Κατηγορία:ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ :

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΓΑΠΗΣ ΝO 5 “Η ΜΗΤΕΡΑ”

05. Η ΜΗΤΕΡΑ

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ, χαίρετε «καὶ τὴν χαρὰν ἡμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν.»
Μάνα είναι μόνο μία, λέει η σοφία του λαού μας θέλοντας να εκφράσει αυτό το μοναδικό, το ξεχωριστό, το ιδιαίτερο που υπάρχει στη σχέση του καθενός μας με το πρόσωπο που λέγεται μητέρα. Τα λόγια αποδεικνύονται τόσο φτωχά για να αποδώσουν τοv σεβασμό και την τιμή που της αξίζει. Για να αποδώσουν το ευχαριστώ σε εκείνη, που μέχρι τα βαθειά της γεράματα δεν παύει να είναι μάνα. Όσο κι αν τα χρόνια περάσουν και εμείς μεγαλώσουμε, όσο καλά κι αν το ξέρει ότι κάποτε, διακριτικά, αποτραβιέται από τη ζωή μας για να περάσουμε εμείς μπροστά, το ένστικτό της προστάζει άλλα. Για αυτήν πάντοτε θα είμαστε ένα παιδί. Το δικό της παιδί.
Για εννέα μήνες ήμασταν ένας ολόκληρος κόσμος μέσα της. Ήμασταν ένα. Με χαρά και υπομονή πορευόμασταν μαζί όλες τις περιπέτειες και τους πόνους της εγκυμοσύνης. Κι όμως, εκείνο το πρώτο και σπαραχτικό μας κλάμα και το τρυφερό ακούμπισμα στο στήθος της αρκούσε για να διαγράψει από τη μνήμη της όλες τις δυσκολίες.
Μητέρα, το ξέρω ότι σε ένα ευχαριστώ δεν φτάνει να χωρέσει η αγάπη σου. Δεν φτάνουν να χωρέσουν τα ατέλειωτα ξενύχτια πάνω από το μικρό μου κρεβατάκι. Οι αγωνίες και στεναχώριες από τις δοκιμασίες και τις ασθένειες που περνούσα. Πού να χωρέσουν εκείνα τα όμορφα παραμύθια, που ξεκινούσαν και δεν τελείωναν ποτέ, γιατί απλά ο ύπνος σφράγιζε τα βλέφαρά μου; Πού να χωρέσουν οι ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού που μοιραζόσουν μαζί μου, παρόλη την κούραση της ημέρας; Πού να χωρέσουν οι στιγμές που μοιράστηκα μαζί σου, καταθέτοντας τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μου; Τις γκρίνιες και τις διαμαρτυρίες μου; Τους εγωισμούς και τα θέλω μου; Πού να χωρέσουν οι σωστές σου παιδαγωγικές συμβουλές, οι νουθεσίες και οι προτροπές σου;
Σε ευχαριστώ γιατί πάντοτε ήσουν δίπλα μου και καθοδηγούσες τα βήματά μου σε δρόμους με αξίες και υψηλά ιδανικά. Γιατί με έμαθες να βαδίζω την ΟΔΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ που είναι ο Ιησούς Χριστός μας και να φυλάω σαν κόρη οφθαλμού την πίστη των Αγίων Πατέρων μας. Να φυλάω ως Θερμοπύλες τις παραδόσεις των προγόνων μας και να αγωνίζομαι να τους ξεπεράσω στις αρετές και τις αξίες. Πίστη, πατρίδα, οικογένεια χαράκτηκαν βαθειά μέσα μου και θα με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή. Γεμίζει υπερηφάνεια το μέσα μου για σένα. Για την ταπείνωση και την γενναιότητά σου. Ζεις σε αυτόν τον κόσμο, αλλά παλεύεις και αγωνίζεσαι σαν τις Αγίες Μητέρες της Εκκλησίας μας, σαν τις υπέροχες γυναίκες της Πίνδου και τις ηρωικές Σουλιώτισσες.
Σε ευχαριστώ για το απέραντο χαμόγελο που μου πρόσφερες κάθε φορά που έψαχνα ένα ήρεμο λιμάνι να προφυλαχτώ από τις φουρτούνες της ζωής. Σε ευχαριστώ για τη στοργή και την απέραντη αγάπη που μου χάρισες, την αυτοθυσία και την αυταπάρνησή σου. Σε ευχαριστώ για την τεράστια καρδιά σου, που όλα τα χωράει και όλα τα συγχωρεί.
Μα πάνω από όλα σε ευχαριστώ γιατί πάντα μου μιλούσες με το παράδειγμά σου. Με την υπομονή και την ανοχή σου. Με την ψυχή σου, που δεν λύγιζε και δεν γονάτιζε σε καμία δυσκολία, παρά μόνο μπροστά στο εικονοστάσι. Εκεί που ρόζιαζαν τα γόνατα και μούσκευαν τα μάτια σου. Εκεί που σαν σωστή μάνα με απλότητα και ταπείνωση ικέτευες τη Μητέρα όλου του κόσμου, την Γλυκύτατη Παναγία μας, να σου δίνει δύναμη και να μεσιτεύει και για εμένα.
Μητέρα, το ξέρω ότι σε ένα ευχαριστώ δεν φτάνει να χωρέσει η αγάπη σου. Να ξέρεις, όμως, ότι χωράει μέσα σε κάθε βαθύ αναστεναγμό που αυθόρμητα ψελλίζουν και επικαλούνται τα χείλη μου μπροστά σε κάθε δυσκολία της ζωής μου. Ω, μάνα μου!
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, διότι «ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει» (Α΄Ἰω.2,10)..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Translate »

0

Μοιράσου
Copy link
Powered by Social Snap