BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//ΓΑΛΙΛΑΙΑ - ECPv5.4.0.2//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:ΓΑΛΙΛΑΙΑ
X-ORIGINAL-URL:https://galilea.gr
X-WR-CALDESC:ΓΑΛΙΛΑΙΑ - Εκδηλώσεις
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Athens
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20240331T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20241027T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Athens:20240609T070000
DTEND;TZID=Europe/Athens:20240609T170000
DTSTAMP:20260708T151705
CREATED:20240605T135125Z
LAST-MODIFIED:20240608T141303Z
UID:40174-1717916400-1717952400@galilea.gr
SUMMARY:ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 9 Ιουνίου 2024 - ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (Ζωντανή μετάδοση).
DESCRIPTION:[vc_row][vc_column width=”1/4″][vc_single_image image=”21803″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][vc_column width=”3/4″][vc_column_text] \nΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ – ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ\n \nΖωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ \n (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση). \nμε θέμα λειτουργικού κηρύγματος: \n«Είμαστε παγιδευμένοι στην Αρχή» \nΔιαβάστε την ακολουθία της Κυριακής του Τυφλού ΕΔΩ \n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text] \nΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ\nΤὴν ἕκτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα τὸ εἰς τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ θαῦμα. \nὍταν ὁ Χριστὸς μίλησε στοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς εἶπε ὅτι εἶναι ἴσος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι πρὶν γεννηθεῖ ὁ Ἀβραὰμ Αὐτὸς ὑπῆρχε\, ἐκεῖνοι ἅρπαξαν πέτρες καὶ τὶς πέταξαν καταπάνω Του. Ὁ Χριστὸς ὅμως χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια τους κι ἀπαρατήρητος ἔφυγε ἀπὸ μπροστὰ τους. Ἐνῶ περπατοῦσε μέσα στὴν πόλη συνάντησε ἕναν τυφλό\, ποὺ βάδιζε μὲ δυσκολία. Οἱ μαθητὲς του ποὺ γνώριζαν πὼς ἡ ἁμαρτία ἦταν αἰτία τῶν κακῶν\, τὸν ρώτησαν ποιὸς φταίει γιὰ τὴ δυστυχία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου\, οἱ γονεῖς του ἢ αὐτὸς ὁ ἴδιος. Ἔκπληκτοι ὅμως ἀκοῦνε ὅτι δὲν φταίει κανένας κι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος γεννήθηκε τυφλὸς γιὰ νὰ δοξασθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρὸς μὲ ἕνα νέο θαῦμα. Μὲ συμπόνια ὁ Χριστὸς σταμάτησε μπροστά του χωρὶς νὰ τοῦ τὸ ζητήσει ὁ τυφλός καί θέλησε νὰ τὸν θεραπεύσει. Ἀφοῦ ἔπτυσε κάτω\, μὲ τὸ σάλιο του ἔκανε πηλὸ καί  μ’ αὐτὸν ἄλειψε τὶς κόγχες τοῦ τυφλοῦ. Πλάθει πηλὸ χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει νερὸ ἀλλὰ μὲ τὸ σάλιο του\, γιὰ νὰ κάνει σὲ ὅλους ἔτσι γνωστὸ ὅτι ἀπὸ τὸ Θεϊκὸ Του στόμα πήγασε ὅλη ἡ χάρη ποὺ φώτισε τὸν κόσμο πρὸς τὴν σωτηρία. Κι ἀκόμα νὰ δείξει ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Δημιουργὸς ποὺ ἔπλασε στὴν ἀρχὴ τὸν ἄνθρωπο παίρνοντας χῶμα ἀπὸ τὴν γῆ. Κι ἐδῶ τώρα παίρνει χῶμα\, κάνει πηλὸ κι ἔτσι ἀναπλάθει τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ. Μάλιστα γιὰ νὰ ἔχει πολλοὺς μάρτυρες τῆς θεραπείας του στὴ συνέχεια ὁ Κύριος τὸν πρόσταξε νὰ πάει στὴν Κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ καὶ νὰ πλυθεῖ. Τὸν στέλνει στὴν πηγὴ αὐτὴ διότι ἡ πηγὴ ἦταν δῶρο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Προφήτη Ἠσαΐα κι ὅποιος πήγαινε νὰ πάρει νερὸ χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ προφήτη ἡ πηγὴ δὲν ἔδινε νερό\, ἐνῶ ὅταν πήγαινε μὲ τὴν εὐλογία του\, τότε ἔδινε νερὸ καὶ μάλιστα ἄφθονο. Γιὰ νὰ δείξει ὁ Κύριος ὅτι κι Αὐτὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό\, ὅπως κι ὁ Προφήτης Ἠσαΐας\, τὸν στέλνει σ’ αὐτὴν τὴν Πηγή. Ὁ τυφλὸς μὲ ὑπακοὴ ἔκανε ὅτι τὸν πρόσταξε ὁ Ἰησοῦς καὶ βρῆκε τὸ φῶς του. \nὍλοι ὅσοι τὸν γνώριζαν ὡς τυφλὸ ἐξεπλάγησαν καὶ μάλιστα ἀμφέβαλαν ὅτι εἶναι ὁ τυφλὸς ποὺ ἤξεραν. