὺ ἀφιέρωνε στὴν θεωρία. Χαλιναγωγώντας τὶς ἀσκητικὲς ἀκρότητες τῶν μαθητῶν τοῦ Εὐσταθίου Σεβαστείας\, ἐπέμενε στὴν κοινοβιακὴ βιοτὴ ὑπὸ τὴν καθοδήγηση ἑνὸς μόνον γέροντα\, ζώσας εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ\, στὴν ἀνάγκη ὁ μοναχὸς νὰ ἀπογυμνωθεῖ τελείως ἀπὸ ἀγαθὰ καὶ κάθε ἴδιο θέλημα\, στὴν ἀμοιβαία ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν\, στὴν τήρηση τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ὀρθόδοξη πίστη. \nΤὸ 360 ἐκλήθη στὴν Καισάρεια καὶ χειροτονήθηκε διάκονος ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Διάνο. Συμμετεῖχε στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Κωνσταντινουπόλεως\, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁποίας διαπίστωσε μὲ πολλὴ ὀδύνη πόσο κατασπάραζαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀτέλειωτες διαμάχες μεταξὺ ἀρειανοφρόνων\, ἡμιαρειανοφρόνων (ὁμοιοουσιανῶν) καὶ ὀρθοδόξων. Καθὼς ὁ Διάνος ἐνέδωσε ἀπὸ ἀδυναμία καὶ ὑπέγραψε ὁμολογία πίστεως ποὺ εὐνοοῦσε τοὺς αἱρετικούς\, ὁ Βασίλειος ἔκοψε γιὰ ἕνα διάστημα τὴν κοινωνία μαζὶ του καὶ ἐπέστρεψε στὴν ἡσυχία\, ὅπου τὸν ἀντάμωσε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀποφύγει τὴν ἀναγκαστικὴ του χειροτονία. Τὸ 363\, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν νέο ἐπίσκοπο Καισαρείας Εὐσέβιο\, ὅμως ἡ διαφορὰ ποὺ σύντομα ἀνεφύη μεταξὺ τους ἐξαιτίας κάποιων ζηλόφθονων κληρικῶν\, ἀνάγκασε τὸν Βασίλειο νὰ καταφύγει ξανὰ στὸ ἐρημητήριο του γιὰ νὰ εἰρηνεύσει ἡ Ἐκκλησία. Ὅσο παρέμεινε ἐκεῖ\, συνέχισε νὰ ὀργανώνει τοὺς μοναχοὺς τῆς Καππαδοκίας σὲ κοινοβιακὲς κοινότητες\, ρυθμίζοντας τὴν βιοτυ τούς\, τὶς ἀκολουθίες\, τὶς σχέσεις μεταξὺ τους καὶ μὲ τὸν κόσμο. Δηλωμένος ὑπέρμαχος τοῦ κοινοβιακοῦ βίου\, ὁ ἅγιος Βασίλειος δὲν ἐγκατέλειπε ὡστόσο τὸν πόθο του γιὰ τὴν ἡσυχία. Κοντὰ σὲ κάθε μοναστήρι\, μερίμνησε νὰ ἱδρύσει κελλιὰ γιὰ τοὺς ἐρημίτες\, ἔτσι ὥστε οἱ ἡσυχαστὲς νὰ μὴν στερηθοῦν τὴν ἀσφάλεια ποὺ δίνει ἡ ἀνθρώπινη συντροφιὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη\, ὅσοι εἶχαν ἀφιερωθεῖ στὴν πρακτικὴ ζωὴ νὰ παραδειγματίζονται καὶ νὰ ἁμιλλῶνται χάρη σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀπερίσπαστοι προσκαρτεροῦν μὲ σιωπὴ καὶ προσευχή. \nἩ ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐξαιτίας τῆς ἀνάρρησης στὸν θρόνο τοῦ αὐτοκράτορα Οὐάλη (365)\, ποὺ ἦταν φανατικὸς ὑπέρμαχος τοῦ ἀρειανισμοῦ\, ἔκανε τὸν Βασίλειο νὰ ἐγκαταλείψει ἐκ νέου τὴν μοναστικὴ του οἰκογένεια γιὰ νὰ ὑπερασπισθεῖ ἐνεργὰ τὴν Ἀλήθεια. Συμφιλιώθηκε μὲ τὸν Εὐσέβιο καὶ ἀνέλαβε τὴν διαπαιδαγώγηση τοῦ λαοῦ τὴν Καισαρείας. Μὲ ἀπαράμιλλη εὐγλωττία τοὺς δίδασκε νὰ θαυμάζουν τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν κτίση (Ὁμιλίαι εἰς τὴν Ἑξαήμερον) καὶ τοὺς ἐνέπνεε τὴν ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ κάλλους ποὺ ἀποκτᾶ ἡ ψυχὴ ἀσκώντας τὶς ἀρετὲς καὶ μελετώντας τὴν Ἁγία Γραφὴ (Ὁμιλίαι εἰς τοὺς Ψαλμούς). Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ φοβεροῦ λιμοῦ ποὺ ἔπληξε τὴν πόλη τὸ 367\, ἐνήργησε μὲ θαυμαστὴ φιλανθρωπία: μοίρασε τὰ τελευταία ὑπάρχοντα ποὺ τοῦ ἀπέμεναν\, μὲ τὴν ἀκαταμάχητη εὐγλωττία του ἔκανε ν’ ἀνοίξουν τὰ κελλάρια τῶν πλουσίων καὶ τῶν κερδοσκόπων (Ὁμιλίαι πρὸς τοὺς πλουτοῦντας)\, ἀναλώθηκε χωρὶς φειδὼ στὴν διανομὴ τῶν τροφίμων\, θέτοντας τὶς ἰατρικὲς του γνώσεις στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀσθενῶν. Χιλιάδες ἄνθρωποι σώθηκαν ἀπὸ βέβαιο θάνατο καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη τους φάνηκε ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο χαιρετίσθηκε ἡ ἐκλογὴ τοῦ Βασιλείου ὡς μητροπολίτη Καισαρείας (370)\, ἐκλογὴ ποὺ πραγματοποιήθηκε μὲ δυσκολία ἐξαιτίας δολοπλοκιῶν ἀπὸ πλευρὰς αἱρετικῶν. \nΜόλις ἐνθρονίστηκε\, ὁ Βασίλειος ἄρχισε τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἑδραίωση τῆς πίστεως καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς τάξης στὸν ἁπλὸ κλῆρο καὶ στοὺς βοηθοὺς ἐπισκόπους. Βλέποντας ὁ αὐτοκράτορας ὅτι ἡ μητρόπολη Καισαρείας ὀρθωνόταν\, μόνη μαζὶ μ’ ἐκείνην τῆς Ἀλεξανδρείας\, ὡς ὀχυρὸ προπύργιο ἐνάντια στὰ σχέδιά του\, ἀποφάσισε νὰ μεταβεῖ ἐπιτόπου καὶ ἔστειλε ὡς προπομπὸ του τὸν ἔπαρχο Μόδεστο γιὰ νὰ καθυποτάξει τὸν ἀτρόμητο ἱεράρχη. Ἀφοῦ δοκίμασε ματαίως νὰ προσελκύσει τὸν Βασίλειο μὲ ὑποσχέσεις καὶ κολακεῖες\, ὁ ἔπαρχος τὸν ἀπείλησε μὲ δήμευση τῆς περιουσίας του\, ἐξορία καὶ κάθε λογῆς βασανιστήρια καὶ θάνατο. «Βρεῖτε ἄλλου εἴδους ἀπειλές»\, ἀποκρίθηκε ὁ ἅγιος\, «γιατὶ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ τίποτε δὲν μὲ ἀγγίζει. Πράγματι\, ἕνας ἄνθρωπος ἀκτήμων δὲν φοβᾶται διόλου τὴν δήμευση\, παρεκτὸς κι ἂν ἐννοεῖς αὐτὰ τὰ παλιόρουχα καὶ μερικὰ βιβλία: αὐτὰ εἶναι ὅλα κι ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου. Ὅσο γιὰ τὴν ἐξορία\, δὲν μοῦ λέει τίποτα\, ἐπειδὴ δὲν εἶμαι δεμένος μὲ κανένα τόπο. Τὸ μέρος ὅπου κατοικῶ δὲν μοῦ ἀνήκει καὶ νιώθω σὰν τὸ σπίτι μου ὅπου κι ἂν μὲ στείλουν. Ἤ\, μᾶλλον\, νιώθω ὁλόκληρη τὴ γῆ ν’ ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ θεωρῶ τὸν ἑαυτὸ μου ξένο ὅπου κι ἂν βρίσκομαι. Τὰ μαρτύρια πάλι\, πάνω σὲ τί θὰ τὰ ἐφαρμόσεις; Τὸ σῶμα μου δὲν εἶναι ἱκανὸ νὰ τὰ ὑπομείνει (…) Ὅσο γιὰ τὸν θάνατο\, θὰ τὸ δεχόμουν ὡς εὐεργεσία γιατὶ θὰ μὲ ἔφερνε γρηγορότερα κοντὰ στὸν Θεό. Γι’ Αὐτὸν ζῶ\, γι’ Αὐτὸν ἐνεργῶ\, γι’ Αὐτὸν εἶμαι ὡσὰν νεκρὸς καὶ Αὐτὸν ποθῶ ἀπὸ καιρό». Κατάπληκτος ὁ ἔπαρχος ὀμολόγησε τελείως ἀφοπλισμένος ὅτι ποτὲ τοῦ δὲν ξανάκουσε τέτοια λόγια – «Ἐπειδὴ δὲν εἶχες ποτὲ σου συνδιαλλαγεῖ μὲ ἕναν ἐπίσκοπο»\, τοῦ ἀπάντησε ὁ Βασίλειος. Χάρη στὶς προσευχὲς τοῦ Βασιλείου ὁ Μόδεστος θεραπεύθηκε ἀπὸ μιὰ πάθηση κι ἔγινε φίλος καὶ ἔνθερμος θαυμαστὴς τοῦ ἱεράρχη. \nΜιὰ ἡμέρα\, ἐπειδὴ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀρείου ἀπειλοῦσαν νὰ καταλάβουν τὴν Ἐκκλησία τῆς Νίκαιας\, ὁ ἅγιος Βασίλειος\, ὡς ἄλλος Ἠλίας (Γ΄ Βασ. 18\, 20-40)\, πρότεινε ὀρθόδοξοι καὶ αἱρετικοὶ νὰ προσευχηθοῦν διαδοχικὰ μπροστὰ στὶς κλειστὲς θύρες τοῦ ναοῦ. Οἱ παρακλήσεις τῶν αἱρετικῶν δὲν ἔφεραν ἀποτέλεσμα\, μόλις ὅμως ὁ ἅγιος ὕψωσε τὰ χέρια του γιὰ νὰ ἀναπέμψει τὴν προσευχὴ του στὸν Κύριο\, ὁλόκληρος ὁ ναὸς κλονίσθηκε συθέμελα καὶ οἱ θύρες ἄνοιξαν μόνες τους ἐν μέσω ἐπευφημιῶν χαρὰς τῶν πιστῶν [ἡ μνήμη αὐτοῦ τοῦ θαύματος τιμᾶται στὶς 19 Ιαν.]. \nΠαρόμοια θεία σημεῖα συνέβησαν ἀπευθείας στὴν οἰκογένεια τοῦ αὐτοκράτορα: ὁ ἑξαετὴς γιὸς του πέθανε μόλις ὁ Οὐαλῆς ὑπέγραψε μιὰ αἱρετικὴ ὁμολογία. Καθὼς ἔμπαινε μιὰ ἡμέρα στὴν Ἐκκλησία τῆς Καισαρείας\, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων\, ὁ Οὐάλλης ἐντυπωσιάσθηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῶν ὕμνων\, τὴν εὐταξία τοῦ πληρώματος καὶ προπαντὸς ἀπὸ τὴν μεγαλοπρέπεια τοῦ ἁγίου Βασιλείου\, όρθοστατοῦντος μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα\, ἴδιου μὲ τὸν Ἀρχιερέα τῆς Σωτηρίας μας\, ποὺ ἔσπευσε παρὰ τὴν θέλησή του νὰ φέρει τὴν προσφορὰ του μαζὶ μὲ τοὺς πιστούς. Λίγο ἀργότερα\, ὅταν πῆγε νὰ ὑπογράψει τὴν διαταγὴ ἐξορίας τοῦ ἐπισκόπου\, ἡ πένα ἔσπασε τρεῖς φορές. Τρομοκρατημένος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ σημάδια τῆς εὔνοιας τοῦ Θεοῦ\, ὁ αὐτοκράτορας ἔπαυσε νὰ παρενοχλεῖ τὸν ἅγιο. Δὲν ἐγκατέλειψε ὡστόσο τὴν πολιτικὴ του: διαίρεσε τὴν Καππαδοκία σὲ δύο ἐκκλησιαστικὲς μητροπόλεις\, σκεπτόμενος ὅτι ἔτσι θὰ μείωνε τὴν ἐπιρροὴ τοῦ ἐπισκόπου Καισαρείας. Ὁ Βασίλειος ἀντέδρασε πάραυτα δημιουργώντας νέες ἐπισκοπές\, ὅπου ἐνθρόνισε ἀνθρώπους τῆς ἐμπιστοσύνης του (τὸν ἀδελφὸ του Γρηγόριο στὴ Νύσσα\, τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο στὰ Σάσιμα. Ἐπιπλέον ζήτησε ἐπανειλημμένως τὴν συνδρομὴ τῶν ἐπισκόπων τῆς Δύσης\, ποὺ ἦσαν τότε προσανατολισμένοι σταθερὰ στὴν εἰρήνη καὶ τὴν ὀρθόδοξη πίστη\, ζητώντας νὰ στείλουν ἀντιπροσωπία στὴν Ἀνατολὴ ὥστε νὰ συσταθεῖ μεῖζον ὀρθόδοξη Σύνοδος\, δὲν βρῆκε ὅμως παρὰ ψυχρὴ ἀνταπόκριση ἀπὸ μέρους τους\, διότι οἱ Δυτικοὶ ὑποστήριζαν τὸν Παυλίνο\, ἀντίπαλο τοῦ ἁγίου Μελετίου [12 Φεβρ.] στὸν θρόνο τῆς Ἀντιόχειας\, δίνοντας ἀφορμὴ γιὰ νέα σχίσματα στὴν Ἐκκλησία\, ἡ ὁποία ἤδη βαλλόταν πανταχόθεν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. \nὍσον ἀφορᾶ τὸ δογματικὸ ἐπίπεδο\, ἔχοντας ἤδη ἀναιρέσει τὶς θέσεις τῶν ἀκραίων ἀρειανοφρόνων (Λόγος κατὰ Εὐνομίου 364)\, ὁ ἅγιος Βασίλειος στράφηκε ἐναντίον τῶν ἡμι-αρειανοφρόνων (ὁμοιοουσιανῶν)\, οἱ ὁποῖο παρὰ τὴν φαινομενικὴ συγγένειά τους μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους\, προκάλεσαν ἐξίσου ἀναστάτωση μὲ πολύπλοκες προσωπικὲς φιλονικίες. Ὑπῆρξε ὁ πρῶτος μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων πατέρων ποὺ τόλμησε ἀπέναντι στοὺς πολέμιους τῆς θειότητας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πνευματομάχους ἢ μακεδόνιους) νὰ διακηρύξει μὲ σαφήνεια ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὄντως Θεός\, ἰδίας φύσεως μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Ἐμφορούμενος ὁ ἴδιος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ\, κοινωνώντας διὰ τῆς Χάριτος στὸ μυστήριο τῆς ἀρρήτου ἑνότητος τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος\, ὁ ἅγιος Βασίλειος ἤξερε νὰ διακρίνει τὸν κατάλληλο χρόνο καὶ τὸν τρόπο ἀνάπτυξης\, μὲ ἀσύγκριτη διαύγεια καὶ ἀκρίβεια\, τῶν θεμελιωδῶν ὅρων τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας (οὐσία\, ὑπόστασις)\, χωρὶς ποτὲ νὰ τὶς ἀπομονώνει ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς Σωτηρίας μας καὶ τῆς ἐν Χριστῶ θέωσης τοῦ ἀνθρώπου. \nὌντας ὁ ἴδιος κριτήριο τῆς Ἀλήθειας\, ἀσκοῦσε τὴν ἐξουσία του πολὺ πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἐπισκοπῆς του. Ὡς ἄλλος ἀετὸς ποὺ ὑψώνεται μεσοούρανα\, ἐπιστατοῦσε στὰ πάντα\, προστατεύοντας ὅλες τὶς ἐκκλησίες ποὺ βρίσκονταν σὲ ἀπόγνωση\, σκεπάζοντάς τες μὲ τὶς φτεροῦγες του. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἔκανε πολλὲς περιοδεῖες καὶ ὅταν ἐμποδιζόταν ἀπὸ τὶς συχνὲς τοῦ ἀρρώστιες\, ὑπεδείκνυε τὴν ὁδὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθηθεῖ μέσω ἐπιστολῶν. Ἡ σημαντικὴ ἐπιστολογραφία του παραμένει ἕνας ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς πατερικῆς γραμματείας. Ἡ αἴγλη του ὁλοένα μεγάλωνε∙ ὅταν ἐκοιμήθη ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος Ἀλεξανδρείας (373)\, ὁ ἀκάματος αὐτὸς ὑπερασπιστὴς τῆς πίστεως τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας\, ὁ Βασίλειος καταξιώθηκε ὡς ὁ μόνος φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ αὐθεντικότερος ἐκπρόσωπος τῆς Ἀληθείας. \nΠαρὰ τὴν δραστηριότητά του αὐτὴ ὁ ἅγιος Βασίλειος δὲν παραμελοῦσε τὰ ποιμαντικὰ του καθήκοντα\, οὔτε ἔπαυε νὰ ἀποτελεῖ σπλαγχνικό πατέρα γιὰ τὸν κάθε πιστό. Ἡ φροντίδα του γιὰ τοὺς πτωχοὺς ἦταν ἀπεριόριστη: συνεχίζοντας τὸ ἔργο ποὺ εἶχε ἀναλάβει ὅταν ἦταν ἱερέας\, οἰκοδόμησε λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν Καισάρεια ἕνα τεράστιο φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα\, τὴν «πολιτεία τοῦ ἐλέους»\, ποὺ ὀνομάσθηκε ἀργότερα «Βασιλειάδα»\, καὶ συγκέντρωνε γύρω ἀπὸ ἕναν ναὸ γηροκομεῖα\, νοσοκομεῖα\, λεπροκομεῖο\, σχολεῖο κ.λ.π. Ὁ ἅγιος τὸ ἐπισκεπτόταν ὅποτε μποροῦσε\, καὶ δὲν δίσταζε νὰ περιθάλπει ὁ ἴδιος τοὺς βαριὰ ἀσθενεῖς ἢ νὰ ἀσπάζεται τοὺς λεπρούς. Κατὰ τὴν μαρτυρία τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ [28 Ἰαν.]