ΓΑΛΙΛΑΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Ζωντανή μετάδοση)
2021-08-15 07:00 - 17:00 (Europe/Athens) | ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ, Λεωφ.Κ.Καραμανλή καί Αρκαδίου, ΛΑΡΙΣΑ, ΛΑΡΙΣΗΣ, 41336, Ελλάδα
Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
με θέμα λειτουργικού κηρύγματος: “Τί Σε ονομάσωμεν;”
Διαβάστε την ακολουθία της
Κυριακής Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΔΩ

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ὅταν ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θέλησε νά παραλάβη στόν ἑαυτό του τή δική του Μητέρα, τότε τρεῖς ἡμέρες νωρίτερα, φανέρωσε στήν ἴδια μέσω Ἀγγέλου, τήν Μετάστασί της ἀπό τήν γῆ στόν Οὐρανό. Καί ὅταν ὁ Ἄγγελος ἦλθε σ’αὐτήν, τῆς εἶπε “Αὐτά λέει ὁ Υἱός σου· Εἶναι καιρός νά παραλάβω τήν Μητέρα μου στόν ἑαυτό μου. Ὁπότε μήν ταραχθῆς γι’αὐτό, ἀλλά δέξου τό μήνυμα μέ εὐφροσύνη, ἐπειδή μεταβαίνεις σέ ζωή ἀθάνατη”. Καί μόλις τό ἔμαθε αὐτό ἡ Θεοτόκος, χάρηκε πάρα πολύ. Καί λοιπόν παρακινούμενη ἀπό τόν πόθο τοῦ νά μεταβῆ πρός τόν Υἱό της, ἀνέβηκε μέ βιασύνη και προθυμία ἐπάνω στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιά νά προσευχηθῆ. Καί τότε συνέβη ἕνα παράδοξο θαῦμα. Διότι ὅταν ἀνέβηκε ἐκεῖ ἡ Θεοτόκος, τότε ἔγειραν τήν κορυφή τους τά δένδρα, πού ἦταν φυτευμένα στό ὄρος, σάν νά ἦταν ἔμψυχα καί λογικά, καί ἔτσι προσκύνησαν καί ἀπέδωσαν κατά τό πρέπον, σεβασμό καί τιμή στήν Κυρία τοῦ κόσμου και Δέσποινα.
Καί ἀφοῦ προσευχήθηκε ἀρκετά ἡ Πανάχραντος, γύρισε στό σπίτι της, καί ὤ τοῦ θαύματος!, ἀμέσως σείσθηκε ὁλόκληρο. Ἔπειτα ἄναψε πολλά φῶτα ἡ Δέσποινα καί, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τόν Θεό, κάλεσε τίς συγγενεῖς της καί τίς γειτόνισσές της. Σκουπίζει τό σπίτι της, τακτοποιεῖ τό νεκροκρέβατο καί τά ἑτοιμάζει ὅλα, ὅσα ἦταν ἀπαραίτητα γιά τόν ἐνταφιασμό της. Καί φανερώνει καί στίς ἄλλες γυναῖκες τά λόγια, πού τῆς εἶπε ὁ Ἄγγελος γιά τήν μετάστασί της στούς Οὐρανούς. Καί γιά νά τίς πληροφορήση καί νά ἐπιβεβειώση τά λεγόμενα, δείχνει σ’αὐτές τό χαροποιό καί νικητικό σημεῖο, πού ἔδωσε σ’αὐτήν ὁ Ἄγγελος.Καί αὐτό ἦταν ἕνα κλαδί τῆς φοινικιᾶς.Οἱ καλασμένες γυναῖκες, βέβαια, μόλις ἄκουσαν τό λυπηρό αὐτό μήνυμα, θρηνοῦσαν καί ἔλουζαν μέ δάκρυα τό πρόσωπό τους, ὀδυρόμενες μέ δυνατές φωνές. Ὅταν ὅμως σταμάτησαν ἀπό τούς θρήνους, παρακαλοῦσαν τήν Δέσποινα νά μή τίς ἀφήση ὀρφανές. Ἡ Θεοτόκος πάλι τίς διαβεβαίωνε, ὅτι ἀκόμη καί ἀφοῦ μετασταθῆ στούς Οὐρανούς, πρόκειται νά διαφυλάσση ὄχι μόνον αὐτές, ἀλλά καί ὅλο τόν κόσμο. Ἔτσι μέ αὐτά τά παρηγορητικά λόγια περιώρισε τήν ὑπερβολική τους λύπη.