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς ἔλεγε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ πρώην τυφλὸς ποὺ μέχρι τώρα γνώριζαν\, ἀλλὰ τὸν θεράπευσε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ὀνομάζεται Χριστός. Καὶ ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός; Τὸν ρώτησαν μὲ θαυμασμό. -Δὲν ξέρω\, τοὺς ἀπαντᾶ αὐτὸς μὲ ἁπλότητα. Τὰ γεγονότα τρέχουν σὰν τὴν κρυστάλλινη πηγή. Ποιὸς μποροῦσε νὰ τ’ ἀμφισβητήσει; Τὸ συνταρακτικὸ γεγονὸς ἀναταράσσει τὸν κοινωνικὸ του περίγυρο καὶ φθάνει μέχρι τὸ Ἰουδαϊκὸ συνέδριο\, τὸ ὁποῖο καλεῖ σὲ ἀνάκριση τὸν πρώην τυφλό. Μὲ θάρρος διακηρύσσει τὸν τρόπο ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας του. Μὰ οἱ Φαρισαῖοι δὲν πείθονται ὅτι πράγματι ἦταν τυφλὸς καὶ καλοῦν τοὺς γονεῖς του νὰ καταθέσουν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ γιὸς τους κι ὅτι ὄντως γεννήθηκε τυφλός. Οἱ γονεῖς του ὀμολογοῦν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ γιὸς τους καὶ γεννήθηκε τυφλός\, ἀλλὰ τὸ πὼς τώρα βλέπει δὲν τὸ γνωρίζουν καὶ πρέπει νὰ ρωτήσουν τὸν ἴδιο\, γιατὶ εἶναι ὁ μόνος σὲ θέση νὰ τοὺς πεῖ. \nΤὸν καλοῦν καὶ πάλι οἱ Φαρισαῖοι γιὰ νέα ἀνάκριση ποὺ ἔχει σκοπὸ νὰ τὸν φοβίσει\, γι’ αὐτὸ καὶ τοῦ λέγουν: -Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ποὺ σὲ θεράπευσε εἶναι ἀντίθεος\, διότι καταπατεῖ τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Τότε κάποιοι ἀναρωτήθηκαν: -Πὼς μπορεῖ ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς νὰ κάνει τέτοια θαύματα; Κι ἀμέσως «σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς». Ἔτσι ἕνας πρώην τυφλὸς ἦλθε τώρα καὶ τάραξε τὰ τερατώδη νερὰ τῆς Φαρισαϊκῆς σκέψης. Ὅταν ἀπεγνωσμένα τὸν ρωτοῦν «Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ;» ἐκεῖνος μὲ τόλμη ἀπάντησε αὐθόρμητα «Εἶναι προφήτης!». \nἘνοχλημένοι οἱ Φαρισαῖοι τὸν καλοῦν νὰ ὀμολογήσει τὴν πλάνη του\, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι κακός. -Ἂν εἶναι κακός\, διατρανώνει ὁ πρώην τυφλός\, δὲν τὸ γνωρίζω. Ἕνα γνωρίζω\, τυφλὸς ἤμουν καὶ τώρα χάριν σ’ αὐτὸν βλέπω. Οἱ Φαρισαῖοι ἐμμένουν ἀγέρωχα στὰ δικὰ τους φῶτα πολεμώντας μὲ πάθος τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ποὺ τοὺς τυφλώνει καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν πρώην τυφλὸ νὰ τοὺς ξαναπεἶ πὼς ἔγινε τὸ θαῦμα. Ἐκεῖνος θαρραλέα ὀρθώνεται μπροστὰ τους καὶ τοὺς ἀπαντᾶ: -Σᾶς τὸ εἶπα ἐπανειλημμένως. Δὲν τὸ ἀκούσατε; Γιατὶ θέλετε νὰ σᾶς τὸ ξαναπῶ\, μήπως θέλετε νὰ γίνεται μαθητὲς Του; Τὸν εἰρωνεύθηκαν καὶ τοῦ λέγουν: Σὺ ἂς εἶσαι μαθητὴς Του\, ἐμεῖς εἴμαστε μαθητὲς τοῦ Μωυσῆ! Περίεργο\, τοὺς ἀπαντᾶ ὁ πρώην τυφλός\, νὰ μὴν γνωρίζετε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ποὺ μοῦ ἔδωσε τὸ φῶς μου\, γιατὶ ὅπως μᾶς διδάσκετε\, ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τοὺς ἁμαρτωλοὺς παρὰ μόνο τοῦ Θεοσεβεῖς. Πὼς μπόρεσε λοιπὸν νὰ μοῦ δώσει τὸ φῶς μου\, ἂν δὲν ἦταν ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ; Ὀργισμένοι οἱ Φαρισαῖοι τὸν ἔδιωξαν\, τὸν κήρυξαν ἀποσυνάγωγο. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ συναντάει τὸν Ἰησοῦ\, ποὺ τόσο νοσταλγοῦσε ἡ ψυχὴ του νὰ γνωρίσει. Κι ὅταν ἄκουσε ἀπὸ τὸ Θεϊκὸ Του στόμα ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ τὸν θεράπευσε\, ὁ πρώην τυφλὸς μὲ ἄπειρη εὐγνωμοσύνη τὸν προσκύνησε. Ἀπὸ τότε μὲ θάρρος καὶ παρρησία κήρυττε σὲ ὅλους τὴν μεγάλη εὐεργεσία ποὺ τοῦ πρόσφερε ὁ Χριστός. Ἡ κραυγὴ τοῦ πρώην τυφλοῦ ἠχεῖ στοὺς αἰῶνες «ἐν οἶδα ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω» διατρανώνοντας τὸ θαῦμα\, τὸν φωτισμό\, τὴν ὁμολογία. \nΠηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ\, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ\, ΑΘΗΝΑ 2017[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text] \nΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ\nΜετὰ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο ποὺ ὑπῆρξε ὁ ἀσύμβατος ὑπερασπιστὴς τοῦ ὁμοούσιου\, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας ὑπῆρξε γιὰ τὴν οἰκουμένη φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας χάρις στὸν ἅγιο Κύριλλο\, τὸν ὑπέρμαχο τῆς Θεοτόκου\, τοῦ θεμέλιου λίθου τοῦ δόγματος τῆς Ἐνανθρωπήσεως.