Φόρτωση Εκδηλώσεις

« ΟΛΑ

  • Αυτή η εκδήλωση έχει τελειώσει.

Εορτή Αγ.Μαρίνης Ν.Πόρων με τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής μας. (ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΛΟΓΩ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ ΕΝΤΟΝΩΝ ΚΑΙΡΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ)

Περιγραφή

Start:
Ιούλιος 16 @ 12:00 πμ
End:
Ιούλιος 17 @ 11:30 μμ

17 ΙΟΥΛΙΟΥ. ΕΟΡΤΗ ΑΓ.ΜΑΡΙΝΗΣ 

Icon of Saint Marina in the Byzantine and Christian Museum in Athens (15th century)

Στις 17 Ιουλίου η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης. Η Φιλαρμονική μας, καλεσμένη από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ.Γεώργιο και με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.Ιερωνύμου, θα συμμετέχει στην Ιερά Λιτάνευση της Ι.Εικόνος που θα τελεσθεί μετά τον  Πανηγυρικό Δισαρχιερατικό Μέγα Εσπερινό  κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις της ενορίας Αγίας Μαρίνης Ν.Πόρων Πιερίας. (Στην Αρχειοθήκη Φωτογραφιών της ιστοσελίδας μας galilea.gr  Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ Νο.120 από τις εορταστικές εκδηλώσεις του έτους 2018)

Σημείωση  βασική. Τα κείμενα των τροπαρίων της Ι.Ακολουθίας της Αγίας Μαρίνης,  μπορεί κανείς να τα διαβάσει ή να τα κατεβάσει από ΕΔΩ

Η παρθενομάρτυς Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας (σημερινό Γιαλβάτς της Τουρκίας), το έτος 270μ.Χ., και μαρτύρησε επί Διοκλητιανού. Οι γονείς της άνηκαν στην ανώτερη τάξη της περιοχής της Πισιδίας, ο πατέρας της, Αιδέσιος, ήταν διακεκριμένος ιερέας των ειδώλων, την δε μητέρα της την έχασε αμέσως μετά τη γέννηση της. Έτσι ο πατέρας αναγκάστηκε να αναθέσει τον θηλασμό της σε μία άλλη γυναίκα. Όμως η γυναίκα αυτή ήταν χριστιανή. Έτσι και η μικρή Μαρίνα γαλουχήθηκε νωρίς στη πίστη του Χριστού και σε ηλικία 12 ετών έλαβε το Βάπτισμα. O πατέρας της Αιδέσιος όταν πληροφορήθηκε ότι ήταν χριστιανή, τυφλωμένος από το φανατισμό της ειδωλολατρικής θρησκείας του, μίσησε το ίδιο το σπλάχνο του και αποκλήρωσε τη μοναχοκόρη του. Όταν η Αγ.Μαρίνα έγινε 15 ετών ο έπαρχος Ολύβριος θέλησε και προσπάθησε να την πάρει για γυναίκα του επειδή ένιωσε μέσα του έρωτα γι’ αυτήν. Χωρίς καθυστέρηση της ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να αναλάβει την προστασία της και σύντομα να την κάνει γυναίκα του. Η νεαρή χριστιανή παρέμεινε σιωπηλή, ενώ μέσα της προσευχόταν θερμά, ζητώντας από τον Θεό να τη στηρίξει και να τη φωτίσει ώστε να φερθεί καθώς αρμόζει στις αφιερωμένες σ’ Εκείνον ψυχές. Στην επιμονή του Ολυβρίου να λάβει απάντηση στην πρότασή του, εκείνη απάντησε πώς είναι αδύνατο να την αποδεχτεί. Η έκπληξη του επάρχου ήταν μεγάλη. Στην ερώτησή του γιατί ήταν αδύνατο, έλαβε τη σεμνή αλλά γεμάτη αποφασιστικότητα και παρρησία απάντηση: Διότι είμαι χριστιανή! Και μόνο το άκουσμα της λέξης «χριστιανή» ήταν αρκετό να κάνει τον έπαρχο εκτός εαυτού.

