Φόρτωση Εκδηλώσεις

« ΟΛΑ

  • Αυτή η εκδήλωση έχει τελειώσει.

Κυριακή Η’ Λουκά (Ζωντανή μετάδοση) δείτε ΕΔΩ το θέμα

Περιγραφή

Ημ/νια:
Νοέμβριος 10
Ώρα:
7:30 πμ - 5:00 μμ

Κυριακή Η’ Λουκά.  Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας  ΕΔΩ (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση)  

ΘΕΜΑ λειτουργικού κηρύγματος: “Τί γνωρίζουμε για την Αιώνια Ζωή;” (Η απάντηση, συν Θεώ, στο λειτουργικό κήρυγμα της Κυριακής ή όταν αυτό αναρτηθεί στην ιστοσελίδα μας  https://galilea.gr/λειτουργικα-θειος-λογος/ )

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής Η΄ Λουκά ΕΔΩ

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ

Ένας από τους τελευταίους Καππαδόκες Αγίους που μετέφερε στην σύγχρονη Ελλάδα την ασκητική παράδοση της χριστιανικής Ανατολής και των Καππαδόκων Πατέρων είναι ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης που γεννήθηκε το 1840 στα Φάρσα της Καππαδοκίας από ευσεβείς γονείς, τον Ελευθέριο και την Βαρβάρα και στο Άγιο Βάπτισμα ονομάσθηκε Θεόδωρος. Μεγάλωνε στα Φάρασα μαζί με τον αδελφό του Βλάσιο, σε μικρή όμως ηλικία έχασε και τους δύο γονείς του. Τότε την προστασία των δύο παιδιών ανέλαβε η αδελφή του πατέρα τους, η οποία ήταν δασκάλα στη γειτονική πόλη Νιγδή. Εκεί ο μικρός Θεόδωρος έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Κατόπιν πήγε στη Σμύρνη όπου εκτός από τα ελληνικά και εκκλησιαστικά γράμματα έμαθε αρμένικα, τούρκικα και λίγα γαλλικά. Όταν τελείωσε τις σπουδές του, επέστρεψε στα Φάρασα και αφού αποχαιρέτησε τις θείες του, ήρθε στην περίφημη Μονή των Φλαβιανών, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Αρσένιος, Ο μητροπολίτης όμως Καισαρείας Παϊσιος ο Δεύτερος διαπιστώνοντας την έλλειψη διδασκάλων τον χειροτόνησε Διάκονο και τον έστειλε στα Φάρασα να μάθει γράμματα στα παιδιά. Με υπακοή και ζήλο έρχεται στην πατρίδα του  και αρχίζει το έργο του. Ετοίμασε μια αίθουσα για Σχολείο και αντί για θρανία έβαλε δέρματα ζώων και επάνω σε αυτά τα παιδιά γονατισμένα παρακολουθούσαν τα μαθήματα. Μ’αυτόν τον σοφό τρόπο δεν ερέθιζε τους Τούρκους, διότι τα παιδιά έδιναν την εντύπωση ότι προσεύχονταν.
Αφ’ότου πήγε να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους, ένα προσκύνημα που επαναλάμβανε κάθε δέκα χρόνια, ο κόσμος τον ονόμασε Χατζη-Εφέντη. Τριάντα ετών χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και την ευλογία του Πνευματικού. Ταπεινός ιερέας στάθηκε σε όλη τη ζωή ο πατέρας και η ψυχή των κατοίκων της περιοχής. Πέρα από κάθε του λόγο ήταν ο ίδιος παρουσία Θεού ακένωτη χάριτος και θαυματουργικών ιαμάτων, όχι μόνο για τους Έλληνες  αλλά και για τους Τούρκους. Όταν κάποιος ερχόταν σε αυτόν με εμπιστοσύνη, ο Άγιος, αν δεν εύρισκε στο ευχολόγιο κάτι για την περίπτωσή του, έπαιρνε έναν ψαλμό ή διάβαζε ένα εδάφιο από το Ευαγγέλιο ή αρκούνταν μόνο να επιθέτει στο κεφάλι του αρρώστου το τετραβάγγελο και το θαύμα γινόταν. Απέκρυπτε  τις αρετές του υποκρινόμενος εξάψεις οργής, για να αποφύγει την εκτίιμηση των ανθρώπων. Όταν η θαυματουργική του δύναμη γεννούσε τον θαυμασμό, απαντούσε αυστηρά, ¨Θαρρείτε πως είμαι άγιος; Αμαρτωλός είμαι, χειρότερος από σας. Δεν βλέπετε, ακόμη και τον θυμό μου δεν μπορώ να συγκρατήσω. Ο Χριστός κάμνει τα θαύματα που βλέπετε. Εγώ τα χέρια μου μόνον υψώνω και τον παρακαλώ!”.
Ζούσε σε ένα στενό κελί με δάπεδο από πατημένο χώμα, νηστεύοντας, αγρυπνώντας και προσευχόμενος αδιαλείπτως. Με το χάρισμα της προορατικότητας ο πατήρ Αρσένιος προείπε πολύ πριν τον ξεριζωμό των Ελλήνων και οργάνωσε την αναχώρηση των κατοίκων από τα Φάρασα. Όταν έφθασε το θλιβερό μήνυμα, ο Άγιος βάπτισε όλα τα αβάπτιστα παιδιά και έπειτα πήρε τα ιερά σκευή και τα έκρυψε. Στις 14 Αυγούστου 1924 ο Γέροντας μπήκε επικεφαλής του ποιμνίου του, σαν άλλος Μωυσής για την μεγάλη έξοδο και βαδίζοντας με τα πόδια εν μέσω απειλητικών Τούρκων έφθασαν στην Νιγδή, όπου τον κύκλωσαν πολλοί ασθενείς και του ζητούσαν να τους θεραπεύσει.
Ο Καλός του Χριστού Ποιμένας, έπειτα μαζί με το ποίμνίο του ήλθε στην Ελλάδα. Σε όλο τον δρόμο τους υπενθύμιζε όλα όσα τους είχε προειπεί και τους τόνιζε: “Όταν θα πάμε στην Ελλάδα, το χωρίο μας θα σκορπίσει σε πολλά μέρη της”. Ακόμη “στην Ελλάδα όταν πάμε θα ζήσω μόνο 40 ημέρες και θα πεθάνω σε ένα νησί”. Τα λόγια του επαληθεύτηκαν. Σαν ήρθαν στην Ελλάδα, οι Φαρασιώτες σκόρπισαν σε πολλά μέρη και ο Άγιος με μια μικρή ομάδα ήρθε στην Κέρκυρα, όπου εκεί παρέδωσε το πνεύμα του, αφού πρόλαβε να πεί στους αγαπημένους του Φαρασιώτες που έστεκαν δίπλα του: ¨Την ψυχή, την ψυχή να τη φροντίζετε περισσότερο από τη σάρκα που θα πάει στο χωριό!”. Έπειτα έκλεισε τα μάτια του για πάντα. Ήταν 10 Νοεμβρίου του 1924. Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης υπήρξε ο τελευταίος στη σειρά των Οσίων της Καππαδοκίας που δοξάσθηκε στις μέρες μας από τον Θεό για να μας πείσει ότι και σήμερα αναδεικνύονται Άγιοι καθ’όλα όμοιοι με τους παλαιούς.