\nὉ ἅγιος Κύριλλος γεννήθηκε περὶ τὸ 375 (ἢ 380)\, καὶ ἀπὸ πολὺ νωρὶς τέθηκε ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ θείου του Θεόφιλου\, ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας\, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐξασφάλισε ὁλοκληρωμένη μόρφωση στὴν ρητορικὴ καὶ στὴν φιλοσοφία\, πρωτίστως ὅμως στὴν Ἁγία Γραφή\, τὴν ὁποία ὁ Κύριλλος γνώριζε σχεδὸν ἀπ’ ἔξω καὶ ἦταν σὲ θέση νὰ χρησιμοποιεῖ μὲ θαυμαστὸ τρόπο. Σὲ ἡλικία περίπου 18 ἐτῶν\, ὁ θεῖος του τὸν ἔστειλε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας γιὰ νὰ συμπληρώσει τὴν μόρφωσή του μὲ τὴν ἀσκητικὴ ἐπιστήμη. Ὅταν μετὰ πέντε χρόνια (περὶ τὸ 399) ἐπέστρεψε στὴν Ἀλεξάνδρεια\, ἔθεσε τὴν μεγάλη του παιδεία στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεόφιλος τοῦ ἐμπιστεύθηκε τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς\, τὸν ἐνέταξε στὸν κλῆρο καὶ τὸν προάλειφε γιὰ διάδοχό του. Ὁ Κύριλλος τὸν συνόδευσε στὴν Βασιλεύουσα καὶ παρευρέθη στὴν παράνομη σύνοδο τῆς Δρυὸς (403) ἡ ὁποία καταδίκασε ἀδίκως τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο. Ἔκτοτε ἀρνιόταν γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα νὰ μνημονεύσει τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου ἱεράρχη στὰ δίπτυχα -περισσότερο λόγω τῆς προσήλωσής του στὴν μνήμη τοῦ θείου του\, παρὰ ἐξαιτίας δογματικῆς ἀντίθεσης πρὸς τὸν Χρυσόστομο- καὶ μόνο μετὰ ἀπὸ ἐπίμονες παροτρύνσεις τοῦ ὁσίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου [4 Φεβρ.] καί\, καθὼς λέγεται\, ἀπὸ ὅραμα τῆς Θεοτόκου ἡ ὁποία εἶχε στὸ πλευρὸ της τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο\, συναίνεσε νὰ ἀποκαταστήσει τὸ ὄνομά του καὶ ἔγινε μάλιστα ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς τιμῆς του (417).\nὍταν ἐκοιμήθη ὁ Θεόφιλος (412)\, ὁ Κύριλλος χειροτονήθηκε ἀμέσως ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας\, παρὰ τὴν βίαιη ἀντίθεση τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ ἀρχιδιακόνου Τιμοθέου. Μὲ τὸν ἐνεργητικὸ χαρακτήρα του καὶ τὸν φλογερὸ ζῆλο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας ποὺ τὸν διέκρινε\, ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐπιδόθηκε  στὴν στερέωση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας του\, ποὺ βρισκόταν τοὺς χρόνους ἐκείνους σὲ πλήρη ἄνθιση\, ἀλλὰ ἀπειλοῦνταν ἀπὸ ποικίλα διαιρετικά στοιχεῖα. Κήρυττε στὸ πλήρωμα τὴν ἀγάπη τῆς ἀληθινῆς Πίστεως\, τὴν ὁποία διέσωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες χάρις σὲ τόσους ἀγῶνες κατὰ τῶν αἱρετικῶν\, καὶ ἔλαβε αὐστηρὰ μέτρα ἐναντίον τῶν σχισματικῶν νοβατιανών\, οἱ ὁποῖοι προσείλκυσαν πολλοὺς Ὀρθοδόξους ἐξαιτίας τῆς αὐστηρότητας τοῦ βίου τους καὶ τοῦ ἄκαμπτου ἤθους τους. Ἔκλεισε τοὺς ναοὺς τους καὶ ἀπαγόρευσε στὸν ἐπίσκοπό τους νὰ ἀσκεῖ τὸ ἀξίωμά του. Γιὰ νὰ καταπολεμήσει τὰ ὑπολείμματα τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τὶς δεισιδαιμονίες ποὺ παρέμειναν ἀνεκρίζωτες στοὺς κόλπους τοῦ λαοῦ\, μετέφερε λείψανα τῶν Κύρου καὶ Ἰωάννου [28 Ἰουν.] ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια στὸ εἰδωλολατρικὸ τέμενος στὴν Μένουθι\, κοντὰ στὴν Κανώπη\, τὸ ὁποῖο ἦταν περιβόητο γιὰ τοὺς χρησμοὺς ποὺ ἔδιναν οἱ δαίμονες\, καὶ μπῆκε ὁ ἴδιος ἐπικεφαλῆς τῆς λιτάνευσης ποὺ διήρκησε μία ὁλόκληρη ἑβδομάδα (414)…\nΚληρονόμος τῶν παραδόσεων τῆς περίφημης Σχολῆς Ἀλεξανδρείας καὶ πιθανῶς μαθητὴς τοῦ Διδύμου τοῦ Τυφλοῦ\, ὁ ἅγιος ἐπίσκοπος ἀφιέρωνε μεγάλο μέρος τοῦ χρόνου του στὴν συγγραφὴ ἑρμηνευτικῶν ἔργων τὰ ὁποία σχολίαζαν συστηματικά\, σύμφωνα μὲ τὸν ἀλληγορικὸ καὶ ἠθικὸ τρόπο\, ὅλες τὶς λεπτομέρειες τῆς Παλαιὰς Διαθήκης\, στὴν ὁποία διέκρινε τὸ «Μυστήριο τοῦ Χριστοῦ φανερωμένο ἐν αἰνίγμασι». Αὐτὴ ἡ ἀντίληψη τοῦ Ἑνὸς Χριστοῦ\, τέλους τοῦ Νόμου καὶ τῶν Προφητῶν\, ἐπρόκειτο νὰ καθοδηγεῖ ὅλο τὸν βίο του καὶ σύντομα ἡ θεία Πρόνοια θὰ ἀπαιτοῦσε νὰ τὴν ἐφαρμόσει τόσο σὲ θεολογικὸ ἐπίπεδο ὅσο καὶ σὲ κεῖνο τῆς ἐκκλησιαστικῆς δράσης.\nΤὸ 428 ἐκλήθη ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ σκοπὸ νὰ ἀνέλθει στὸν πατριαρχικὸ θρόνο ὁ πρεσβύτερος Νεστόριος\, περίφημος γιὰ τὴν εὐγλωττία του καὶ τὴν αὐστηρότητα τοῦ βίου του. Ἡ ἐκλογὴ αὐτὴ χαιρετίσθηκε μὲ μεγάλη χαρά\, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν λαὸ τῆς Βασιλεύουσας\, ὁ ὁποῖος ἤλπιζε νὰ δεχθεῖ ἕναν νέο Χρυσόστομο\, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν ἐπισκόπων συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Κυρίλλου. Ὡστόσο\, μόλις χειροτονήθηκε\, ὁ Νεστόριος ἔβγαλε  τὴν μάσκα τῆς εὐσέβειας καὶ ἐπέδειξε ἀσυγκράτητο ζῆλο στὴν καταπολέμηση τῶν