Ἔπειτα οἰκονόμησε ἡ Πάναγνη γιά τά δύο φορέματα πού εἶχε, ὅτι δηλαδή οἱ δύο χῆρες, πού ἦταν γνωστές της καί ἀγαπητές καί πού τρέφονταν ἀπό αὐτήν, αὐτές νά πάρουν κάθε μία ἀπό ἕνα φόρεμα.
Ἐνῶ διέταζε αὐτά ἡ Πανάμωμος, ὤ τοῦ θαύματος! ἀκούσθηκε ξαφνικά ἕνας ἦχος μίας δυνατῆς βροντῆς καί ἀμέσως ἦλθαν ἐκεῖ πάμπολλα σύννεφα, τά ὁποῖα, ἀφοῦ ἅρπαξαν ἀπό τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τούς Ἀποστόλους, τούς μετέφεραν στό σπίτι τῆς Θεοτόκου. Και μαζί μέ τούς Ἀποστόλους ἦλθε καί ὁ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος, ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος, ὁ διδάσκαλος τοῦ Διονυσίου, ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος καί οἱ ὑπόλοιποι Θεόσοφοι Ἱεράρχες, μεταφερόμενοι ἐπάνω στά σύννεφα. Αὐτοί μόλις ἔμαθαν τήν αἰτία, γιά τήν ὁποία συγκεντρώθηκαν αἰφνίδια καί παράδοξα, ἔλεγαν τά ἑξῆς στήν Θεοτόκο· “Ἐμεῖς, Δέσποινα, βλέποντας Ἐσένα, πώς ζούσες καί ἔμενες στόν κόσμο, παρηγοριόμασταν, σάν νά βλέπαμε τόν Υἱό σου καί Δεσπότη μας καί Διδάσκαλο. Ἐπειδή ὅμως τώρα μέ τήν ἀπόφασι τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου μεταβαίνεις στά Οὐράνια, γι’ αὐτό θρηνοῦμε, ὅπως βλέπεις καί δακρύζουμε. Μολονότι καί κατά ἕναν ἄλλο τρόπο χαιρόμαστε, γιά τά πράγματα πού οἰκονομήθηκαν γιά ἐσένα”. Καί ἐνῶ τά ἔλεγαν αὐτά, ἔβρεχαν τό πρόσωπό τους μέ δάκρυα.
Τότε ἡ Θεοτόκος ἀποκρίθηκε σ’αὐτούς “Φίλοι καί μαθητές τοῦ Υἱοῦ μου καί Θεοῦ, μή κάνετε πένθος καί λύπη τήν δική μου χαρά. Ἀλλά νά ἐνταφιάσετε τό σῶμα μου, ὅπως ἐγώ θέλω νά τό διαμορφώσω ἐπάνω στό νεκροκρέβατο”. Καί ὅταν τελείωσαν αὐτά τά λόγια, νά, φθάνει καί ὁ θεσπέσιος Ἀπόστολος Παῦλος, τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, ὁ ὁποῖος, πέφτοντας στά πόδια τῆς Θεομήτορος, τήν προσκύνησε. Καί μόλις ἄνοιξε τό στόμα του, τήν ἐγκωμίασε μέ πολλά καί οὐράνια ἐγκώμια, λέγοντας “Χαῖρε Μητέρα τῆς ζωῆς καί τοῦ δικοῦ μου κηρύγματος ἡ ὑπόθεσι· διότι, μολονότι ἐγώ δέν εἶδα ζωντανό στήν γῆ τόν Υἱό σου, βλέποντας ὅμως ἐσένα,νόμιζα ὅτι βλέπω ἐκεῖνον τόν ἴδιο”. Μετά ἀπό αὐτά,τούς ἀποχαιρετᾶ ὅλους ἡ Παρθένος. Ξαπλώνει