\, ὅταν ἐκήρυττε ὁ Βασίλειος\, μία λευκὴ καὶ φωτεινὴ περιστερὰ  τοῦ ψιθύριζε στὸ αὐτὶ τοὺς θαυμαστοὺς λόγους του\, καὶ ὅταν προσέφερε τὰ Τίμια Δῶρα ἔμοιαζε ὁλότελα μὲ πύρινη στήλη ποὺ ἀνέβαινε ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συνεχίζει ὡς τὶς ἡμέρες μας νὰ τελεῖ τὴν Λειτουργία ποὺ συνέθεσε καὶ νὰ προσεύχεται μὲ τὶς δικὲς του εὐχές\, ποὺ εἶναι πλήρεις ὑψηλῆς θεολογικῆς ἐμπνεύσεως. Προέτρεπε ἐπίσης ὁ Βασίλειος τοὺς πιστοὺς νὰ συνέρχονται στὶς ἑορτὲς πρὸς τιμὴν τῶν μαρτύρων καθὼς καὶ νὰ τιμοῦν τὰ ἅγια λείψανα. \nΟἰκουμενικὸς διδάσκαλος\, φωστήρας τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως\, πατέρας τοῦ μοναχισμοῦ\, προστάτης τῶν πενήτων\, προνοητὴς γιὰ ὅλους ὅσοι ἐλπίζουν στὸ Θεό\, ὁ ἅγιος Βασίλειος ὑπῆρξε τὸ τέλειο πρότυπο τοῦ ἐπισκόπου\, ζῶσα εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ\, ὁ ὁποῖος\, δι’ αὐτοῦ γινόταν τὰ πάντα τοῖς πᾶσι\, μιλώντας μὲ τὰ λόγια του καὶ διανέμοντας μὲ τὶς πράξεις του τοὺς θησαυροὺς τῆς φιλάνθρωπης Ἀγάπης τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅμως\, ὡς ἄνθρωπος δὲν γνώρισε παρὰ ἀποτυχίες\, συκοφαντίες καὶ κάθε λογῆς θλίψη. Παρὰ τὶς προσπάθειές του\, οἱ διαιρέσεις ἐπέμεναν σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ κάθε ἄλλος στὴ θέση του θὰ εἶχε ἀπελπιστεῖ ὅτι θὰ δεῖ μία ἡμέρα νὰ ἀποκαθίσταται ἡ εἰρήνη. Ἕναν μόλις χρόνο πρὶν τὴν κοίμησή του\, καθὼς ὁ Οὐαλῆς πέθανε κατὰ τὴν ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν Γότθων (378)\, τὸν διαδέχθηκε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο ὁ εὐσεβὴς Θεοδόσιος\, ὁ ὁποῖος ἄρχισε χωρὶς χρονοτριβὴ νὰ καταδιώκει τοῦ ἀρειανόφρονες καὶ νὰ ἀποκαθιστᾶ τοὺς ὀρθόδοξους ἐπισκόπους στὶς ἕδρες τους. Μὲ σῶμα καταπονημένο ἀπὸ ἀρρώστια καὶ στερήσεις\, ὁ ἅγιος παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Θεὸ τὴν 1ἡ Ἰανουαρίου 379\, προτοῦ ἀξιωθεῖ νὰ δεῖ τὸ ἐπιστέγασμα τῶν ἔργων του\, κατὰ τὴν Δευτέρα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη (381). Ἡ κηδεία του\, ποὺ ὑπῆρξε πάνδημος\, κατέδειξε τὸν θρίαμβό του. Ἔμοιαζε νὰ εἶχαν συναχθεῖ γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου\, καὶ ἔγιναν μάλιστα τότε πολλὰ θαύματα. Σύμφωνα μὲ τὸ ὄνομα ποὺ ἔφερε\, ὁ ἅγιος Βασίλειος κατέχει τώρα «βασιλικὴ» θέση στὴν αὐλὴ τῶν ἁγίων Πατέρων\, πλησίον τοῦ θρόνου τοῦ οὐράνιου Βασιλέα. \nΠηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας\, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου\, Τόμος 5ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος. \n  \nΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ\nΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ\nΛουκ.β’20-21\, 40-52\n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \nΚΕΙΜΕΝΟ\n20 καὶ ὑπέστρεψαν οἱ ποιμένες δοξάζοντες καὶ αἰνοῦντες τὸν Θεὸν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καὶ εἶδον καθὼς ἐλαλήθη πρὸς αὐτούς. 