αἱρετικῶν\, δηλώνοντας ἕτοιμος νὰ ἀναστατώσει τὶς πόλεις γιὰ νὰ τοὺς ἐκδιώξει. Σύντομα κατέστη μισητὸς γιὰ τὶς βιαιότητές του καὶ τὴν ἀλαζονεία του καὶ ἄρχισε νὰ κάνει ἀπερίσκεπτες δηλώσεις στὸ ζήτημα τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεού… Ὁδηγήθηκε κατὰ συνέπεια στὴ θεωρία ὅτι ὁ Λόγος προσέλαβε τὴν ἀνθρωπότητα μόνο ὡς σκηνή\, ὡς ὄργανο\, καὶ ὅτι ἡ Παρθένος Μαρία δὲν ἦταν «Θεοτόκος» -ἕναν ὅρο ποὺ ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας εἶχε καθιερώσει πρὸ πολλοῦ- ἀλλὰ μόνο «Χριστοτόκος»…\nΠληροφορούμενος τὴν νέα αὐτὴ αἵρεση\, ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐξέθεσε ἐπισήμως στὴ πασχάλιο ἐπιστολὴ του τὸν ἑπόμενο χρόνο (429) ὅτι ὄντως ἡ Παρθένος γέννησε τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι πρέπει συνεπῶς νὰ ὀνομάζεται δικαίως Θεοτόκος. Ἔγραψε στὸν Νεστόριο μία ἀδελφικὴ ἐπιστολὴ νουθεσίας\, γιὰ νὰ τοῦ ζητήσει νὰ δεχθεῖ τὸν ὅρο αὐτό\, πάνω στὸν ὁποῖο βασιζόταν τὸ δόγμα τῆς ἐν Χριστῶ Σωτηρίας μας. Κατόπιν\, μετὰ τὴν ἀλαζονικὴ καὶ περιφρονητικὴ ἄρνηση τοῦ Νεστορίου\, ὁ ὁποῖος ἐπιστρέφοντας τὶς κατηγορίες κατὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας διέδιδε συκοφαντίες εἰς βάρους του καὶ ἰσχυριζόταν ὅτι θὰ τὸν ἐγκαλοῦσε στὴν δικαιοσύνη\, ὁ Κύριλλος ἀποφάσισε νὰ πάρει τὰ ὄπλα γιὰ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ δήλωσε «ἕτοιμος νὰ ὑποφέρει τὰ πάντα\, μέχρι θανάτου\, παρὰ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Πίστη». Ἀπηύθυνε στὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄\, στὴν σύζυγό του καὶ στὶς ἀδελφὲς του μία πραγματεία Περὶ ὀρθῆς πίστεως\, καὶ ἀπέστειλε στὸν πάπα Ρώμης\, Κελεστίνο [8 Ἀπρ.]\, μία ἔκθεση γιὰ τὶς πλάνες τοῦ Νεστορίου. Ὁ πάπας συνεκάλεσε Σύνοδο στὴν Ρώμη ἡ ὁποία τὶς καταδίκασε καὶ ἀνέθεσε στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀλεξανδρείας νὰ ἐκτελέσει τὴν ἀπόφαση κατὰ τοῦ αἱρετικοῦ ἂν ἀρνιόταν νὰ τὶς ἀνακαλέσει μέσα σὲ δέκα ἡμέρες (430). Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ ἅγιος Κύριλλος εἶχε συγκαλέσει Σύνοδο τῶν ἐπισκόπων τῆς Αἰγύπτου\, ἡ ὁποία συνέταξε ἔκθεση τοῦ χριστολογικού δόγματος\, ἀκολουθούμενη ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀναθεματισμοὺς τῶν προτάσεων τοῦ Νεστορίου\, τοὺς ὁποίους ὁ Κύριλλος εἶχε ἀπευθύνει στὸν αἱρετικὸ στὴν τρίτη Ἐπιστολὴ του.\nΣτὰ ἀπολογητικὰ αὐτὰ συγγράμματα κατὰ τοῦ Νεστορίου\, πιστὸς στὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ τὸν Λόγο ποὺ σὰρξ ἐγένετο (Ἰω. 1-14) καὶ στοὺς Πατέρες τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας\, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὀμολογήσει ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ\, παραμένοντας στοὺς κόλπους τοῦ Πατρός\, ἔγινε ἄνθρωπος\, πέθανε καὶ ἀνεστήθη\, ὁ ἅγιος Κύριλλος ὑπογράμμιζε τὴν ἑνότητα τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιδιώκει νὰ δείξει ὅτι ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς συλλήψεώς Του ὁ Κύριος ἕνωσε ὁριστικὰ τὴν ἀνθρώπινη καὶ τὴν θεία φύση∙ καὶ στὴν μυστηριώδη αὐτὴ ἕνωση -καὶ ὄχι συνάφεια\, ὅπως ἰσχυριζόταν ὁ Νεστόριος- βλέπει τὴν αντίδοση τῶν ἰδιωμάτων τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στὴν ἑνιαία κράση τοῦ Σωτῆρος\, ὁ Ὁποῖος ἄνοιξε στὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα μίας πραγματικῆς μετοχῆς στὸ θεῖο\, μίας θεώσεώς του\, τῆς ὁποίας πρότυπο καὶ ὑπόδειγμα εἶναι ἡ Θεομήτωρ. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο\, ὁ Κύριος ἔχοντας ἐγκαινιάσει καινὸν τρόπο ὑπάρξεως\, θεανθρώπινο\, στὸ Σῶμα Του\, τὴν Ἐκκλησία\, λαμβάνουμε ζωὴ ἀπὸ τὴν σάρκα Του\, ποὺ ἔγινε ἀληθινὰ «σάρκα τοῦ Λόγου». Ὁ «εἰς Χριστὸς» τοῦ ἁγίου Κυρίλλου εἶναι λοιπὸν Ἐκεῖνος τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ τοῦ πνευματικοῦ βιώματος\, ποὺ μέσα ἀπὸ μακρὲς καὶ ἐπώδυνες ἔριδες ἡ Ἐκκλησία ἔμελλε νὰ διασαφηνίσει στὶς ἑπόμενες γενιές.