ἑπάνω στό νεκροκρέβατο· δίνει στό Πανάχραντό της Σῶμα τήν στάσι πού ἤθελε· προσφέρει δεήσεις καί ἱκεσίες στόν Υἱό της γιά τήν σύστασι καί τήν εἰρήνη ὅλου του κόσμου· γεμίζει τούς Ἀποστόλους καί τούς Ἱεράρχες μέ τήν εὐλογία τοῦ Υἱοῦ της, αὐτήν πού δίνεται ἀπό αὐτή στούς ἀνθρώπους καί ἔτσι ἀφήνει στά χέρια τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της τήν ὁλόφωτη καί Παναγία ψυχή της. Τότε ὁ Κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων ὁ Πέτρος, ἄρχισε πρῶτος νά λέη στήν Θεοτόκο ἐπιτάφια ἐγκώμια, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι σήκωσαν τό νεκροκρέβατο· καί ἄλλοι μέν, προπορεύονταν μπροστά, κρατῶντας λαμπάδες καί φῶτα καί ψάλλοντας ὕμνους ἄλλοι πάλι ἀκολουθοῦσαν, συνοδεύοντας στόν τάφο τό Θεοδόχο σῶμα τῆς Θεομήτορος.
Τότε ἀκριβῶς τήν ἴδια στιγμή ἀκούγονταν καί Ἄγγελοι, πού ἔψαλλαν ἀπό τούς Οὐρανούς καί οἱ φωνές τῶν ἀσωμάτων Δυνάμεων γέμιζαν τόν ἀέρα.
Ὅλα αὐτά, ἐπειδή δέν ἄντεχαν νά τά βλέπουν καί νά τά ἀκοῦνε οἱ φθονεροί ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, παρακίνησαν μερικούς άπό τόν λαό καί τούς ἔπεισαν νά ρίξουν κάτω στήν γῆ τό ἱερό νεκροκρέβατο ἐπάνω στό ὁποῖο μεταφερόταν τό ζωαρχικό Σῶμα τῆς Θεοτόκου. Ἀλλά ὅμως ἡ θεία δίκη πρόφθασε καί τιμώρησε αὐτούς πού τόλμησαν κάτι τέτοιο, τυφλώνοντας ὅλων τά μάτια. Ἕναν δέ ἀπό αὐτούς τοῦ στέρησε ὄχι μόνο τά μάτια, ἀλλά καί τά χέρια, ἐπειδή αὐτός μέ μεγαλύτερη θρασύτητα ἀπό τούς ἄλλους ὥρμησε καί ἔπιασε τήν ἱερή ἐκείνη κλίνη. Αὐτός ἄφησε στήν κλίνη κρεμασμένα τά τολμηρά του χέρια, τά ὁποῖα ἀπέκοψε τό σπαθί τῆς θείας δίκης. Ἔμεινε λοιπόν ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος ἕνα ἐλεεινό καί ἀξιοθρήνητο θέαμα. Ἐπειδή ὅμως ὕστερα πίστεψε μέ ὅλη του τήν ψυχή, ὄχι μόνον ὁ ἴδιος θεραπεύθηκε καί ἀποκαταστάθηκε ἡ ὑγία του, ὅπως καί πρωτύτερα, ἀλλά καί γιά τούς ἄλλους, πού τυφλώθηκαν, ἔγινε αἰτία θεραπείας καί σωτηρίας. Διότι αὐτός, ἀφοῦ πῆρε ἕνα κομμάτι ἀπό τό ροῦχο τῆς Θεοτόκου καί τό ἔβαλε ἐπάνω σ’αὐτούς, πού τυφλώθηκαν, ὤ τοῦ θαύματος!, τούς θεράπευσε καί ἀπό τό πάθος τῆς τυφλότητας καί ἀπό τό πάθος τῆς ἀπιστίας.