Για ένα μικρό διάστημα ο έπαρχος προσπάθησε, να την πείσει να αλλάξει γνώμη και να δεχθεί τον γάμο, τάζοντάς της τιμές, καλοπέραση και δόξα. Εκείνη όμως, ενισχυόμενη από τον Κύριο, στον όποιο δεν έπαυσε να προσεύχεται μυστικά, επέμενε στην ομολογία της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Τότε την έστησε μπροστά σε δικαστήριο,  το οποίο ζήτησε επίσημα κατά το ρωμαϊκό δίκαιο να μάθει αν όντως ήταν χριστιανή. Η Μαρίνα ομολόγησε και εδώ με γενναιότητα και παρρησία τη χριστιανική της ιδιότητα, γεγονός πού κατέπληξε τους παρισταμένους, οι οποίοι έβλεπαν τόσο ηρωισμό και θάρρος σε μια νεαρή γυναίκα! Εξαιτίας της ομολογίας της καταδικάστηκε στην ποινή της μαστίγωσης. Η καρτερικότητά της όμως και η αντοχή ήταν τέτοιες πού άφησε κατάπληκτους έπαρχο, αξιωματούχους και λαό. Έχοντας υψωμένο το βλέμμα της στον ουρανό, δεν έπαυσε να προσεύχεται, να επικαλείται τη βοήθεια του Κυρίου και τη στήριξή του για να υπομείνει με ανδρεία τις μαστιγώσεις. Ο έπαρχος έδωσε εντολή να σταματήσουν οι στρατιώτες τη μαστίγωση και να την οδηγήσουν στη φυλακή, ελπίζοντας ότι ίσως μετά απ’ αυτό να συνετισθεί η Μαρίνα και ν’ αλλάξει στάση. Ύστερα από λίγες ημέρες με εντολή του επάρχου οδηγήθηκε εκ νέου στο δικαστήριο, όπου και πάλι ομολόγησε πίστη στο Χριστό και αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αφού την κρέμασαν, καταξέσχισαν τα πλευρά της με σιδερένια νύχια. Τα βασανιστήρια ήταν τόσο σκληρά, πού όλο το κάλλος του νεανικού της σώματος εξαφανίστηκε. Στη συνέχεια ρίχνεται και πάλι στη φυλακή και αφήνεται χωρίς τροφή και φροντίδα.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, θέλησε και ο φθονερός διάβολος να δοκιμάσει για να κάμψει ο ίδιος την Αγία. Έτσι λοιπόν πήρε τη μορφή μεγάλου και φοβερού δράκοντος (φιδιού) και πρόβαλε ξαφνικά μπροστά στη Μαρίνα. Από το στόμα του πετούσε φλόγες, ενώ τα αγριωπά μάτια του λαμπύριζαν απειλητικά και η γλώσσα του ήταν κατακόκκινη. Καθώς σερνόταν, σύρριξε εκνευριστικά και προκαλούσε τρόμο και σύγχυση, επιδιώκοντας να φοβίσει τη μάρτυρα και να την αποσπάσει από την προσευχή της. Διαπιστώνοντας όμως ότι εκείνη η μακάρια καλλιπάρθενος δεν διέκοπτε την προσευχή της, κατευθύνθηκε εναντίον της και άνοιξε το στόμα του απειλητικά, δείχνοντας ότι θέλει να την καταπιεί. Η αγία όμως επικαλέστηκε το σωτήριο όνομα του Σωτήρος Χριστού και ο δράκοντας έσκασε και έγινε άφαντος. Στη συνέχεια ο διάβολος μετασχηματίσθηκε σε άνθρωπο κατάμαυρο, με τρομερή και άσχημη εμφάνιση, σαν μαύρου σκυλιού. Η αγ.Μαρίνα όμως, στερεωμένη όσο ποτέ στην πίστη του Χριστού, τον άρπαξε από τα μαλλιά και τον χτύπησε δυνατά στο κεφάλι και στη ράχη και τον ταπείνωσε εντελώς. Και ενώ η μεγαλομάρτυς άρχισε και πάλι να προσεύχεται και να υμνεί τον Κύριο, ο διάβολος, επανήλθε σκοτεινός και άσχημος και όρμησε εναντίον της κραυγάζοντας και απειλώντας ότι θα τη σκοτώσει αν δεν σταματούσε να προσεύχεται. Φυσικά η αγία Μαρίνα, παίρνοντας από την προσευχή της νέο θάρρος κατά του μετασχηματισμένου σε άνθρωπο διαβόλου, τον άρπαξε από τα μαλλιά της κεφαλής του και τον μαστίγωσε καταχτύπησε και πάλι και ξαφνικά ένα δυνατό φως καταύγασε το σκοτεινό χώρο της φυλακής της, πού έβγαινε από ένα Σταυρό, του οποίου η κορυφή υψωνόταν στον ουρανό. Πάνω από το Σταυρό πετούσε κυκλικά ένα περιστέρι τ οποίο κατέβηκε και πλησίασε την καλλιπάρθενο Μαρίνα και της είπε: «Χαίρε, Μαρίνα, η λογική περιστερά του Θεού, διότι νίκησες τον πονηρό δαίμονα και ντρόπιασες τον εχθρό. Χαίρε πιστή και αγαθή δούλη του Κυρίου σου, τον οποίο πόθησες με όλη την καρδιά σου και μίσησες κάθε πρόσκαιρη απόλαυση. Χαίρε και αγάλλου, γιατί έφτασε η μέρα να λάβεις το στεφάνι της νίκης και να μπεις, όπως το αξίζεις, στολισμένη, μαζί με τις φρόνιμες παρθένες στο νυμφώνα του Χριστού και βασιλιά σου». Ενώ η αγία Μαρίνα άκουγε τα λόγια αυτά τότε όλες οι πληγές του σώματός της επουλώθηκαν και η νεαρή μάρτυς απέκτησε και πάλι το κάλλος το όποιο θαύμαζαν όλοι.