\nἘν τῶ μεταξύ\, ὁ Νεστόριος μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς αὐτοκρατορικῆς ἐξουσίας καὶ τῶν φίλων του στὸ παλάτι ἐπιδίωξε νὰ ἐπιβάλει τὶς ἰδέες του στὴν Βασιλεύουσα μὲ ἀπειλές\, διαφθορά\, ἀφορισμοὺς καὶ διώξεις ἐναντίον ὅσων τολμοῦσαν νὰ τοῦ ἀντισταθοῦν. Ἡ κατάσταση ἔφθασε σὲ σημεῖο ὥστε ὁ Ὀρθόδοξος κλῆρος παρακάλεσε τὸν Θεοδόσιο νὰ συγκαλέσει Οἰκουμενικὴ Σύνοδο γιὰ νὰ θέσει τέρμα στὸ «οἰκουμενικὸ σκάνδαλο» τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλὰ μὲ ἕνα ἐπιδέξιο τέχνασμα\, ὁ αἱρεσιάρχης ἔπεισε τὸν αὐτοκράτορα νὰ συγκληθεῖ Σύνοδος\, στὴν Ἔφεσο\, γιὰ τὴν Πεντηκοστὴ τοῦ ἑπόμενου ἔτους (431)\, προκειμένου νὰ κρίνει τὸν ἅγιο Κύριλλο γιὰ τοὺς Ἀναθεματισμοὺς του ποὺ κατηγορήθηκαν ὡς αἱρετικοί.\nὉ Κύριλλος καὶ ὁ Νεστόριος ἔφθασαν στὴν Ἔφεσο ἐπικεφαλῆς τῶν ἐπιβλητικῶν συνοδειῶν τους καὶ ἀνέμεναν τὴν ἄφιξη τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀντιοχείας\, Ἰωάννη\, καὶ τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἀνατολῆς\, τοὺς ὁποίους ὁ Νεστόριος εἶχε κερδίσει μὲ τὸ μέρος του\, ὄχι μὲ βάση τὴν ἀπόρριψη τοῦ «Θεοτόκος»\, ἀλλὰ ἀποστέλλοντας τοὺς Ἀναθεματισμοὺς τοῦ Κυρίλλου\, οἱ ὁποῖοι ἀποκομμένοι ἀπὸ τὰ συμφραζόμενά τους ἦταν ἀναπόφευκτο νὰ διαβασθοῦν ὡς παλινόρθωση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀπολλιναρίου. Καθὼς ὁ Ἰωάννης καὶ ἡ συνοδεία του ἀργοῦσαν\, ἀποφασίσθηκε νὰ ἀνοίξει δίχως αὐτοὺς ἡ πρώτη συνεδρίαση στὶς 22 Ἰουνίου 431. Προήδρευε ὁ ἅγιος Κύριλλος\, ὡς ἀναπληρωτὴς τοῦ πάπα Ρώμης\, οἱ λεγάτοι τοῦ ὁποίου εἶχαν ἐπίσης καθυστερήσει. Μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ Συμβόλου τῆς Νίκαιας\, τῆς Ἐπιστολῆς τοῦ Κυρίλλου πρὸς Νεστόριο καὶ τῆς ἀπάντησης τοῦ τελευταίου\, οἱ διακόσιοι περίπου παρόντες Πατέρες διακήρυξαν τὴν νομιμότητα τοῦ ὅρου «Θεοτόκος» καὶ καθαίρεσαν τὸν Νεστόριο\, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀρνηθεῖ τρεῖς φορὲς νὰ παρευρεθεῖ. Βγαίνοντας ἀπὸ τὸν ναὸ τοὺς ὑποδέχθηκαν οἱ ἐπευφημίες πλήθους πιστῶν ὑπέρμαχων τῆς τιμῆς τῆς Θεομήτορος\, ἐνῶ γυναῖκες θυμιάτιζαν στὸ πέρασμά τους.\nΜόλις ἔφθασαν στὴν Ἔφεσο πέντε ἡμέρες ἀργότερα\, ὁ Ἰωάννης καὶ ἡ συνοδεία του\, προσβεβλημένοι ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν τοὺς περίμεναν\, συγκρότησαν σύνοδο μὲ σαράντα τρεῖς ἐπισκόπους καί\, κατηγορώντας τὸν Κύριλλο ὅτι ἀνανεώνει τὴν αἵρεση τοῦ Ὰπολλιναρίου\, ἀποφάσισαν τὴν καθαίρεσή του\, χωρὶς ἄλλη διαδικασία\, καθὼς καὶ ἐκείνη τοῦ Μέμνωνος Ἐφέσου. Ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος μετατράπηκε ἔτσι σὲ ἕναν βίαιο καὶ ἐμπαθὴ ἀγώνα ἀνάμεσα στὰ δύο μέρη ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ προσελκύσουν τὴν προστασία τοῦ αὐτοκράτορα. Εὑρισκόμενος μακριὰ καὶ λάθος πληροφορημένος\, ὁ Θεοδόσιος\, μετὰ ἀπὸ μάταιες προσπάθειες γιὰ συμφιλίωση\, διέταξε νὰ συλληφθοῦν ὁ Κύριλλος καὶ ὁ Μέμνων\, κηρύσσοντας ταυτόχρονα τὸν Νεστόριο αἱρετικό\, καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διαλυθεῖ ἡ Σύνοδος. Τὸ μόνο ἀποτέλεσμα τῆς Συνόδου ἦταν ὅτι εἶχε διακηρύξει τὸ βάσιμο τοῦ ὅρου «Θεοτόκος» καὶ ὅτι εἶχε προχωρήσει στὴν καθαίρεση τοῦ Νεστορίου\, ὁ ὁποῖος ἐστάλη στὴν μονὴ του στὴν Ἀντιόχεια καὶ κατόπιν ἐξορίσθηκε στὴν Λιβύη (435)\, ὅπου καὶ πέθανε οἰκτρά.\nἘν τούτοις εἶχε προκύψει μιὰ νέα καὶ σκληρὴ διαίρεση. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Αὐτοκρατορία ἀπειλούμενη ἀπὸ τοὺς βαρβάρους εἶχε ἀνάγκη μεγαλύτερης συνοχῆς\, τὸ μόνο ποὺ ἔβλεπε κανεὶς μὲ τὸ πρόσχημα τῆς προσήλωσης στὴν ἀλήθεια ἦταν ἔριδες\, ἀμοιβαῖοι ἀναθεματισμοὶ καὶ ταραχὲς ποὺ ἐξέθεταν τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας στὴν χλεύη τῶν ἐχθρῶν της. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐπίπονων διαπραγματεύσεων ποὺ ἀκολούθησαν\, ὁ ἅγιος Κύριλλος ποὺ εἶχε ἐπιστρέψει στὴν Ἀλεξάνδρεια\, ὅπου ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχθηκε θριαμβευτικά\, φανέρωσε ὄχι μόνο τὴν ὀρθοδοξία του\, ἀλλὰ καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη του καὶ τὴν περίσσεια τῆς ἀρετῆς του. Παραιτούμενος ἀπὸ κάθε ἀπαίτηση δικαίωσης γιὰ τὴν κακομεταχείριση ποὺ ὑπέστη στὴν Ἔφεσο κατὰ τὴν φυλάκισή του\, ἔδωσε στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ἀνατολῆς ἐξηγήσεις γιὰ τοὺς Ἀναθεματισμούς\, ἕνα θέμα ποὺ τοὺς ἄγγιζε ὅλους ἰδιαιτέρως\, διευκρινίζοντας ὅτι δὲν εἶχαν στόχο παρὰ τὰ αἱρετικὰ δόγματα τοῦ Νεστορίου. Τελικὰ κατέληξαν σὲ συμφωνία καὶ οἱ ἀνατολικοὶ ἔστειλαν στὸν Κύριλλο ὁμολογία Πίστεως\, τὴν ὁποία ἐκεῖνος ἔκανε δεκτὴ μὲ ἐπιστολὴ ποὺ δὲν ἔκρυβε τὴν μεγάλη χαρὰ του. Μὲ εἰρηνικὸ πνεῦμα\, δίχως ὅμως νὰ ἐγκαταλείψει τὶς θεμελιώδεις θέσεις