Πρωτοβουλία Νέων
Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Λαρίσης
Βρίσκεστε στη σελίδα: Συζητήσεις
Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

10/3/2010 32.ΠΩΣ ΑΠΟΚΤΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ;

Υποβληθέν θέμα:

32.ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΗΣΗΣ;

Aπάντηση:

Διάκριση σημαίνει ἀμόλυντη συνείδηση καί καθαρότητα αἰσθήσεων.
Διάκριση εἶναι ἡ ἀλάνθαστη γνώση καί ἀντίληψη τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, σέ κάθε καιρό καί τόπο καί περίπτωση. Αὐτή ἡ γνώση ὑπάρχει συνήθως σ’ αὐτούς πού ἔχουν καθαρή καρδιά, καθαρή ματιά, καθαρή σκέψη, καθαρό σῶμα, καθαρό στόμα. Αν ένα από αυτά δεν υπάρχει τότε η διάκριση δέν αποκτάται.
Η διάκριση είναι η μεγαλύτερη και η πιο αξιόλογη απ’ όλες τις αρετές Μόνον ο πιστός άνθρωπος που ζει και χαίρεται την πνευματική ζωή, χαριτώνεται από τον Δωρεοδότη Θεό μας με το χάρισμα της διακρίσεως. Η διάκριση είναι η αρετή εκείνη την οποία όποιος κατέχει γνωρίζει τι, πως που και πότε πρέπει να κάνει κάτι. Και τούτο χωρίς να επιφέρει κάποιο σκανδαλισμό σε συνάνθρωπο ή ακόμη και να κάνει οτιδήποτε με πνεύμα χριστιανικής ελευθερίας, απαλλαγμένος όμως από σχήματα υψηλοφροσύνης, επίδειξης και υποκρισίας.
Ο διακριτικός άνθρωπος χωράει παντού, γίνεται εύκολα αποδεκτός ακόμη και σε εχθρικά μέτωπα.
Ο άνθρωπος της διακρίσεως γίνεται πατέρας πνευματικός, σύμβουλος και καθοδηγητής. Θα λέγαμε σύμφωνα με την πατερική ορολογία καθίσταται γέροντας. Ο άνθρωπος που ξεκινώντας την πνευματική ζωή με ταπείνωση αρχίζει με τη χάρη του Θεού να κατακτά τη διάκριση.
Στον αρχάριο πιστό διάκριση σημαίνει σωστή επίγνωση του εαυτού του.
Στον πιο προχωρημένο πιστό, διάκριση είναι η νοερή αίσθηση του να γνωρίζει δηλαδή αλάνθαστα το πραγματικό αγαθό από το φυσικό αγαθό και από το αντίθετό του κακό.
5. Μετά τον Θεό ας έχομε σε κάθε μας ενέργεια ως άγρυπνο φρουρό και ως γνώμονα ασφαλή, την συνείδηση μας.
6. Σε όλες τις κατά Θεό προσπάθειές μας τρεις λάκκους μας σκάπτουν ύπουλα οι δαίμονες. Κατ΄ αρχήν αγωνίζονται να μην κατορθωθεί το αγαθό. Έπειτα, αφού νικηθούν στο πρώτο σημείο, αγωνίζονται ώστε το αγαθό που κατορθώθηκε να μην είναι καθ΄ όλα θεάρεστο. Όταν δε και σ΄ αυτόν τον στόχο αποτύχουν οι κλέπτες, τότε πλησιάζουν αθόρυβα στην ψυχή μας και μας μακαρίζουν ότι σε όλα πολιτευόμαστε όπως θέλει ο Θεός. Αντίπαλος του πρώτου πολέμου είναι η συστηματική μέριμνα του θανάτου, του δευτέρου η υποταγή και η εξουδένωση, και του τρίτου η έντονη και συνεχής αυτομεμψία.
19. Άλλο πράγμα είναι η πρόνοια του Θεού και άλλο η βοήθειά Του και άλλο η προστασία Του και άλλο το έλεός Του και άλλο η παράκλησή Του. Το μεν πρώτο εκτείνεται σε όλη την κτίση, το δεύτερο μόνο στους πιστούς, το τρίτο στους πραγματικά πιστούς, το τέταρτο σε όσους Τον υπηρετούν, το δε τελευταίο σε όσους Τον αγαπούν.
20. Μερικές φορές το φάρμακο του ενός είναι δηλητήριο για τον άλλο. Μερικές δε φορές το ίδιο παρασκεύασμα στον ίδιο άνθρωπο, αν προσφέρεται στον καιρό του είναι φάρμακο, και αν όχι, δηλητήριο.
Μερικοί, δεν γνωρίζω πώς -ούτε άλλωστε συνηθίζω να εξετάζω υπερήφανα του Θεού τα δώρα-εκ φύσεως έχουν κλίση προς την εγκράτεια ή την ησυχαστική ζωή ή την αγνότητα ή το απαρρησίαστο ή την πραότητα ή την κατάνυξη. Και υπάρχουν άλλοι που έχουν σ΄ αυτές τις αρετές αντίπαλο την ίδια την φύση τους, και αναγκάζονται να εκβιάζουν όσο μπορούν τον ίδιο τον εαυτό τους. Αυτούς, αν και κάποτε νικώνται, τους εκτιμώ περισσότερο από τους πρώτους, διότι είναι βιαστές της φύσεώς των.
23. Φως των μοναχών είναι οι Άγγελοι και φως όλων των ανθρώπων η ζωή των μοναχών.
30. Γεννήτρια όλων των κακών είναι η ηδονή και η πονηρία. Όποιος τις έχει μέσα του δεν πρόκειται να ιδεί τον Κύριο. Καθόλου δεν θα μας ωφελήσει η αποχή από την πρώτη, εάν δεν απομακρύνομε και την δευτέρα