21 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν ἡμέραι ὀκτὼ τοῦ περιτεμεῖν τὸ παιδίον\, καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦς\, τὸ κληθὲν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου πρὸ τοῦ συλληφθῆναι αὐτὸν ἐν τῇ κοιλία.\n40 Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας\, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό. 41 Καὶ ἐπορεύοντο οἱ γονεῖς αὐτοῦ κατ’ ἔτος εἰς Ἱερουσαλὴμ τῇ ἑορτῇ τοῦ πάσχα. 42 καὶ ὅτε ἐγένετο ἐτῶν δώδεκα\, ἀναβάντων αὐτῶν εἰς Ἱεροσόλυμα κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἑορτῆς 43 καὶ τελειωσάντων τὰς ἡμέρας\, ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτοὺς ὑπέμεινεν Ἰησοῦς ὁ παῖς ἐν Ἱερουσαλήμ\, καὶ οὐκ ἔγνω Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ. 44 νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τῇ συνοδείᾳ εἶναι ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τοῖς γνωστοῖς· 45 καὶ μὴ εὑρόντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ζητοῦντες αὐτόν. 46 καὶ ἐγένετο μεθ’ ἡμέρας τρεῖς εὗρον αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ καθεζόμενον ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ ἀκούοντα αὐτῶν καὶ ἐπερωτῶντα αὐτούς· 47 ἐξίσταντο δὲ πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ. 48 καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν\, καὶ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπε· τέκνον\, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε. 49 καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου δεῖ εἶναί με; 50 καὶ αὐτοὶ οὐ συνῆκαν τὸ ρῆμα ὃ ἐλάλησεν αὐτοῖς. 51 καὶ κατέβη μετ’ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ\, καὶ ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς. καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ρήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς. 52 Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ\n20Επέστρεψαν κατόπιν οι βοσκοί δοξάζοντας και υμνώντας το Θεό για όλα όσα άκουσαν και είδαν\, όπως ακριβώς είχε ειπωθεί σ’αυτούς.   21Kι όταν συμπληρώθηκαν οι οχτώ μέρες που απαιτούνταν για να περιτμηθεί το παιδί\, τον ονόμασαν Iησού\, όπως είχε ονομαστεί από τον άγγελο προτού συλληφθεί στη μήτρα.\n40Στο μεταξύ\, το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα και γέμιζε με σοφία\, ενώ το κάλυπτε η χάρη του Θεού.   41Kαι κάθε χρόνο\, κατά τη γιορτή του Πάσχα\, οι γονείς του πήγαιναν στην Iερουσαλήμ.  42Όταν\, λοιπόν\, έγινε δώδεκα χρόνων\, ανέβηκαν στα Iεροσόλυμα\, όπως το συνήθιζαν στη γιορτή. 43Kι όταν πέρασαν οι μέρες κι επέστρεφαν πίσω\, το παιδί\, ο Iησούς\, παρέμεινε στα Iεροσόλυμα χωρίς να το αντιληφτούν ο Iωσήφ και η μητέρα του. 44Eκείνοι\, όμως\, νομίζοντας πως βρίσκεται μέσα στην ομάδα των συνοδοιπόρων τους\, διάνυσαν μιας ημέρας δρόμο αναζητώντας τον ανάμεσα στους συγγενείς και γνωστούς. 