του\, ἔκανε δίκαιες παραχωρήσεις στὴν ὁρολογία τῆς ἀντιοχειανῆς παραδόσεως καὶ προσυπέγραφε τὴν διάκριση ποὺ γινόταν ἐκεῖ τῶν δύο φύσεων ποὺ βρίσκονταν άσυγχύτως καὶ ἀμίκτως ἑνωμένες στὸ Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ ἡ Ἔκθεσις τῶν Διαλλαγῶν (Ἀπρ. 433)\, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἦταν ἀπόφαση Συνόδου\, θεωρεῖται ὡστόσο ὡς ἡ ὁμολογία Πίστεως τῆς Τρίτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ Κανόνας τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀπέρριπτε ἐκ τῶν προτέρων τὶς αἱρετικὲς προτάσεις τοῦ Εὐτυχοῦς καὶ τῶν μονοφυσιτῶν\, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπικαλοῦνταν τὰ συγγράμματα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἦταν τρόπον τινὰ «ἀπορροφημένη» ἀπὸ τὴν θεότητα∙ καὶ ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνος (451) οὐσιαστικὰ δὲν ἔκανε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ διευκρινίσει τοὺς βασικοὺς ὄρους της.\nἈφοῦ ἀποκαταστάθηκε μία εὔθραυστη εἰρήνη\, ὁ ἅγιος Κύριλλος πέρασε τὰ τελευταία χρόνια τῆς ἐπισκοπείας του στερεώνοντας τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μετριάζοντας τὶς ἐκδηλώσεις ἄμετρου ζήλου τῶν ὀπαδῶν του\, οἱ ὁποῖοι τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι εἶχε προδώσει τὸν ὑπόθεσή τους προωθώντας τὴν ἕνωση μὲ τοὺς ἀνατολικούς. Ἔχοντας διδαχθεῖ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες του στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα καὶ τὰ ἀνθρώπινα πάθη\, ἀποδείχθηκε στὶς περιστάσεις αὐτὲς ὑπόδειγμα μετριοπάθειας καὶ ποιμαντικῆς συγκαταβάσεως. Ἔτσι\, ἐνῶ ἀνασκεύασε τὰ συγγράμματά τοῦ Θεοδώρου Μοψουεστίας\, τοῦ μεγάλου θεολόγου τῆς Ἀντιοχείας\, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει ἐν εἰρήνη (428)\, ἀπέφυγε νὰ ζητήσει τὴν καταδίκη του\, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσει ἐκ νέου τὶς εὐαισθησίες τῶν ἀνατολικῶν καὶ θέσει σὲ κίνδυνο τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχοντας ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας του\, ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη\, στὶς 27 Ἰουνίου 444\, γιὰ νὰ συγκαταριθμηθεῖ στὸν χορὸ τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ νὰ παρακαθήσει μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο στὸ πλευρὸ τῆς Θεοτόκου. Τιμήθηκε σύντομα ὡς ἅγιος καὶ ἐγκωμιάστηκε ὡς «φωστήρας τοῦ κόσμου»\, «ἀνίκητος ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας» καὶ «Σφραγὶς τῶν Πατέρων». \nΠηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας\, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου\, Τόμος 10ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος. \nΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ\nΚΥΡΙΑΚΗ 9 IOYNIOY\nΙω. θ’ 1-38 \n[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \nΚΕΙΜΕΝΟ\n1 ΚΑΙ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί\, τίς ἥμαρτεν\, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ\, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ\, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. 4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. 5 ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ᾦ\, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. 6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος\, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ 7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ\, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο\, καὶ ἦλθε βλέπων. \n  \n 8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν\, ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; 9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; 11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. 12 εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶδα. \n  \n 13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους\, τόν ποτε τυφλόν. 14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς\, καὶ ἐνιψάμην\, καὶ βλέπω. 16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ\, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. 17 λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ\, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. 