33. Όταν ιδούμε κάποιον από τους αθλητές του Χριστού να πάσχει σωματικά, ας μη προσπαθήσομε με πονηρή διάθεση να εξακριβώσομε το κρίμα και την αιτία της ασθενείας του. Είναι καλύτερο να τον δεχθούμε με απλή και απονήρευτη αγάπη και να τον θεραπεύσομε σαν μέλος του σώματός μας και σαν συστρατιώτη μας πού πληγώθηκε στον πόλεμο.
Είδα τρεις αδελφούς πού έπαθαν κάποιο ατύχημα. Ο πρώτος αγανάκτησε, ο δεύτερος δεν λυπήθηκε και ο τρίτος αισθάνθηκε πολλή χαρά.
Πολλές φορές, καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες πού χωρίς να φαίνονται είναι πλεγμένες μαζί τους.
38. Ας μη λυπούμαστε, όταν επί πολλά έτη ζητούμε κάτι από τον Κύριο, και δεν μας εισακούει. Ο Κύριος βέβαια θα ήθελε να γίνουν όλοι οι άνθρωποι μέσα σε μία στιγμή απαθείς, [αλλά σαν προγνώστης γνωρίζει ότι δεν είναι συμφέρον τους].
Όλοι όσοι προσεύχονται και δεν εισακούονται από τον Θεό τα αιτήματά τους, οπωσδήποτε για κάποια από τις εξής αιτίες δεν εισακούονται: Ή διότι ζητούν προ της ώρας ή διότι ζητούν με αναξιότητα και κενοδοξία ή διότι, εάν εισακούονταν, επρόκειτο να υπερηφανευθούν ή να πέσουν μετά την απόκτηση του αιτήματός των σε αμέλεια.
Φεύγουν ακόμη επίτηδες οι δαίμονες, για να μας ρίξουν στην αμεριμνησία, ώστε έπειτα αιφνιδίως να επιτεθούν και να αρπάξουν την αθλία ψυχή μας.
41. Η κακία και το πάθος δεν υπάρχουν εκ φύσεως στην ανθρώπινη φύση, διότι ο Θεός δεν είναι δημιουργός παθών. Αντιθέτως, από Αυτόν δημιουργήθηκαν μέσα στους ανθρώπους πολλές φυσικές αρετές, από τις οποίες εύκολα διακρίνονται: Η ελεημοσύνη, αφού και οι ειδωλολάτρες είναι σπλαγχνικοί∙ η αγάπη, αφού και τα άλογα ζώα πολλές φορές δάκρυσαν για την στέρησή τους από τα άλλα, η πίστη, αφού υπάρχει έμφυτη μέσα σε όλους μας, η ελπίδα, αφού και όταν δανειζόμαστε και όταν δανείζομε και όταν ταξιδεύομε στην θάλασσα και όταν σπείρομε, πάντοτε ελπίζομε κάτι καλύτερο.
Εάν λοιπόν, όπως απεδείχθη, η αγάπη είναι φυσική αρετή των ανθρώπων, ακόμη δε είναι «σύνδεσμος και πλήρωμα νόμου» (Κολ. Γ΄ 14, Ρωμ. ιγ΄ 10), άρα οι αρετές δεν είναι ξένες προς την ανθρώπινη φύση. Ας αισχυνθούν λοιπόν όσοι προβάλλουν αδυναμία στην απόκτησή τους.
42. Αρετές υπέρ την ανθρώπινη φύση είναι: Η αγνότητα, η αοργησία, η ταπεινοφροσύνη, η προσευχή, η αγρυπνία, η νηστεία, η συνεχής κατάνυξη. Σε άλλες από αυτές έχομε πρότυπα και διδασκάλους ανθρώπους, σε άλλες Αγγέλους[8] και σε άλλες ο ίδιος ο Θεός Λόγος είναι διδάσκαλος και χορηγός.
50. Άλλο πράγμα είναι η φυλακή των λογισμών και άλλο η τήρηση του νοός. Όσο απέχει η ανατολή από την δύση, τόσο είναι πιο υψηλή και πιο κοπιαστική η δευτέρα από την πρώτη.
51. Άλλο πράγμα είναι το να προσεύχεσαι εναντίον των λογισμών, άλλο το να αντιλέγεις προς αυτούς και άλλο το να τους εξουθενώνεις και να τους αφήνεις οπίσω σου.
54. Να γίνουν όλοι απαθείς δεν είναι βεβαίως δυνατόν. Να σωθούν όμως όλοι και να συμφιλιωθούν με τον Θεό δεν είναι αδύνατον.
63. Σε κάθε ενέργειά σου και σε κάθε σου συμπεριφορά, είτε είσαι κάτω από υποταγή είτε όχι, είτε πρόκειται για κάτι φανερό είτε για κάτι εσωτερικό, να έχεις ως τύπο και ως κανόνα τούτο, για να διακρίνεις εάν αυτά γίνονται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού: Εάν, δηλαδή, ένας αρχάριος επιτελή κάποιο πνευματικό έργο και δεν αποκτά από αυτό περισσότερη ταπείνωση από ό,τι είχε, νομίζω, ότι το έργο αυτό δεν γίνεται κατά Θεό, είτε μικρό είναι είτε μεγάλο.
67. Μερικοί μακαρίζουν ανάμεσα στα πνευματικά χαρίσματα ό,τι φαίνεται εξωτερικά και ό,τι θαυματουργεί, και δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλά αλλά ανώτερα και απόκρυφα, τα οποία γι΄ αυτό και δεν χάνονται.

Δείτε περισσότερα... από Θέματα Συζήτησης

Web developement & design: QV-WEB