Πηγή: Μορφές από το συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις: Κυπρής, Αθήνα.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄ ΛΟΥΚΑ

KEIMENO

 25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

   25Σηκώθηκε τότε ξαφνικά ένας νομικός και θέλοντας να τον δοκιμάσει είπε:  «Δάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή;» 26Kι ο Iησούς του είπε:  «Στο νόμο τι είναι γραμμένο; Tι διαβάζεις;» 27Eκείνος αποκρίθηκε:  «N’αγαπήσεις τον Kύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου, κι επίσης τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». 28Tότε ο Iησούς του είπε:  «Oρθά αποκρίθηκες. Aυτό να κάμνεις και θα ζήσεις». 29Eκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε στον Iησού:  «Kαι ποιος είναι ο πλησίον μου;»30Πήρε τότε αφορμή απ’αυτό ο Iησούς και είπε:  «Kάποιος κατέβαινε από την Iερουσαλήμ στην Iεριχώ. Έπεσε όμως σε χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού τον ξεγύμνωσαν και τον καταπλήγωσαν, τον άφησαν μισοπεθαμένο κι έφυγαν. 31Kατά σύμπτωση, από το δρόμο εκείνο κατέβαινε ένας ιερέας, και παρόλο που τον είδε, τον προσπέρασε. 32Tο ίδιο έκανε κι ένας Λευίτης, που παρουσιάστηκε στον τόπο εκείνο. Aφού ήρθε και είδε, συνέχισε το δρόμο του χωρίς να προσφέρει βοήθεια. 33Όμως ένας Σαμαρείτης ταξιδιώτης έφτασε κι αυτός στον τόπο που ήταν ο πληγωμένος, και μόλις τον είδε τον σπλαχνίστηκε. 34Πήγε τότε κοντά του και επέδεσε τα τραύματά του χύνοντας πάνω τους λάδι και κρασί. Kατόπιν τον ανέβασε στο δικό του ζώο, τον πήγε σ’ένα πανδοχείο και τον περιποιήθηκε. 35Kαι την επόμενη μέρα βγήκε, κι αφού έβγαλε δυο δηνάρια, τα έδωσε στον πανδοχέα και του είπε: Φρόντισέ τον κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, θα σου τα πληρώσω εγώ στην επιστροφή μου. 36Ποιος, λοιπόν, από τους τρεις αυτούς, νομίζεις πως έγινε ο πλησίον εκείνου που έπεσε στους ληστές;» 37Kι εκείνος είπε:  «Aυτός που τον περιποιήθηκε με ευσπλαχνία». Tότε ο Iησούς του είπε:  «Πήγαινε και να κάνεις κι εσύ το ίδιο».

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Των Οσίων τον βίον εκμιμησάμενος, εν εσχάτοις τοις χρόνοις, Πάτερ Αρσένιε, επληρώθης δωρεών του θείου Πνεύματος, και θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αυτουργός, παρέχεις ενί εκάστω, τας εκ Θεού χορηγίας, ταις ικεσίαις σου προς Κύριον.