18 οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν\, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος 19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν\, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; 20 ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· 21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν\, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει\, αὐτὸν ἐρωτήσατε\, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. 22 ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ\, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα\, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν\, ἀποσυνάγωγος γένηται. 23 διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει\, αὐτὸν ἐρωτήσατε. 24 ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός\, καὶ εἶπον αὐτῷ· δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. 25 ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα\, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. 26 εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; 27 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· εἶπον ὑμῖν ἤδη\, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; 28 ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωυσέως ἐσμὲν μαθηταί. 29 ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωυσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. 30 ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν\, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί\, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. 31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει\, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ\, τούτου ἀκούει. 32 ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου. 33 εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ\, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. 34 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος\, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. 35 Ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω\, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; 36 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· καὶ τίς ἐστι\, Κύριε\, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; 37 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. 38 ὁ δὲ ἔφη· πιστεύω\, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ\n   1Kι ενώ βάδιζε\, είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. 2Tον ρώτησαν τότε οι μαθητές του: «Δάσκαλε\, ποιος αμάρτησε ώστε να γεννηθεί τυφλός; Aυτός ή οι γονείς του;» 3O Iησούς απάντησε: «Γεννήθηκε τυφλός\, όχι γιατί αμάρτησε αυτός ούτε γιατί αμάρτησαν οι γονείς του\, αλλά για να φανερωθούν τα έργα του Θεού στην περίπτωσή του. 4Eίναι ανάγκη για μένα να εκτελώ τα έργα εκείνου που με απέστειλε όσο είναι ακόμα ημέρα. Έρχεται νύχτα\, οπότε κανένας δεν μπορεί να εργάζεται. 5Eνόσω βρίσκομαι στον κόσμο\, είμαι το φως του κόσμου».  6Aφού τα είπε αυτά\, έφτυσε κι έφτιαξε πηλό με το φτύσιμο και άλειψε τον πηλό στα μάτια του τυφλού 7και του είπε: «Πήγαινε και νίψου στη δεξαμενή του Σιλωάμ»\,  που ελληνικά σημαίνει «Aπεσταλμένος».  Πήγε\, λοιπόν\, και νίφτηκε και επέστρεψε βλέποντας! 8Oι γείτονες\, λοιπόν\, κι όσοι τον έβλεπαν προηγουμένως που ήταν τυφλός\, έλεγαν: «Aυτός δεν είναι ο άνθρωπος που καθόταν και ζητιάνευε;» 9άλλοι έλεγαν ότι είναι ο ίδιος κι άλλοι ότι είναι κάποιος που του μοιάζει. Eκείνος όμως έλεγε: «Eγώ είμαι».  10Tον ρωτούσαν λοιπόν: «Πώς άνοιξαν τα μάτια σου;» 11Eκείνος απάντησε: «Kάποιος\, που ονομάζεται Iησούς\, έφτιαξε πηλό και άλειψε μ’  αυτό τα μάτια μου και μου είπε: Πήγαινε στη δεξαμενή του Σιλωάμ και νίψου. Aφού\, λοιπόν\, πήγα και νίφτηκα\, απέκτησα την όρασή μου».  12Tότε τον ρώτησαν: «Πού είναι αυτός;» Tους απάντησε: «Δεν ξέρω».   13Tον πηγαίνουν τότε\, τον πρώην τυφλό\, στους Φαρισαίους. 14Kι ήταν Σάββατο τη μέρα που έφτιαξε ο Iησούς τον πηλό κι άνοιξε τα μάτια του. 15Tον ρωτούσαν\, λοιπόν\, και οι Φαρισαίοι ξανά\, πώς απέκτησε το φως του. Kι εκείνος τους απάντησε: «Έβαλε πηλό πάνω στα μάτια μου και νίφτηκα και βλέπω».  16Έλεγαν\, λοιπόν\, μερικοί από τους Φαρισαίους: «O άνθρωπος αυτός δεν είναι σταλμένος από τον Θεό\, αφού δεν τηρεί το Σάββάτο».  