Ο έπαρχος Ολύβριος βλέποντας την υγιή προσπάθησε με κολακείες να την μεταπείσει, όμως μάταια. Το μένος του επάρχου έφτασε στο αποκορύφωμά του. Γεμάτος λοιπόν θυμό δίνει εντολή να γυμνώσουν τη μάρτυρα, να την κρεμάσουν στο ξύλο και να καίνε με λαμπάδες το σώμα της. Στη συνέχεια, γέμισαν ένα μεγάλο λέβητα με νερό, κατέβασαν την καλλιπάρθενο μεγαλομάρτυρα από το ξύλο, την έδεσαν γερά και τη βούτηξαν με το κεφάλι προς τα κάτω μέσα στο νερό για να πεθάνει από πνιγμό. Η μάρτυς και πάλι προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο και Θεό της, οπότε «παρευθύς σεισμός μέγας ἐγένετο καί ἐφάνη πάλιν ἡ πρώτη περιστερά ἐπάνω του ὕδατος, βαστάζουσα εἰς τό στόμα στέφανον. Αὐτήν τήν ὥρα ἐφάνη καί ὁ πύρινος στύλος, ἐπάνω δέ τούτου Σταυρός». Η μάρτυς βγήκε από το νερό σώα, τα δεσμά της είχαν λυθεί και στεκόταν και πάλι σε στάση προσευχής, δοξάζουσα τον Θεό. Το δε περιστέρι κάθισε πάνω στο κεφάλι της, κρατώντας στο στόμα του το στεφάνι και είπε προς τη Μαρίνα: «Εἰρήνη σέ σένα, δούλη τοῦ Θεοῦ. Ἔχε θάρρος καί λάβε ἀπό τή δεξιά τοῦ Ὑψίστου αὐτό τό οὐράνιο στεφάνι». Λέγοντας αυτά η θεϊκή περιστερά, πέταξε και κάθισε πάνω σ’ εκείνο το Σταυρό και απευθυνόμενη προς τη μεγαλομάρτυρα είπε δυνατά, έτσι πού ν’ ακούνε όλοι: «Έλα, Μαρίνα, στις άνω μονές του Παραδείσου, για ν’ απολαύσεις το στεφάνι της αφθαρσίας στα αγαπητά σκηνώματα του Κυρίου, να χαίρεσαι μαζί με τους αγίους και να αναπαύεσαι αιώνια». Η φωνή αυτή πού ακούστηκε από πολλούς, συγκλόνισε άντρες και γυναίκες, αρκετοί δε απ’ αυτούς ομολόγησαν πώς ήταν έτοιμοι να πιστέψουν και να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους για το Χριστό. Ο έπαρχος, Ολύβριος,  πρόσταξε να θανατώσουν όσους είχαν πριν λίγο ομολογήσει πίστη στο Χριστό και για να προλάβει μεγαλύτερο κακό για τους ειδωλολάτρες, διέλυσε το δικαστήριο και προσποιήθηκε ότι δίνει εντολή να μεταφέρουν την αγία Μαρίνα και πάλι στη φυλακή. Στην ουσία όμως, έδωσε μυστικά προσταγή στον επικεφαλής της φρουράς να πάρουν την καλλιπάρθενο μεγαλομάρτυρα και να την αποκεφαλίσουν στον τόπο της καταδίκης. Εκεί η αγία, αφού προσευχήθηκε για τελευταία φορά πάνω στη γη, έσκυψε και το ξίφος του δημίου «ἐκκόψαν τήν κεφαλήν της, περιέβαλεν αὐτήν μέ τόν ἀδαμάντινον στέφανον τοῦ μαρτυρίου».