Καί ὅταν ἔφθασαν οἱ Ἀπόστολοι στήν τοποθεσία, πού λέγεται Γεθσημανῆ, ἐνταφίασαν τό Πάναγνο Σῶμα τῆς Θεοτόκου καί γιά τρεῖς ἡμέρες παρέμειναν ἐκεῖ, ἀκούγοντας ἀκατάπαυστα σέ ὅλο αὐτό τό διάστημα τούς ὕμνους καί τίς φωνές τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων. Καί ἐπειδή κατά θεία οἰκονομία, ὅπως λέγεται, ἕνας ἀπό τούς Ἀποστόλους δέν παραβρέθηκε στήν κηδεία τοῦ ζωαρχικού σώματος τῆς Θεομήτορος, ἀλλά ἦλθε τήν τρίτη ἡμέρα, γι’αὐτό λυπόταν πολύ, ἐπειδή δέν ἀξιώθηκε νά ἰδῆ καί αὐτός ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἀξιώθηκαν καί εἶδαν οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι. Γι’ αὐτό μέ κοινή ἀπόφασι ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἄνοιξαν τόν τάφο γιά νά προσκυνήση τό Σῶμα τῆς Θεοτόκου ὁ Ἀπόστολος, πού καθυστέρησε. Καί ὅταν ἄνοιξαν τόν τάφο, ἔμειναν ὅλοι ἔκθαμβοι, διότι βρῆκαν τόν τάφο κενό μέν ἀπό τό σῶμα, καθώς ὑπῆρχε μόνο τό σεντόνι, τό ὁποῖο ἔμεινε παρηγοριά γιά τούς Ἀποστόλους, πού ἐπρόκειτο νά λυποῦνται, καί μαρτυρία καί ἀπόδειξι ἀψευδής τῆς μεταθέσεως τῆς Θεοτόκου ἀπό τόν τάφο. Ἐπειδή ἕως καί τώρα ὁ τάφοςτης, πού εἶναι σκαμμένος στήν πέτρα, βλέπεται καί προσκυνεῖται κενός ἀπό σῶμα. Τελεῖται δέ ἡ Σύναξί της καί ἡ ἑορτή στόν σεβάσμιο ναό τῶν Βλαχερνῶν, ἐνῶ πανηγυρίζεται καί σέ ὅλες τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος ΣΤ΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Λουκ.ι’ 38-42, ια’ 27-28

ΚΕΙΜΕΝΟ
38 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτοὺς καὶ αὐτὸς εἰσῆλθεν εἰς κώμην τινά. γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. 39 καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ. 40 ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται. 41 ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· 42 ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς.
27 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. 28 αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
38Kάποτε, πάλι, ενώ βρίσκονταν σε οδοιπορία, μπήκε ο Iησούς σε κάποιο χωριό, όπου μια γυναίκα, που λεγόταν Mάρθα, τον υποδέχτηκε στο σπίτι της. 39Aυτή είχε και μια αδελφή που την έλεγαν Mαρία, η οποία κάθισε κοντά στα πόδια του Iησού και άκουγε τη διδαχή του. 40H Mάρθα, απεναντίας, πνιγόταν στη δουλειά για να τους περιποιηθεί. Έτσι, πλησίασε τον Iησού και του είπε: «Kύριε, δε σε νοιάζει που η αδελφή μου με άφησε ν’αγωνίζομαι μόνη για να σας υπηρετώ; Πες της, λοιπόν, να με βοηθήσει». 41Aποκρίθηκε τότε ο Iησούς και της είπε: «Mάρθα, Mάρθα! Nοιάζεσαι κι αγωνίζεσαι για πολλά! 42Ένα πράγμα, όμως, είναι αναγκαίο. H Mαρία, λοιπόν, διάλεξε την καλή αυτή μερίδα, που δε θα της αφαιρεθεί».
27Στο μεταξύ, την ώρα που ο Iησούς τα έλεγε αυτά, μια γυναίκα μέσα από το πλήθος, υψώνοντας τη φωνή της, του είπε: «Mακάρια η κοιλιά που σε βάσταξε και μακάριοι οι μαστοί που θήλασες!» 28Kι εκείνος απάντησε: «Aληθινά μακάριοι είναι εκείνοι που ακούνε το Λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