45Kι επειδή δεν τον βρήκαν\, γύρισαν πίσω στην Iερουσαλήμ γυρεύοντάς τον. 46Έτσι\, ύστερα από τρεις μέρες τον βρήκαν να κάθεται στο ναό ανάμεσα στους δασκάλους και να τους ακούει και να τους υποβάλλει ερωτήσεις. 47Kι όλοι εκείνοι που τον άκουγαν έμεναν κατάπληκτοι με τη σύνεση και τις απαντήσεις του. 48Όταν τον είδαν\, λοιπόν\, απόρησαν\, και του είπε η μητέρα του:  «Παιδί μου\, γιατί μας το έκανες αυτό; Nα\, κοίτα! O πατέρας σου κι εγώ με αγωνία στην ψυχή σε αναζητούσαμε». 49Kι εκείνος τους απάντησε:  «Tι θα πει με αναζητούσατε; Δεν ξέρατε ότι στα έργα του Πατέρα μου πρέπει να μετέχω;» 50Eκείνοι όμως δεν κατάλαβαν αυτό που τους είπε.   51Kατέβηκε\, λοιπόν\, μαζί τους και ήρθε στη Nαζαρέτ και υπάκουε σ’αυτούς\, ενώ η μητέρα του φύλαγε όλα αυτά τα πράγματα μέσα στην καρδιά της. 52Στο μεταξύ\, ο Iησούς πρόκοβε σε σοφία και σωματική ανάπτυξη και χάρη μπροστά στο Θεό και στους ανθρώπους. \n [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/3″][vc_single_image image=”9733″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][vc_column width=”1/3″][vc_column_text] \nἈπολυτίκιον \n Ἦχος α’. \n“Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου\, ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου• δι’ οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας\, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας\, τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα\, Πάτερ Ὅσιε• πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ\, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν”.\n[/vc_column_text][vc_btn title=”Ακούστε ΕΔΩ το απολυτίκιο του Μεγάλου Βασιλείου (Νο.14)” style=”3d” shape=”round” color=”primary” i_icon_fontawesome=”fas fa-music” add_icon=”true” link=”url:https%3A%2F%2Fgalilea.gr%2F%25cf%2585%25ce%25bc%25ce%25bd%25ce%25bf%25ce%25b9-%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25bf%25ce%25bb%25cf%2585%25cf%2584%25ce%25b9%25ce%25ba%25ce%25b9%25ce%25b1%2F”][/vc_column][vc_column width=”1/3″][vc_single_image image=”23976″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_separator color=”blue” style=”shadow” border_width=”10″][/vc_column][/vc_row]
URL:https://galilea.gr/event/%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b7-%ce%b9%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf/
LOCATION:ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ\, Λεωφ.Κ.Καραμανλή καί Αρκαδίου\, ΛΑΡΙΣΑ\, ΛΑΡΙΣΗΣ\, 41336\, Ελλάδα
CATEGORIES:ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ORGANIZER;CN="%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%A1%CE%99%CE%91%20%CE%99.%CE%9D%20%CE%9C%CE%95%CE%93%20%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%93%CE%95%CE%A9%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%A3%CE%97%CE%A3":MAILTO:info@galilea.gr
END:VEVENT
END:VCALENDAR