Μετά τον θάνατό της οι χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά το τίμιο λείψανο και το ενταφίασαν με τιμές πού αρμόζουν στους μάρτυρες της πίστεως. Είναι άγνωστο πότε το τίμιο λείψανό της μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Λέγεται ότι το έτος 1230μ.Χ. οι σταυροφόροι της Δύσεως μετέφεραν το Ι.Λείψανό της από την πρωτεύουσα του Βυζαντίου στη Βενετία, και για το λόγο αυτό και οι Ρωμαιοκαθολικοί γιορτάζουν την μνήμη της στις 17 Ιουλίου.

Η καλλιπάρθενος αγία Μαρίνα είναι προστάτιδα Αγία της Λέρου και θεωρείται προστάτης των νεφροπαθών και των παιδιών που είναι άρρωστα και καχεκτικά ή έχουν ειδικές ανάγκες. Παλαιότερα, στην Αθήνα οι μητέρες οδηγούσαν τα παιδιά τους κατά την εορτή της στην ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται στο Λόφο των Νυμφών. Τα φορούσαν καινούργια ρούχα και άφηναν τα παλαιά στον περίβολο του ναού, με την ελπίδα να αποβάλουν τα παιδιά τους τις αρρώστιες από τις οποίες κατατρύχονταν.

Ακόμη  με τη γιορτή της Αγίας Μαρίνας ο λαός εξαρτά και μερικά από τα αγροτικά θέματά του λέγοντας και κάποιες σχετικές παροιμίες:

  1. Της Αγια-Μαρίνας ρώγα (ή σύκα) και τ’ Αϊ-Λιος σταφύλι. Και της Αγιάς Παρασκευής γεμάτο το κοφίνι.
  2. Ο Αη-Λιάς κόβει σταφύλια και η Αγιά Μαρίνα σύκα.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ. Ἦχος πλ.α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον. (Ἀκοῦστε ΕΔΩ)

«Τοῦ ἐχθροῦ τάς ἐνέδρας ῥύμῃ διέφυγες,
καί αὐτῷ προσπλακεῖσα ὑπερηκόντισας
καί ἐκ Θεοῦ τήν δαψιλῆ χάριν ἀπείληφας
ἀποσοβεῖν ἐκ τῶν πιστῶν, νόσους τάς λυμαινώδεις,
διό πρέσβευε τῷ Κυρίῳ ὑπέρ ἡμῶν, Μαρίνα, ἔνδοξε».

Translate »