άλλοι πάλι έλεγαν: «Mα πώς μπορεί ένας αμαρτωλός άνθρωπος να κάνει τέτοια θαύματα;» Έτσι\, υπήρχε διχογνωμία μεταξύ τους. 17Ξαναλένε τότε στον τυφλό: «Eσύ\, που σου άνοιξε τα μάτια σου\, τι λες γι’  αυτόν;» Kι εκείνος είπε: «Eίναι προφήτης».   18Mα οι Iουδαίοι δεν πίστεψαν τελικά πως αυτός ήταν τυφλός κι απέκτησε το φως του\, ώσπου φώναξαν τους γονείς του ανθρώπου που απέκτησε το φως του 19και τους ρώτησαν: «Aυτός είναι ο γιος σας\, που εσείς λέτε πως γεννήθηκε τυφλός; Πώς γίνεται\, λοιπόν\, και τώρα βλέπει;» 20Tους αποκρίθηκαν οι γονείς του: «Ξέρουμε ότι αυτός είναι ο γιος μας κι ότι γεννήθηκε τυφλός. 21Mα πώς βλέπει τώρα δεν το ξέρουμε\, ή ποιος άνοιξε τα μάτια του εμείς δεν το ξέρουμε. Δεν είναι ανήλικος ο ίδιος\, αυτόν να ρωτήστε. Θα σας μιλήσει ο ίδιος για λογαριασμό του».  22Tα είπαν αυτά οι γονείς του\, γιατί φοβόνταν τους Iουδαίους\, επειδή οι Iουδαίοι ήταν κιόλας συνεννοημένοι\, αν κανείς παραδεχτεί πως αυτός είναι ο Xριστός\, να αποβάλλεται από τη συναγωγή. 23Γι’  αυτό είπαν οι γονείς του: «Δεν είναι ανήλικος\, ρωτήστε τον ίδιο».   24Φώναξαν\, λοιπόν\, για δεύτερη φορά τον άνθρωπο που ήταν πρώτα τυφλός\, και του είπαν: «Tο Θεό να δοξάσεις. Eμείς ξέρουμε πως ο άνθρωπος αυτός είναι αμαρτωλός».  25Aποκρίθηκε τότε εκείνος και είπε: «Aν είναι αμαρτωλός\, δεν το ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω\, πως\, ενώ ήμουν τυφλός\, τώρα βλέπω!»  26Tότε τον ξαναρώτησαν: «Tι σου έκανε; Πώς σου άνοιξε τα μάτια;» 27Eκείνος απάντησε: «Mα\, σας το είπα πρωτύτερα αλλά δε δώσατε σημασία. Γιατί θέλετε να το ακούσετε πάλι; Mήπως θέλετε να γίνετε κι εσείς μαθητές του;» 28Tον περιγέλασαν τότε και είπαν: «Eσύ είσαι μαθητής εκείνου. Eμείς είμαστε μαθητές του Mωυσή. 29Eμείς ξέρουμε πως στο Mωυσή έχει μιλήσει ο Θεός\, ενώ γι’  αυτόν δεν ξέρουμε από πού κατάγεται».  30Aποκρίθηκε ο άνθρωπος και τους είπε: «Mα\, ακριβώς αυτό είναι το καταπληκτικό\, ότι εσείς δεν ξέρετε καν από πού είναι\, κι όμως αυτός μου άνοιξε τα μάτια! 31Kαι ξέρουμε βέβαια ότι αμαρτωλούς ο Θεός δεν ακούει\, αλλά αν κανείς είναι θεοσεβής και εκτελεί το θέλημά του\, αυτόν τον ακούει. 32Aπό τη δημιουργία του κόσμου κι εδώ δεν ξανακούστηκε να έχει ανοίξει κανείς τα μάτια κάποιου που γεννήθηκε τυφλός! 33Aν αυτός δεν προερχόταν από τον Θεό\, τίποτε δε θα μπορούσε να κάνει».  34Aποκρίθηκαν εκείνοι: «Eσύ γεννήθηκες βουτηγμένος ολόκληρος μέσα σε αμαρτίες\, και διδάσκεις εσύ εμάς;» Kαι τον πέταξαν έξω.   35Tο άκουσε ο Iησούς\, ότι τον πέταξαν έξω\, κι αφού τον βρήκε του είπε: «Eσύ πιστεύεις στο Γιο του Θεού;» 36Eκείνος αποκρίθηκε: «Kαι ποιος είναι\, Kύριε\, για να πιστέψω σ’  αυτόν;» 37O Iησούς του είπε: «Eίναι αυτός\, που\, και τον έχεις δει\, και μιλάει τώρα μαζί σου».  38Tότε εκείνος είπε: «Πιστεύω\, Kύριε!»  Kαι τον προσκύνησε. [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/3″][vc_single_image image=”9733″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][vc_column width=”1/3″][vc_column_text] \nἈπολυτίκιον\nἮχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. \nὩς κῦρος οὐράνιον θεολογία ἡ σή\, βραβεύει ἐν πνεύματι τῇ ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ τὴν χάριν τὴν ἔνθεον\, σὺ γὰρ καθυπογράψας τῆς Τριάδος τὴν δόξαν\, μύστης τῆς Θεοτόκου καὶ ὑπέρμαχος ὤφθης\, παρ’ ἧς λαμπρῶς ἐδοξάσθης\, ἱεράρχα Κύριλλε.[/vc_column_text][vc_btn title=”Ακούστε ΕΔΩ το απολυτίκιο του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας” style=”3d” color=”blue” align=”center” i_icon_fontawesome=”fas fa-music” add_icon=”true” link=”url:https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DAHuCn9duYzM%26list%3DPLB23495D1F3331491%26index%3D23″][/vc_column][vc_column width=”1/3″][vc_single_image image=”23976″ img_size=”medium” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row]
URL:https://galilea.gr/event/%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%85%cf%86%ce%bb%ce%bf%cf%85-9-%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%af%ce%bf%cf%85-2024-%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%85%cf%81/
LOCATION:ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ\, Λεωφ.Κ.Καραμανλή καί Αρκαδίου\, ΛΑΡΙΣΑ\, ΛΑΡΙΣΗΣ\, 41336\, Ελλάδα
CATEGORIES:ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
END:VEVENT
END:VCALENDAR